Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60487

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 26 stycznia 2001 r.
I SA/Lu 1271/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w L. po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2001 roku sprawy ze skargi Edwarda T. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 2 grudnia 1999 roku Nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i grudzień 1998 roku

- oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 grudnia 1999 roku, Nr (...), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy Ordynacja podatkowa, po rozpatrzeniu odwołania Edwarda T. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. z dnia 31 maja 1999 roku, Nr (...), określającej za lipiec i grudzień 1998 roku zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, zaległość w tym podatku oraz odsetki za zwłokę, Izba Skarbowa w L. uchyliła w całości decyzję organu I instancji i umorzyła postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1998 roku oraz określiła zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1998 roku, zaległość podatkową w tym podatku i odsetki za zwłokę.

Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, kontrola skarbowa działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie handlu okrężnego artykułami przemysłowymi przez Edwarda T. ujawniła nieprawidłowe ewidencjonowanie w rejestrze sprzedaży zdarzeń gospodarczych, co miało wpływ na rzetelność rozliczeń dokonywanych przez podatnika z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec i grudzień 1998 roku. Dokonując porównania ilościowego zakupów i sprzedaży towarów handlowych organ kontroli skarbowej wykazał rozbieżności pomiędzy tymi wielkościami i uznał, że podatnik nie zaewidencjonował sprzedaży w kwocie zł 17901,20, przypisując ją, najkorzystniej dla podatnika, do grudnia 1998 roku. Natomiast za lipiec 1998 roku organ I instancji zakwestionował sprzedaż 909 sztuk uchwytów wiertarskich jako złomu, które to zdarzenie gospodarcze dokumentowane było fakturą VAT nr (...) z dnia 6 lipca 1998 roku.

Od wydanej w oparciu o powyższe ustalenia decyzji z dnia 31 maja 1999 roku podatnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że organ I instancji nieprawidłowo (z błędami rachunkowymi) sporządził zestawienie zakupów i sprzedaży uchwytów wiertarskich i kluczyków oraz nie uwzględnił kompensat poszczególnych rodzajów uchwytów do wiertarek, w których należy brać pod uwagę typ uchwytu określony cyfrą (liczbą), a nie symbolami literowymi stosowanymi przez różnych producentów, lecz odnoszącymi się do uchwytów o jednakowych wymiarach konstrukcyjnych i wspólnych cechach użytkowych. Podniósł też, iż zakwestionowanie faktury potwierdzającej sprzedaż złomu było bezpodstawne.

W związku z wątpliwościami co do rzetelności zawartego w decyzji organu I instancji rozliczenia Izba Skarbowa w L. zleciła temu organowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu wyjaśnienia wątpliwości i ustalenia prawidłowego rozliczenia.

Rozpatrując sprawę na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego, Izba Skarbowa w L. nie podzieliła poglądu organu I instancji co do rozliczenia podatku VAT za lipiec 1998 roku i stwierdziła, że korzystanie z reklamacji jakościowej jest uprawnieniem podatnika, w związku z czym z faktu nie skorzystania przez podatnika z tego środka nie można wywodzić negatywnych dla niego skutków prawnych. Wobec zaś nie stwierdzenia innych nieprawidłowości w rozliczeniu podatku za lipiec 1998 roku, postępowanie w tym zakresie uznano za bezprzedmiotowe i umorzono je.

Za uzasadnione częściowo organ odwoławczy uznał także twierdzenia podatnika w zakresie rozliczenia zakupów i sprzedaży uchwytów wiertarskich i kluczyków, bowiem w toku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego dokonano weryfikacji pierwotnych wyliczeń i na podstawie faktur VAT dokumentujących zakupy i sprzedaż oraz z uwzględnieniem różnic remanentowych ustalono, że uchwytów PTRt-10 zakupiono 3059 sztuk, a sprzedano 3004 sztuki, różnica 55 sztuk, uchwytów PTRk-13L odpowiednio 1638, 1071 i 567, uchwytów PTRz-13 - 1532, 1244, 288, uchwytów PTRt-13? - 100, 90 i 10 oraz kluczyków - 8100, 7907, 193.

Natomiast za nieuzasadniony uznała Izba Skarbowa zarzut strony dotyczący konieczności zastosowania kompensat uchwytów i wskazała, że sam podatnik na fakturach i w remanentach określał rodzaj towaru. Skoro towary opisywane były szczegółowo zarówno na fakturach zakupu, jak i na fakturach sprzedaży, to porównanie ilości nabytych i sprzedanych towarów jest możliwe z uwzględnieniem nazw uchwytów wiertarskich.

Uwzględniając powyższe organ odwoławczy dokonał wyliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 1998 roku, zaległości w tym podatku i odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję Edward T. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w L.

Zarzucając bezpodstawne i błędne zastosowanie szacunkowego ustalenia obrotu za grudzień 1998 roku i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podatku od towarów i usług za ten miesiąc, w uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Izba Skarbowa w L. nie uwzględniła zawartych w jego pismach zarzutów co do błędów rachunkowych mających wpływ na treść decyzji (wymieniono je także w skardze) oraz wniosku w zakresie kompensaty uchwytów wiertarskich o jednakowych wymiarach i cechach użytkowych. Stwierdził, że istotnym elementem rozróżniającym poszczególne typy uchwytów jest ich średnica, natomiast gołym okiem nie da się rozróżnić, przez jaki zakład został wyprodukowany dany uchwyt.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie, podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i dodała, że szacunkowe ustalenie obrotu nie miało w niniejszej sprawie miejsca.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) stwierdzić należy, że decyzja ta odpowiada przepisom materialnego prawa podatkowego i wydana została bez istotnego naruszenia przepisów postępowania, a zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Jak wskazano wyżej, w 1998 roku Edward T. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu uchwytami wiertarskimi i kluczykami. Tak nabywanie, jak i sprzedaż tych towarów dokumentowana była fakturami VAT, przy czym w zakresie obrotu uchwytami wiertarskimi dokumenty te zawierały określenie przedmiotu transakcji przez wskazanie pełnego symbolu towaru składającego się łącznie z oznaczenia literowego i cyfrowego. Również stany remanentowe podatnik ujawniał przez podanie ilości uchwytów wiertarskich poszczególnych typów określonych ciągami liter i cyfr.

Skoro dokumentując operacje gospodarcze (sprzedaż, ustalenie stanów remanentowych) dotyczące konkretnych uchwytów wiertarskich podatnik używał do oznaczenia przedmiotu tych operacji szczegółowych oznaczeń towarów uwidocznionych na fakturach nabycia, to dokumenty te stanowią dowód sprzedaży lub ujęcia w remanencie dokładnie takich, a nie innych uchwytów. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w rzeczywistości nie sprzedawał tych właśnie uchwytów, ale inne uchwyty tożsame jedynie pod względem średnicy, a w konsekwencji - do dokonania wnioskowanych przez stronę kompensat uchwytów różniących się częściami literowymi oznaczeń. Stanowisko organów w tym zakresie uwzględnia § 38 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797 z późn. zm.), a ustalenia dokonane zostały z zachowaniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).

Także ustalenia zaskarżonej decyzji co do ilości uchwytów wiertarskich i kluczyków, których sprzedaży nie ujęto w ewidencji sprzedaży, uznać należy za dokonane zgodnie z powołanymi wyżej przepisami.

Rozliczenie zakupów i sprzedaży poszczególnych typów uchwytów i kluczyków dokonane zostało na podstawie dowodów księgowych przedstawionych przez skarżącego i było kilkakrotnie weryfikowane. Skarżący, który miał możliwość w tych czynnościach uczestniczyć i kontrolować je, także przez porównanie z dokumentami, ostatecznie zarzucił błędy rachunkowe w zakresie ustalenia wielkości sprzedaży uchwytów wiertarskich PTRt-13? oraz zakupu kluczyków. Jednakże, poza wskazaniem właściwych - jego zdaniem - liczb, odmiennych od przyjętych przez organy, skarżący nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów dotyczących ustalenia przedmiotowych wielkości, zatem twierdzenia podatnika w tym zakresie należy uznać za dowolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów rozstrzygających sprawę.

Skoro, jak ustalono w toku postępowania, podatnik nabył określone ilości określonych towarów handlowych, które nie pozostały niesprzedane (nie ujęto ich w remanencie) ani nie wykazano ich sprzedaży w ewidencji sprzedaży, a jednocześnie podatnik nie wykazał, aby w inny sposób zadysponował tymi towarami, za logiczny i znajdujący oparcie w materiale dowodowym, a więc prawidłowy w świetle art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, należy uznać wniosek, że przychód ze sprzedaży tych towarów nie został ujawniony w ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), co czyni ją nierzetelną w rozumieniu art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jak wskazano wyżej, na okoliczność kwoty obrotu nieujawnionego w ewidencji, a osiągniętego ze sprzedaży wymienionych wyżej uchwytów wiertarskich i kluczyków, w toku postępowania nie uzyskano żadnych dowodów, stąd wielkość tego obrotu ustalona została z uwzględnieniem ilości nie ujętych w dokumentach sprzedaży (i remanencie) uchwytów wiertarskich i kluczyków oraz stosowanych przez podatnika cen sprzedaży (pomnożono ilość danego asortymentu przez cenę jednostkową stosowaną przez podatnika w sprzedaży tego asortymentu wynikającą z dowodów księgowych). Działanie takie jest, wbrew zawartemu w odpowiedzi na skargę twierdzeniu Izby Skarbowej w L., ustaleniem podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), które w przedstawionych okolicznościach niniejszej sprawy znajduje pełne uzasadnienie, a ponadto odpowiada warunkom prowadzenia działalności przez stronę i nie nasuwa wątpliwości w świetle art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że również umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1998 roku znajduje uzasadnienie w art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Ustalenie w toku postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, że podatnik prawidłowo rozliczył podatek od towarów i usług i nie występuje ani zaległość podatkowa, ani też nadpłata, oznacza bowiem, że brak jest przedmiotu sprawy (por.: art. 27 ust. 5, 6, 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym; art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa).

Wobec powyższego, skoro brak jest ustawowych podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu na zasadzie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.