I SA/Ol 709/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2387124

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 listopada 2017 r. I SA/Ol 709/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłaty paliwowej za miesiące styczeń, lipiec, listopad, grudzień 2012 r.; marzec, sierpień 2013 r. i marzec 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

M.S. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, podatnik, strona), reprezentowany przez doradcę podatkowego, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "(...)", wymienioną w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu złożonego wniosku podano, że skarżący prowadzi działalność rolniczą, sierpień jest czasem bardzo intensywnych prac rolniczych, co wiąże się z koniecznością poniesienia w krótkim czasie wysokich kosztów przy produkcji rolnej. Wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na brak dostatecznej ilości środków, uniemożliwi skarżącemu wykonanie wszystkich koniecznych prac w gospodarstwie rolnym, co doprowadzi do skutków trudnych do odwrócenia z uwagi na to, iż zakres prac i ich efektywność działalności rolniczej ściśle powiązana jest warunkami pogodowymi i kalendarzem przyrody. Jako dodatkową okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z uwagi na liczne naruszenia przepisów prawa podatkowego, opisane w uzasadnieniu niniejszej skargi. Przy czym skarżący zdaje sobie sprawę z tego, iż w przypadku oddalenia skargi zmuszony będzie zapłacić zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji. Nie mniej jednak, z przyczyn wskazanych powyżej dość istotną kwestią, jest moment jego zapłaty.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe strony skarżącej. W niniejszej sprawie jest to kwota "(...)" zł z tytułu podatku akcyzowego oraz "(...)" zł z tytułu opłaty paliwowej, wraz z odsetkami. Jednakże każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wnioskodawca nie przekonał, że w jego sytuacji wystąpiły omawiane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Okoliczności poniesienia kosztów związanych z produkcją rolną, w szczególności przedstawione jako powód wstrzymania wysokie koszty produkcji rolnej przewidywane w sierpniu br., uniemożliwiające skarżącemu wykonanie wszystkich koniecznych prac w gospodarstwie rolnym i jednoczesną zapłatę należności podatkowych, Sąd ocenił jako przesłanki niewystarczające dla uznania, że w sytuacji skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe nie przekonuje na tle sytuacji majątkowej strony wynikającej już z samych akt podatkowych sprawy. Dodatkowo minął już wskazany przez skarżącego okres obciążenia kosztami produkcji rolnej - sierpień bieżącego roku, do czego Sąd nawiązał w dalszej części uzasadnienia.

Przede wszystkim jednak wnioskodawca, reprezentowany przez doradcę podatkowego, nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji materialnej w uzasadnieniu wniosku. Sąd zatem na podstawie otrzymanych od organu akt podatkowych stwierdził, że skarżący był posiadaczem użytków rolnych o powierzchni ponad 79 ha oraz około dwudziestu sztuk maszyn i urządzeń wykorzystywanych przy produkcji rolnej. Powyższe podatnik przedstawił w formie tabelarycznej w deklaracji zawartej w piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. na str. 2 - 4 (karty nr 52 - 53 akt podatkowych organu I instancji), przy czym jeszcze w sierpniu 2014 r. skarżący deklarował posiadanie użytków rolnych o powierzchni ponad 90 ha (k. 73 akt podatkowych organu I instancji). Strona prowadzi zatem gospodarstwo na dużym areale.

Odnośnie środków finansowych jakimi dysponuje skarżący nie przedstawił z kolei żadnych informacji. Z akt sprawy wynika jednak, że strona była w stanie opłacać gotówką zakup paliwa w kwotach ogółem ok. 325 tys. zł w okresie od maja do grudnia 2012 r. - str. 6 protokołu kontroli podatkowej z dnia 20 lutego 2015 r. (k. 59 akt podatkowych organu I instancji). Jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał, że ponosi obecnie zwiększone koszty bardzo intensywnych prac rolniczych, nie podał natomiast jak kształtują się rzeczywiste koszty tej produkcji i w jakim zakresie negatywnie na nie wpływa wykonanie zaskarżonej decyzji i zapłata kwot z niej wynikających.

Tym samym skarżący nie przekonał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przy czym w realiach niniejszej sprawy skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu przypadających na sierpień 2017 r. bardzo intensywnych prac rolniczych. W tym zakresie Sąd wyjaśnia, że nie miał ani faktycznej ani prawnej możliwości zająć się rozpatrzeniem wniosku strony jeszcze w sierpniu br. Zawierająca omawiany wniosek skarga sporządzona w dniu 23 sierpnia 2017 r. została przekazana przez organ wraz z aktami podatkowymi sprawy do tut. Sądu w dniu 22 września 2017 r. Ponadto Sąd zajął się rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie decyzji bezzwłocznie po odnotowaniu wpływu zapłaty, dokonanej przez stronę na wezwanie tut. Sądu z dnia 28 września 2017 r., tytułem wpisu sądowego od skargi w dniu 27 października 2017 r. (k. 21 akt sądowych). Sąd nie mógł wcześniej rozpoznać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie bowiem do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

Końcowo Sąd stwierdza, że wyrażone we wniosku przekonanie wnioskodawcy o wadliwości kwestionowanej decyzji, nie stanowi przesłanki do jej wstrzymania. Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie decyzji nie jest władny do rozważania zasadności samej skargi. Powyższe nastąpić może dopiero w wyroku kończącym załatwienie wniesionej skargi.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.