I SA/Lu 195/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2702418

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2019 r. I SA/Lu 195/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. - F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia:

I. umorzyć postępowanie;

II. zwrócić z urzędu B. G. - F. kwotę (...) (szesnaście) złotych uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej za wykonanie kserokopii.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga B. G. - (...) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) r. o uchyleniu w całości postanowienia organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od spadków i darowizn i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, przekazując tutejszemu Sądowi skargę, wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia (...) r. skarżąca została zwolniona z kosztów sądowych i ustanowiono dla niej profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego.

W dniu (...) r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i złożył wniosek o wykonanie kserokopii dokumentów z akt sprawy od którego uiścił opłatę kancelaryjną w kwocie (...) zł.

Pismem z dnia (...) r. pełnomocnik złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, w uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i korzystne dla strony skarżącej, gdyż wskazuje na wszystkie uchybienia zarówno materialno jak i formalnoprawne (związane z nieprawidłowym ustaleniem strony postępowania a w efekcie zasadności wniosku), które legły u podstaw nieprawidłowego rozstrzygnięcia organu I instancji. Dodał, że zaskarżone rozstrzygnięcie stwarza możliwość (przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji), prawidłowego i zgodnego z intencją strony skarżącej i uczestnika postępowania J. F. merytorycznego załatwienia sprawy. Końcowo pełnomocnik oświadczył, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego nieważnością. O cofnięciu skargi strona skarżąca została powiadomiona.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności i oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Sąd, co do zasady, jest cofnięciem skargi związany. Odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce jedynie w razie zaistnienia przesłanek opisanych w tym przepisie. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia (...) r. wyraził w sposób jednoznaczny wolę cofnięcia skargi, co wobec niestwierdzenia przewidzianych prawem okoliczności uzasadniających uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, takich jak, dążenie do obejścia prawa czy spowodowanie utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, obligowało Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do umorzenia postępowania, o czym orzeczono w pkt I. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II, sentencji postanowienia odnoszące się do zwrotu nienależnie pobranych kosztów postępowania znajduje natomiast oparcie w art. 225 w związku z 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.