Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60507

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 7 lutego 2001 r.
I SA/Lu 1280/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2001 r. sprawy ze skargi Zdzisława Ch. - PPUH R. w Ch. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 6 grudnia 1999 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1998 r.,

skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 grudnia 1999 r. nr (...) Izba Skarbowa w L., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania Zdzisława Ch. od decyzji nr (...) z dnia 6 października 1999 r. inspektora kontroli skarbowej w UKS w L., w sprawie określenia zobowiązania oraz zaległości w podatku VAT i odsetek za grudzień 1998 r. - utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Izba Skarbowa wskazała, iż kontrola deklarowanych podstaw opodatkowania przeprowadzona przez inspektora kontroli skarbowej za 1998 r. wykazała m.in. zaniżenie zobowiązania w podatku VAT za grudzień 1998 r. o kwotę 4824 zł, co znalazło wyraz w decyzji wydanej przez inspektora. Nie zgadzając się z tą decyzją podatnik wniósł odwołanie, w którym wnosił o nienaliczanie zobowiązania w kwocie odmiennej, niż wynikało to ze złożonej przez niego deklaracji VAT-7 za grudzień 1998 r., twierdząc, że w miesiącu tym miało miejsce przekazanie przedsiębiorstwa, do której to czynności znajduje zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (…). Ponadto przy określaniu podstawy opodatkowania przyjęto zawyżoną wartość sprzętu komputerowego, który podlega procesowi szybszego technicznego "starzenia się".

Izba Skarbowa nie podzieliła zarzutów odwołania i ustaliła, że w okresie objętym kontrolą podatnik prowadził działalność gospodarczą polegającą na produkcji wyrobów odlewniczych, handlu, usługach, w tym transportowych, imporcie, eksporcie, prowadził składnicę złomu oraz jego skup i sprzedaż, kasację pojazdów samochodowych, a także sprzedaż art. motoryzacyjnych pod nazwą PPUH R. z siedzibą w Ch. Stwierdzono też, że w dniu 31 grudnia 1998 r. wraz z żoną dokonał sprzedaży określonych działek gruntu wg aktu notarialnego A nr 7231/98. Na ww. działkach znajdują się budynki i budowle z maszynami i urządzeniami wykorzystywanymi w zakresie działalności odlewni żeliwa. Ustalając wartość majątku podlegającego sprzedaży podatnik (wg swych wyjaśnień) przyjął wartość rynkową uzgodnioną z kupującym odrębnie dla nieruchomości (budynków i budowli), odrębnie ruchomości (maszyn i urządzeń).

W sporządzonym na potrzeby kontroli wykazie sprzedanego majątku podatnik podał wartość poszczególnych składników oraz określił daty ich nabycia. Wartość wykazana w akcie notarialnym jest znacznie wyższa od wynikającej ze sporządzonego wykazu, jednak wobec braku innych danych wykaz ten przyjęto za miarodajny. Na wyposażeniu odlewni znajdowały się m.in. nabyte w okresie obowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług., tzn. listopad 1996 r. - kokilarka włazów, 27 lipca 1997 r. tokarka, 13 maja 1998 r. - komputer, 31 lipca 1998 r., 27 sierpnia 1998 r. i 30 września 1998 r. - komputer z drukarką i oprogramowaniem. Pozostałe środki trwałe pochodziły sprzed obowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług. Przy sprzedaży środków trwałych, przyjmując, że podatnik posiadał uprawnienia do odliczenia naliczonego w fakturach ich nabycia podatku nie znajduje zastosowania zwolnienie od podatku przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT.

Daty zakupu sprzętu komputerowego (maj i lipiec 1998 r.) w odniesieniu do daty sprzedaży (30 grudnia 1998 r.) nie kwalifikują tego sprzętu do oceny, iż uległ on w tak krótkim czasie technicznemu "zestarzeniu". Za podstawę opodatkowania sprzętu przyjęto wartości niższe niż wskazane w wykazie podatnika, co znajduje potwierdzenie w wyliczeniu inspektora.

Brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, bowiem sprzedaż majątku dotyczyła tylko części działalności prowadzonej przez skarżącego, a nie całej firmy PPUH R. Nie była to więc sprzedaż przedsiębiorstwa (art. 55 kc) ani zakładu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Podatnik nie sporządzał za rok 1998 bilansu, a odlewnia żeliwa w Ch. nie była zakładem samodzielnie sporządzającym bilans. Sprzedaż majątku związanego z działalnością gospodarczą należało zatem udokumentować rachunkiem lub fakturą z naliczonym podatkiem VAT oraz uiścić ten podatek w rozliczeniu za miesiąc, w którym czynności tej dokonano. W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący Zdzisław Ch. wnosił o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją inspektora kontroli skarbowej i zarzucał wydanie tych decyzji z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Podnosił, iż prowadzona przez niego do momentu sprzedaży działalność polegała głównie na wykonywaniu produkcji w odlewni żeliwa. Pozostałe elementy były tylko działalnością pomocniczą i nie miały większego znaczenia. Dokonując sprzedaży wypełnił przesłanki kc związane z przejęciem przedsiębiorstwa przez inną osobę. Nawet historia rozwoju tej odlewni przemawia za jej bytem jako formy organizacyjnej określonej w ustawie o VAT jako przedsiębiorstwo. Przyjęcie cen komputerów wg cen zakupu znacznie zawyża ich wartość, bowiem dla tego sprzętu roczna stawka amortyzacji wynosi 60%. Pozostałe urządzenia były znacznie zużyte ze względu na ich wzmożoną eksploatację. Ponadto nabywca przedsiębiorstwa nie miał prawa do pomniejszenia podatku należnego, a zatem ustalenia organu podatkowego zakończyły się bezwynikowo.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem ferując zaskarżoną decyzję organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Zasadnie wskazuje organ podatkowy, iż w niniejszej sprawie zastosowania nie znajdował przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), bowiem zgodnie z jego brzmieniem obowiązującym w 1998 r. "przepisów ustawy nie stosuje się do sprzedaży przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans".

Zasadnie również wskazano, iż przedsiębiorstwo jako zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, w szczególności: firmę (nazwę), znaki towarowe i inne oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorstwo, księgi handlowe, nieruchomości i ruchomości należące do przedsiębiorstwa, w tym produkty i materiały, patenty, wzory użytkowe i zdobnicze, zobowiązania i obciążenia, związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, prawa wynikające z najmu i dzierżawy lokali zajmowanych przez przedsiębiorstwo (art. 55/1 kc).

Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo przepisów szczególnych - art. 55/2 kc). Z treści aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 1998 r. wynika, iż Stanisław i Irena małż. Ch. sprzedali Beacie i Markowi małż. S. nieruchomości, na których znajdowały się budynki, urządzenia i maszyny odlewni żeliwa, wraz z maszynami i urządzeniami, które wchodziły w skład przedsiębiorstwa PPUH R. prowadzonego przez Stanisława Ch. i były tylko częścią tego przedsiębiorstwa. Stanisław Ch. nadal prowadzi przedsiębiorstwo pod nazwą PPUH R., co nie jest sporne.

Odlewnia żeliwa nie była zaś zakładem samodzielnie sporządzającym bilans, co bezspornie ustalono w toku postępowania, a faktu tego skarżący nie kwestionuje. Brak było zatem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i zarzut jego naruszenia jest bezzasadny. Brak jest również podstaw do kwestionowania wysokości obrotu ze sprzedaży ruchomości kokilarek włazów (wartość sprzedaży wyceniona przez skarżącego na kwotę po 5000 zł każda), tokarki (wycenionej na kwotę 7146 zł) oraz zestawu komputerowego z drukarką i oprogramowaniem (sprzedanych wg skarżącego za kwotę 8329 zł).

Już z tej wyceny, złożonej w toku postępowania przez skarżącego, wynika, iż wartość sprzętu komputerowego nabytego w krótkim okresie przed sprzedażą nie była "znikoma", a sprzęt ten, jak twierdzi skarżący w skardze, był "technologicznie zużyty". Określając obrót ze sprzedaży tych towarów organy podatkowe przyjęły wartość tych towarów wg cen ich zakupu, choć skarżący wyceniając szacunkowo cenę ich sprzedaży podawał cenę wyższą.

Dokonane w tym zakresie ustalenia uznać zatem należało za zgodne z art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i nie naruszające dyrektywy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a zarzuty skargi za bezzasadne.

W tej sytuacji, skoro skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) należało skargę oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.