Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1612569

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 29 czerwca 2012 r.
I SA/Lu 323/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca).

Sędziowie: WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...), po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia (...) uchylającej - w wyniku wznowienia postępowania - ostateczną decyzję tego organu z dnia (...) ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. zmienioną decyzją ostateczną z dnia (...) w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. w części dotyczącej budynków związanych z działalnością gospodarczą w kwocie 190.865,58 zł i ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2011 r. w tej części w kwocie 210.938,38 zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty w ten sposób, że:

1.

uchyliło ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) Nr (...) ustalającą B. P. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. zmienioną decyzją ostateczną tego organu z dnia (...) Nr (...) w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r.

- w części dotyczącej budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą ustalonego na kwotę 190.865,58 zł i ustaliło wymiar podatku w kwocie 210.938,38 zł (11.699,30 m2 x 18,03 zł/m2)

- w części dotyczącej ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. w kwocie 224.550 zł i w tej części orzekło co do istoty sprawy ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. w kwocie 244.623 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją wydaną po wznowieniu postępowania w stosunku do własnej, ostatecznej decyzji z dnia (...), zmienionej decyzją ostateczną tego organu z dnia (...) w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. organ podatkowy I instancji uchylił decyzję w części ustalającej wymiar podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustalony na kwotę 190.865,58 zł i ustalił nowy wymiar podatku w kwocie 210.938,38 zł, przyjmując, że powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosiła w badanym okresie 11.699, 30 m2, a nie jak uwzględniała to decyzja dotychczasowa 10.586 m2.

Organ I instancji wskazał, że w dniu 21 kwietnia 2011 r. podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., wykazując w niej 10.176,30 m2 powierzchni użytkowej budynku położonego w B. przy ul. B. związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dotychczasowy wymiar podatku oparty był o deklarację złożoną przez podatnika w dniu 15 grudnia 2008 r., gdzie wykazano powierzchnię 10.586 m2. Do korekty dołączona została opinia architekta, z której wynikało, iż dotychczasowa powierzchnia budynków zmniejszona została o powierzchnię garażu otwartego - 1.540,9 m2.

Biorąc pod uwagę różnicę w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjętą do ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. organ I instancji uznał, iż dotyczące powierzchni dane stanowią nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi podatkowemu - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wobec czego postanowieniem z dnia (...) wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą powinna wynosić 11,699,30m. W ocenie organu zaniżenie powierzchni było wynikiem niewykazania do opodatkowania w informacji z dnia 15 grudnia 2008 r. miedzy innymi powierzchni garażu otwartego znajdującego się w bryle budynku.

Organ wyraził stanowisko, że pomimo braku ścian bocznych garaż stanowi kondygnację budynku, ponieważ wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie oznacza, iż obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych. W jego ocenie, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) o pozwoleniu na użytkowanie zawierająca dane techniczne rozbudowanej części budynku handlowego potwierdza, że garaż stanowi integralną część budynku, w związku z czym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uwzględniając tę powierzchnię oraz wyłączając z opodatkowania powierzchnie klatek schodowych, schodów ruchomych i podestów organ ustalił na nowo wymiar podatku od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zwiększając go w stosunku do dotychczasowego wymiaru o kwotę 20.073 zł.

Od powyższej decyzji strona odwołała się, zarzucając naruszenie:

1)

przepisów prawa materialnego, w tym art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że teren parkingu położonego pod budynkiem handlowym stanowi integralną część tego budynku wchodząc w skład powierzchni użytkowej tego budynku, w sytuacji gdy parking nie ma cech budynku;

2)

przepisów procesowych, w tym art. 245 § 1 oraz 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wznowienie postępowania w sytuacji kiedy okoliczności faktyczne w postaci istnienia parkingu i jego powierzchni były znane organowi w dacie wydawania decyzji dotychczasowej, co czyni niedopuszczalnym wznowienie postępowania.

Podnosił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanej części budynku handlowego zlokalizowanego na działkach nr (...), (...) i (...) położonych przy ulicy B. 27 w B. Nr (...) z dnia (...) znana była organowi pierwszej instancji w dniu (...) to jest w dacie wydania decyzji ostatecznej ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. Zatem już w 2008 r. organ podatkowy dysponował stosowną wiedzą, iż powierzchnia użytkowa parkingu - garażu wynosi 1.540,90 m2. Zwrócił ponadto uwagę, że Centrum Handlowe (...) znajduje się w centrum miasta i znajomość bryły budynku jak i usytuowanie parkingu był i jest okolicznością notoryjną i znaną organowi podatkowemu. Ponadto powierzchnia budynku i ogólna jego struktura znana była organowi pierwszej instancji także z projektu budowlanego, w oparciu o który wydał decyzję - pozwolenie na budowę budynku.

Odnosząc się do opodatkowania parkingu jako części budynku związanego z działalnością gospodarczą podatnik podnosił, że parking ten z dwóch stron nie jest wydzielony z przestrzeni żadnymi przegrodami budowlanymi a dostęp do niego ma każdy o każdej porze dnia i nocy. Służy on do parkowania pojazdów należących do klientów centrum handlowego oraz pojazdów dostarczających towar a także innych osób. Nie można przyjąć, że parking jest garażem, a tym samym, że jest on integralną częścią budynku, gdyż budynek centrum handlowego w centralnej części wybudowany został na słupach, które go podtrzymują i które znajdują się w obrębie parkingu. Bryła budynku w miejscu gdzie jest parking nie jest zamknięta, ani w żaden sposób odgrodzona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję pierwszoinstancyjną i ponownie orzekając co do istoty sprawy w pierwszej kolejności odniosło się do zarzutu zastosowania w sprawie art. 240 § 5 i art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Wyjaśniło, że w istniejącym w sprawie stanie faktycznym brak było podstaw prawnych do zastosowania trybu nieważnościowego oraz przewidzianego art. 254 Ordynacji podatkowej.

Wskazało na zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych wynikającą z art. 128 Ordynacji podatkowej oraz zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania zawarty w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, których zaistnienie bada organ podatkowy.

Wskazało, że w sprawie niniejszej organ podatkowy wznowił z urzędu postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wyjaśniając, że dla możliwości wznowienia postępowania nie ma znaczenia, czy brak wiedzy organu, który wydał decyzję ostateczną, o istniejących w dacie wydania tej decyzji istotnych okolicznościach lub dowodach, które zostały mu ujawnione dopiero później, wynika z zaniedbania tego organu, czy z innej przyczyny.

W sprawie niniejszej podstawą wznowienia postępowania było ustalenie, iż B. P. jako właściciel nieruchomości gruntowych i budynkowych nieprawidłowo zgłosił do opodatkowania nieruchomość położoną przy ulicy B. w B. Organ podatkowy ustalając wymiar podatku w roku 2011 oparł się na informacji złożonej przez podatnika w dniu 22 marca 2011 r., w której wykazał do opodatkowania:grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 7.912 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.586 m2 oraz wartość budowli (60.000 zł). Zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji (informacji) mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym. Złożona zatem przez podatnika deklaracja (informacja) korzysta z domniemania prawdziwości i prawidłowości ujawnionych w niej danych, stanowiąc podstawę wymiaru podatku, do czasu, gdy nie zostanie wykazane, w drodze postępowania podatkowego zwykłego lub nadzwyczajnego, że są one niezgodne ze stanem faktycznym.

W ocenie organu odwoławczego, wydając decyzję ostateczną z dnia (...) organ podatkowy pierwszej instancji nie miał wiedzy o okolicznościach rzeczywistych, odmiennych niż ujawnione przez odwołującego się, co do wielkości powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ nie prowadził bowiem przed wydaniem tej decyzji postępowania podatkowego, w którego toku gromadziłby z udziałem strony materiały i dowody. Rozstrzygnięcie oparł na danych wskazanych przez podatnika w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, która z samego założenia powinna być rzetelna i odpowiadać stanowi faktycznemu. Powierzchnia garażu - parkingu (1.540,90 m2), którą organ pierwszej instancji opodatkował decyzją wznowieniową, nie była okolicznością znaną organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej, bowiem mimo istnienia w tej dacie decyzji PINB w B. zezwalającej inwestorowi na użytkowanie rozbudowanej części budynku handlowego oraz decyzji z dnia (...). zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia (...) - nie była ona przedmiotem oceny w toku postępowania podatkowego, ponieważ postępowanie takie nie toczyło się.

Następnie organ zwrócił uwagę, że problem w sprawie sprowadza się do wyjaśnienia, czy parking pod budynkiem centrum handlowego (...) w B. przeznaczonego dla klientów, dostawców i innych osób powinien podlegać opodatkowaniu według stawek od powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odniesieniu do tej kwestii organ w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) - dalej "upol", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1 ust. 1 pkt 1 upol). Zatem pojęcie budynku jak i budowli definiowane jest w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, do której ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła z uwzględnieniem modyfikacji, jakie wynikają w tej materii z ustawy podatkowej. Stosownie do art. 3 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem jest zatem obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

Z uwagi na brak ustawowej definicji "części budynku", o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ uznał za zasadne odnieść się do potocznego znaczenia tego pojęcia. Powołując się na Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka (PWN 1998, s. 317) przyjęto, że część budynku rozumieć należy jako część obiektu budowlanego: trwale związanego z gruntem, wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadającego fundamenty i dach, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

Powołując się na decyzję PINB w B. z dnia (...) Nr (...) oraz decyzję zmieniającą z dnia (...) (Nr (...)) organ wskazał, że rozbudowana część budynku handlowego posiada powierzchnię użytkową ogółem 8.340,70 m w tym powierzchnię użytkową handlową stanowi 5.140,20m, powierzchnię użytkową garażu stanowi 1.540,90 m2, a powierzchnię użytkową pozostałą: 1.659,60 m2. Wskazał również na znajdująca się w aktach kserokopię projektu zamiennego dotyczącego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego rozbudowy wyżej wymienionego budynku (sporządzony na dzień 30 stycznia 2008 r.), z którego treści wynika, że nowoprojektowana rozbudowa obejmowała przyziemie składające się z budynku A i budynku B. Budynek A stanowi powierzchnię handlowo - usługową, a budynek B stanowi garaż otwarty (1.540,9 m2). W rezultacie budynek centrum handlowego wybudowany z uwzględnieniem nowoprojektowanej rozbudowy składa się z przyziemia, w skład którego wchodzi budynek A i B, piętra w skład którego wchodzi budynek A i B oraz poddasza. Po rozbudowie całkowita powierzchnia użytkowa netto obiektu (łącznie z garażem usytuowanym w budynku B przyziemia) wynosi 12.000,7 m2 w tym powierzchnia klatek schodowych, schodów ruchomych i podestów - 301,40 m2.

Organ powołał się na art. 4 ust. 1 upol, zgodnie z którym podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa rozumiana jako powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, suteryny i poddasza użytkowe (art. 1 pkt 5). Wobec powyższego wyłączeniu z opodatkowania podlega w tym wypadku powierzchnia 301,40 m2 stanowiąca powierzchnię klatek schodowych, schodów ruchomych i podestów, a powierzchnia użytkowa budynku centrum handlowego podlegająca opodatkowaniu stawkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 11.699,30 m2 (12.000,70-301,40 = 11.699,30 m2).

Organ wyraził przy tym stanowisko, że parkingu umiejscowionego na poziomie przyziemia pod centrum handlowym, nie można traktować inaczej jak części składowej tego obiektu budowlanego, tworzącej wraz z budynkiem "A" kondygnację przyziemia. Garaż ten wraz z budynkiem centrum handlowego tworzy całość techniczno-użytkową, zaś sam budynek jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, wobec czego spełnia przesłanki art. 1a ust. 1 pkt 1 upol i jako taki podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 upol.

Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się na do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1538/11.

W odniesieniu do argumentacji odwołania wskazał, że okoliczność, iż posadowiony na poziomie przyziemia garaż otwarty posiada z jednej strony niezabudowaną przestrzeń - ze strony przeciwległej niezabudowaną jedynie na odcinku kilku metrów służącą zwiększeniu przepustowości ruchu pieszego - nie powoduje utraty związku techniczno-użytkowego z całością budynku i wyodrębnienia tej części jako niezwiązanej funkcjonalnie i technicznie z budynkiem (vide: dokumentacja fotograficzna). Garaż jest częścią składową budynku, pozbawienie go z jednej strony przegród budowlanych było konstrukcyjnie zamierzone, służyło nie tylko zwiększeniu przepustowości pojazdów, zmniejszeniu kolizyjności ruchu kołowego w samym garażu, zwiększeniu dostępności miejsc postojowych ale i bezpieczeństwu parkowania. Przedmiotowy garaż stanowi część kondygnacji przyziemia, tworząc z budynkiem centrum handlowego całość architektoniczną i techniczno-użytkową. W takiej sytuacji, nie podzielając zarzutów odwołania, SKO orzekło jak w decyzji.

W skardze na powyższą decyzję B. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

1)

art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) poprzez uznanie, iż teren parkingu położony pod Centrum Handlowym (...) w B. przy ul. B. stanowi integralną część budynku i jego powierzchnia wschodzi w skład powierzchni użytkowej podczas, gdy parking ten nie ma cech budynku i nim nie jest,

2)

art. 245 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wznowienie postępowania w sytuacji kiedy okoliczności faktyczne w postaci istnienia parkingu i jego powierzchni były znane organowi już wcześniej w trakcie wydawania pierwotnej decyzji, a tym samym okoliczności te nie są nowymi, co czyni niedopuszczalnym wznowienie postępowania i ustalanie wysokości podatku nową decyzją,

3)

art. 210 § 1 ust. 5 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) i ponownego wymierzenia podatku w tej samej wysokości,

4)

art. 121 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie przez SKO oględzin parkingu i dokumentacji fotograficznej, bez poinformowania o tym fakcie strony i uniemożliwienie jej brania udziału w tej czynności i wykazanie w dokumentacji całkiem innego położenia parkingu, aniżeli wynika to z jego rzeczywistego usytuowania.

W uzasadnieniu skargi jej autor wywodził, że w jego ocenie w dniu składania informacji prawidłowo zgłosił do opodatkowania wszystkie nieruchomości, a ich całkowita powierzchnia znana była organowi podatkowemu, gdyż dysponował on postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, projektem zamiennym, decyzją nr (...) z (...) i wypisem z rejestru gruntów. Zdaniem pełnomocnika organ odwoławczy nie wskazał, kiedy i w jakich okolicznościach wiedza o rzeczywistej powierzchni parkingu została ujawniona. W sprawie niniejszej rejestr gruntów odzwierciedlał rzeczywistą powierzchnię budynku i parkingu. Powołano się w tym miejscu na wyrok w sprawie I SA/Gd 344/10 oraz I FSK 126/10.

Wywodząc, iż organ podatkowy znał okoliczności i dowody, na które powołał się wznawiając postępowanie, autor skargi powołał się na orzeczenie w sprawie I Sa/Ke 632/10, w której Sąd orzekał w podobnym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie.

Przedmiotowy parking służy przede wszystkim jako ciąg pieszy dla ludzi nie będących klientami centrum - nie jest on więc kondygnacją budynku, czy też jego integralną częścią.

Dokumentację fotograficzną centrum handlowego (...) autor skargi uznał na nieobiektywną i nierzetelną i wykonaną bez wiedzy i udziału skarżącego, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu

Na koniec pełnomocnik wskazał, że orzeczenie WSA w Krakowie (I SA/Kr 1538/11) nie jest adekwatne w sprawie, bo dotyczy parkingu o odmiennej konstrukcji i charakterze.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, szczegółowo odnosząc się do argumentacji skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpoznając sprawę ponownie, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami postępowania oraz w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego.

Z akt sprawy wynika, i nie było to przedmiotem sporu między stronami, iż na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy w podatku rolnym (przedmiotem opodatkowania były grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne - 2,1537 ha - art. 1 z dnia 15 listopada 1984 r. ustawy o podatku rolnym) oraz w podatku od nieruchomości (przedmiotem opodatkowania były grunty, budynki oraz budowle - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, vide decyzja ostateczna z dnia 24 marca 2011 r.).

Stosownie do art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Skoro zatem na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy (art. 4 Ordynacji podatkowej) w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości zastosowanie znajdował powołany wyżej przepis art. 6c ustawy o podatku rolnym.

Trafnie zatem wskazał organ odwoławczy, iż w sprawie niniejszej brak było podstaw prawnych do wszczęcia procedury w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. B. P.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do dwu kwestii:

po pierwsze, czy w sytuacji jak w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego, określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję;

po drugie, czy garaż otwarty pod budynkiem centrum handlowego (...) w B. stanowi integralną część tego budynku, a tym samym, czy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek od powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odniesieniu do zarzucanego przez stronę skarżącą bezpodstawnego wznowienia postępowania w sprawie (brak "nowości" dowodów) wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 Ordynacji podatkowej.

Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1.

W przypadku, gdy organ ten stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, iż nowe dla sprawy, tj. nieznane organowi wydającemu decyzję okoliczności faktyczne lub dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, iż w sprawie zaszły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, polegające na ujawnieniu się nowych okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy.

Z akt wynika, że w decyzji ostatecznej, za podstawę wymiaru podatku organ przyjął dane dotyczące nieruchomości wynikające z wykazu nieruchomości złożonego przez B. P. w dniu 22 marca 2011 r. Po uprawomocnieniu się ww. decyzji podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, a wznowione na skutek złożenia korekty informacji postępowanie podatkowe wykazało, że powierzchnia użytkowa budynku jest większa, niż wykazana przez podatnika w informacji. Pominął on bowiem znajdującą się w bryle budynku powierzchnię garażu otwartego. Organ przyjął, że pomimo ścian bocznych garaż stanowi kondygnację budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Stan faktyczny przyjęty - na podstawie zeznania podatkowego skarżącego - o wysokości podatku od nieruchomości, nie odpowiadał zatem rzeczywistemu stanowi rzeczy, gdyż skarżący nie zadeklarował prawidłowej powierzchni nieruchomości, której jest właścicielem. Skoro skarżący wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) - dalej "u.p.o.l" nie zadeklarował do opodatkowania pełnej powierzchni nieruchomości, nie może obecnie skutecznie czynić zarzutu, że organ wiedział z innych źródeł o pełnej powierzchni zadeklarowanej do opodatkowania nieruchomości, że znany mu był charakter i powierzchnia nieruchomości. Organ podatkowy wydając decyzję opierał się na informacji złożonej przez podatnika, nie prowadził postępowania podatkowego / art. 165 § 5Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 § 5 tej ustawy /.

Przyjęcie więc, iż w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, a więc w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, warunkująca wznowienie postępowania administracyjnego było zgodne z prawem. Argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji w tym zakresie Sąd w całości podziela.

Przechodząc do drugiej kwestii spornej w sprawie, to jest do oceny sposobu opodatkowania parkingu podziemnego pod budynkiem Centrum Handlowego (...) wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynkiem w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej - zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Ponieważ ustawa podatkowa nie zawiera pełnej definicji obiektu budowlanego należy odwołać się w tym obszarze do odpowiednich przepisów prawa budowlanego.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. powoływana dalej jako "u.p.b.") definiuje pojęcie obiektu budowlanego poprzez definicję zakresową pełną, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 u.p.b.). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego.

Obiekt budowlany będący budynkiem może posiadać wiele kondygnacji. Przy czym w budynku mogą występować kondygnacje naziemne i podziemne.

W ocenie Sądu prawidłowa jest ocena organu podatkowego, iż przedmiotowy garaż posiada cechy kondygnacji nadziemnej budynku - centrum handlowego. Bezpośrednio nad parkingiem znajdują się wyższe kondygnacje budynku centrum handlowego. Bezspornie zatem parking ten jest funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z częścią tego budynku, która jest nad nim. Nie ma przy tym znaczenia, że parking może być też używany przez osoby nie będące klientami galerii. Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko organu podatkowego, iż parking będący najniższą kondygnacją centrum handlowego, dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości potraktować należy jako kondygnację tego budynku, funkcjonalnie i technicznie z nim związaną.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn I SA/Kr 1537/11, iż zamierzony konstrukcyjnie brak części ścian na jakiejkolwiek kondygnacji nie eliminuje jej z substancji budowlanej budynku, ta bowiem stanowi jednorodną całość.

Sam autor skargi nie wskazuje, czym, jeśli nie integralną częścią budynku, miałby być parking naziemny pod centrum handlowym. Negując rozwiązanie przyjęte przez organ, nie proponuje innej kwalifikacji tej części obiektu.

W przypadku naziemnego parkingu, należy uznać, że brak części ścian na kondygnacji parkingowej, ani też jego przeznaczenie faktyczne (dla parkujących samochodów, czy też dla komunikacji pieszych) nie zmienia tego, że w tej części mamy do czynienia z budynkiem, w skład którego wchodzi również ta kondygnacja.

Przywołane w skardze orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, dotyczące zaniedbania organu podatkowego, są nietrafne z uwagi na to, iż w sprawie niniejszej nie można mówić o "zaniedbaniu" organu prowadzącego postępowanie podatkowe z przyczyn wskazanych wyżej.

W odniesieniu do argumentacji skargi, wskazać należy, iż dokumentacja fotograficzna dołączona do akt nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia, o tyle, że ustalenia faktyczne sprawy czynione były na podstawie dokumentów. Dołączenie tej dokumentacji nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w swojej argumentacji organy wprost do niej się nie odnoszą O możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego na każdym etapie postępowania strona była zaś prawidłowo zawiadamiana.

Natomiast odnosząc się do zarzutu wydania, po uchyleniu decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy w całości, decyzji tej samej treści wskazać należy, iż uchylając własną decyzję ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. "w części dotyczącej budynków związanych z działalnością gospodarczą" organ I instancji nie uchylił jej jednocześnie w części dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego oraz orzekł o "przypisie podatku" na 2011 r. i płatności w ratach, których terminy już upłynęły.

Skorygowanie decyzji organu I instancji w tym zakresie nie może być więc uznane za naruszające art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 tej ustawy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.