I SA/Ol 669/18, Cofnięcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2605042

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 grudnia 2018 r. I SA/Ol 669/18 Cofnięcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Kantecka, Jolanta Strumiłło.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Spółka A (dalej: Spółka, skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, SKO) z dnia "(...)", utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (dalej: organ pierwszej instancji, Burmistrz) z dnia "(...)" nr. "(...)", którą umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r., wszczętym wnioskiem strony z dnia 20 grudnia 2017 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że Spółka wnioskiem z dnia 20 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji - 29 grudnia 2017 r.), zwróciła się do Burmistrza z żądaniem stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 8.584 zł, składając jednocześnie wraz z wnioskiem skorygowaną deklarację w podatku od nieruchomości za 2012 r. W szerokim uzasadnieniu swego wniosku Spółka wskazała, iż błędnie ujęła w podstawie opodatkowania, w kategorii budowli urządzeń technicznych - stacje redukcyjno-pomiarowe gazu.

Następnie w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. Spółka, (wskazując że jest to odpowiedź na wezwania z 7 lutego 2018 r. i 15 marca 2018 r.), podała, że podczas przygotowywania materiałów do odpowiedzi na wezwanie organu okazało się, że w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości z 19 grudnia 2017 r. została błędnie przyjęta wartość stacji redukcyjno-pomiarowej gazu II° Q 1500. Przyjęto wartość: 48.547,59 zł;

powinno być 58.939,55 zł. Różnica ta ma wpływ na wartość wnioskowanej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. Dlatego strona "składa zaktualizowany wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 8.791 zł z dnia 22 marca 2018 r. wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2012 i wnosi o wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2012 r. z 20 grudnia 2017 r. oraz złożonej wraz z wnioskiem korekty deklaracji podatkowej, sporządzonej 19 grudnia 2017 r."

Decyzją z dnia "(...)" organ pierwszej instancji umorzył na żądanie strony postępowanie podatkowe w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu organ wskazał, że podatnik pismem z dnia 22 marca 2018 r. cofnął wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, zaś postępowanie w tym przedmiocie jest postępowaniem prowadzonym na wniosek podatnika a nie organu podatkowego.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 167 § 1, art. 75 § 1, art. 208 § 2, art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: Ord. pod.) podnosząc, że organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni jej oświadczenia woli wyrażonego w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. Z treści tego pisma wynika bowiem, że Spółka nie złożyła wniosku o umorzenie postępowania w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a jedynie zmodyfikowała treść tego wniosku.

W uzasadnieniu zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 zd. 1, art. 73 § 3, art. 208 § 2 Ord. pod. podkreślając, że postępowanie podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek podatnika. Tym samym strona podejmując decyzję o wszczęciu postępowania staje się tego postępowania dysponentem. Zatem, w sytuacji, gdy podatnik posiada wyłączne uprawnienie do zainicjowania postępowania podatkowego, tym bardziej musi służyć mu uprawnienie do rezygnacji z jego dalszego prowadzenia.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. Spółka w sposób niebudzący wątpliwości co do jej intencji, wycofała wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2012 r. z dnia 20 grudnia 2017 r. oraz złożoną wraz z tym wnioskiem korektę deklaracji podatkowej. Organ nie podzielił argumentacji odwołania, że wniosek z dnia 22 marca 2018 r. był uzupełnieniem pierwotnego wniosku z dnia 20 grudnia 2017 r. Zdaniem organu, brak jest kontynuacji/powiązania między oboma wnioskami. Należy więc oba te wnioski, tj. z dnia 20 grudnia 2017 r. i z dnia 22 marca 2018 r. traktować, jako odrębne. Gdyby intencją Spółki było uzupełnienie pierwotnego wniosku sformułowałaby takie żądanie wprost i bez używania zwrotu "wnosi o wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2012 r. z 20 grudnia 2017 r. oraz złożonej wraz z wnioskiem korekty deklaracji podatkowej, sporządzonej 19 grudnia 2017 r."

Zauważono również, że pismo Spółki z dnia 22 marca 2018 r., wraz z załączoną korektą określa zupełnie inną kwotę nadpłaconego podatku, w stosunku do kwoty podanej we wniosku pierwotnym. Także więc i z tego powodu nie można go kwalifikować, jako modyfikacji pierwotnego wniosku z dnia 20 grudnia 2017 r. Pismo z dnia 22 marca 2018 r. było zatem zgłoszeniem zupełnie nowego roszczenia.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty został złożony przez podmiot - spółkę prawa handlowego, którą z racji zakresu prowadzonej działalności oraz formy, w której tą działalność prowadzi - należy postrzegać, jako podmiot profesjonalny. Co więcej, ów wniosek został sporządzony i podpisany przez profesjonalnych, w rozumieniu prawa handlowego i podatkowego - pełnomocników (prokurentów). Powyższe oznacza, że składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty i wyliczając kwotę nadpłaty, w oparciu o doskonale znane Spółce i jej prokurentom dokumenty, od początku była ona w stanie obliczyć prawidłową - w jej przekonaniu - kwotę nadpłaconego podatku. Złożonego więc ponownie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty wraz z korektą rocznej deklaracji na podatek od nieruchomości nie można traktować, jako uzupełnienia, skoro uwzględnia on na nowo przeliczoną, na postawie dodatkowych dokumentów (w stosunku do tych dołączonych w formie wykazu budowli do pierwszego wniosku), wartość stacji redukcyjno-pomiarowej gazu.

Cofnięcie przez Spółkę wniosku wszczynającego postępowanie, spowodowało cofnięcie sytuacji procesowej do chwili, gdy wniosku nie było. Oznacza to, że przedmiotową sytuację organ pierwszej instancji winien był traktować jako taką, w której brak jest wniosku strony o wszczęcie postępowania. Nadto umorzenie postępowania nie było sprzeczne z "interesem publicznym". Stąd też SKO uznało, że spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 208 § 2 Ord. pod., co skutkowało wydaniem na podstawie tego unormowania, prawidłowego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości, za 2012 r. Nie doszło tym samym, jak utrzymuje Spółka do naruszenia art. 167 § 1 w powiązaniu z art. 75 § 1 i art. 208 § 2 Ord. pod. Nie miało miejsca również naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 Ord. pod.

Odnosząc się z kolei do wskazywanego w końcowej części odwołania naruszenia art. 2a Ord. pod., Kolegium wskazało, że wykładnia przepisu art. 2a tej ustawy prowadzi do wniosku, że zawiera on normę prawną, która nakazuje rozstrzyganie na korzyść podatnika wątpliwości, jednakże tylko tych wątpliwości, które dotyczą prawa materialnego, nie zaś - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - stanu faktycznego, który podlega ustaleniu zgodnie z regułami postępowania dowodowego.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 208 § 2 w zw. z art. 167 § 1 i art. 122 Ord. pod. poprzez przyjęcie, że wniosek o zmianę zakresu wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest równoznaczny z żądaniem umorzenia postępowania wszczętego w wyniku pierwotnie złożonej wersji wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co w sposób oczywisty prowadzi do naruszenia podstawowych uprawnień podatnika oraz zasady zaufania do organów podatkowych;

- art. 167 § 1 w zw. z art. 75 § 1 Ord. pod. poprzez uznanie, że modyfikacja wniosku o stwierdzenie nadpłaty dokonana przez Spółkę w trakcie postępowania toczącego się na skutek wcześniej złożonego wniosku stanowi nowy wniosek i skutkuje wszczęciem odrębnego postępowania podatkowego;

- art. 208 § 1, art. 120 oraz art. 121 § 1 Ord. pod. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty, czym naruszono zasady legalizmu i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646 z późn. zm.; dalej: prawo przedsiębiorców) w zw. z 121 § 1 oraz art. 122 Ord. pod. poprzez przyjęcie bez jakiejkolwiek wątpliwości, że intencją Spółki było wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty i umorzenie postępowania w kierunku stwierdzenia nadpłaty w okolicznościach, w których w 2018 r. nie było już możliwe skuteczne dochodzenie nadpłaty w omawianym zakresie ze względu na upływ terminu przedawnienia i w konsekwencji utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji Burmistrza w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 Ord. pod. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że w żadnym przepisie ustawodawca nie wykluczył możliwości modyfikacji złożonego przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Co więcej, z art. 167 § 1 Ord. pod. wprost wynika, że do czasu wydania decyzji przez organ I instancji strona może wystąpić o zmianę zakresu żądania, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej, pod warunkiem, że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Przepisy dają zatem podatnikowi uprawnienie do zmiany zakresu żądania wyrażonego we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w trakcie postępowania, zanim postępowanie zakończy się wydaniem decyzji przez organ I instancji. Równocześnie jednak skarżąca wskazała, że w oparciu o regulację art. 75 § 1 i 3 Ord. pod. podatnik jest zobowiązany w takiej sytuacji dostarczyć organowi prawidłowy (tj. uwzględniający zmianę zakresu żądania) wniosek wraz z zaktualizowaną korektą deklaracji. Kierując się tymi normami Spółka po zidentyfikowaniu w toku postępowania błędu w złożonym uprzednio wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przygotowała i wysłała do organu aktualizację wniosku wraz z odpowiednio zmienioną korektą deklaracji podatkowej oraz pismem wyjaśniającym.

Tym samym, zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie nie było podstaw do uznania, że Spółka złożyła w istocie nowy wniosek o stwierdzenie nadpłaty w celu wszczęcia odrębnego postępowania podatkowego, zatem nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. Z uwagi na następstwa wniosku o umorzenie powinien on zostać wyrażony przez podatnika w sposób jasny, jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. W szczególności organy podatkowe nie powinny domniemywać istnienia takiego wniosku, jeżeli podatnik wprost go nie wyrazi. Tymczasem w treści cytowanego pisma Spółka w żadnym miejscu nie powołała się na art. 208 § 2 Ord. pod. i nie wyraziła żądania umorzenia postępowania.

Skarżąca wskazała, że użyte w tym piśmie określenie "wycofanie wniosku" należy interpretować szerzej w kontekście całego pisma, w którym Spółka deklaruje wprost, że jej intencją jest zaktualizowanie wniosku. Gdyby wolą Spółki nie było kontynuowanie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, to nie aktualizowałaby wniosku, nie składałaby zmodyfikowanej korekty deklaracji i nie dokonywałaby dodatkowych wyjaśnień na żądanie organu podatkowego pierwszej instancji w sytuacji, gdy w 2018 r. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. było już przedawnione i upłynął termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zaktualizowany wniosek dotyczył tych samych obiektów i okoliczności faktycznych, które były przedmiotem toczącego się wówczas postępowania. Zatem działanie Spółki wprost wpisywało się w zakres normy zrekonstruowanej z przepisu art. 167 § 1 Ord. pod.

Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem SKO, że pismo Spółki z dnia 22 marca 2018 r. wraz z załączoną korektą określa zupełnie inną kwotę nadpłaconego podatku, w stosunku do kwoty podanej we wniosku pierwotnym i było zatem zgłoszeniem zupełnie nowego roszczenia. Stanowisko to stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 167 § 1 Ord. pod., który wprost dopuszcza zmianę zakresu żądania przez podatnika w toku postępowania (w tym przypadku - wysokości nadpłaty), jeśli następuje to w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego. Niewątpliwie stan faktyczny nie uległ zmianie, a jedynie skorygowano wartość jednego z obiektów, którego od początku dotyczyło prowadzone postępowanie, tj. stacji redukcyjno-pomiarowej. Gdyby celem działania skarżącej było rzeczywiście umorzenie postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r., Spółka poprzestałaby na złożeniu stosownego oświadczenia bez składania zaktualizowanego wniosku o stwierdzenie nadpłaty czy korekty deklaracji. Takie podejście zostało przyjęte w analogicznej sytuacji dotyczącej zaktualizowanego wniosku o stwierdzenie nadpłaty za rok 2013 (tj. w odniesieniu do okresu jeszcze nieprzedawnionego).

Niezrozumiałymi dla skarżącej pozostają również wywody organu odwoławczego odnoszące się do profesjonalizmu Spółki podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oraz występujących w jej imieniu prokurentów.

Dodatkowo skarżąca wskazała, że w polskim porządku prawnym od 30 kwietnia 2018 r. obowiązują przepisy Prawa przedsiębiorców, w szczególności art. 10 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Spółki, już samo to, że organ podatkowy pierwszej instancji inaczej ocenił zaistniałą sytuację niż Spółka, powinno skłonić organ odwoławczy do przyjęcia założenia, że istnieją jednak pewne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy nie miał podstaw do jednoznacznego przyjęcia, że wolą Spółki było wycofanie wniosku o nadpłatę złożonego w grudniu 2012 r. Przeciwnie, organ odwoławczy miał podstawy uznania, że jednak pewne wątpliwości istnieją, a zatem zobowiązany był do sięgnięcia do tego przepisu i jego zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem Spółki zasadnym jest twierdzenie, iż organ odwoławczy oraz organ pierwszej instancji swoimi działaniami konsekwentnie działały na niekorzyść podatnika. W związku z powyższym, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w sposób sprzeczny z art. 120, art. 121 § 1 Ord. pod., ale przede wszystkim decyzja narusza art. 167 § 1 oraz art. 208 § 2 Ord. pod.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało w całej rozciągłości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Analiza akt sprawy doprowadziła do stwierdzenia, że nie zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przepisy regulujące kwestię nadpłaty zawarte zostały w Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ord. pod. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

W myśl art. 73 § 1 pkt 1 Ord. pod. nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Stosownie do § 2 art. 75 Ord. pod. uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. § 3 art. 75 Ord. pod. stanowi, że jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku (art. 79 § 2 Ord. pod.). Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu (art. 79 § 3 Ord. pod.).

W myśl zaś ogólnych zasad określonych w art. 165. § 1 Ord. pod. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (art. 165 § 2 Ord. pod.), zaś datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a (art. 165 § 3 Ord. pod.).

Stosownie zaś do art. 208 § 1 Ord. pod. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu (art. 208 § 2 Ord. pod.).

Jak wynika z powyższych przepisów, w art. 75 Ord. pod. uregulowana została kwestia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie takie może być wszczęte tylko na wniosek podatnika, płatnika, inkasenta, osoby, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, oraz spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową. Wniosek taki, zgodnie z art. 165 Ord. pod., wszczyna postępowanie, którego celem jest rozstrzygnięcie, czy powstała nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Tym samym podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może być wszczęte z urzędu. Brak wniosku podatnika uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty nawet wówczas, gdy organ podatkowy nie ma wątpliwości co do wystąpienia nadpłaty. Jak podkreśla się bowiem w doktrynie nadpłaty podatku są określane przez organ podatkowy (art. 74a Ord. pod.) i stwierdzane na wniosek podatnika (i innych uprawnionych - art. 75 Ord. pod.). W sytuacji decyzji stwierdzających nadpłatę na podstawie art. 75 Ord. pod. organ zawsze działa na wniosek podatnika, nigdy z urzędu. I to jest główna różnica pomiędzy określaniem i stwierdzaniem nadpłat. Wniosek podatnika jest niezbędny, aby uruchomić postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Są to więc decyzje wydane w wyniku przeprowadzenia odrębnych postępowań wszczynanych w innych sytuacjach. Nie można ich zatem utożsamiać i zamiennie stosować w praktyce (vide: Etel Leonard (red.), Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, Stachurski Wojciech, Teszner Krzysztof, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el., 2018).

Przechodząc do meritum wskazać należy, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi wykładnia oświadczenia złożonego przez skarżącą we wniosku z dnia 22 marca 2018 r., a tym samym przesądzenie czy jak przyjęły organy stanowił on w istocie wniosek wycofanie złożonego wcześniej wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2012 r., czy jak twierdzi skarżąca był jedynie modyfikacją, uzupełnieniem, złożonego pierwotnie wniosku o zwrot nadpłaty.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że Spółka pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu 29 grudnia 2017 r.) wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2012. W toku postępowania organ pierwszej instancji wzywał skarżącą m.in. do usunięcia braków formalnych wniosku oraz do przedłożenia dodatkowych informacji. W odpowiedzi na te wezwania Spółka pismem z dnia 22 marca 2018 r. (data wpływu do organu 28 marca 2018 r.) wskazała, że "składa zaktualizowany wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. (...), wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2012 i wnosi o wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2012 r. z 20 grudnia 2017 r. oraz złożonej wraz z wnioskiem korekty deklaracji podatkowej, sporządzonej 19 grudnia 2017 r." (podkreślenie sądu). Pismem z tej samej daty, tj. 22 marca 2018 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2012 wraz korektą deklaracji.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, iż z treści pisma z dnia 22 marca 2018 r. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że intencją Spółki było wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2012 r. oraz złożonej wraz z wnioskiem korekty deklaracji, wynika to zresztą z literalnego brzmienia pisma. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN pod red. Prof. Mieczysława Szymczaka, W-wa 2002 r. "wycofać" oznacza zabrać, usunąć coś skądś, wydostać, odebrać, odstąpić od czegoś, wyeliminować, wyłączyć z czegoś. Tym samym, w ocenie Sądu, nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, iż w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. wnosiła o modyfikację wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Bezsprzecznie wycofanie pierwotnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty spowodowało niekorzystne dla strony konsekwencje. Zgodnie bowiem z art. 79 § 2 Ord. pod. stronie wygasło prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd może nawet przyjąć, że takie postępowanie nie było intencją Spółki, lecz w niniejszym przypadku cofnięcie wniosku pismem z dnia 22 marca 2018 r. było bezsprzeczne. Nie można bowiem podzielić poglądu skarżącej, iż z uwagi na negatywną konsekwencję takiego działania należy domniemywać zupełnie inną intencję strony skarżącej tj. modyfikację wniosku o stwierdzenie nadpłaty, niż ta, która wynika z literalnego brzmienia zawartego w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. Działanie skarżącej wskazuje raczej na fakt, iż dopiero po doręczeniu jej zaskrzonej decyzji Burmistrza oraz postanowienia Burmistrza z dnia "(...)" o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. zorientowała się ona, iż w niniejszym przypadku ziściły się przesłanki określone w art. 79 § 2 Ord. pod. i tym samym straciła, na skutek własnych działań, możliwość złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. Podnoszone zaś i to zarówno na etapie odwołania jak i skargi do sądu okoliczności, iż Spółka w istocie chciała zmodyfikować złożony już wniosek a nie cofnąć pierwotny wniosek i złożyć nowy, są próbą odwrócenia negatywnych konsekwencji jakie dotknęły Spółkę na skutek cofnięcia wniosku.

Tym samym, zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarg dotyczące naruszenia art. 167 § 1, art. 75 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ord. pod. oraz art. 10 ust. 2 prawa przedsiębiorców poprzez przyjęcie bez jakiejkolwiek wątpliwości, że intencją Spółki było wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 20 grudnia 2017 r.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżącej, iż w żadnym miejscu w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. nie powołała się na art. 208 § 2 Ord. pod. i nie wyraziła żądania umorzenia postępowania. Jednakże wnosząc o wycofanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty strona nadała bieg procedurze umorzenia postępowania. Organ podatkowy nie mógł postąpić inaczej niż tylko umorzyć postępowanie na podstawie art. 208 § 2 Ord. pod. wszczętego tym wnioskiem.

Dodatkowo zauważyć należy, że Spółka w istocie nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 75 § 3 Ord. pod. tj. złożenia skorygowanej deklaracji wraz z wnioskiem z dnia 20 grudnia 2017 r. Spółka wezwana została do usunięcia braków tego wniosku przez podpisanie korekty deklaracji przez osobę upoważnioną. Braku tego jednak nie uzupełniono. Co prawda skarżąca nadesłała podpisaną korektę deklaracji przy piśmie z dnia 2 stycznia 2018 r. (k. 24-26 akt adm.), jednakże zauważyć należy, że ta podpisana korekta dotyczyła zupełnie innych przedmiotów opodatkowania i innego organu podatkowego - Wójta Gminy, podczas gdy wniosek wraz z korektą (niepodpisaną) dotyczył nieruchomości i podatku pozostającego we właściwości Burmistrza. Dopiero do wniosku z dnia 22 marca 2018 r. dołączono właściwą korektę deklaracji. Stwierdzić należy, że dołączona do wniosku o stwierdzenie nadpłaty skorygowana deklaracja nie ma charakteru samoistnego, jednak jest niezbędnym elementem wniosku, albowiem może być zaakceptowana, i wówczas organ zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie przerywa biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a jedynie termin do zwrotu nadpłaty. Zatem wbrew stanowisku skarżącej, po upływie terminu przedawnienia zobowiązania, podatnik nie ma możliwości rozszerzenia zakresu żądania na podstawie art. 167 § 1 Ord.pod.,tj. żądania stwierdzenia nadpłaty w wyższej wysokości niż wynikająca z korekty deklaracji podatkowej, dołączonej do wniosku złożonego przed upływem ww. terminu. Sytuacja podatnika żądającego stwierdzenia nadpłaty jest bowiem analogiczna do sytuacji organu podatkowego, który nie może po upływie terminu przedawnienia prowadzić postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Nie stwierdzając, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź przepisy postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.