Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721359

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 5 września 2019 r.
I SA/Ol 484/19
Wyliczenie obniżonej stawki ryczałtu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Krzykowski.

Sędziowie WSA: Ryszard Maliszewski (spr.), Asesor Katarzyna Górska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie ustalenia ryczałtu od przychodów osób duchownych na rok 2019 oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

M. P. (dalej również jako strona, podatnik, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z "(...)" w przedmiocie ustalenia ryczałtu od przychodów osób duchownych na rok 2019.

Skarżący pełni funkcję proboszcza w Parafii "(...)". Skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej NUS) wniosek z 7 stycznia 2019 r. o obniżenie podatku od osób duchownych. Wskazał, że parafia liczy jedynie 148 osób mieszkających na terenie powiatów: "(...)", a opieka duszpasterska dla tak niewielkiej społeczności obciążona jest dużymi kosztami podróży.

Następnie w piśmie z 14 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z 28 stycznia 2019 r., na wezwanie organu I instancji strona wymieniła miejscowości w zasięgu terytorialnym Parafii "(...)" (karty 4 i 26 akt organu I instancji). Organ podatkowy wystąpił też z wnioskami do właściwych organów administracji miast i gmin, o udostępnienie danych o ilości mieszkańców zamieszkałych w ww. miejscowościach, na dzień 31 grudnia 2018 r. (k. 5 - 12). Uzyskane odpowiedzi stanowią karty 13 - 25, 27 - 31, tom I akt podatkowych. Ponadto postanowieniem z 6 lutego 2019 r. organ włączył do akt sprawy kopie pism administracji miast i gmin z zestawieniami liczby mieszkańców na dzień 31 grudnia 2018 r. (k. 32 - 44, t. I).

Następnie NUS decyzją z "(...)" nr "(...)" ustalił roczną kwotę ryczałtu za rok 2019 r. w wysokości 1.736 zł, płatną w ratach kwartalnych po 434 zł. W sentencji powołał się na art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), dalej O.p., art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1 i 3, art. 44 ust. 1-4, art. 46, art. 47, art. 49 ust. 1, art. 51 ust. 3, art. 54 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 43), dalej u.z.p., oraz obwieszczenie Ministra Finansów z 23 listopada 2018 r. w sprawie stawek karty podatkowej i kwoty, do której można wykonywać świadczenia przy prowadzeniu niektórych usług, z wyjątkiem świadczeń dla ludności, oraz kwartalnych stawek ryczałtu od przychodów proboszczów i wikariuszy, obowiązujących w 2019 r. (M. P. z 2018 r. poz. 1172), dalej obwieszczenie.

Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że podatnik spełnił wszystkie przesłanki wymagane do obniżenia stawki ryczałtu. Zauważył, że kwota stawki zgodnie z przywołanymi w zaskarżonej decyzji przepisami prawa podatkowego winna wynosić 6.236 zł rocznie, a kwartalnie 1.559 zł. Na podstawie uzyskanych od administracji miast i gmin danych ustalono, że liczba mieszkańców w ww. miejscowościach w których zamieszkują wierni Parafii "(...)", według stanu na dzień 31 grudnia 2018 r., wynosi 160.028 osób, co szczegółowo przedstawia tabela zamieszczona na str. 3 decyzji. Wskazana zaś we wniosku o zmniejszenie wysokości stawki ryczałtu liczba wyznawców w Parafii "(...)", wynosi 148 osób.

Powołując się na treść przepisu art. 46 ust. 2 u.z.p. organ zastosował obniżenie stawki ryczałtu przy wykorzystaniu prawa wyboru wariantu ustalenia stawki niższej, niż przewidują to przepisy prawa. Podkreślił, że ustalona zaskarżoną decyzją kwartalna stawka ryczałtu jest najniższą jaką przewiduje załącznik nr 2 obwieszczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o ustalenie wysokości ryczałtu od przychodów duchownych na rok 2019 w wysokości 217 zł rocznie, płatnej w ratach: za I kwartał w kwocie 55 zł, a za pozostałe kwartały po 54 zł. Powołał się na przepisy art. 43 oraz art. 46 ust. 1 i ust. 2 u.z.p. Wskazał, że NUS podejmując swoją decyzję co do wysokości podatku od osób duchownych, nie wziął pod uwagę ilości członków Parafii "(...)" (148 osób), która stanowi 0,09% mieszkańców parafii. Zwrócił się o ustalenie ryczałtu w wysokości 50% stawki obowiązującej proboszczów w parafiach do 1.000 mieszkańców.

Pismem z 27 marca 2019 r., w odpowiedzi na wystąpienie organu odwoławczego, Biskup "(...)" w RP, potwierdził przedstawiony przez stronę zasięg terytorialny parafii w "(...)".

Decyzją z "(...)" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z "(...)". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołał się na art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1 i 3 oraz art. 46 u.z.p. i podał, że zgodnie z objaśnieniami ustawodawcy wysokość stawki kwartalnej ustala się na podstawie liczby mieszkańców w danej parafii według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, za który opłacany jest ryczałt, według danych właściwych organów administracji miast i gmin, prowadzących ewidencję ludności. Dodatkowo, jeżeli liczba wyznawców na danym terenie stanowi mniejszość w ogólnej liczbie mieszkańców, właściwy naczelnik urzędu skarbowego odpowiednio obniża stawki ryczałtu. Obniżenie stosowane jest tylko i wyłącznie na wniosek strony, która obowiązana jest dołączyć do wniosku oświadczenie o liczbie wyznawców. Oznacza to, że dla zastosowania obniżenia spełnione muszą być trzy przesłanki:

- wyznawcy parafii muszą stanowić mniejszość w ogólnej liczbie mieszkańców,

- duchowny musi złożyć wniosek o zastosowanie obniżenia,

- do wniosku musi być załączone oświadczenie o liczbie wyznawców.

DIAS podał, że art. 46 ust. 2 ww. ustawy w swojej treści nie zawiera wytycznych dotyczących sposobu wyliczenia obniżonej stawki ryczałtu. Jest to kwestia uznaniowa i do kompetencji właściwego naczelnika urzędu skarbowego należy decyzja, w jaki sposób stawka zostanie zmniejszona. NUS przyjmując roczną stawkę ryczałtu na rok 2019 w wysokości 1.736 zł, w sytuacji gdy kwota tej stawki, obliczona zgodnie z przywołanymi w niniejszej decyzji przepisami, winna wynosić 6.236 zł rocznie, niewątpliwie zastosował obniżenie stawki podatku. Organ I instancji, związany przepisem art. 46 ust. 2 ustawy, zastosował obniżenie stawki podatku w sposób uznaniowy, tj. przy wykorzystaniu prawa wyboru wariantu ustalenia stawki niższej, niż przewidują to przepisy prawa. NUS wyjaśnił jakie kryteria wziął pod uwagę przy podjęciu rozstrzygnięcia.

Ponadto odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ podatkowy dokonując zliczenia mieszkańców przypisał ich w liczbie 160.028 jako członków "(...)" parafii w "(...)", DIAS stwierdził, że nie jest on zasadny. Stawka ryczałtu ustalana jest bowiem w oparciu o liczbę mieszkańców parafii, a nie liczbę wyznawców. Natomiast w sytuacji, gdy liczba wyznawców na danym terenie stanowi mniejszość w ogólnej liczbie mieszkańców właściwy naczelnik urzędu skarbowego na wniosek osoby duchownej odpowiednio obniża stawkę. W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zatem określił, że ilość mieszkańców parafii "(...)" wynosi 160.028, zaś liczba wyznawców zgodnie z oświadczeniem strony wynosi 148 osób, i dokonał obniżenia stawki ryczałtu.

Organ odwoławczy podkreślił, że przyjęta przez organ I instancji, stawka kwartalna w wysokości 434 zł (434 zł x 4 kwartały = 1.736 zł), jest najniższą stawką ryczałtu od przychodu proboszczów, wynikającą z tabeli zawartej w załączniku nr 2 do ww. obwieszczenia Ministra Finansów, obowiązującego w 2019 r., przewidzianą dla parafii o liczbie mieszkańców do 1.000 osób.

Z uwagi na powyższe wniosek strony o zastosowanie stawki ryczałtu w kwocie 219 zł rocznie, czyli w wysokości równej 50% stawki kwartalnej obowiązującej proboszczów w parafiach do 1.000 mieszkańców, organ II instancji uznał za niezasadny.

Również wywód odwołania, że strona ponosi "wielkie koszty (...), aby dojechać do parafian i wykonać oczekiwane czynności duszpasterskie" pozostaje w ocenie organu odwoławczego bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Zdaniem organu, NUS ustalając roczną kwotę ryczałtu na rok 2019 r. w wysokości 1.736 zł, po zastosowaniu obniżenia kwartalnej stawki ryczałtu na wniosek strony, dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia.

Skarżący nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- zasad postępowania, w szczególności poprzez jego przeprowadzenie w sposób skutkujący brakiem zaufania do organów podatkowych,

- przepisów nakazujących działanie organów podatkowych w granicach prawa, w tym zwłaszcza wskutek pominięcia przy rozstrzygnięciu przepisów ustawy o gwarancjach wolności sumienia wyznania,

- interesu prawnego skarżącego, w szczególności w związku z pominięciem przy rozstrzygnięciu wytycznych wynikających z ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, w tym zwłaszcza ogólnej zasady, zgodnie z którą obywatele wierzący wszystkich wyznań oraz niewierzący mają równe prawa w życiu państwowym, politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym.

Uzasadniając powyższe skarżący podniósł, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy przede wszystkim granic uznania administracyjnego. Natomiast sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, narusza ogólne zasady postępowania. Powołał się na wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 488/08 w zakresie definicji prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, zacytował także tezy z wyroku NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 57) i wyroku NSA z 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99).

Podkreślił, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności po stronie organów orzekających, natomiast zaskarżona decyzja nosi znamiona całkowitej dowolności, pomija bowiem dotychczasową praktykę organu I instancji, a także nie bierze pod uwagę jasnych wytycznych dotyczących sposobu ustalania obniżonej stawki ryczałtu. Przepisy u.z.p. nakazują odpowiednie (a nie wprost) stosowanie kwartalnych stawek ryczałtu od przychodów proboszczów do osób duchownych wszystkich wyznań, sprawujących porównywalne funkcje (art. 43 ust. 2 ustawy) oraz zobowiązują organ podatkowy do odpowiedniego obniżenia stawki ryczałtu, na wniosek osoby duchownej, jeżeli liczba wyznawców na danym terenie stanowi mniejszość w ogólnej liczbie mieszkańców (art. 46 ust. 2 ustawy). W przypadku złożenia wniosku o obniżenie ryczałtu duchowny obowiązany jest dołączyć oświadczenie o liczbie wyznawców, co zdaniem skarżącego oznacza, że organ podatkowy obniżając stawkę ryczałtu powinien kierować się liczbą osób danego wyznania, a nie liczbą mieszkańców. Inne rozumienie tego przepisu kłóci się w sposób oczywisty m.in. z przepisem art. 1 ust. 3 ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, a ma wręcz charakter dyskryminujący.

Skarżący podał, że uznanie administracyjne w żadnym przypadku nie może prowadzić do dyskryminacji osób ze względu na wyznanie. Takie praktyki organu są szczególnie naganne i wymagają zdecydowanej reakcji.

Podniesiono, że NUS w decyzjach wydawanych w poprzednich latach (załączonych do skargi: k. 8 - 15 akt sądowych), stosował obniżenie przyjmując algorytm, przedstawiony w tabeli na ostatniej stronie skargi (k. 7), z którego wynika, że ustalona dla skarżącego stawka ryczałtu od przychodów osób duchownych na rok 2018, wynosiła 44 zł rocznie, którą płacił w takiej wysokości również w latach 2015-2017. Natomiast przyjęta w tym roku zmiana zasad ustalania omawianego ryczałtu powoduje ustalenie za 2019 r. stawki ryczałtu w wysokości prawie 40 razy wyższej, co w ocenie skarżącego jest niezrozumiałe i wykracza poza granice uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podał, że powołane w skardze wyroki zapadły w odmiennych stanach faktycznych, w związku z czym nie mają mocy obowiązującej w sprawie niniejszej. Wbrew argumentacji skargi w niniejszej sprawie organy obu instancji nie przekroczyły granic upoważnienia zawartego w u.z.p. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 105/10, że naruszenia interesu prawnego nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem danej osoby o tym, że jakiś stan faktyczny jest dla niej niekorzystny, lecz konieczne jest odwołanie się do konkretnego przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcie w sprawie podjął na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w postępowaniu podatkowym, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego i procesowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyroku z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2260/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ryczałt jest bardzo korzystną formą opodatkowania, ale jej wybór rodzi takie konsekwencje, że podatnik posiadający status podatnika podatku zryczałtowanego zobowiązany jest do zapłaty zryczałtowanego podatku niezależnie od tego, czy uzyskuje jakiekolwiek przychody.

Art. 42 ust. 1 u.z.p.d.o.f. stanowi, iż osoby duchowne, osiągające przychody z opłat otrzymywanych w związku z pełnionymi funkcjami o charakterze duszpasterskim, opłacają od tych przychodów podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych (ryczałt). Zgodnie z ust. 2 tego artykułu osoby, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rozpoczęciu pełnienia funkcji o charakterze duszpasterskim w terminie 14 dni od dnia objęcia funkcji. Skarżący pełni funkcję proboszcza w Parafii "(...)". Skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek z 7 stycznia 2019 r. o obniżenie podatku od osób duchownych. Wskazał, że parafia liczy jedynie 148 osób mieszkających na terenie powiatów: "(...)", a opieka duszpasterska dla tak niewielkiej społeczności obciążona jest dużymi kosztami podróży. Na podstawie art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1 i 3 oraz art. 46 u.z.p. wysokość stawki kwartalnej ustala się na podstawie liczby mieszkańców w danej parafii według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, za który opłacany jest ryczałt, według danych właściwych organów administracji miast i gmin, prowadzących ewidencję ludności. Obniżenie stosowane jest tylko i wyłącznie na wniosek strony, która obowiązana jest dołączyć do wniosku oświadczenie o liczbie wyznawców. Oznacza to, że dla zastosowania obniżenia spełnione muszą być trzy przesłanki:

- wyznawcy parafii muszą stanowić mniejszość w ogólnej liczbie mieszkańców,

- duchowny musi złożyć wniosek o zastosowanie obniżenia,

- do wniosku musi być załączone oświadczenie o liczbie wyznawców.

Art. 46 ust. 2 ww. ustawy w swojej treści nie zawiera wytycznych dotyczących sposobu wyliczenia obniżonej stawki ryczałtu. Jest to kwestia uznaniowa i do kompetencji właściwego naczelnika urzędu skarbowego należy decyzja, w jaki sposób stawka zostanie zmniejszona. NUS przyjmując roczną stawkę ryczałtu na rok 2019 w wysokości 1.736 zł, w sytuacji gdy kwota tej stawki, obliczona zgodnie z przywołanymi w niniejszej decyzji przepisami, winna wynosić 6.236 zł rocznie, niewątpliwie zastosował obniżenie stawki podatku. Organ I instancji, związany przepisem art. 46 ust. 2 ustawy, zastosował obniżenie stawki podatku w sposób uznaniowy, tj. przy wykorzystaniu prawa wyboru wariantu ustalenia stawki niższej, niż przewidują to przepisy prawa. NUS wyjaśnił jakie kryteria wziął pod uwagę przy podjęciu rozstrzygnięcia. Podkreślił, że ustalona zaskarżoną decyzją kwartalna stawka ryczałtu jest najniższą jaką przewiduje załącznik nr 2 obwieszczenia. Zwrócić należy uwagę, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne swym zakresem działania obejmuje opodatkowanie osób duchownych (art. 1 pkt 3) i ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą osoby duchowne, prawnie uznanych wyznań, opłacają zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów osób duchownych (art. 2 ust. 2). W Rozdziale 4 tej ustawy zostały określone szczegółowe kryteria, które winny być stosowane przy realizacji tej ogólnej zasady. Pamiętać należy, że ryczałt jest bardzo korzystną formą opodatkowania, ale jej wybór rodzi takie konsekwencje, że podatnik posiadający status podatnika podatku zryczałtowanego zobowiązany jest do zapłaty zryczałtowanego podatku niezależnie od tego, czy uzyskuje jakiekolwiek przychody. Ponieważ spełnione zostały przesłanki określone przepisami prawa, zasadnie organy podatkowe ustaliły skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób duchownych na rok 2019. Organy podatkowe zobowiązane są stosować przepisy prawa zawarte w aktach stanowiących źródła prawa określone w Rozdziale III Konstytucji RP. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W konsekwencji sąd nie podzielił zarzutów skargi. Nie można zgodzić się, że stosowanie przepisów prawa podatkowego może prowadzić do naruszenia przepisów ustawy o gwarancjach wolności sumienia wyznania, interesu prawnego skarżącego, w szczególności w związku z pominięciem przy rozstrzygnięciu wytycznych wynikających z ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, w tym zwłaszcza ogólnej zasady, zgodnie z którą obywatele wierzący wszystkich wyznań oraz niewierzący mają równe prawa w życiu państwowym, politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym. Te przepisy nie mogą kreować obowiązków podatkowych. Nie można podzielić zarzutu, że organ naruszył zasadę uznania administracyjnego. Organ obniżył ryczałt, według metody, której nie można uznać za dowolną. Skarżący nie może jej podważyć na tej podstawie, że jej zastosowanie prowadzi do podwyższenia wysokości podatku w 2019 r. Art. 120 o.p. stanowi, że " Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa". Postępowanie podatkowe prowadzone na podstawie przepisów ordynacji podatkowej opiera się na zasadach ogólnych tego postępowania. Przez pojęcie tych zasad należy rozumieć podstawowe (przewodnie) reguły postępowania, uznane za takie przez ustawodawcę. Zasady ogólne postępowania podatkowego dotyczą przede wszystkim samego postępowania, którego celem jest rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, i obowiązują tu w pełnym zakresie. Art. 121 O.p. dotyczy zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie; zasady informowania. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 331/18 wypowiedział się w kwestii zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. W tym wyroku NSA wskazał, że przepis art. 121 o.p. stanowi zasadę ogólną, zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a organy podatkowe w tym postępowaniu obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Zarzut naruszenia określonej zasady postępowania podatkowego powinien być powiązany z naruszeniem przepisu, który stanowi rozwinięcie tej zasady, np. art. 210, który zasadę zaufania do organów podatkowych określoną w art. 121 § 1 o.p. praktycznie urzeczywistnia. O naruszeniu art. 121 § 1 o.p. i zawartej w nim normy, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Organ odwoławczy zasadnie podkreślił, że przyjęta przez organ I instancji, stawka kwartalna w wysokości 434 zł (434 zł x 4 kwartały = 1.736 zł), jest najniższą stawką ryczałtu od przychodu proboszczów, wynikającą z tabeli zawartej w załączniku nr 2 do ww. obwieszczenia Ministra Finansów, obowiązującego w 2019 r., przewidzianą dla parafii o liczbie mieszkańców do 1.000 osób. Z uwagi na powyższe wniosek strony skarżącej o zastosowanie stawki ryczałtu w kwocie 219 zł rocznie, czyli w wysokości równej 50% stawki kwartalnej obowiązującej proboszczów w parafiach do 1.000 mieszkańców, organ II instancji uznał za niezasadny. Nie można uznać takiego rozstrzygnięcia za dowolne. W tym przypadku organy podatkowe nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Ponadto należy wskazać, że sąd nie kontroluje wysokości podatku w latach wcześniejszych. Te decyzje pozostają poza kontrolą sądu. Przedmiotem kontroli jest bowiem zaskarżona decyzja. Nie można uznać, że kwota ryczałtu za 2019 r. jest wygórowana. W latach wcześniejszych wysokość tego ryczałtu miała raczej charakter symboliczny. W związku z tym wskazywanie, że wysokość tego podatku wzrosła wielokrotnie, nie może mieć znaczenia. Po myśli art. 151 p.p.s.a. skarga okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.