Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 706252

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 27 maja 2010 r.
I SA/Ol 813/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.).

Sędziowie WSA: Zofia Skrzynecka, Renata Kantecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia "(...)" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania Firmy "A" sp.j. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "(...)" Nr "(...)", odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2009 r. w kwocie 18.011 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2009 r., uzupełnionym pismami z dnia 8 maja 2009 r. i 25 maja 2009 r., strona zwróciła się o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za I kwartał 2009 r. w kwocie 18.011 zł, jako ulgi niestanowiącej pomocy publicznej. Wniosek uzasadniła trudną sytuacją finansową spowodowaną wzrostem kursu waluty euro i spadkiem sprzedaży do publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Wyjaśniła, iż prowadzona działalność jest w dominującej części wykonywana w ramach umów wynikających z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, z związku z powyższym nie ma możliwość zmiany cen towarów, nawet jeśli koszty zakupu wzrosły znacząco. Podniosła, że w ostatnim kwartale 2008 r. nie uzyskała dochodu, a uzyskiwane ze sprzedaży środki pieniężne przeznaczane były na bieżące funkcjonowanie firmy. Wskazała, że pierwszy kwartał 2009 r. został również "praktycznie" zakończony bez dochodu. Strona dodała, że prowadzona działalność gospodarcza polega głównie na sprzedaży środków dezynfekcyjnych do szpitali, które często zalegają z opłatą za dostarczony towar.

Decyzją z dnia "(...)" Naczelnik Urzędu Skarbowego, w oparciu o przepisy art. 207 w związku z art. 67b § 1 w zakresie określonym w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, odmówił przyznania wnioskowanej ulgi. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że strona starała się o ulgę podatkową stanowiącą pomoc publiczną. Z akt sprawy wynikało bowiem, iż towary handlowe Spółka nabywa od kontrahenta niemieckiego, także jej działalność nie miała tylko charakteru krajowego, a umorzenie zaległości stawiałoby ją w sytuacji korzystniejszej w stosunku do innych firm i groziłoby zakłóceniem konkurencji. Uznał, że ani we wniosku, ani w toku postępowania strona nie wskazała żadnych wyjątkowych okoliczności na poparcie swego żądania, a te przez nią wskazane, jak wzrost kursu euro i spadek sprzedaży do publicznych zakładów opieki zdrowotnej, nie mogą skutkować udzieleniem tak daleko idącej ulgi w spłacie zobowiązań. Zauważył, że podatek od towarów i usług został pobrany w cenie sprzedaży towarów i winien być odprowadzony w obowiązującym terminie. Uznał, że niepowodzenia w prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą skutkować obowiązkiem umorzenia zaległości podatkowej, gdyż prowadzenie działalności powinno uwzględniać ryzyko z tym związane. W ocenie organu I instancji ryzyko to obejmuje nie tylko efekty samodzielnych decyzji, ale też okoliczności nieprzewidziane, w tym niestabilny kurs walut. Wskazał, że Spółka posiada kredyt odnawialny w kwocie 400.000 zł, a w sytuacji gdy podatnik, posiadając zdolność kredytową, preferuje spłatę prywatnych zobowiązań przed tymi obligatoryjnymi, to udzielenie wnioskowanej ulgi stałoby w sprzeczności z interesem publicznym. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż to strona podejmując autonomiczne decyzje związane z doborem kontrahentów i przeprowadzaniem transakcji, ponosi konsekwencje ich ewentualnego nie wywiązywania się ze zobowiązań. Dodał, że przedsiębiorca powinien kalkulować w obszarze ryzyka również zagrożenie wynikające z potencjalnej nieterminowości bądź braku zapłaty ze strony nierzetelnego kontrahenta. Zauważył ponadto, że konieczność ponoszenia stałych miesięcznych wydatków na utrzymanie gospodarstwa domowego nie ma charakteru wyjątkowego, gdyż są to wydatki ponoszone przez ogół społeczeństwa i nie może wpływać na ocenę możliwości płatniczych. Podkreślił, że Spółka uzyskuje stałe przychody, nie generuje strat, zobowiązania wobec kontrahenta nie są objęte windykacją, a wynik finansowy za miesiące I-IV 2009 r. nie jest ujemny, tak więc w ocenie organu podatkowego ważny interes podatnika nie uzasadniał umorzenia zaległości podatkowych.

W odwołaniu z dnia 30 lipca 2009 r. Spółka jawna zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazała na naruszenie przepisów postępowania: art. 120, 121, 122, 187 § 1, 191,210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazała, że organ pierwszej instancji niesłusznie powołał się na działanie w ramach uznania administracyjnego, gdyż jej zdaniem, powinien ocenić skutki rozstrzygnięć pod kątem respektowania wartości jakie kryją się pod pojęciami ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Podniosła, że sytuacja w jakiej znalazła się należy do sytuacji bardzo wyjątkowych i niezależnych od niej. Podkreśliła, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie uzależniają przyznania ulgi podatkowej od przypadków losowych, lecz od ważnego interesu podatnika. Ponadto stwierdziła, że nie ponosi żadnej winy, ani nie ma żadnego wpływu na sytuację w jakiej się znalazła. Podniosła że decyzja organu pierwszej instancji nie jest wystarczająco uzasadniona zarówno co do faktów jak i co do prawa i nie realizuje obowiązku nałożonego przepisem art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. Kierując się treścią art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanym dalej TWE) (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) stwierdził, że z pewnymi wyjątkami wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Organ drugiej instancji wskazał, że stosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych jest pomocą publiczną, tylko gdy prowadzi lub może doprowadzić do zakłóceń w wymianie handlowej pomiędzy państwami UE. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że w sytuacji gdy strona zakończyła współpracę z podstawowym partnerem handlowym - firmą "B" z Niemiec i współpracuje z wyłącznie z podmiotami krajowymi, posiada siedzibę w B., ewentualnie przyznana ulga nie stanowiłaby pomocy publicznej.

Uznał, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że organ podatkowy pierwszej instancji rozstrzygając wniosek strony, kierował się zasadami określonymi w art. 67a jak i w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, prawidłowo definiując przesłanki udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych.

Stwierdził, iż przedmiotem działalności "A" sp.j. jest dostawa środków dezynfekujących do placówek opieki zdrowotnej. Ustalił, że za okres I-VIII 2009 r. Spółka osiągnęła dochód w wysokości 97.872 zł, z czego 68.510 zł było dochodem wspólnika K. K., a 29.362 zł dochodem wspólnika B. K. Z powyższego wynikało, iż średni miesięczny dochód Spółki w 2009 r. wynosi ok. 12.230 zł. Wskazał, że dodatkowo K. K. pobiera świadczenie rentowe w wysokości 1.081,80 zł netto miesięcznie, natomiast B. K. otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1.294,69 zł netto miesięcznie. Ponadto ustalił, że k.k. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "C", która została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31 marca 2009 r. Wspólnicy Spółki są właścicielami nieruchomości gruntowej zabudowanej domem jednorodzinnym o pow. 536 m2, położonej w B. Natomiast w skład majątku trwałego Spółki wchodził: sprzęt komputerowy o wartości ok. 5.000 zł, umeblowanie o wartości 2.000 zł, samochód marki Skoda Fabia (rok prod. 2005) o wartości szacowanej przez Stronę na ok. 12.000 zł, wózek widłowy o wartości ok. 600-700 zł, zapasy towarów i materiałów na kwotę ok. 7.540 zł. Organ odwoławczy przeanalizował również wysokość uzyskiwanych dochodów przez Spółkę i jej wspólników w latach 2003-2008. Wskazał również na wysokość posiadanych zobowiązań Spółki. Z ustaleń organu odwoławczego wynikało, że Spółka posiada zobowiązania kredytowe: kredyt odnawialny w ramach limitu kredytowego w kwocie 400.000 zł w Banku na finansowanie bieżących zobowiązań wynikających z wykonywanej działalności, kredyt na cele restrukturyzacyjne w kwocie 99.705,50 zł w Bank S.A., rata spłaty wynosiła 2.077,20 zł miesięcznie. Ponadto Spółka spłaciła zobowiązanie wynikające z umowy kredytu z dnia 30 czerwca 2005 r. wobec Banku na zakup samochodu marki Skoda Fabia w kwocie 36.871,03 zł.

Poza tym, Spółka posiada zobowiązania wobec kontrahentów w wysokości 30.227,73 zł oraz należności w wysokości 32.580,15 zł.

Oceniając sytuację finansową strony organ odwoławczy uwzględnił fakt, iż wniosek dotyczy zaległości podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług.

Nadto rozważając sprawę pod kątem zaistnienia przesłanki ważnego interesu strony, organ odwoławczy wziął pod uwagę fakt, że udzielenia ulgi nie uzasadnia każdy interes Strony, a jedynie ważny interes.

Odnosząc się do argumentu zawartego w odwołaniu, dotyczącego działania w ramach uznania administracyjnego przez organ pierwszej instancji, powołując się na treść art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, że organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może, m.in. umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W ocenie organu odwoławczego samo zawarcie w konstrukcji przytoczonego przepisu słowa "może" wskazuje na działanie w oparciu o instytucję uznania administracyjnego, którego konstrukcja pozwala mu na wybór konsekwencji prawnych. Uznanie administracyjne nie wyraża się zaś w dowolności oceny okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy istnieniu jego ważnego interesu.

Ponadto nie podzielił stanowiska odwołującej, iż organ I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów poprzez "skupienie się w treści decyzji organu pierwszej instancji na uznaniowości organu podatkowego".

Wbrew opinii Spółki, w ocenie organu II instancji nie znalazła się ona w sytuacji wyjątkowej, z uwagi na zmianę kuru walut. Organ uznał, że dla wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, sytuacja na rynku, jak i warunki prowadzenia działalności są takie same. Prowadząc działalność gospodarczą, należy mieć na uwadze zmieniającą się koniunkturę, jak i wahania kursów walut, w których dokonuje się rozliczeń.

Nadto zauważył, że Spółka za 2008 r. osiągnęła dochód w wysokości 187.429,42 zł, a zgodnie z przedstawionym podsumowaniem księgi przychodów i rozchodów, Spółka w okresie I-VIII 2009 r. osiągnęła dochód w wysokości 97.872 zł. Poza tym, stwierdził, że należności Spółki przewyższają jej zobowiązania oraz posiada ona środki trwałe w postaci samochodu, sprzętu komputerowego i umeblowania. Ponadto wspólnicy Spółki posiadają nieruchomość zabudowaną domem jednorodzinnym o pow. 536 m2, położoną w B.

Organ odwoławczy rozważył także przedmiotową sprawę z punktu widzenia interesu publicznego.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż podnoszona przez stronę argumentacja nie może stanowić podstawy do umorzenia zaległości podatkowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Firma "A" sp.j. wniosła o uwzględnienie skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organom podatkowym względnie o rozpocznie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 oraz art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w związku ze wzrostem kursu waluty euro i spadkiem sprzedaży znalazła się w trudnej sytuacji finansowej. Wyjaśniła, że sprzedaż jest prowadzona w oparciu o umowy zawarte w trybie postępowania o zamówienia publiczne wobec powyższego nie ma możliwości zmiany cen towarów, nawet jeżeli koszty zakupu wzrosły znacząco. Wskazując na wysokość uzyskiwanych dochodów oraz wysokość ponoszonych miesięcznych kosztów przez wspólników Spółki skarżąca wyjaśniła, że dochód jest mniejszy niż ponoszone wydatki. Nadto podkreślił, że uzyskiwane dochody maleją. Skarżąca nie podziela stanowiska organów podatkowych, w kwestii zarówno przeznaczenia uzyskanego podatku od towarów i usług na własne potrzeby jak i kwestii oceny wpływu wzrostu kursu euro na sytuację finansową firmy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), stanowiący, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej wydana na podstawie cytowanego przepisu ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. To od organu zależy czy uzna, że nawet, jeżeli w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny, wyda decyzję powodującą wygaśnięcie zobowiązań. Wystąpienie ważnego interesu podatnika nie determinuje pozytywnej decyzji organu podatkowego, albowiem jest on uprawniony, a nie zobowiązany do rozważenia, czy w ogóle, a jeżeli tak, to w jakiej części, zaległość może być umorzona.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, że kontroli Sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1536/05, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06, czy też wyrok NSA z 9 stycznia 2002 w sprawie III S.A. 830/00). Potwierdza to również doktryna. Wskazuje się, że ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki - Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). Kontrolą sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 O.p. W ocenie składu orzekającego organ podatkowy obowiązany jest nie tylko do ustalania, czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, lecz także obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego (publicznego) z indywidualnym interesem strony.

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe dokonując koniecznych ustaleń w sprawie nie dopuściły się naruszenia prawa procesowego. Poczynione ustalenia były wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych.

Istotne jest przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad postępowania przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i finansową skarżącej i poddały ocenie racje, na które powoływała się strona w toku prowadzonego postępowania. Sytuacja skarżącej nie została uznana jako szczególna i wyjątkowa. Zdaniem Sądu ocenie tej nie można zarzucić dowolności. Mieści się w ramach wynikającego z art. 191 Ordynacji podatkowej obowiązku oceny dowodów. W sytuacji, gdy organy podatkowe wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne i w wyniku tej oceny podjęły decyzję mieszcząca się granicach uznania administracyjnego Sąd nie znalazł podstaw do uznania jej za niezgodną z prawem.

Podkreślić należy, że organy podatkowe przeanalizowały sytuację finansową Spółki zarówno bieżącą (za okres od I-VI 2009 r.) jak i za lata od 2003-2008. Nadto przeanalizowały sytuację materialną wspólników Spółki. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do treści art. 22 § 2 Kodeksu Spółek Handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) za zobowiązania spółki jawnej odpowiada każdy wspólnik bez ograniczenia całym swoim majątkiem. Zatem rozpatrując wniosek o udzielenie ulgi podatkowej należało również uwzględnić stan majątkowy każdego ze wspólników.

Biorąc pod uwagę zarówno sytuację finansową Spółki jak i sytuację materialną wspólników organy uznały, iż w sprawie nie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika w postaci braku możliwości spłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Z uzyskanych informacji wynikało jednoznacznie, że skarżąca uzyskuje miesięczne dochody, za okres od I-VII 2009 r. dochód ten wyniósł 12.230 zł (średnio miesięcznie) nadto posiada majątek trwały jak i wysokość należności Spółki przekracza wysokość posiadanych zobowiązań. Nadto istotna dla oceny spełnienia przesłanek uprawniających do przyznania ulgi była również sytuacja wspólników spółki jawnej, którzy jak wynika z ustaleń organów podatkowych uzyskują dochody nie tylko z prowadzonej działalności gospodarczej ale również z tytułu świadczeń rentowego i emerytalnego, nadto posiadają majątek. W ocenie Sądu w tak ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo uznały, że sytuacja finansowa skarżącej nie spełnia przesłanki ważnego interesu podatnika. Oceny tej nie zmienia powoływany przez skarżącą fakt zmniejszania się dochodów z prowadzonej działalności. Wbrew opinii skarżącej zarówno okoliczność wzrostu kursu waluty euro jak i spadek sprzedaży nie stanowią okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych, na które zobowiązana nie miała wpływu. Wręcz przeciwnie Spółka prowadząc działalność gospodarczą podejmuje ryzyko ewentualnego pogorszenia się koniunktury na rynku. Pogorszenie to może być spowodowane różnymi czynnikami, często, tak jak w przedmiotowej sprawie, niezależnymi od strony np. wzrostem kursu walut obcych. Niemniej Spółka prowadząca działalność gospodarczą winna takie ryzyko przewidzieć i ewentualnie wliczyć w koszty prowadzonej działalności. Przerzucenie ciężaru poniesienia kosztów prowadzonej działalności na ogół społeczeństwa w przypadku udzielenia skarżącej wnioskowanej ulgi byłoby sprzeczne z zasadami prowadzenia działalności gospodarczej jak i z interesem publicznym. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca - wprowadzając w art. 67a § 1 (wcześniej art. 67 § 1) Ordynacji podatkowej warunek -"ważnego interesu podatnika", nie określił zakresu tego pojęcia. Oczywiście dokonując ustaleń w tej materii należy brać pod uwagę okoliczności obiektywne, ale kontekst ten nie może zostać ograniczony wyłącznie do oceny przyczyn powstania zadłużenia, czy też powodów pogorszenia się sytuacji finansowej podatnika (np. wskutek zdarzenia losowego, niezależnego od podatnika, na które nie miał on wpływu). Gdyby zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie tego typu rozróżnienia, ograniczenie takie zostałoby wyraźnie sprecyzowane w treści normy prawnej. Skoro ograniczenia takiego brak, należy wziąć pod uwagę również inne elementy natury słusznościowej, jak wpływ egzekucji zadłużenia na egzystencję podatnika i jego rodziny, w tym przypadku na wysokość uzyskiwanych dochodów przez skarżącą, posiadany majątek itp. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 834/04).

Nie bez znaczenia w sprawie jest również to, że przedmiotem wniosku są zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że z uwagi na obrotowy, a nie majątkowy charakter podatku, nie stanowi on obciążenia dla samego podatnika, a jedynie dla ostatecznego konsumenta. Podatek jest bowiem wliczany w cenę towaru lub usługi, a jedynym obowiązkiem podatnika jest jego prawidłowe naliczenie i odprowadzenie na rachunek Skarbu Państwa. Tym samym, zapłata tego podatku jest niezależna od wyników finansowych przedsiębiorcy. Podatnik jest więc w istocie swego rodzaju "pośrednikiem" w przekazywaniu środków pieniężnych należnych z tytułu podatku VAT. W sytuacji więc, gdy podatnik nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, de facto zatrzymuje środki pieniężne stanowiące dochód budżetu. Jednocześnie w ten sposób, z własnej woli i na skutek własnych, świadomych działań podatnik prowadzi do powstania zaległości podatkowej.

W sytuacji zatem gdy nieregulowanie należności fiskalnych nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych, brak jest podstaw, aby uznać, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego o jakim mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej.

Należy zauważyć, że organy podatkowe wnikliwe w kontekście normy prawnej wynikającej z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, które uznały za udowodnione, oraz przyczyny, dla których odmówiły przyznania wnioskowanej ulgi. Przy czym zauważyć należy, że z tego unormowania nie wynika, aby uzasadnienie decyzji podatkowej musiało przedstawiać stanowisko organu podatkowego we wszystkich najdrobniejszych kwestiach proceduralnych, nadto zawierać szerokie wywody co do rozumienia pojęć "ważnego interesu podatnika", "interesu publicznego" jak i "uznania administracyjnego", wystarczy bowiem, że uzasadnienie to odpowiada wymogom wyżej wskazanym. Dodać należy, że na ocenę zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu przedstawione Sądowi w trakcie rozprawy:

1.

dokumenty sporządzone przez wspólnika- K. K. obowiązkowo składane w postępowaniach o zamówienia publiczne;

2.

dokumenty dotyczące rozliczeń z kontrahentami, w tym związane z bezpodstawnym - zdaniem strony-wycofaniem się kontrahenta niemieckiego ze współpracy ze Spółką.

Stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy, a więc w oparciu o dowody zgromadzone w toku postępowania, przedstawione organom i istniejące w dacie wydania decyzji. Podkreślić przy tym należy, że wynikające z tych dokumentów okoliczności stanu faktycznego takie jak, uczestniczenie w przetargach i ryzyko kursowe, wycofanie się kontrahenta było oceniane przez organy podatkowe obu instancji.

Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej, podejmując zaskarżoną decyzję, nie wykroczył poza granice przyznanych mu kompetencji, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.