Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 29049

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 21 lutego 1997 r.
I SA/Lu 676/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: s. NSA W. Sobuś.

Sędziowie NSA: K. Chorąży (spr.), del. s. SW. G. Pawlos-Janusz.

Protokolant: W. Kuranc.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę na decyzję Izby Skarbowej z dnia 21 lipca 1995 r. w sprawie określenia Spółce Cywilnej "P." podatku dochodowego za 1993 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 1996 r. (SA/Lu 1593/95) podzielił ocenę umowy w przedmiocie leasingu samochodu Ford Sierra Laser 1,6 zawartej w dniu 27 listopada 1992 r. a dokonaną przez organy podatkowe orzekające w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że organy podatkowe mają uprawnienie do oceny skutków w sferze publicznoprawnej (podatkowej) umów, bowiem treść tych umów kształtuje zobowiązania podatkowe stron je zawierających. By wydatki z tytułu rat leasingowych mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów umowa leasingowa winna spełniać warunki wynikające również z przepisów prawa podatkowego.

Umowa leasingu należy do tzw. umów nienazwanych i strony mają większą swobodę w kształtowaniu jej treści niż w przypadku innych umów a w związku z tym umowy te są zróżnicowane pod względem skutków, które wywołują dla stron w sferze prawa podatkowego. W konsekwencji organ podatkowy może dokonać analizy treści takiej umowy m.in. w zakresie ustalenia jakiego rodzaju leasing jest jej przedmiotem, czy umowa nie ma charakteru pozornego oraz czy spełnia ona wymogi pozwalające uznać wydatki na spłatę rat leasingowych za koszty uzyskania przychodu.

W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe uznały, że przedmiotowa umowa była w rzeczywistości umową kupna na raty a nie umową leasingu operacyjnego.

Świadczy o tym krótki okres na który została zawarta, który nie odpowiadał okresowi pełnej amortyzacji.

Poza tym umowa zawierała opcję kupna a w okresie trwania umowy nastąpiła spłata wartości samochodu. Ponadto organ wskazuje, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie dokonywano wpisów związanych z wydatkami eksploatacyjnymi samochodu, co - w ocenie organu - budzi wątpliwość o wzięciu w leasing samochodu dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Należy również uznać zasadność odmówienia przez organ zaliczenia odpisów amortyzacyjnych w okresie od lipca do grudnia 1992 r. do kosztów uzyskania przychodów. Pogląd, że odpisów amortyzacyjnych mogła dokonywać Spółka od środków trwałych których była właścicielem jest zasadny.

Postępowanie nie wykazało, że zakwestionowane środki trwałe znajdujące się w ewidencji środków trwałych były własnością Spółki, która jest samoistnym podmiotem gospodarczym. Wspólnicy sporządzili aneks do umowy spółki ale po okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, wobec czego czynność ta nie mogła mieć wpływu na możliwość uwzględnienia amortyzacji kwestionowanych środków trwałych w decyzji określającej podatek dochodowy za 1992 r.

Także rozstrzygnięcie organu odnoszące się do kosztów przejazdu samochodem pracownika Spółki jest zgodne z prawem. Kwestię tę regulują przepisy zarządzenia Ministra Transportu, Żeglugi i Łączności z dnia 9 maja 1989 r. w sprawie używania samochodów osobowych, motocykli i motorowerów dla celów służbowych. W myśl przepisu § 6 ust. 1 tego zarządzenia w jazdach lokalnych (w granicach administracyjnych miasta lub gminy) zwrot kosztów może być dokonywany w formie wypłacania pracownikowi miesięcznego ryczałtu pieniężnego. Ryczałt taki przyznaje pracownikowi właściciel firmy (współwłaściciel firmy) poprzez określenie miesięcznego limitu przebiegu kilometrów w jazdach lokalnych, a także w celu odbycia podróży służbowej, przy czym miesięczny limit przebiegu kilometrów w jazdach lokalnych nie może przekraczać 500 km (§ 7 ust. 1 i 2 cyt. zarządzenia).

Miesięczny ryczałt wypłaca się na podstawie oświadczenia pracownika o używaniu samochodu osobowego do celów służbowych (§ 6 ust. 2 cytowanego zarządzenia).

Brak spełnienia któregokolwiek z podanych warunków może stanowić podstawę do zakwestionowania tych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów.

Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.