Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72640

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Łodzi
z dnia 4 lutego 2000 r.
I SA/Łd 834/98

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Ł. Wydział I w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia NSA M. Zirk-Sadowski (spr.)

Sędziowie NSA: J. Antosik, B. Klimowicz

Protokolant: J. Zygmunt

po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2000 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 6 kwietnia 1998 r. Nr […] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r.

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 1998 r. Nr […] Izba Skarbowa w S. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia 18 grudnia 1997 r., którą organ pierwszej instancji określił Panu M. W. - właścicielowi Przedsiębiorstwa Zagranicznego "I."- podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 r.

W uzasadnieniu decyzji Izba przypomniała, że kontrola przeprowadzona w przedsiębiorstwie podatnika wykazała szereg nieprawidłowości, które zostały uwzględnione przez Urząd Skarbowy w B., który określił podatnikowi prawidłową wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych w roku 1995. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w odwołaniu, zdaniem Izby organ pierwszej instancji słusznie nie uznał za koszt uzyskania przychodów roku 1995 wydatków poniesionych przez podatnika z tytułu kosztów dojazdu pracowników na budowę w listopadzie i grudniu 1994 r. Zdaniem organów podatkowych skarżący nie wykazał, że były one związane z pracami prowadzonymi w roku 1995. Przedstawiona kopia faktury z dnia 18 stycznia 1995 r. nie jest wystarczającym w tej mierze dowodem, gdyż przejazdy pracowników były związane z innymi budowami niż wskazana w fakturze. Ponadto Izba uznała za zasadne nieuznanie za koszt roku 1995 wydatków na pobór wody, energii elektrycznej i kosztu używania telefonu za miesiące luty, marzec, kwiecień 1995 r. gdyż zostały one udokumentowane fakturą wystawioną przez inny podmiot gospodarczy. Wreszcie organ odwoławczy nie uznał za koszt uzyskania przychodu tzw. odchyleń od cen ewidencyjnych wyrobów gotowych wyprodukowanych w latach 1991-1993. Izba uznała, że nie były one faktycznie poniesione w roku 1995, gdyż w roku 1995 wyrobów tych nie sprzedawano, lecz tylko zaksięgowane w celu skorygowania błędów księgowych popełnionych w latach 1992-1994.

W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja jest niezgodna z prawem w części dotyczącej nieuznania za koszt uzyskania przychodów roku 1995 wydatków poniesionych z tytułu kosztów dojazdu pracowników na budowę w miesiącach listopad i grudzień 1994 r., gdyż zdaniem podatnika przedstawiona faktura z roku 1995 wystarczająco dokumentuje związek tych kosztów z celami gospodarczymi roku 1995. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu niezgodne z prawem nieuznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków w kwocie 902,38 zł udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę "C.-M." SA w Ł. dla PBG SA w Ł. Zdaniem skarżącego, choć nie ma bezpośredniego dokumentu finansowego potwierdzającego te wydatki, to były one oczywiste ze względu na charakter prowadzonej działalności gospodarczej na rzecz PBG SA w Ł. Skarżący nie zgodził się również z nieuznaniem za koszt uzyskania przychodów odchyleń od cen ewidencyjnych wyrobów gotowych w kwocie 19.631,35 zł. Zdaniem podatnika taki sposób korygowania cen ewidencyjnych nie spowodował uszczupleń podatkowych w latach 1992-1994.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w S. wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtarzając przytoczone w niej argumenty.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa (art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i zasad postępowania administracyjnego.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczące sposobu rozliczenia w roku 1994 kosztów dojazdu pracowników. Jak wynika z materiałów zebranych w aktach sprawy, faktycznie koszty te zostały poniesione w listopadzie i grudniu 1994 r. Jako dowód poniesienia tych wydatków skarżący przedstawił jedynie fakturę wystawioną w dniu 18 stycznia 1995 r. przez jego przedsiębiorstwo, która obciążała PBG S.A. w Ł. należnością za roboty budowlane. Z dokumentu tego nie wynika jednak w jakim okresie były te roboty wykonywane. Natomiast zawarte w aktach sprawy dowody wewnętrzne kosztów dojazdu pracowników dotyczą listopada i grudnia 1994 r., świadczą o dojazdach pracowników do kilku budów (k. 58, 60-63 akt podatkowych), które nie miały związku z PBG SA Organy podatkowe nie przekroczyły zatem dyspozycji art. 80 kpa uznając, że przedstawiona faktura z 18 stycznia 1995 r. nie dokumentuje wydatków poniesionych w roku listopadzie i grudniu 1994 r. Uznając, że dokumentacja księgowa podatnika świadczy o poniesieniu wydatków na przejazdy pracowników w listopadzie i grudniu roku 1994 organy podatkowe powinny zatem potrącić te koszty w tym samym roku. Należy bowiem przypomnieć, że art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) stanowi, że u podatników prowadzących księgi rachunkowe (handlowe) koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącane w tym roku, którego dotyczą.

Zdaniem Sądu, skarżący nie udokumentował również wydatków na pobór wody, energii elektrycznej i kosztu używania telefonu za miesiące luty, marzec, kwiecień 1995 r. Nie może być uznana za taki dowód faktura wystawiona przez inny podmiot, a mianowicie przez "C.-M." SA w Ł. Nie można zgodzić się z zarzutem zawartym w skardze, że konieczność poniesienia wskazanych kosztów była oczywista, a zatem powinny być one uznane za faktycznie poniesione. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia przesłanek, tj. możliwość uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku, (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1992 r. sygn. SA/Po 1393/92, wyrok NSA z dnia 29 listopada 1994 r. sygn. SA/Wr 1242/94, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1997 r. sygn. III SA 418/96). Skarżący z pewnością nie udokumentował poniesienia wskazanych wydatków. Ponadto nieprecyzyjne sformułowanie § 2 pkt 3 umowy zawartej z PBG SA w dniu 5 czerwca 1994 r. sugeruje, że miały być one poniesione przez Bank jako zamawiającego.

Sąd nie zgodził się również z argumentem skarżącego dotyczącym odchyleń od cen ewidencyjnych wyrobów gotowych. Nie ma podstaw do obciążenia kosztu własnego sprzedaży kwotą odchyleń od cen ewidencyjnych wyrobów gotowych. Wyroby gotowe wykazane na dzień 1 stycznia 1995 r. pochodzą z produkcji w latach 1991-1993 r. W roku 1995 przeceniono ich wartość o 50%, ale nie dokonano ich sprzedaży. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w aktach sprawy [...], ponieważ w latach 1992-1994 nie sporządzano jednostkowej kalkulacji wynikowej, uznano odchylenia w kwocie 19.631,35 zł za niesłusznie aktywowane i przeniesiono je w całości do kosztów uzyskania przychodu roku 1995. Obciążenie takimi kosztami roku 1995 nie było zatem wynikiem działań gospodarczych lecz wynikiem nieprawidłowości popełnionych przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów w latach poprzednich. Stosownie do przytoczonej już treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz powołanego wyżej orzecznictwa, nie ma podstaw do uznania, iż błędy przy ustalaniu kosztów w latach wcześniejszych mogą z powodów czysto rachunkowych wpływać na ustalenie kosztów uzyskania przychodów w roku 1995.

Analiza akt sprawy przez Sąd nie wykazała również naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W toku wyczerpującego postępowania zebrały one szeroki i bogaty materiał dowodowy, dokonały analizy i oceny tego materiału, a wydane decyzje zawierają wystarczające uzasadnienie faktyczne. Skarżący brał czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego oraz miał możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.