Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3067852

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 28 sierpnia 2020 r.
I SA/Lu 697/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (spr.).

Sędziowie: WSA Wiesława Achrymowicz, NSA Danuta Małysz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. I. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 754/18 w sprawie ze skargi T. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym - oddala skargę o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 12 grudnia 2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 754/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. I. (skarżący, zobowiązany) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (organ II instancji) z (...) r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) wystawionego przez Prezydenta Miasta (...) w dniu (...) r. Z treści tego tytułu wynika, że dotyczy obowiązku zapłaty opłat dodatkowych w wysokości po (...) zł za parkowanie bez opłaty w dniach 9, 10 i 11 października 2013 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że postanowieniem z (...) r. organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta (...) z (...) r., którym organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, odmówił uwzględnienia zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest wobec skarżącego w oparciu o tytuł wykonawczy obejmujący zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za okres 9-11 października 2013 r. Wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 31 stycznia 2018 r. poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej. Odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 5 lutego 2018 r. Egzekwowana zaległość powstała w związku z parkowaniem samochodu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) w strefie płatnego parkowania w (...) przy ulicy (...) bez ważnego dowodu wniesienia opłat z tego tytułu. W związku z nieuiszczeniem przez zobowiązanego wymienionych wyżej opłat dodatkowych doręczono skarżącemu upomnienie, a następnie - wobec dalszego nieuregulowania dochodzonych należności - w dniu 3 sierpnia 2017 r. został wystawiony tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto egzekucję.

W dniu 9 lutego 2018 r. zobowiązany złożył pismo z dnia 8 lutego 2018 r. zakwalifikowane jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku oraz podnosząc, że w datach wezwań do uiszczenia opłaty dodatkowej posiadał wykupiony abonament stanowiący dowód uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania w (...) przy ulicy (...), (...) oraz (...).

Rozpoznając zarzut organ egzekucyjny ustalił na podstawie informacji Zarządu Dróg i Mostów w (...), że zobowiązany w latach 2012-2017 miał 6 abonamentów okresowych, w tym 2 dotyczące 2013 r., to jest:

1) abonament nr (...) dotyczący pojazdu o numerze rejestracyjnym (...), zmieniony 9 listopada 2012 r. na abonament nr (...) dotyczący pojazdu marki (...) - ważny do 3 października 2013 r. (wpłata nastąpiła w dniu 3 października 2012 r. w kwocie (...) zł);

2) abonament nr (...) dotyczący pojazdu marki (...) ważny od 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r. (wpłaty dokonano w dniu 14 października 2013 r. w kwocie (...) zł).

Organ egzekucyjny wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniach kontroli za wycieraczką samochodu marki (...) umieszczony był abonament parkingowy, gdzie wyraźnie podana była informacja, że stanowi on dowód uiszczenia opłaty do 3 października 2013 r. Kolejny abonament nr (...), stanowiący dowód wniesienia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania od 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r., zobowiązany uzyskał dopiero w dniu 14 października 2013 r., to jest w dniu, w którym wniósł opłatę. Tak więc dopiero od tej daty dysponował ważnym abonamentem parkingowym upoważniającym do parkowania w strefie płatnego parkowania. W konsekwencji z uwagi na fakt, że w dniach od 9 do 11 października 2013 r. skarżący nie miał wykupionego abonamentu, był zobowiązany do posiadania ważnego biletu parkingowego. Mając na uwadze powyższe organ egzekucyjny uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku za niezasadny.

W zażaleniu zobowiązany argumentował, że począwszy od 2012 r. posiada umowę o parkowanie w strefie płatnego parkowania w (...) w obrębie miejsca zamieszkania. Żadna ze stron tej umowy jej nie wypowiedziała i corocznie była z jej tytułu uiszczana należna opłata w wysokości (...) zł. Jednak Zarząd Dróg i Mostów w (...) upoważniony do działania w imieniu organu egzekucyjnego, nie ujawniał istnienia tej umowy.

W ocenie organu II instancji organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem wydał w sprawie prawidłowe, zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Abonament jako dowód uiszczenia opłaty jest przyznawany na czas określony, który liczony jest od daty dokonania opłaty z tego tytułu. Kwestia ta nie jest regulowana przepisami prawa cywilnego. W treści wniosku o wydanie abonamentu wprost wskazane są przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz uchwały Rady Miasta (...) nr (...) z dnia 20 października 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta (...) oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania, jako normujące kwestie dotyczące wydawania abonamentu. Stąd też niezrozumiałe jest przekonanie zobowiązanego o tym, że zawiera on w tym przedmiocie umowę cywilnoprawną. Organ podkreślił, że twierdzenia zobowiązanego, że nie miał on wglądu w dokumenty dotyczące wydawanych mu abonamentów nie jest zgodne ze stanem faktycznym, gdyż organ egzekucyjny po uzyskaniu dokumentów z Zarządu Dróg i Mostów przesłał zobowiązanemu zawiadomienie o możliwości zapoznania się z ich treścią. Zawiadomienie to zostało odebrane osobiście przez zobowiązanego w dniu 15 marca 2018 r., który z możliwości takiej nie skorzystał.

Organ II instancji za organem egzekucyjnym podkreślił, że zobowiązany za dni, za które ma uiścić opłatę dodatkową, to jest za okres od 9 do 11 października 2013 r. nie miał wykupionego abonamentu. To zaś oznacza, że zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest niezasadny. Poprzedni abonament na parkowanie zakończył swoją ważność w dniu 3 października 2013 r. a nowy zaczął obowiązywać od 14 października 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zobowiązany zarzucił, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, podtrzymując w całości prezentowane w całym postępowaniu stanowisko, że umowa zawarta z Zarządem Dróg i Mostów w (...) miała charakter cywilnoprawny, a w związku z tym trwa nieprzerwanie od 2012 r.

Dowodząc prawidłowości prezentowanego stanowiska wniósł o zobowiązanie Zarządu Dróg i Mostów w (...) do doręczenia do akt sprawy:

1) "umów (wniosków)" za lata 2012 do 2107,

2) potwierdzeń wpłat w wysokości (...) zł za parkowanie pojazdu skarżącego w latach 2012 do 2017 oraz o przesłuchania w charakterze świadka I. S. na okoliczność procedury wystawiania parkingowego typu "M" w 2013 r.

Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. skarżący cofnął złożone w skardze wnioski dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę nie podzielił poglądu skarżącego, że w dniach 9-11 października 2014 r. był uprawniony do parkowania w strefie płatnego parkowania w (...) na podstawie abonamentu typu M (dla mieszkańca strefy) i że abonament tego typu jest umową cywilnoprawną, która raz zawarta i niewypowiedziana obowiązuje nieprzerwanie obie strony stosunku prawnego.

Według sądu sposób pobierania opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania należy do zakresu regulacji administracyjnoprawnej i w 2013 r. regulowany był uchwałą nr (...) Rady Miasta (...) z dnia 20 października 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta (...) oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania oraz w załącznikach do tej uchwały, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Województwa (...). Z powołanego aktu wynika jednoznacznie, że uiszczenie opłaty przez parkującego w strefie płatnego parkowania (dalej: strefa) następuje m.in. przez wykupienie abonamentu parkingowego (§ 3 ust. 1 pkt 2 załącznika nr 4 do uchwały). Dowód wniesienia opłaty, m.in. w postaci ważnego biletu parkingowego lub ważnego abonamentu parkingowego, umieszcza się niezwłocznie po zajęciu miejsca postojowego, w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu, w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, co do ich ważności, tak aby opłacenie postoju oraz jego czas były w pełni czytelne dla kontrolerów (§ 3 ust. 4 załącznika nr 4). Sprzedaż i wydawanie abonamentów parkingowych, w tym typu "M" dla mieszkańców strefy, prowadzi zarząd drogi (§ 4 ust. 1 i 2 pkt 2 załącznika nr 4) - w niniejszej sprawie Zarząd Dróg i Mostów w (...). Uprawnienie do otrzymania abonamentu typu "M", po wniesieniu opłaty, posiada osoba fizyczna zameldowana i zamieszkała w obszarze strefy, m.in. będąca właścicielem lub współwłaścicielem pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony (§ 5 ust. 1 załącznika nr 4). Abonament typu "M" wydaje się na okres zameldowania w strefie, na okres nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż 12 miesięcy, liczony w pełnych miesiącach od dnia dokonania wpłaty (§ 5 ust. 4 załącznika nr 4). W przypadku wymiany abonamentu na skutek upływu jego ważności lub zmiany danych, wnioskujący zwraca poprzednio wydany abonament (§ 5 ust. 6 załącznika nr 4). Kontroli uiszczenia opłaty za postój pojazdów w strefie mogą dokonywać wyłącznie upoważnieni kontrolerzy, którzy stwierdzając, że pojazd parkuje w strefie bez uiszczenia opłaty za parkowanie, wystawiają wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej. Wezwanie wręcza się osobie parkującej bez uiszczonej opłaty lub w przypadku nieobecności parkującego umieszcza się na przedniej szybie pojazdu za wycieraczką. Opłatę dodatkową należy wpłacać przelewem na wskazane w wezwaniu konto bankowe.

Z ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy wynika, że w dniu 4 października 2012 r. po dokonaniu wpłaty w kwocie (...) zł, zobowiązanemu wydano abonament typu "M" nr (...) na okres od 4 października 2012 r. do 3 października 2013 r., początkowo na samochód matki R. K., zmieniony 9 listopada 2012 r. na samochód marki (...). W dniu 14 października 2013 r. wydano, również po dokonaniu wpłaty w kwocie (...) zł, abonament typu "M" nr (...) na okres od 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r.

Zestawienie dat obowiązywania przyznanych zobowiązanemu abonamentów typu "M" wskazuje jednoznacznie, że w okresie od 3 do 14 października 2013 r. nie był on uprawniony na ich podstawie do parkowania w strefie płatnego parkowania. Oznacza to, że w tych dniach parkowanie w strefie płatnego parkowania łączyło się z obowiązkiem uiszczenia należnej z tego tytułu opłaty w jeden ze sposobów wskazanych w § 3 załącznika nr (...) to jest np. przez zakup biletu parkingowego, czego zobowiązany nie uczynił. Brak należnej opłaty za parkowanie w strefie w dniach 9-11 października 2013 r. potwierdza również znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Wykonane przez kontrolerów zdjęcia wskazują jednoznacznie, że mimo wynikającego z § 3 ust. 3 załącznika Nr (...), obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu za przednią szybą dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie (pozwalającego na skuteczną weryfikację zarówno faktu uiszczenia opłaty jak i czasu parkowania), zobowiązany posiadał we wskazanych dniach jedynie nieważny już abonament typu "M". W związku z tym sąd uznał, że podnoszony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest niezasadny.

Podobnie za niezasadne uznał zarzuty, sformułowane w skardze, związane z naruszeniem przepisów postępowania. W szczególności za pozbawiony podstaw uznał zarzut niekompletności akt sprawy związany z rzekomym brakiem w aktach postępowania "umów" (wniosków) dotyczących przyznania abonamentu zobowiązanemu oraz dowodów potwierdzających wniesienie opłaty za lata 2012-2017 r. Dokumenty te znajdują się bowiem w aktach sprawy i zobowiązany mógł się z ich treścią zapoznać (zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy z dnia 13 marca 2018 r. doręczone zobowiązanemu 15 marca 2018 r.). Z prawa tego jednak nie skorzystał. Z aktami sprawy zapoznał się dopiero 30 sierpnia 2018 r., a więc już po wydaniu przez Kolegium zaskarżonego postanowienia.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze z 7 grudnia 2019 r. skarżący wnosił o wznowienie postępowania, początkowo wskazując jako podstawę wznowienia art. 403 § 2 k.p.c., zaznaczając, że niemożliwe jest wywiedzenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3982 § 2 k.p.c., a wykryte zostały nowe dowody w sprawie. Zwrócił się o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uchylenie tytułów wykonawczych z 3 sierpnia 2017 r. i z 22 sierpnia 2018 r.

Skarżący podnosił, że zgłosił się do siedziby Zarządu Dróg i Mostów w (...) w dniu 10 października 2013 r. po abonament typu "M" potwierdzający uprawnienie do parkowania w strefie płatnego parkowania. Abonament miał dotyczyć samochodu marki A. Skarżący wskazał, że przedłużając umowę od dnia 4 października 2012 r. wypełnił ponownie wniosek o wydanie abonamentu dla mieszkańca strefy płatnego parkowania typu "M", co zostało potwierdzone czytelnym podpisem. Według skarżącego wniosek stanowił umowę (innej nie było) i był podstawą prawną do wzajemnych roszczeń między stronami.

Skarżący wskazał, że Prezydent Miasta (...) wystawił dwa tytuły wykonawcze. Jeden dotyczył opłaty dodatkowej w wysokości (...) zł za dni 9, 10 i 11 października 2013 r. z tytułu parkowania pojazdu marki A., numer rejestracyjny (...), którego zobowiązany był właścicielem. Natomiast drugi tytuł wykonawczy dotyczył opłaty dodatkowej w wysokości (...) zł za dzień 14 marca 2014 r. z tytułu parkowania pojazdu marki R. o numerze rejestracyjnym (...), którego zobowiązany faktycznie nie był właścicielem.

Skarżący dalej wywodził, że w skardze do sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 lipca 2018 r. zawarty został wniosek o zobowiązanie Zarządu Dróg i Mostów do doręczenia do akt sprawy dowodów w sprawie wniosków dotyczących strefy płatnego parkowania, na podstawie których wydawane są abonamenty typu "M" i które to są akceptowane przez obie strony oraz wniosek o przesłuchania świadka na okoliczność sposobu wystawiania abonamentów typu "M". Sąd skargę oddalił, nie dopuszczając wymienionych dowodów. W protokole rozprawy odnotowano, że wnioski dowodowe zostały cofnięte. Skarżący dowiedział się o tym dopiero po otrzymaniu kopii protokołu rozprawy. W ocenie skarżącego z okoliczności sprawy wynika, że wyrok powinien być zmieniony poprzez umorzenie tytułów wykonawczych i egzekucji pieniężnej.

Skarżący pismem z dnia 13 listopada 2019 r. został wezwany przez sąd do wskazania podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.)), a także wykazania, że skarga o wznowienie postępowania została złożona w terminie trzymiesięcznym. Pouczono skarżącego, że termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą tą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Ponadto pouczono skarżącego, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania przepisy k.p.c., w tym w szczególności te, na które powołano się w skardze. Pouczono skarżącego także, że wskazywana w skardze o wznowienie postępowania okoliczność "późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu" odpowiada treści art. 273 § 2 p.p.s.a. i winna być wskazana przez skarżącego w skardze i w niej uzasadniona.

Uzupełniając braki skargi skarżący wskazał, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania jest naruszenie przepisów postępowania poprzez przeprowadzenie sprawy bez postępowania dowodowego, w szczególności niewzięcie przez sąd pod uwagę wniosku o wydanie abonamentu typu "M" złożonego przez skarżącego w dniu 10 października 2013 r. i akceptowanego przez obydwie strony oraz stanowiącego podstawę prawną do wzajemnych rozliczeń. Według skarżącego wniosek o wydanie abonamentu świadczy o tym, że skarżący zgłosił się po abonament typu "M" w dniu 10 października 2013 r. a abonament Zarząd Dróg i Mostów wystawił w tym samym dniu, lecz doręczył skarżącemu dopiero 14 października 2013 r.

Uzasadniając okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi skarżący wyjaśnił, że wskazany w skardze dowód, to jest wniosek o wydanie abonamentu dla mieszkańca strefy płatnego parkowania typu "M", otrzymał od Zarządu Dróg i Mostów wraz z pismem dopiero w dniu 7 listopada 2019 r. Według skarżącego z wymienionego wniosku wynika, że po abonament zgłosił się 10 października 2013 r. a otrzymał go dopiero 14 października 2013 r., co stanowi dowód, że opłata dodatkowa za dni 10 i 11 października 2013 r. nie powinna być wystawiona. Według skarżącego do abonamentu wpisano datę ważności od 14 października 2013 r. zamiast od 10 października 2013 r.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium podniosło, że sprawa dotyczy tytułu wykonawczego z dnia 3 sierpnia 2017 r. nr (...), natomiast nie dotyczy tytułu wykonawczego z dnia (...) r., którego numeru skarżący nie wskazał. Ponadto organ zauważył, że przepisy k.p.c. nie mogą mieć w sprawie zastosowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym nie może być uwzględniona, ponieważ nie uzasadnia tego podstawa wznowienia, na którą powołał się skarżący.

Dla porządku należy wyjaśnić, że wyrok WSA w Lublinie z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 754/18 został wydany w sprawie, w której skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) wystawionego przez Prezydenta Miasta (...) w dniu (...) r. Z treści tego tytułu wynika, że dotyczy obowiązku zapłaty opłat dodatkowych w wysokości po (...) zł za parkowanie bez opłaty w dniach 9, 10 i 11 października 2013 r.

W związku z tym nie może być przedmiotem rozpoznania przez sąd kwestia wymienionego w skardze o wznowienie postępowania tytułu wykonawczego z dnia (...) r. dotyczącego - według skarżącego - opłaty dodatkowej za parkowanie bez opłaty samochodu R. K. w dniu 14 marca 2014 r. Skarżący nie wskazywał, aby postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tego drugiego tytułu wykonawczego było przedmiotem jakiejkolwiek innej sprawy przed sądem administracyjnym. W skardze o wznowienie postępowania skarżący wyraźnie wskazał na sprawę I SA/Lu 754/18.

Ponadto, jak wskazał organ II instancji w odpowiedzi na skargę, oczywiste jest, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mogą być podstawą skargi o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym. Jednak ostatecznie skarżący w uzupełnieniu skargi wskazał na przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., według którego można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Według skarżącego tym nowym środkiem dowodowym jest wniosek o wydanie abonamentu typu "M" złożony przez skarżącego w zarządzie Dróg i Mostów w (...) w dniu 10 października 2013 r. Wniosek o wydanie abonamentu świadczy o tym, że skarżący zgłosił się po abonament typu "M" w dniu 10 października 2013 r. a abonament Zarząd Dróg i Mostów wystawił w tym samym dniu, lecz doręczył skarżącemu dopiero 14 października 2013 r.

Sprawa został skierowana do rozpoznania na rozprawie, ponieważ według okoliczności przedstawionych przez skarżącego dotrzymał on terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Skarżący, który skargę złożył 8 listopada 2019 r. twierdził, że wskazany w skardze dowód otrzymał od Zarządu Dróg i Mostów w dniu 7 listopada 2019 r. Według art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Jednakże analiza akt sprawy wskazuje, że inaczej niż twierdzi skarżący, jego wniosek o wydanie abonamentu złożony w dniu 10 października 2013 r. nie może być zakwalifikowany jako środek dowodowy, który został później wykryty i z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nowymi środkami dowodowymi są bowiem tylko takie, które nie były znane sądowi w dacie orzekania, chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. W rozpoznawanej sprawie z akt administracyjnych obejmujących postępowanie wszczęte zarzutami skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które zostało zakończone ostatecznym postanowieniem organu II instancji, utrzymanym w mocy wyrokiem WSA w Lublinie z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 754/18, wynika, że dokument, na który powołuje się obecnie skarżący jako na nowy środek dowodowy (dołączony do jego pisma z dnia 21 listopada 2019 r. - k. 21 akt sądowych) znajduje się w wskazanych wyżej aktach postępowania administracyjnego na karcie 20.

Akta administracyjne były przedstawione sądowi przez organ II instancji, o czym świadczy adnotacja o załącznikach w odpowiedzi na skargę w sprawie I SA/Lu 754/18 oraz zwrot tych akt przez sąd organowi II instancji w dniu 25 lutego 2019 r. W związku z tym dowód, na który wskazuje skarżący jako na nowy środek dowodowy był znany sądowi orzekającemu w sprawie I SA/Lu 754/18 i był brany pod uwagę przy wydaniu wyroku z dnia 12 grudnia 2018 r. Z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przy tym aktami sprawy nie są tylko akta wytworzone przez sąd od złożenia skargi, ale także akta sprawy administracyjnej przedstawione przez organ administracji publicznej z odpowiedzią na skargę, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. W związku z tym podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami.

Z przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. (w szczególności ze zwrotu "z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu") wynika, że wykrycie nowości odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronom. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę. Niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek zaniedbania, zapomnienia, błędnej oceny potrzeby ich powołania albo niedostrzeżenia tych środków w materiale zebranym przez organ, strona tego nie uczyniła.

Nie można wykluczyć, że skarżący nie dostrzegł omawianego dowodu w toku poprzedniego postępowania. Z uzasadnienia postanowienia organu II instancji z 27 lipca 2018 r. wynika bowiem, że organ egzekucyjny po uzyskaniu dokumentów z Zarządu Dróg i Mostów w (...) przesłał zobowiązanemu zawiadomienie o możliwości zapoznania się z ich treścią. Zawiadomienie to zostało odebrane osobiście przez zobowiązanego w dniu 15 marca 2018 r., który początkowo z możliwości takiej nie skorzystał. Znajduje to potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy (k. 45 i 46). Dopiero po wydaniu postanowienia przez organ II instancji skarżący w dniu 30 sierpnia 2018 r. zapoznał się z aktami sprawy. Jednakże, mimo zawartości akt administracyjnych, skarżący w skardze złożonej osobiście tego samego dnia, to jest 30 sierpnia 2018 r., w sprawie I SA/Lu 754/18 wniósł "o zobowiązanie Zarządu Dróg i Mostów do doręczenia do akt sprawy umów (wniosków) za lata 2012-2017", a więc między innymi tego dokumentu, który znajdował się wówczas w aktach administracyjnych i na którego ujawnienie obecnie powołuje skarżący jako podstawę skargi o wznowienie postępowania. Może to świadczyć, że skarżący, mimo zapoznawania się z aktami sprawy, nie znał wystarczająco dokładnie zawartości akt administracyjnych sprawy przekazanych sądowi przez organ II instancji.

Takie okoliczności, jak wyżej wyjaśniono, nie pozwalają na uznanie wskazywanego przez skarżącego środka dowodowego za później wykryty, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowania.

Dodać należy, że sam fakt istnienia omawianego środka dowodowego w zasobach Zarządu Dróg i Mostów znany było skarżącemu, być może bez znajomości całej treści dokumentu (jeżeli nie dostrzegł go przeglądając akta sprawy), zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i w toku postępowania w sprawie I SA/Lu 754/18. Świadczy o tym wspomniane wyżej złożenie w skardze w sprawie I SA/Lu 754/18 wniosku "o zobowiązanie Zarządu Dróg i Mostów do doręczenia do akt sprawy umów (wniosków) za lata 2012-2017", a także wniosek z dnia 7 lutego 2018 r. o wydanie kopii wniosków z lat 2012-2017, skierowany do Zarządu dróg i Mostów w (...). Fakt wiedzy skarżącego o istnieniu dokumentu jest oczywisty, ponieważ dokument ten (wniosek) został sporządzony i złożony w dniu 10 października 2013 r. przez skarżącego osobiście. Skarżący mógł nie znać najwyżej adnotacji sporządzonych na dokumencie przez pracownika Zarządu Dróg i Mostów na tym dokumencie.

Dodać również należy, że omawiany dokument nie pozwala na przyjęcie zgodnie z tezą skarżącego, że abonament był mu wydany lub powinien być wydany w dniu 10 października 2013 r. Z adnotacji na dokumencie oraz z daty i podpisu skarżącego wynika, że abonament wydano skarżącemu w dniu 14 października 2013 r. o godzinie 10.00 na okres od 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r. Przy tym nie można stwierdzić, aby Zarząd Dróg i Mostów spóźnił się z wydaniem abonamentu, ponieważ w administracyjnych aktach sprawy na karcie 17 znajduje się dowód wpłaty przez skarżącego kwoty (...) zł dopiero w dniu 14 października 2013 r. Z § 5 ust. 21 załącznika nr 4 ("Sposób pobierania opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w (...)") do uchwały Rady Miasta (...) nr (...) z dnia 20 października 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta (...) oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. (...)) wynika, że uprawnienie do otrzymania abonamentu typu "M" dla mieszkańca, po wniesieniu opłaty, posiada osoba fizyczna zameldowana i zamieszkała w obszarze strefy. Wynika z tego, że skarżący, po zakończeniu obowiązywania poprzedniego abonamentu w dniu 3 października 2013 r., mógł korzystać z nowego abonamentu dopiero od 14 października 2013 r., ponieważ dopiero w tym dniu wniósł opłatę. Złożenie wniosku o wydanie abonamentu wcześniej, to jest w dniu 10 października 2013 r., nie miało dla uprawnień skarżącego znaczenia, bowiem nie opłacił on wcześniej abonamentu.

Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.