Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2454640

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 17 stycznia 2018 r.
I SA/Lu 475/17
Tryb ustalania charakteru budynku dla potrzeb podatku od nieruchomości.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (spr.).

Sędziowie WSA: Monika Kazubińska-Kręcisz, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta D. z dnia (...) nr (...) w sprawie określenia Firmie Handlowej "S. " sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: "spółka") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie (...) zł.

Organ I instancji ww. decyzją opodatkował nieruchomość (działkę nr (...)) położoną w D. przy ul. (...), zabudowaną budynkiem handlowo-usługowym, w tym:

1.

grunt o pow. (...) m2 stawką podatkową przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości (...) zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości (...) zł),

2.

budynek o pow. (...) m2 stawką podatkową przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości (...) zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości (...) zł).

W toku postępowania podatkowego, na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w R., Wydział Architektury i Budownictwa z dnia (...) ustalono, że nie została wydana decyzja o rozbiórce lokalu handlowo-usługowego, co potwierdziło zasadność jego opodatkowania według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 r., spółka wykazała przedmiotowy budynek jako opodatkowany stawką właściwą dla budynków pozostałych.

W odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej:

- art. 165 § 4 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte w dniu (...) gdy w rzeczywistości miało to miejsce (...) tj. w dniu doręczenia postanowienia z dnia (...) o wszczęciu postępowania podatkowego,

- art. 187 § 1 poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego potrzebnego do rozpoznania niniejszej sprawy,

- art. 191 poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego,

- art. 180 § 1 poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym z czynności sprawdzających z naruszeniem ograniczeń w pozyskiwaniu środków dowodowych w postępowaniu uregulowanym w dziale V Ordynacji podatkowej.

Spółka sprzeciwiła się potraktowaniu pisma Starostwa Powiatowego w R. z dnia (...) r. jako dowodu w sprawie, albowiem uzyskano go przed wszczęciem postępowania podatkowego, wobec czego nie mogło ono posłużyć do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Ponadto w jej ocenie, dokument ten nie jest wystarczający do podważenia prawidłowości deklaracji podatkowej, albowiem przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716, z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.p.o.l.", przewidują możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) dalej "ustawa Prawo budowlane" lub decyzji nadzoru górniczego o wyłączeniu danego budynku z użytkowania. Zdaniem spółki, pierwsza informacja została uzyskana z naruszeniem przepisów, a o drugą organ podatkowy w ogóle się nie zwrócił, co spowodowało niekompletność materiału dowodowego w sprawie.

SKO po przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz po zapoznaniu się z argumentami zawartymi w złożonym odwołaniu, podniosło na wstępie, że spółka zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jest właścicielem działki nr (...), położonej w D. (omyłkowo wskazano "w L." - przyp. Sądu) przy ul. (...), o powierzchni (...) ha, sklasyfikowanej jako inne tereny zabudowane (Bi), zabudowanej budynkiem handlowo-usługowym o pow. (...) m2.

Na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który stanowi, iż do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których, została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

SKO wskazało, że spółka w dniu 2 lutego 2016 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której wskazała: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni (...) m2, budynki lub ich części związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o powierzchni (...) m2, wskazując wysokość stawki podatku właściwej dla budynków lub ich części pozostałych (tj. (...) zł/m2), dodając, że kwestią sporną jest możliwość zastosowania przez podatnika stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych, a nie stawki właściwej dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO uznało argumentację spółki, co do daty wszczęcia postępowania, podkreślając, że zgodnie z art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej zostało ono wszczęte z urzędu w dniu (...) to jest w dniu doręczenia spółce postanowienia z dnia (...) w tym przedmiocie. W jego jednak ocenie, samo wskazanie w zaskarżonej decyzji błędnej daty wszczęcia postępowania nie spowodowało wadliwości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy przed wszczęciem postępowania organ I instancji przeprowadził czynności sprawdzające, w ramach których pozyskał dokumenty, które mogły stanowić dowody w postępowaniu podatkowym.

SKO nie podzieliło także zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej: art. 187 § 1, art. 191 i art. 180 § 1.

Argumentowało, że na podstawie art. 82b § 1 Ordynacji podatkowej, organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać pomocy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie. Jednocześnie przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy administracji rządowej i samorządowej, sądy, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów (art. 82b § 2 Ordynacji podatkowej). Z akt sprawy wynika, że przed wszczęciem postępowania organ I instancji prowadził takie czynności sprawdzające, o czym świadczy wezwanie z dnia (...) pismo z dnia (...) i wezwanie z dnia (...)

SKO podniosło, że w myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, zaś organy podatkowe I instancji dokonują czynności sprawdzających, mających na celu m.in. stwierdzenie formalnej poprawności składanych deklaracji oraz ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami (art. 272 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej). W razie wątpliwości, co do poprawności złożonej deklaracji są uprawnione do zastosowania art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lub trudności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy organ podatkowy jest uprawniony do wszczęcia i przeprowadzenia kontroli podatkowej i ewentualnie postępowania podatkowego. Należy jednak mieć na uwadze, iż wszystkie te tryby są odrębne i mogą zostać wszczęte przez organ niezależnie od siebie. Dodatkowo samo prowadzenie czynności sprawdzających nie wymaga (w odróżnieniu, co do zasady, od kontroli podatkowej i postępowania podatkowego) zawiadomienia podatnika, natomiast sama możliwość pozyskania dokumentów od innych organów istnieje również niezależnie od prowadzenia przez organ czynności sprawdzających, kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego, chociaż oczywiście może być dokonywana na etapie któregokolwiek z tych trybów. Wówczas pozyskana informacja staje się dowodem w sprawie. Dlatego wbrew stanowisku spółki należało uznać, że organ I instancji był uprawniony do pozyskania informacji ze Starostwa Powiatowego w R., niezależnie od tego czy uprzednio wszczęte było postępowanie podatkowe w tej sprawie i dowód ten nie może być uznany za sprzeczny z prawem.

SKO nie podzieliło nadto stanowiska spółki co tego, że organ I instancji zaniechał uzyskania informacji, czy wydana została decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, o czym mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., podkreślając, że zgodnie z art. 106 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 z późn. zm.) do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładów górniczych stosuje się przepisy prawa budowlanego oraz odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. Dlatego decyzja organu nadzoru górniczego dotyczy wyłącznie obiektów budowlanych zakładów górniczych, natomiast budynek będący przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie do takich nie należy, co wynika z ewidencji gruntów i budynków. W niniejszym postępowaniu istotne było jedynie ewentualne wydanie ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czyli decyzji nakazującej właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę obiektu i uporządkowanie terenu. Informacja w tym zakresie została udzielona przez Starostwo Powiatowe w R., z którego wynikało, że firma nie uzyskała pozwolenia na rozbiórkę budynku handlowo-usługowego. W ocenie SKO powyższa informacja pozwalała na stwierdzenie, iż nie został spełniony warunek z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., umożliwiający skorzystanie z preferencyjnej stawki podatku w odniesieniu do nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy.

SKO zauważyło przy tym, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu od 1 stycznia 2016 r. wyeliminował posługiwanie się pojęciem "względy techniczne" w odniesieniu do nieruchomości przedsiębiorcy. Tym samym, organ podatkowy rozpatrując kwestię opodatkowania nieruchomości w 2016 r., nie był uprawniony do jej oceny pod kątem zaistnienia ewentualnych "względów technicznych" uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do celów działalności gospodarczej. W ocenie SKO, powołanie się organu I instancji na tę kwestię w piśmie ustosunkowującym się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, nie świadczyło o wadliwości rozstrzygnięcia, które oparto na przesłance braku decyzji organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie ze znowelizowanym przepisem. Również sam brak szczegółowego ustosunkowania się organu I instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu, stanowiący naruszenie art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej, nie świadczy o wadliwości całego postępowania podatkowego i w konsekwencji wydanego rozstrzygnięcia.

Za pozostający bez wpływu na prawidłowość postępowania podatkowego przeprowadzonego przez organ I instancji, organ odwoławczy uznał wskazany w odwołaniu krótki okres czasu, który upłynął pomiędzy wszczęciem postępowania, a wyznaczeniem terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał przy tym, że czas prowadzenia postępowania jest indywidualny dla każdej sprawy i jeżeli organ był już w posiadaniu wszystkich dowodów niezbędnych do załatwienia sprawy, to nie było przeszkód do wyznaczenia terminu na zapoznanie się z nimi przez stronę.

Zdaniem SKO, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że spółka nie była uprawniona do zastosowania wobec budynku handlowo-usługowego stawki podatku dla budynków pozostałych, albowiem, co w sprawie jest bezsporne, jest on we władaniu przedsiębiorcy i nie spełnia warunków umożliwiających zastosowanie, na podstawie art. 1a ust. 2a u.p.o.l. preferencyjnej stawki podatku. Organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił podmiot i przedmiot opodatkowania oraz właściwie zastosował stawki podatku wynikające z § 1 pkt 1 lit. a (grunty) i § 1 pkt 2 lit. b (budynki) uchwały Rady Miasta D. nr (...) z dnia (...) w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na obszarze gminy D. na rok 2016 (Dz. Urz. Woj. L. z 2015 r. poz. 3772).

W skardze do Sądu spółka nie precyzując żadnych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Uzupełniając jej braki formalne, w piśmie procesowym z dnia (...) spółka stwierdziła, że spór w sprawie niniejszej dotyczy opodatkowania budynku stawką przewidzianą dla działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia (...) stanowiącym odpowiedź na zawarte w odpowiedzi na skargę zastrzeżenie, że skarga spółki nie zawiera zarzutów przeciw zaskarżonemu rozstrzygnięciu, spółka sprecyzowała, że w jej ocenie zaskarżona decyzja narusza: art. 180 § 1, art. 120 i art. 121 § 1, art. 127 oraz działu V Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, art. 210 § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie na podstawie jakiego materiału dowodowego czyniono ustalenia faktyczne w sprawie oraz zaniechanie przytoczenia podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na dowodzie uzyskanym w sposób niezgodny z prawem oraz art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez dowolne przyjęcie, ze spółka nie była uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości za 2016 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sąd badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.

Jakkolwiek zarówno w skardze jak i w późniejszych pismach spółka nie przedstawiła konkretnych zarzutów przeciw zaskarżonej decyzji, a w szczególności nie podała żadnego konkretnego uzasadnienia dla twierdzeń o zastosowaniu niewłaściwej stawki podatkowej w zakresie opodatkowania budynku o pow. (...) m2 stawką podatkową przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości (...) zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości (...) zł), z uwagi na przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a także mając na uwadze przepis art. 134 § 1 tej ustawy, stosownie do którego, rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.), Sąd ma obowiązek ocenić, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W myśl powyższych reguł, należy stwierdzić, że SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, którą opodatkowano nieruchomość (działkę nr (...)) położoną w D. przy ul. (...), zabudowaną budynkiem handlowo-usługowym, w tym:

1.

grunt o pow. (...) m2 stawką podatkową przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości (...) zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości (...) zł),

2.

budynek o pow. (...) m2 stawką podatkową przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości (...) zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości (...) zł).

Nie ma sporu co do tego, że spółka zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jest właścicielem ww. działki nr (...). Nie jest też kwestionowane opodatkowanie gruntów (vide: pismo z dnia (...) (k-18 akt sądowych). Spór dotyczy zastosowania przez organy podatkowe do opisanego budynku stawki podatkowej przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości (...) zł za 1 m2 powierzchni.

Na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który stanowi, iż do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Spółka w dniu (...) złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której zadeklarowała: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni (...) m2, budynki lub ich części związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o powierzchni (...) m2, wskazując wysokość stawki podatku właściwej dla budynków lub ich części pozostałych (tj. (...) zł/m2), dodając, że kwestią sporną jest możliwość zastosowania przez podatnika stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych, a nie stawki właściwej dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Rację ma SKO, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. wyeliminował pojęcie "względy techniczne" w odniesieniu do nieruchomości przedsiębiorcy. W jej miejsce wprowadzono do ww. regulacji zastrzeżenia z ust. 2a, które nakazują badanie, czy w stosunku do: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W sytuacji zatem, gdy organ I instancji, na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w R., Wydział Architektury i Budownictwa z dnia (...) ustalił, że nie została wydana decyzja o rozbiórce spornego lokalu handlowo-usługowego, miał podstawę do jego opodatkowania według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 r., spółka wykazała ten budynek jako opodatkowany stawką właściwą dla budynków pozostałych. Organ I instancji mógł przy tym oprzeć swoje rozstrzygnięcie na treści ww. pisma, albowiem pozyskał je w ramach czynności sprawdzających (art. 82b Ordynacji podatkowej).

Zgodzić się także należy ze stanowiskiem SKO, że organ I instancji nie był zobligowany w ramach przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej do uzyskania informacji, czy wydana została decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której, trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, o czym mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., gdyż zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładów górniczych stosuje się przepisy prawa budowlanego oraz odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (art. 106). Budynek będący przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie, jak wynika z ewidencji gruntów i budynków został zakwalifikowany jako handlowo-usługowy (k-48-49 akt podatkowych). Także spółka w deklaracji podatkowej na rok 2016, wskazała przedmiotowy budynek jako związany z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Tym samym dopatrywanie się w spornym budynku cech obiektu górniczego mijałoby się z jakimkolwiek celem.

Ze względów wyżej przytoczonych, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.