Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720284

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 19 czerwca 2019 r.
I SA/Lu 188/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer.

Sędziowie: WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), NSA Danuta Małysz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ), po rozpatrzeniu odwołania B. M. (skarżący), uchylił w całości decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) (organ I instancji) z (...) r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług (VAT) i umorzył postępowanie podatkowe z wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty.

W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że skarżący nie był legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty VAT. Będąc komornikiem sądowym, skarżący przeprowadził licytacyjną sprzedaż nieruchomości budynkowej wraz z wieczystym użytkowaniem działki nr (...) należących do dłużnika - Ś. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. za cenę brutto (...) zł. Nabywcą nieruchomości była T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. Postanowienie o przysądzeniu własności z (...) r. stało się prawomocne 25 lipca 2017 r. Spółka T. zapłaciła cenę nabycia brutto, z której skarżący jako komornik sądowy i płatnik VAT 25 sierpnia 2017 r. odprowadził VAT w wysokości (...) zł na konto organu I instancji. Opisaną sprzedaż skarżący udokumentował fakturą z (...) r., w której ujął: sprzedawcę - spółkę Ś., nabywcę - spółkę T., cenę brutto - (...) zł, VAT - (...) zł. Następnie (...) r. skarżący wystawił fakturę korygującą przyjmując, że sprzedaż przeprowadzona w trybie egzekucji sądowej była zwolniona od opodatkowania VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2017.1221 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym od 19 czerwca 2017 r. - ustawa o VAT), a (...) kwietnia 2018 r. (data wpływu wniosku) wystąpił do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty VAT w wysokości (...) zł i o zwrot tej kwoty na jego rachunek bankowy bądź na rachunek bankowy nabywcy nieruchomości. Zdaniem skarżącego, jako płatnik wstąpił w stosunek podatkowoprawny w związku z pobraniem i odprowadzeniem VAT w imieniu i na rzecz dłużnika jako podatnika VAT. Powołał się przy tym na art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (obecnie Dz. U. 2019.900 z późn. zm. - O.p.). Dodatkowo skarżący zaznaczył, że nabywca nieruchomości żąda od niego zwrotu VAT błędnie doliczonego do ceny nabycia z odsetkami.

Organ, podobnie jak organ I instancji, nie zgodził się ze skarżącym. Stanął na stanowisku, zgodnie z którym skarżący nie był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, przy czym organ I instancji z tego powodu odmówił stwierdzenia nadpłaty. Natomiast organ ocenił, że w zaistniałej sytuacji organ I instancji powinien był zastosować art. 165a § 1 w związku z art. 75 § 2 O.p. i odmówić wszczęcia postępowania podatkowego, a skoro odmówił stwierdzenia nadpłaty, rzeczą organu było zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. i umorzyć postępowanie podatkowe zainicjowane wnioskiem skarżącego, na podstawie art. 208 § 1 O.p.

Zarówno organ I instancji, jak i następnie organ, zgodnie motywowały, że art. 75 § 2 O.p. przyznaje płatnikowi legitymację do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, ale jedynie w tych sytuacjach, w których nadpłata wiąże się dla płatnika z uszczerbkiem jego majątku. Natomiast w okolicznościach tej sprawy skarżący jako komornik pobrał VAT z należności przypadającej dłużnikowi od nabywcy nieruchomości. Zatem - ściśle rzecz biorąc - w majątku skarżącego nie powstał żaden uszczerbek. Dostawy nieruchomości, nawet jeśli przeprowadzana była w trybie egzekucji sądowej, dokonywał dłużnik i wyłącznie na nim spoczywał obowiązek podatkowy z tytułu tej czynności, jak również wyłącznie jemu przypadała cena sprzedaży zapłacona przez nabywcę, z której skarżący pobrał VAT.

Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska organ obszernie nawiązał do orzecznictwa sądowego.

Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu i w skardze do sądu zarzucił naruszenie art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 O.p. w związku z art. 108 ustawy o VAT oraz art. 121 O.p.

W następstwie formułowanych zarzutów domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi zasadniczo powtórzył punkt widzenia prezentowany w postępowaniu podatkowym. W przekonaniu skarżącego, powoływane przez organ orzecznictwo sądowe jest nieadekwatne do okoliczności zaistniałych w tej konkretnej sprawie.

Skarżący podkreślił, że VAT objęty wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie został ujęty w zatwierdzonym planie podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży licytacyjnej. Zatem wartość sprzedaży netto (...) zł równała się wartości brutto. Wystawienie faktury z (...) r. nastąpiło na zasadach przewidzianych w art. 108 ustawy o VAT, z tym że została ona skorygowana fakturą z (...) r., skutecznie doręczoną nabywcy. W tym stanie sprawy, zdaniem skarżącego, wystąpiła nadpłata, ponieważ brak jest zobowiązania podatkowego, a faktura pierwotnie opisująca sprzedaż zwolnioną od VAT jako opodatkowaną została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Uszczerbek majątkowy powstał po stronie skarżącego (płatnika) oraz nabywcy nieruchomości. Skarżący uiścił nienależny VAT z własnego majątku, będąc zobowiązanym w stosunku do nabywcy. Natomiast nie pobrał VAT od dłużnika jako podatnika, skoro sprzedaż nieruchomości była zwolniona od tego podatku. Zwrot VAT należałby się dłużnikowi (podatnikowi), gdyby sprzedaż nieruchomości nie była zwolniona od omawianego podatku.

Według skarżącego, " (...) Podstawowym problemem w tej sprawie jest fakt, że komornik nie wystawił faktury z tytułu dostawy z podatkiem należnym a wystawił fakturę, która dotyczyła dostawy, zawierającą podatek należny. Jest to faktura wystawiona w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem nie może być mowy o braku odpowiedzialności i braku obowiązku odprowadzenia tego podatku ciążącym nie na podatniku (dłużniku egzekucyjnym) a na wystawcy dokumentu, tj. komorniku. (...)".

W niniejszej sprawie obowiązek zapłaty VAT nie ma u źródła zobowiązania podatkowego dłużnika, a jedynie fakt wystawienia przez skarżącego faktury, która została następnie skorygowana. Ponadto w stosunku do dłużnika organ podatkowy nie wydał decyzji, na zasadzie art. 21 § 3 O.p., określającej zobowiązanie podatkowe wynikające z licytacyjnej sprzedaży nieruchomości. Dlatego kwota VAT błędnie przekazana organowi I instancji przez skarżącego, tylko na podstawie wystawionej faktury, nie powinna być zaliczona na poczet należności dłużnika, skoro nie spoczywało na nim zobowiązanie podatkowe z tytułu tej dostawy.

W przekonaniu skarżącego, " (...) bezspornie płatnik dokonał wpłaty podatku ze swojego majątku w związku z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, pobierając podatek od niepodatnika nabywcy egzekucyjnego nieruchomości. (...)". Kwota ta niewątpliwie stanowi przedmiot zobowiązania skarżącego wobec nabywcy nieruchomości, gdyż nigdy nie było podstawy do jej pobrania od dłużnika. Skarżący nawiązał przy tym do orzecznictwa sądowego dotyczącego art. 108 ustawy o VAT i motywował, że odpowiedzialność przewidziana w tym unormowaniu nie może być przypisana podmiotowi, który nie uczestniczył w procederze, nie miał o nim wiedzy ani nie wyraził zgody na wystawienie faktury z wykazanym w niej VAT.

Skarżący tłumaczył, że prawidłowo odczytywany art. 75 § 2 O.p. opisuje wyłącznie sytuację, w której podatnik ma obowiązek zapłaty podatku, a płatnik go w tym wyręcza. Regulacja ta bowiem usuwa dualizm w relacji podatnik - płatnik, przyznając uprawnienie do wystąpienia o stwierdzenie nadpłaty T. pierwszemu. Natomiast jeśli podatnik nie jest zobowiązany do zapłaty podatku z uwagi na zwolnienie od VAT (podmiotowe czy przedmiotowe), wówczas uprawnienie do wystąpienia z takim wnioskiem zachowuje płatnik.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy stwierdzić, że okoliczności faktyczne przyjęte przez organ nie były przedmiotem sporu. Skarżący jako komornik prowadzący egzekucję sądową dokonał licytacyjnej sprzedaży nieruchomości dłużnika, mającego status podatnika VAT. Nabywca w lipcu 2017 r. uzyskał przysądzenie własności, a w sierpniu 2017 r. zapłacił cenę sprzedaży brutto wraz z VAT w wysokości (...) zł, przekazując tę kwotę komornikowi. Skarżący taki przebieg zdarzeń udokumentował fakturą z (...) r. i otrzymany od nabywcy VAT przekazał organowi I instancji. Początkowo skarżący przyjął, że licytacyjna sprzedaż nieruchomości dłużnika była dostawą towarów, która podlega opodatkowaniu VAT. Następnie (...) r. skarżący skorygował wymienioną wyżej fakturę, wykazując w niej sprzedaż zwolnioną od omawianego podatku, w której cena netto odpowiadała cenie brutto ((...) zł). W rezultacie wystąpił do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w wysokości (...) zł.

Zdaniem skarżącego, w zaistniałym stanie sprawy przysługuje mu uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Argumentował, że w przypadku wykazania w fakturze VAT z tytułu czynności zwolnionej od opodatkowania jej wystawca ma obowiązek zapłacić kwotę podatku, zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast zastosowany przez organ art. 75 § 2 O.p. stanowi wyłącznie o płatniku pobierającym i odprowadzającym podatek na rzecz organu podatkowego za podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku. Wobec tego istotne staje się, że skarżący pobrał i odprowadził VAT w związku z czynnością zwolnioną od opodatkowania, która nie skutkowała powstaniem zobowiązania podatkowego po stronie dłużnika (podatnika). Skarżący konsekwentnie podkreślał, że poniósł uszczerbek majątkowy w związku z odprowadzeniem na rzecz organu I instancji nienależnego VAT i w tym kontekście zwracał uwagę na swoją odpowiedzialność wobec nabywcy nieruchomości, od którego otrzymał nienależny VAT w cenie sprzedaży. Nabywca nieruchomości aktualnie domaga się od skarżącego zwrotu kwoty odpowiadającej VAT wliczonemu w zapłaconą cenę sprzedaży z odsetkami i zapowiada wystąpienie na drogę sądową.

Z kolei w ocenie organu, skarżący otrzymał (...) zł od nabywcy jako VAT zawarty w cenie licytacyjnej sprzedaży nieruchomości dłużnika. Cena zapłacona przez nabywcę była należna dłużnikowi jako ekwiwalent za sprzedawane nieruchomości (prawo własności nieruchomości budynkowej z prawem wieczystego użytkowania gruntu) i w związku z tym należała ona do majątku dłużnika. Specyfika sprzedaży licytacyjnej polegała na tym, że dłużnik nie miał swobody w dysponowaniu należącymi do niego środkami, bowiem za dłużnika czynił to organ egzekucyjny, zobowiązany do zachowania przy tym ustawowych reguł. Zatem skarżący, pobierając VAT z ceny sprzedaży nieruchomości przypadającej dłużnikowi, pobrał VAT od dłużnika (podatnika). Inną kwestią jest czy skarżący postąpił zgodnie z prawem i nie może ona podlegać rozstrzygnięciu co do istoty w wyniku wniosku złożonego przez osobę nieuprawnioną, a biorąc pod uwagę art. 75 § 2 O.p., ustawodawca wykluczył dochodzenie nadpłaty przez płatnika, który pobrał podatek od podatnika, z jego majątku.

W świetle tak zarysowanego przedmiotu sporu w analizowanej sprawie należy zauważyć, że zagadnienie dotyczące występowania przez płatników o stwierdzenie nadpłaty i prawidłowej wykładni oraz stosowania w takich okolicznościach art. 72 § 1 i art. 75 § 2 O.p. nie jest nowe.

Na potrzeby dalszych rozważań trzeba przypomnieć istotne dla sprawy unormowania prawne.

W art. 8 O.p. ustawodawca zdefiniował, że płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Do instytucji płatnika nawiązuje art. 18 ustawy o VAT stanowiąc, że organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018.1314 z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., zgodnie z 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 72 § 1 pkt 2 O.p. nadpłatą jest także kwota podatku pobrana przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Stosownie do art. 75 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Natomiast art. 75 § 2 O.p. mówi o tym, że uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

W sprawie sygn. II FSK 1864/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił między innymi, że ustawodawca z dniem 1 stycznia 2016 r. (Dz. U. 2015.1649) wprowadził regulację ustawową, która usunęła wszelkie wątpliwości prawne dotyczące uprawnienia płatnika do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu projektu tej nowelizacji (Sejm RP VII kadencji, nr druku 3462) argumentowano, że obowiązujące przepisy art. 75 § 2 O.p. zbyt kazuistycznie określają przypadki, w których przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego zasadne jest wprowadzenie przepisów mających charakter normy ogólnej obejmującej wszystkie wymienione podmioty uprawnione. Proponowane w art. 75 § 2 O.p. zmiany zachowają obecne uprawnienia płatników lub inkasentów, a także uprawnienia podatników i osób, które były wspólnikami spółek cywilnych w chwili rozwiązania spółki. Płatnik lub inkasent nadal będzie mógł złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty tylko w sytuacjach powodujących uszczerbek w jego majątku, gdy na skutek własnych błędów wpłacił podatek w wysokości większej od należnej albo większej od pobranej. Z aktualnych przepisów art. 75 § 2 pkt 2 lit. a-c Ordynacji podatkowej wynika, że płatnik może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty tylko w sytuacjach powodujących uszczerbek w jego majątku, gdy na skutek własnych błędów zadeklarował oraz wpłacił podatek w wysokości większej od należnej albo większej od pobranej. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w utrwalonym orzecznictwie sądowym (por. przykładowo sprawy sygn.: II FSK 913/05, I SA/Gd 452/10, III SA/Wa 1713/09, I SA/Łd 1194/11). Projektowany art. 75 § 2 O.p. jedynie precyzuje aktualnie obowiązujące i potwierdzone jednolitym orzecznictwem zasady wystąpienia płatnika o stwierdzenie nadpłaty.

Sąd w składzie orzekającym podziela przytoczone stanowisko prawne, zgodnie z którym z brzmienia art. 75 § 2 O.p., obowiązującego od 1 stycznia 2016 r., wynika jednoznacznie, że płatnik jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wyłącznie wówczas, gdy wpłacił podatek niepobrany od podatnika, a więc uszczuplił w ten sposób swój majątek, nie podatnika.

Tymczasem w realiach rozpatrywanej sprawy skarżący pobrał VAT, odprowadzony na rzecz organu I instancji, nie z własnego majątku, tylko z majątku podatnika. Omawiana kwota VAT była składnikiem ceny licytacyjnej sprzedaży nieruchomości dłużnika, płaconej przez nabywcę na rzecz sprzedającego, a więc stanowiła składnik majątku dłużnika (podatnika). Nie ma przy tym znaczenia jakie miało być przeznaczenie tych środków, czy decyzje komornika w tym zakresie były trafne. Trzeba pamiętać, że nabywca licytacyjny płaci cenę sprzedającemu dłużnikowi, tyle że nie do jego rąk, a VAT jest wliczony w tę cenę na zasadach wynikających z art. 3 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług (aktualnie Dz. U. 2019.178), stanowi jej integralną część. Istota umowy sprzedaży, także realizowanej w trybie egzekucji sądowej, sprowadza się do przeniesienia własności rzeczy przez sprzedającego na rzecz kupującego, za co sprzedający otrzymuje od kupującego cenę (por. art. 535 § 1 ustawy Kodeks cywilny, aktualnie Dz. U. 2019.1145). Tak więc w efekcie omawianej czynności prawnej kupujący uzyskuje własność przedmiotu sprzedaży, a do majątku sprzedającego wchodzi cena bądź roszczenie o nią. Wobec tego błędnie skarżący przekonuje, że cena zapłacona przez nabywcę, przypadająca sprzedającemu dłużnikowi, którą pomniejszył o VAT odprowadzony na rzecz organu I instancji, była majątkiem nabywcy. Majątkiem nabywcy stały się sprzedane mu nieruchomości, a cena zapłacona za nie przez nabywcę powiększyła majątek sprzedającego dłużnika.

Dlatego próby skarżącego wykazania, że VAT pobrał z majątku swojego czy nabywcy nie były uzasadnione. Skarżący jako płatnik, niezależnie od tego czy prawidłowo, odprowadził VAT do organu I instancji z ceny sprzedaży nieruchomości przypadającej dłużnikowi (podatnikowi), bo to jego nieruchomości były sprzedawane. Natomiast ewentualne roszczenia nabywcy z tego tytułu, na które zwraca uwagę skarżący, nie mają charakteru publicznoprawnego. W razie sporu, o ich zasadności rozstrzygnie sąd powszechny.

Deklaracje skarżącego, że otrzymaną nadpłatę przekaże nabywcy, nie mają prawnego znaczenia w świetle treści art. 75 § 2 O.p., który stanowi o jednej przesłance, sprowadzającej się do tego czy płatnik pobrał nienależny podatek od podatnika. Jeśli tak, wówczas płatnik nie jest uprawniony do domagania się z tego tytułu nadpłaty. Stosunek podatkowoprawny, mający za przedmiot nadpłatę wynikającą z nienależnie pobranego podatku od podatnika, z punktu widzenia podmiotowego obejmuje podatnika i właściwy organ podatkowy.

Nawiązywanie przez skarżącego do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wykracza poza granice tej sprawy. Podobnie poza granicami niniejszej sprawy pozostaje zagadnienie czy w związku z przedstawioną przez skarżącego egzekucyjną sprzedażą nieruchomości dłużnika (podatnika) istnieje zobowiązanie podatkowe, nadpłata, ewentualnie w jakiej wysokości. W myśl art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302 z późn. zm. - p.p.s.a.) granice te zostały wyznaczone przez kontrolowane rozstrzygnięcie organu, którego przedmiotem było - ściśle rzecz biorąc - jedynie uprawnienie komornika sądowego jako płatnika do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty VAT. Umarzając postępowanie podatkowe organ stwierdził wyłącznie, że zgodnie z rozwiązaniem przyjętym w art. 75 § 2 O.p. skarżący nie był uprawniony do domagania się stwierdzenia nadpłaty, bo odprowadzoną do organu I instancji kwotę podatku pobrał z ceny egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości, należnej podatnikowi, a więc od podatnika. Natomiast w zaskarżonej decyzji organ nie rozstrzygał o istocie rozliczeń podatkowych z tytułu dostawy towarów przeprowadzonej w trybie egzekucji sądowej, a więc o tym czy istnieje zobowiązanie podatkowe dłużnika (podatnika), nadpłata, ewentualnie w jakiej wysokości, jak również o skutkach wystawienia przez skarżącego faktury z wykazanym w niej VAT i jej późniejszego skorygowania.

Podsumowując powyższe rozważania należy zgodzić się z organem, który trafnie wywiódł, że skarżący, występujący w charakterze płatnika, nie może skutecznie domagać się stwierdzenia nadpłaty VAT. Odprowadził do organu I instancji kwotę VAT, którą pobrał od podatnika, bo z ceny egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości podatnika, w którą wliczono VAT. Skarżący jako płatnik i jednocześnie organ egzekucyjny wyłącznie zadysponował ceną sprzedaży należną podatnikowi, w części przekazując ją organowi I instancji jako VAT, a w pozostałym zakresie na poczet egzekwowanych należności wierzycieli.

Organ I instancji odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty z przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie art. 165a § 1 O.p., a więc rozstrzygnięcie organu I instancji było nieadekwatne do argumentów przedstawionych w jego uzasadnieniu. W takim stanie sprawy organ, w rezultacie odwołania, zgodnie z art. 208 § 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty i umorzył postępowanie podatkowe. Wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty, niezgodny z wymogami określonymi w art. 75 § 2 O.p., nie mógł prowadzić do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie nadpłaty co do istoty, a więc w następstwie do odmowy stwierdzenia nadpłaty. Natomiast wszczęte postępowanie podatkowe podlegało umorzeniu.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.