Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2509208

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 7 czerwca 2018 r.
I SA/Łd 286/18
Stan techniczny nieruchomości jako nieistotny dla opodatkowania jej stawką właściwą dla działalności gospodarczej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski.

Sędziowie: NSA Paweł Janicki (spr.), WSA Tomasz Adamczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi k.c. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) r.k.c. i J. C. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z (...) r. w sprawie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Z. z (...) r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok.

Z akt sprawy wynika, że 28 września 2017 r. K. i J. małżonkowie C. złożyli do Prezydenta Miasta Z. korektę informacji o nieruchomościach, gruntach i lasach, która to korekta dotyczyła okresu od 31 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu informacji podatnicy wskazali, że z uwagi na rozpoczęty remont - przebudowę, zgodnie z decyzją nr (...) z dnia (...) r., przysługuje im prawo do obniżonej stawki podatku w związku z prowadzoną budową.

Decyzją z (...) r. Prezydent Miasta Z. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta Z. nr (...) z (...) r. w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że K. i J. małżonkowie C. są użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej w Z. przy ul. A 24 i B 37-41, składającej się z działki o nr ewid. 547, o łącznej powierzchni gruntu 5.062,00 m2, sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe oraz są właścicielami budynku handlowo-usługowego. Zgodnie z centralną ewidencją i informacją o działalności gospodarczej, na dzień wydania rozstrzygnięcia z (...) r. J. C. prowadził działalność gospodarczą. Do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej wpisany jest budynek handlowy, tj. budynek zaewidencjonowany na mapie geodezyjno-kartograficznej o nr 547; 1, znajdujący się na działce nr ewid. 547. W ocenie organu budynek ten był wykorzystywany do celów prowadzonej działalności gospodarczej w danym roku podatkowym, o czym świadczy w szczególności okoliczność, że budynek ten jest wpisany do ewidencji środków trwałych skarżącego oraz zapisy w CE-IDG, zgodnie z którymi przeważającą działalnością gospodarczą skarżącego jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a także że dodatkowym miejscem wykonywania działalności gospodarczej jest adres w Z. przy ul. A 24. W ocenie organu nieruchomość ta w pełni spełnia warunki zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tzn. jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ nie stwierdził zatem istnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi podatkowemu, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia decyzji.

We wniesionym odwołaniu podatnicy wskazali, że organ pierwszej instancji nie dokonał konkretnych ustaleń, czy nieruchomość oraz grunty jej przynależne we wskazanym okresie nie mogły być obiektywnie wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie skarżących budynek znajdujący się na działce przy ul. A 24 w Z. nie był i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w związku z czym w świetle przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stawek opodatkowania za grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą nie stosuje się, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych, jak zachodzi w tym przypadku, co uprawdopodobniają przedstawione przez skarżących dokumenty, opinie i dowody. Prowadzenie działalności gospodarczej uniemożliwia ponadto wydana przez Starostę Z. decyzja nr (...) z dnia (...) r.

Wskazaną na wstępie decyzją z (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że jeśli organ pierwszej instancji ustali, iż w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a nie były one znane organowi i przy tym są istotne dla sprawy, obowiązany jest uchylić swoje rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę powyższe dokumenty oraz wniosek podatników, organ pierwszej instancji zasadnie wznowił postępowanie na podstawie art. 243 § 1 O.p. Organ nie miał bowiem wiedzy o nowych okolicznościach, na które powołały się strony, a które mogły mieć wpływ na sprawę. W prowadzonym postępowaniu organ ustalił jednak, że okoliczności te nie są istotne dla sprawy, wobec czego na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. odmówił uchylenia decyzji. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z (...) r., że w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość w całości spełnia warunki zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ wskazał, że 1 stycznia 2016 r. weszła w życie nowelizacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który przed tą zmianą brzmiał następująco: przez użyte w ustawie określenie: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Do końca 2015 r. organy podatkowe uwzględniały w wymiarze podatku okoliczność występowania względów technicznych, o których mowa w ww. przepisie. Po nowelizacji tego przepisu, ustawodawca zastąpił niedookreślone sformułowanie wskazujące na względy techniczne wymogiem przedstawienia decyzji wydanych w stosunku do budynków, budowli lub ich części na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.b., lub ostatecznych decyzji organu nadzoru górniczego, na podstawie których trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Odesłanie do art. 67 ust. 1 u.p.b. oznacza, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z zakresu analizowanej definicji jest możliwe w przypadku uzyskania przez podatnika decyzji wskazanej w tym przepisie, a zatem takiej, w której nakazano właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę danego obiektu budowlanego wraz z nakazem uporządkowania terenu, wyznaczając jednocześnie terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia.

Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonującego dotychczas pojęcia względów technicznych organ stwierdził, że nastąpiło znaczne zawężenie obszaru wskazanych wyłączeń, a przede wszystkim usunięto liczne wątpliwości interpretacyjne i przywrócono cel, dla którego ta definicja legalna została wprowadzona.

Od 1 stycznia 2016 r. przy ustalaniu czy dany grunt, budynek lub budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem czy stosuje się do nich stawki najwyższe, ma ocena spełnienia przesłanek wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l.

Zgodnie z nimi, aby uznać, iż dany budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a tym samym podlega opodatkowaniu według wyższych stawek podatkowych, wystarczy ustalenie, że znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkiem sytuacji wskazanych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.), przy czym nie jest wymagane, aby przedsiębiorcą był podatnik.

Odnosząc się do okoliczności wymienionych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z nich. W sprawie nie mamy bowiem do czynienia z budynkiem mieszkalnym, gdyż zgodnie z wypisem z rejestru gruntów kwestionowany budynek jest budynkiem handlowo-usługowym, zgodnie z decyzją Starosty Z. z (...) r. Ponadto z akt sprawy wynika, że dla przedmiotowego budynku nie została wydana decyzja organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1u p b, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W konsekwencji oceniając materiał dowodowy organ wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż prowadzony przez podatników remont i modernizacja przedmiotowego budynku nie stanowią o okolicznościach, które uprawniałyby skarżących do niższej stawki podatku.

Choć na podstawie decyzji Starosty Z. nr (...) z (...) r. skarżący mogli podjąć działania (remont, modernizacja, przebudowa), które de facto uniemożliwiały im faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w przedmiotowym budynku, to jednak należy wyjaśnić, że w danym roku podatkowym (2016) przy wymiarze podatku nie uwzględnia się względów technicznych wskazanych w dotychczasowej definicji legalnej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a po drugie w sprawie nie stwierdzono występowania żadnej z okoliczności wymienionych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., wpływających na zastosowanie obniżonej stawki podatku.

Ponadto organ stwierdził, że gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę na czas remontu i modernizacji dla podatników inwestujących, uczyniłby to poprzez wyraźny zapis w ustawie. W katalogu art. 7 u.p.o.l., który stanowi o okolicznościach zwalniających przedmioty podatku z opodatkowania brak natomiast tej przesłanki.

W skardze do sądu administracyjnego podatnicy wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia:

1)

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie,

2)

przepisów prawa proceduralnego, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z zebranym materiałem dowodowym, tj. bez uwzględnienia treści decyzji Starosty Z. nr (...), znak: (...) z dnia (... r.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że Kolegium dokonało błędnej i trudnej do zrozumienia interpretacji spornego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Rozpoczęta przez skarżących przebudowa obiektu, trwająca nota bene do dnia dzisiejszego, spowodowała usunięcie wszystkich jej elementów konstrukcyjnych, poza nośnymi; nie można więc mówić o drobnym remoncie lecz o odbudowie obiektu, który w oczywisty sposób ze względów technicznych spowodował, że obiekt ten nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej. Obiekt ten, wybudowany w latach 80, wymagał remontu ze względów bezpieczeństwa i remont ten nie był wynikiem jedynie woli skarżących. Kwestia braku możliwości użytkowania obiektu wynika również z pouczenia decyzji nr (...), znak: (...) z dnia (...) r., co zupełnie umknęło organowi pierwszej instancji, jak i Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Decyzja ta i wskazane w niej przepisy prawa budowalnego zostały całkowicie pominięte przez organy obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 punkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1785) grunty, budynki budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Z kolei w myśl przywołanego art. 1a ust. 2a punkt 3 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. na podstawie ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045) do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Jednocześnie na podstawie przywołanego art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Tak więc o ile do dnia 31 grudnia 2015 r. poza katalogiem budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostawały budynki (także grunty i budowle), które ze względów technicznych nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia takiej działalności, o tyle od dnia 1 stycznia 2016 r. ustawodawca zastąpił niedookreślony zwrot "względy techniczne" koniecznością dysponowania przez podatnika "ostateczną decyzją nadzoru budowlanego nakazującą rozbiórkę obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia".

Innymi słowy od dnia 1 stycznia 2016 r. stawki podatku od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie dotyczą jedynie tych budynków, w stosunku do których została wydana ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca ich rozbiórkę.

Zatem powoływanie się w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. na względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej jest bezprzedmiotowe, gdyż względy techniczne nie są już przesłanką wyłączenia budynku spod opodatkowania stawką właściwą dla prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 punkt 2 litera b cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie dysponowali przedstawioną powyżej ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego skarga, opierająca się na argumentach dotyczących złego stanu technicznego przedmiotowego budynku i dowodząca istnienia owych "względów technicznych" nie mogła przynieść oczekiwanych rezultatów.

Innymi słowy organy obu instancji trafnie wywiodły, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2016.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.

A.J.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.