Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 20 lutego 2008 r.
I SA/Ol 659/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Czajkowski.

Sędziowie WSA: Zofia Skrzynecka (spr.), Tadeusz Piskozub.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P., W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "(...)". nr "(...)" w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia

1.

umorzyć postępowanie;

2.

zasądzić od Dyrektora Izby Celnej 3.744 zł (trzy tysiące siedemset czterdzieści cztery) na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania M. i W.P. decyzją nr "(...)" z dnia "(...)", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr "(...)" z dnia "(...)" w przedmiocie określenia wysokości długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług

W dniu 12 listopada 2007 r. pełnomocnik strony złożył skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "(...)" zarzucając jej:

1.

rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez:

-

niewskazanie w niniejszej sprawie legalizowanych urządzeń pomiarowych;

-

dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie;

-

niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego;

2.

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez:

-

naruszenie warunków zwolnienia z należności celnych przywozowych paliwa przewożonego w zbiornikach pojazdów;

-

bezpodstawne przyjęcie, iż naruszono warunki zwolnień od należności przywozowych paliwa objętego zwolnieniem;

-

bezpodstawne stwierdzenia, iż w niniejszym stanie faktycznym nie występuje zwolnienie z podatku akcyzowego;

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Pismem z dnia 11 lutego 2008 r. Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Do pisma tego dołączył decyzję z dnia "(...)" wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), z której wynika, że uchylił zaskarżoną skargą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Pełnomocnik strony skarżącej pismem z dnia 14 lutego 2008 r. także wniósł o umorzenie postępowania sądowego uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 p.p.s.a., w związku z wydaniem decyzji z dnia "(...)" uwzględniającej całość zarzutów skargi. Jednocześnie domagał się zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Dyrektor Izby Celnej skorzystał z takiej możliwości i przed rozpoczęciem rozprawy wyznaczonej na dzień "(...)", decyzją z dnia "(...)" uwzględnił zarzuty skarżących zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zatem wobec uwzględnienia skargi przez organ odwoławczy w trybie autokontroli, dalsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Tym samym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z powołanym wyżej art. 54 § 3 p.p.s.a. i w związku z art. 160 p.p.s.a. należało wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 tego przepisu.

W myśl ogólnej zasady wynikającej z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Różnica w porównaniu z sytuacją uregulowaną w art. 200 p.p.s.a. polega na tym, że zasadność skargi uznał nie sąd administracyjny w wyroku uwzględniającym skargę, lecz organ w ramach tzw. autokontroli.

W art. 201 § 1 p.p.s.a. nie dookreślono rodzaju kosztów, których dotyczy, w przeciwieństwie do art. 200 p.p.s.a., w którym jest mowa o kosztach postępowania. Względy natury systemowej a przede wszystkim zamieszczenie tej regulacji w rozdziale zatytułowanym "Zwrot kosztów postępowania między stronami" przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on, tak jak art. 200 p.p.s.a., kosztów postępowania (art. 205 p.p.s.a.), a nie tylko kosztów sądowych (art. 211 p.p.s.a.).

Natomiast przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Na podstawie przywołanych wyżej reguł dotyczących zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w sytuacji, kiedy strona skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 1.327 zł i poniosła koszty zastępstwa procesowego, należało zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej zarówno zwrot wpisu jak i wynagrodzenia radcy prawnego, które to wynagrodzenie ustalono według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) tj. kwoty 2.400 zł, do której doliczono opłatę skarbową w kwocie 17 zł uiszczoną od pełnomocnictwa.