Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 59114

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 2 czerwca 2000 r.
I SA/Lu 633/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2000 r. sprawy ze skargi Małgorzaty N. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 9 grudnia 1998 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres styczeń-grudzień 1996 r.:

- uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję inspektora kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 20 sierpnia 1998 r. nr (...) oraz zasądza od Izby Skarbowej w S. na rzecz skarżącej kwotę 2661,90 zł (dwa tysiące sześćset sześćdziesiąt jeden złotych dziewięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w S., działając na podstawie art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o Urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489), art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 1 i § 3, art. 53 § 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej (Dz. U. Nr 137, poz. 640), po rozpatrzeniu odwołania Małgorzaty N. - właścicielki Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego M&J N. od decyzji inspektora kontroli skarbowej Bogusławy L. z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 20 sierpnia 1998 r. nr (...) określającej oraz ustalającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1996 r.:

- uchyliła decyzję organu I instancji w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za 1996 r. w kwocie 27 652 zł,

- utrzymała w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części.

W decyzji tej Izba Skarbowa podniosła, że inspektor kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia 20 sierpnia 1998 r. określiła oraz ustaliła Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu M&J N. Małgorzata N. w K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1996 r. w kwotach podanych w osnowie decyzji.

Za podstawę faktyczną jej wydania posłużyły wyniki kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług. Kontrola wykazała zaniżenie zobowiązania podatkowego za kontrolowany okres, w łącznej kwocie 92 187 zł z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży w kwocie netto 419 068 zł.

Przedsiębiorstwo skarżącej wg złożonych deklaracji VAT-7 za miesiące styczeń-grudzień 1996 r. wykazało sprzedaż netto w ciągu 1996 r. w wysokości 2 292 189 zł oraz zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 205 036 zł.

Przedsiębiorstwo prowadziło działalność handlową w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów wyposażenia wnętrz i odzieży używanej w punktach sprzedaży w W. (2), W. (2), K. (1) i sprzedaży hurtowej odzieży używanej w K. oraz produkcję i sprzedaż spirytusu w gorzelni w W.

Przedsiębiorstwo rozchodowało w 1996 r. 591 128 kg odzieży używanej sprowadzonej z Niemiec, w tym sprzedaż udokumentowana rachunkami stanowiła 267 139,5 kg. Na podstawie dowodów przesunięcia towarów do sieci sklepów M. N. (poza sklepem w K.) stwierdzono sprzedaż 53 613 kg towaru z uwzględnieniem remanentów na dzień 1 stycznia 1996 r. w ilości 7300 kg i 31 grudnia 1996 r. w ilości 750 kg przy przesunięciu towarów z magazynu do sklepów.

Analizując zgromadzony materiał dowodowy inspektor kontroli skarbowej ustaliła, że uwzględniając rozchód odpadów użytkowych o wadze 77 288 kg (wg przedstawionych faktur), nie udokumentowana sprzedaż odzieży wynosiła 221 027 kg.

Według twierdzeń Małgorzaty N. w 1996 r. prowadziła ona ewidencję odpadów, zgodnie z którą 219 820 kg stanowiły odpady zniszczone w przedsiębiorstwie (w tym opakowania: worki, kartony). Wyjaśniła, że wielkość odpadów wahała się w zależności od dostaw - od 30% do 50% ogólnej ilości towaru.

Inspektor kontroli skarbowej dokonując analizy zeznań przesłuchanych świadków uznała twierdzenia skarżącej za niewiarygodne.

Państwowy Inspektorat Ochrony Środowiska po przeprowadzeniu kontroli w PHU M.&J. N. stwierdził, że przedsiębiorstwo nie przekazywało nieprzydatnej do dalszego użytku odzieży do ZPW R. w B., zgodnie z decyzją GIOŚ w Warszawie. Wyżej wymieniony organ nie przeprowadził postępowania dowodowego co do faktu spalenia 200 ton odzieży, a podstawą ukarania M. N. mandatem w wysokości 150 zł było oświadczenie Jerzego N. o spaleniu odzieży.

Inspektor kontroli skarbowej nie podważyła możliwości spalenia "obuwia i innych nieużytecznych odpadów z dostaw, które wg jej wyliczeń stanowią za 1996 r. 44 tony.

Ewidencję rozchodu towarów w hurcie i detalu przedsiębiorstwo prowadziło na jednym koncie 330 "Towary", wykazując wartość rozchodu jako różnicę sprzedaży na rachunki i bezrachunkowo oraz średniej marży 30%. Natomiast ewidencje kosztu własnego sprzedanych towarów prowadzono na koncie 710 "Koszt własny sprzedaży", na którym wykazywano również koszt własny sprzedaży spirytusu i artykułów wyposażenia wnętrz (stanowiących pozostałą działalność przedsiębiorstwa). Koszt rozchodu odpadu w ilości 219 820 kg o średniej cenie nabycia 1,6112 zł/kg, stanowiący wartość 354 173,9 zł nie został w ewidencji wyodrębniony. Kwoty rozchodów zaewidencjonowane na ww. kontach wg dowodów wewnętrznych nie potwierdzały inne dokumenty ani dowody pozwalające na sprawdzenie prawidłowości dokonanych zapisów.

Stwierdzono, że zastosowana metoda ewidencji rozchodu towarów i ustalenie kosztów rozchodu narusza przepisy art. 8 pkt 1, art. 17 ust. 2 pkt 3, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 24 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591).

W wyniku analizy prawidłowości obrotu wykazanego w księgach ustalono, że ilość 221,027 kg stanowi nie udokumentowany rozchód kontrolowanej jednostki. Przyjmując na podstawie dowodów z zeznań świadków ubytki nie przedstawiające wartości handlowej w wysokości 20%, co stanowiłoby 44,205 kg (20% x 221,027), pozostałą ilość 176,822 kg (221, 027 - 44,205) uznano za nie zaewidencjonowaną sprzedaż, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wartość nie zaewidencjonowanego przychodu obliczono, mnożąc ilość 176 822 kg odzieży przez średnią cenę netto sprzedaży w wysokości 2,37 zł/kg, ustaloną na podstawie sprzedaży udokumentowanej, co dało kwotę 419 068 zł. Niewykazanie przychodu z ww. sprzedaży uznano za naruszenie obowiązków wynikających z art. 27 ust. 4 ustawy o VAT.

W wyniku powyższych ustaleń określono w poszczególnych miesiącach obrót nie zaewidencjonowany, proporcjonalnie do udziału zaewidencjonowanej sprzedaży odzieży używanej w danym miesiącu do sprzedaży zaewidencjonowanej ogółem. Ponadto ustalono dodatkowe zobowiązanie w wysokości 30% kwoty zaniżenia, tj. w trybie art. 27 ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1997 r., gdyż tak ustalona kwota jest korzystniejsza dla skarżącej niż określona na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 1996 r.

Izba Skarbowa odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdziła, że w PHU M.&J. N. prowadzona była ewidencja odpadów odzieży: raz w zeszycie odpadów, gdzie odnotowywano fakt ich spalenia w ciągu całego 1996 r. (łącznie 219 820 kg stanowiące 37,8% rozchodu ogółem), po raz drugi zaś wartość spalonych odpadów po cenach zakupu księgowana była na koncie "710", powiększając w ten sposób koszt własny sprzedaży. Spalone odpady odzieży nie były ewidencjonowane na odrębnym koncie "241" jako niedobory naturalne (mieszczące się w granicach normy), co jest uchybieniem formalnym.

Uchybienia w prowadzeniu ewidencji same w sobie nie uzasadniają zastosowania sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku VAT, lecz jest to zasadne wówczas, gdy dane o ewidencji dotyczące określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania są na tyle wadliwe lub niepełne, że występuje sprzedaż w ogóle nie zaewidencjonowana, co pociąga za sobą konieczność jej ustalania w drodze szacunku. Podatniczce zarzucono nierzetelność, polegającą na niezaewidencjonowaniu sprzedaży 176 822 kg odzieży używanej na kwotę 419 068 zł.

Ową nierzetelność inspektor wywiodła na podstawie zeznań 17 odbiorców hurtowych, którzy stanowią reprezentatywną próbkę znacznej grupy nabywców odzieży używanej. Ze względu na dużą skalę prowadzonego w przedsiębiorstwie handlu hurtowego odzieżą nie sortowaną, zeznaniom losowo wybranych nabywców można przypisać rangę pozwalającą określić strukturę całej masy importowanej odzieży.

Analizując zgromadzone dowody, inspektor słusznie przyjęła, że średnio 20% odzieży nie nadawało się do sprzedaży. A zatem 20% od masy 221 027 kg nie zaewidencjonowanej sprzedaży stanowi 44 205 kg odpadów. Sprzedaż nie zaewidencjonowana wynosi więc 176 822 kg (221 027 kg - 44 205 kg).

Odpady powstawały podczas sortowania odzieży, które odbywało się wyłącznie w magazynie w K. Sortowanie polegało na rozgraniczaniu odzieży na I i II klasę oraz odpad. Sortowana odzież pochodziła z uszkodzonych podczas rozładunków worków. Odzież klasy I i II sprzedawana była odbiorcom indywidualnym, odpady zaś sprzedawano do przerobu jako surowiec wtórny.

Podstawę ustalenia wielkości odpadów wyselekcjonowanych stanowiły zeznania świadków, poddanych wnikliwej ocenie przez inspektora.

Przyjmując wyjaśnienia Małgorzaty N. o spaleniu 219 820 kg odpadów udział tych odpadów w łącznej ilości odzieży segregowanej wyniósłby 84,26%.

Wskaźnik ten nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach 17 odbiorców hurtowych. Jako dowód na spalenie 219 820 kg odpadów skarżąca przedłożyła protokół z kontroli przeprowadzonej przez PIOŚ - Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska z 4 grudnia 1997 r. Warunkiem uzyskania przez podatniczkę zezwolenia na import z Niemiec odzieży używanej było przekazywanie do ZPW R. w B. odpadów nie nadających się do użytku. W związku z nieprzestrzeganiem postanowień zawartych w umowie GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na import odzieży oraz ukarał M. N. grzywną w wysokości 150 zł.

Fakt ujawnienia przez kontrolę PIOŚ nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami w Przedsiębiorstwie M.&J. N., czego konsekwencją było cofnięcie zezwolenia na import odzieży i ukaranie grzywną za palenie odpadów w kotłowni, nie jest dowodem na spalenie ponad 200 Mg odzieży. PIOŚ bowiem nie przeprowadzał postępowania dowodowego w sprawie spalenia tak znacznej ilości odzieży. Kontrolujący przedstawiciele organu ochrony środowiska przyjęli jedynie do wiadomości wyjaśnienia właścicielki przedsiębiorstwa w sprawie spalenia odpadów odzieży. Karę zastosowano więc za sam fakt palenia, niezależnie od ilości. Izba Skarbowa, nie negując możliwości spalania odpadów w kotłowni, uznała udowodniony fakt spalenia jedynie około 44 ton odzieży.

Inspektor kontroli skarbowej zakwestionowała prawidłowość ewidencji także ze względu na brak w niej 4 rachunków na ważenie odzieży w GS w S. Przesłane przez podatniczkę 4 faktury ze sprzedaży odzieży dla W. w S. jako dowód, że w ślad za ważeniem odzieży przeprowadzane były udokumentowane transakcje sprzedaży nie mają wpływu na zmianę wielkości sprzedaży zaewidencjonowanej. Przesłane faktury zostały bowiem bez zastrzeżeń włączone przez organ kontrolujący do sprzedaży zaewidencjonowanej. W tym wypadku chodziło o zaksięgowanie dowodów sprzedaży (bo była ona zaewidencjonowana), lecz o zaewidencjonowanie faktur dotyczących samego faktu ważenia. Należy przy tym nadmienić, że faktury nr (...) nie można wiązać z ważeniem w GS "SCH" S. w dniu 7 października 1996 r., ponieważ towar sprzedany 4 października 1996 r. nie mógł być ważony 7 października 1996 r.

Mając na uwadze Obwieszczenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. o utracie mocy obowiązującej art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 139, poz. 905), Izba Skarbowa odstąpiła od stosowania sankcji za okres od stycznia do grudnia 1996 r. ustalonych w trybie art. 27 ust. 5 ustawy o VAT.

W skardze wniesionej do sądu Małgorzata N. zarzuciła naruszenie:

1) art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) przez bezzasadne określenie zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wynikające z deklaracji podatkowej;

2) art. 23 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez bezpodstawne zastosowanie szacunku, mimo istnienia i zgromadzenia dowodów pozwalających ustalić podstawę opodatkowania na podstawie tych dowodów;

3) art. 180 i art. 181 w zw. z art. 193 § 5 Ordynacji podatkowej przez odrzucenie jako dowodów w postępowaniu podatkowym ksiąg handlowych;

4) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

5) art. 191 Ordynacji podatkowej przez wyciągnięcie błędnych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego;

6) art. 7 Konstytucji RP, art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej przez wydanie rozstrzygnięcia przyjmującego za podstawę stanu faktycznego ustaleń wykluczających się z ustaleniami dokonanymi przez inny organ Państwa.

Wskazując na te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji inspektora kontroli skarbowej, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności i o zasądzenie kosztów postępowania.

Izba Skarbowa w Lublinie w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Jedynie w sytuacji, gdy brak jest danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, a także gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie tej podstawy, podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania (art. 23 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Jeżeli natomiast dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej).

Podstawę opodatkowania w zobowiązaniu podatkowym od towarów i usług stanowi obrót. Obrotem zaś jest "(…) kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku" (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1999 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Jako podstawę przyjęcia tezy o fakcie istnienia nie zaewidencjonowanej sprzedaży odzieży używanej w ilości 176 822 kg i wartości 419 068 zł, inspektor kontroli skarbowej, a w ślad za nim Izba Skarbowa przyjęli następujący tok rozumowania.

W 1996 r. skarżąca kupiła za granicą 560 690 kg odzieży używanej. Po uwzględnieniu stanów remanentowych na dzień 1 stycznia 1996 r. i na dzień 31 grudnia 1996 r. wyliczono rozchód odzieży w ilości 591 128 kg, w tym udokumentowaną rachunkami sprzedaży w ilości 267 139,5 kg. Po pomniejszeniu tej ilości o rozchód tzw. odpadu użytecznego (do dalszego przetworzenia) zgodnie z rachunkami sprzedaży w wysokości 77 289 kg, ustalono rozchód w ilości 221 027 kg. Od tej wartości odjęto 20% towaru nie przedstawiającego wartości handlowej w ilości 44 205 kg, który według ustaleń obu instancji został spalony na polecenie skarżącej. Pozostała ilość odzieży, tj. 176 822 kg (221 027 kg - 44. 05 kg) w ocenie organów została sprzedana poza ewidencją wg średniej ceny netto - 2,37 zł/1 kg na ogólną wartość 419 068 zł.

Ten tok rozumowania stanowił podstawę do stwierdzenia, że na skutek nieewidencjonowania sprzedaży odzieży używanej o wartości 419,016 zł netto zaniżyła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996 r. łącznie w kwocie 92 185 zł.

Obie instancje nie przyjęły twierdzeń skarżącej odnośnie do spalenia nieprzydatnej, odpadowej odzieży używanej w ilości 219 820 kg.

Wniosek dotyczący nierzetelności księgi podatkowej z powodu nieujęcia w niej rozchodu odzieży używanej w ilości 221 027 kg inspektor kontroli skarbowej wywiódł z zeznań R. M. i 17 hurtowych odbiorców towaru (por. str. 10 uzasadnienia decyzji). Powyższe dowody miały szczególne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia. W ocenie inspektora "losowo wybrani odbiorcy hurtowi" stanowili "reprezentatywną próbkę" nabywców odzieży używanej. Na podstawie ich zeznań przyjęto, że struktura zakupionej przez nich odzieży używanej odpowiadała strukturze całej importowanej przez skarżącą w 1996 r. odzieży. Na podstawie tych zeznań inspektor wyprowadził wniosek, iż jedynie towary stanowiące do 20% zakupionej przez nich odzieży nie przedstawiała wartości handlowej. Wskaźnik powyższy przyjęto również do działalności prowadzonej przez skarżącą i w rezultacie wywnioskowano, że 44 205 kg odzieży nieprzydatnej (20% x 221 027 kg) mogła zostać przez skarżącą spalona.

Rangę zeznań R. M. inspektor kontroli skarbowej ocenił przez pryzmat jego stanowiska pracy, które "pozwalało ocenić ilość odzieży sortowanej i nie sortowanej (hurtowej) do sprzedaży ilości odzieży przeznaczonej do sortowania przez sortownię oraz ilości odpadów (…)" (por. str. 5 uzasadnienia decyzji). W kontekście zeznań tego świadka inspektor uznał, że zeznania pozostałych pracowników sortowni, którzy znali tylko wyodrębnione odcinki pracy, "nie dawały obrazu stanu faktycznego ani podstaw do ustaleń w zakresie ilości otrzymywanej odzieży do przerobu" (por. str. 6 uzasadnienia decyzji).

Tymczasem Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji uznała zeznania R. M. za niewiarygodne i nie mogące być podstawą ustaleń (por. str. 14 uzasadnienia). Za dowód braku możliwości wystąpienia 219 820 kg odpadów przytoczyła ustalenie inspektora kontroli skarbowej. Przyjmując bowiem twierdzenie skarżącej o spaleniu 219.820 kg odpadów i wyliczając udział tych odpadów w stosunku do ilości odzieży segregowanej uzyska się wskaźnik 84,26%. "Wskaźnik ten nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach powołanych wcześniej, 17 odbiorców hurtowych" (por. str. 15 uzasadnienia decyzji).

Tego rodzaju stwierdzenie w sposób oczywisty ograniczyło argumentację przytoczoną w uzasadnieniu decyzji inspektora kontroli skarbowej. Tym samym rysuje się ewidentna sprzeczność ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego dokonanych przez każdą z instancji.

Ocena zgromadzonych w toku postępowania dowodów należy do organu podatkowego w myśl zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena ta nie może być wszakże wybiórcza i dowolna, oparta na hipotezach i domniemaniach, lecz powinna cechować się obiektywizmem i opierać m.in. na regułach logiki i doświadczenia życiowego.

Stwierdzona przez obie instancje wadliwość prowadzonej ewidencji nie może być utożsamiana z jej nierzetelnością, skutkującą zastosowaniem szacunkowej metody określenia podstawy opodatkowania, tym bardziej że w uzasadnieniach decyzji nie podano żadnego materialnego dowodu na istnienie nie zaewidencjonowanej sprzedaży odzieży używanej przez skarżącą.

Oczywiste jest, co podnosi się w uzasadnieniach decyzji obu instancji, że w postępowaniu podatkowym nie był wiążący dowód w postaci protokołu z kontroli przeprowadzonej przez PIOŚ z dnia 4 grudnia 1997 r. Z dokumentu tego wynika jedynie, że w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami (palenie odpadów w kotłowni) ukarano skarżącą grzywną w kwocie 150 zł. Protokół ten nie musiał oczywiście stanowić w postępowaniu podatkowym dowodu, że na polecenie skarżącej spalono 200 Mg odzieży i podlegał on ocenie, jak każdy inny dowód. Prawidłowo zatem wywiedziono, że ów protokół dowodzi jedynie faktu spalenia nieprzydatnej odzieży, a nie jej ilości.

Ustalając hipotetyczną ilość odzieży odpadowej spalonej w kotłowni (44 205 kg), obie instancje nie dały wiary twierdzeniom skarżącej w tym zakresie, nie potraktowały jako miarodajnego dowodu wspomnianego wyżej protokołu prowadzonej przez skarżącą ewidencji odpadów, podważyły zeznania D. H. oraz oświadczenia złożone przez P. Ł. i P. N.

Przeciwwagę dla powyższych dowodów miały stanowić zeznania dwóch palaczy oraz zeznania R. M. (odrzucone z kolei przez Izbę Skarbową), pośrednio zaś zeznania 17 hurtowych odbiorców odzieży używanej w zakresie stwierdzenia, że jedynie około 20% towaru stanowiło bezużyteczny odpad.

Co tyczy się zeznań palaczy, tj. A. Sz. i A. S., to nie wkraczając w kwestie ocenne stwierdzić jedynie należy, że wcale nie zaprzeczyli oni faktom palenia odzieży odpadowej. Okoliczność, że nie brali udziału w paleniu, a czynność ta miała odbywać się pod ich nieobecność, tłumaczyć się da tym, że palenie odpadów samo w sobie stanowiło czyn sprzeczny z prawem, grożący skarżącej ujemnymi konsekwencjami. Skarżącej mogło zatem zależeć, aby o paleniu wiedziało możliwie najmniejsze grono zaufanych ludzi.

Dziwi stwierdzenie organów obu instancji o "reprezentatywności" 17 świadków będących hurtowymi odbiorcami odzieży. Postępowania podatkowego nie można przecież utożsamiać z wynikami badań statystycznych. Rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach podatników powinny być oparte na konkretnych dowodach, potwierdzających lub zaprzeczających istotną dla sprawy okoliczność.

Nie jest w pełni przekonujący argument wynikający z wyliczenia wskaźnika odpadu odzieży (str. 8 uzasadnienia decyzji inspektora kontroli skarbowej). Twierdzenie wysnute przez inspektora odnośnie do tego, że niemożliwe jest, aby istniał tak duży odsetek odpadów odzieży, jak przedstawiła skarżąca, byłoby uprawnione w sytuacji otrzymania materiału porównawczego w przedmiotowej kwestii od podmiotów prowadzących podobny profil działalności co pozwana.

Z wyjaśnień skarżącej złożonych na piśmie w toku postępowania podatkowego wynikało, że podobne czynności do tych, które wykonywał kontrowersyjnie oceniony świadek Ryszard M., wykonywał również jego brat.

Mimo to nie został on przesłuchany, podobnie jak Mirosław S. i Przemysław S., którzy belowali i ładowali na środki transportu odzież przeznaczoną do spalenia.

Skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja inspektora kontroli skarbowej zostały wydane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przeto podlegały one uchyleniu zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.