Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28954

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 11 grudnia 1996 r.
I SA/Lu 219/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: s. NSA W. Sobuś.

Sędziowie NSA: Z. Sadurski, I. Szarewicz-Iwaniuk (spr.).

Protokolant: I. Lachowska.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem sporu między stronami jest fakt nieuznania w zaskarżonej decyzji za koszt uzyskania przychodu wydatków na utwardzenie placu w kwocie 84.495.600 zł w 1992 r.

Nie można podzielić poglądu skargi, iż przy ocenie materiału dowodowego organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 77 § 1 i 80 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego, w tym raportu inż. Bernata M., na który powołuje się skarżący, wynika, iż przed podjętymi w 1992 r. pracami nawierzchnię spornego placu stanowiła warstwa tłucznia o grubości 200 mm, ułożona na podłożu z żużla gr. 200 mm. Nawierzchnia była zniszczona, występowały liczne zastoiny wody opadowej, wymycie nawierzchni, brak stabilności nawierzchni. W celu poprawy stanu technicznego zalecono remont nawierzchni i podbudowy przez zastosowanie odpowiednich materiałów drogowych oraz wykonania warstwy odsączającej z piasku grubości 150 mm z wykorzystaniem do podbudowy istniejącego tłucznia i żużla, stabilizując go warstwą betonową. W celu uzyskania właściwych parametrów zalecono: zachowanie grubości warstwy odsączającej 150 mm, grubości podbudowy - 150-250 mm, grubości nawierzchni 80-200 mm, wymianę krawężników i ułożenie ich na ławkach betonowych.

Taki też był zakres przeprowadzonych prac, co wynika z raportu biegłego inż. M., opracowanego w celu "potwierdzenia zasadności zastosowania jako nawierzchni kostki brukowej typu Bethon... na bazie porównania kosztów aktualnego utwardzenia do innych alternatywnych nawierzchni".

Dysponując tym materiałem dowodowym organy podatkowe ustaliły, iż mimo nazwania prac remontem, w wyniku ich przeprowadzenia, doszło do powstania nowej budowli o znacznie lepszych parametrach użytkowych. Celem inwestycji było położenie nowej nawierzchni o znacznie wyższym standardzie.

Nie można zatem nie podzielić wniosków organów podatkowych, iż wykonane prace nie miały na celu jedynie przywrócenie pierwotnych cech użytkowych budowli, lecz w sposób stały zmieniły jej parametry techniczne (warstwa odsączająca, utwardzenie, nawierzchnia) i wartości użytkowe. Nie były więc pracami odtworzeniowymi. Przeprowadzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozumowanie mieści się w ramach uprawnień przyznanych organowi art. 80 kpa.

Podzielić należy pogląd zaskarżonej decyzji, iż pismo Ministerstwa Finansów z dn. 19.10.1994 r. nie ma charakteru wiążącego, nakazującego w każdej sytuacji spornej przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Dowód z opinii biegłego należy dopuścić wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych, tj. gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, techniki itp., z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie.

Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodziła. Również nie jest zasadny zarzut, iż zakwestionowanie wydatków jako koszt uzyskania przychodu i nie ujęcie wykonanej nawierzchni w ewidencji środków trwałych, pozbawiło skarżącego prawa do dokonania odpisów amortyzacyjnych w 1992 r., a takie prawo skarżącemu przysługiwało.

Podzielić należy pogląd odpowiedzi na skargę, że poza umieszczeniem w ewidencji środków trwałych warunkiem dokonania odpisów amortyzacyjnych jest przyjęcie środka trwałego do użytkowania, który to warunek nie został spełniony przez skarżącego w 1992 r. (§ 7 ust. 1 rozp. Min. Finansów z dn. 27.03.1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne... Dz. U. Nr 30, poz. 130). Wnioski zatem zaskarżonej decyzji znajdują oparcie w przytoczonych w niej stanach: faktycznym i prawnym.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA należało orzec jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.