I SA/Łd 166/20, Wskazanie mienia spółki jako okoliczność wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3081543

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 października 2020 r. I SA/Łd 166/20 Wskazanie mienia spółki jako okoliczność wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki.

Sędziowie WSA: Paweł Kowalski (spr.), Agnieszka Krawczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki z o.o. za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzją z (...) r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w Ł. z (...) r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności A. H., jako byłego członka zarządu A spółki z o.o. wraz tą spółką za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 25 lipca 2012 r. - 31 grudnia 2013 r. oraz podatku VAT za wrzesień 2014 r.

Z akt sprawy wynika, że wspomnianą decyzją Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w Ł. z (...) r. orzeczono o solidarnej odpowiedzialności A. H., jako byłego członka zarządu spółki A wraz tą spółką za zaległości z tytułu podatku:

- dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 25 lipca 2012 r. - 31 grudnia 2013 r., w wysokości 18 498 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 7 686 zł;

- od towarów i usług za wrzesień 2014 r. w wysokości 1 604 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 428 zł i kosztami egzekucyjnymi w wysokości 57,25 zł.

Utrzymując powyższą decyzję w mocy organ odwoławczy wskazał, że:

1. Egzekucja z majątku spółki A okazała się bezskuteczna.

W złożonej 28 grudnia 2014 r. korekcie zeznania CIT-8 za rok podatkowy 25 lipca 2012 r. - 31 grudnia 2013 r. spółka wykazała stratę w kwocie 114 235,58 zł. Ostateczną decyzją Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego z (...) r. określono spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok ww. podatkowy w wysokości 18 636 zł. Według organu podatkowego spółka zaniżyła przychody o kwotę 156 830,91 zł oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 55 487,80 zł. Wobec nieuregulowania ww. kwoty zaległości, Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego wystawił 19 kwietnia 2017 r. tytuł wykonawczy, obejmujący wskazaną zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych. Postanowieniem Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w Ł. z (...) r. umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku spółki na podstawie tytułów wykonawczych Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego z:

- 24 lutego 2017 r., obejmującego zaległość w podatku VAT za grudzień 2016 r.;

- 19 kwietnia 2017 r., obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 25 lipca 2012 r. - 31 grudnia 2013 r., dodano, że w okresie 2 czerwca - 4 lipca 2017 r. uzyskano: na należność główną 84,70 zł, na odsetki 20,19 zł, na koszty egzekucyjne - 1 599,29 zł, tj. łącznie 1 704,17 zl;

- 19 lipca 2017 r., obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń-luty i kwiecień-grudzień 2016 r.;

- 28 marca 2018 r., obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych styczeń i kwiecień-sierpień 2017 r.;

- 5 kwietnia 2018 r., obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r.

Z kolei w złożonej 27 października 2014 r. deklaracji dla podatku VAT-7 za wrzesień 2014 r. spółka zadeklarowała do zapłaty kwotę podatku w wysokości 3 638 zł. Została ona uregulowana 16 grudnia 2014 r.

Ostateczną decyzją Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego z (...) r. nr określono spółce zobowiązanie w podatku VAT za wrzesień 2014 r. w kwocie 5 242 zł. Według organu podatkowego spółka zaniżyła kwotę podatku podlegającego wpłacie o kwotę 1 604 zł. Wobec nieuregulowania ww. kwoty zaległości, Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego wystawił 18 lutego 2019 r. tytuł wykonawczy, obejmujący zaległość w podatku VAT za wrzesień 2014 r. w kwocie 1 604 zł. W dniu 25 kwietnia 2019 r. uzyskano kwotę 73,38 zł, którą zaliczono na rzecz kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z (...) r. umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku spółki na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 18 lutego 2019 r.

Dodano, że Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w Ł. prowadził także postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych innych wierzycieli: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł. z 10 grudnia 2015 r., obejmujących zaległości spółki za maj-wrzesień 2015 r.; Prezydenta Miasta P., obejmującego zaległość spółki za listopad 2014 r. Egzekucję wobec majątku spółki prowadził także Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ł. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w Ł., jako organ egzekucyjny przeprowadził szereg działań zmierzających do wyegzekwowania zaległości spółki, w tym zaległości objętych sporną decyzją, po czym wydał ww. postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych Organ egzekucyjny wyjaśnił, że nie ujawniono żadnego innego majątku spółki. Stwierdził, iż prowadzenie dalszego postępowania spowoduje powstanie kolejnych wydatków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny skalkulował, że nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, a kontynuacja postępowania służyłaby tylko jego przedłużaniu bez pozytywnego efektu. Dlatego też postanowił zastosować regulację art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym zdaniem organu odwoławczego wystąpiła w sprawie pozytywna przesłanka przeniesienia odpowiedzialności, określona w art. 116 § 1 o.p.

2. Zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 25 lipca 2012 r. - 31 grudnia 2013 r. oraz w podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. powstały w czasie pełnienia przez A. H. funkcji członka zarządu spółki A.

Jak wskazano A. H. pełnił funkcję członka zarządu spółki A od 25 lipca 2012 r. do 29 czerwca 2018 r. Potwierdza to:

- § 11 ust. 2 umowy spółki z 25 lipca 2012 r., zgodnie z którym do pierwszego zarządu spółki powołany został A. H., jako prezes zarządu (wpis do Rejestru Przedsiębiorców nr (...) z (...) r.);

- uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki pod firmą A Spółka z o.o. z dnia 29 czerwca 2018 r. (objętej protokołem Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników), którą odwołano A. H. z funkcji prezesa zarządu spółki z o.o. A z tym dniem (wpis do Rejestru Przedsiębiorców nr (...) z (...) r.).

Zatem nie budzi wątpliwości organu, iż w okresie pełnienia obowiązków członka zarządu spółki przez A. H., upływały terminy płatności spornych zobowiązań z tytułu podatku: dochodowego od osób prawnych i VAT. Spełniona jest zatem przesłanka z art. 116 § 2 o.p.

3. Strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Organ dodał, że w niniejszej sprawie, istotnym jest czy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki oraz jaki czas był właściwym do złożenia wniosku w tym przedmiocie. Jak ustalił organ pismem z 12 marca 2019 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. XIV Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych z zapytaniem czy spółka A złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości lub wniosek o otwarcie postępowania układowego. W odpowiedzi Sąd poinformował o braku takiego wniosku. Organ dodał, że znajdujące się w aktach sprawy bilanse spółki ujawniają:

- na dzień 31 grudnia 2013 r. aktywa w wysokości - 415 031,41 zł, należności - 20 227,72 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach - 116 629,93 zł, zobowiązania w kwocie - 532 692,35 zł, stratę w wysokości - 122 660,94 zł;

- na dzień 31 grudnia 2014 r. - aktywa w wysokości - 938 005,65 zł, należności -109 064,82 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach - 7 596,15 zł, zobowiązania w kwocie - 997 094,74 zł, zysk w wysokości - 58 571,85 zł;

- na dzień 31 grudnia 2015 r. - aktywa w wysokości - 2 024.650,51 zł, należności - 434 299,94 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach - 749 161,63 zł, zobowiązania w kwocie - 2 033 594,49 zł, zysk w wysokości - 50 145,11 zł;

- na dzień 31 grudnia 2016 r. - aktywa w wysokości - 2 197 623,33 zł, należności- 656 468,20 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach - 718 625,80 zł, zobowiązania w kwocie - 2 260 117,72 zł, stratę w wysokości - 53 550,44 zł;

- na dzień 31 grudnia 2017 r. - aktywa w wysokości - 1 601 067,46 zł, należności - 709 800,95 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach - 151 804,04 zł, zobowiązania w kwocie - 717 888,49 zł, stratę w wysokości - 54 326,61 zł.

Z kolei, z deklaracji CIT-8 za lata 2012-2018 wynika, że spółka (poza rokiem 2014 r., kiedy to nie złożyła zeznania) odnotowywała straty podatkowe. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że we wskazanych okolicznościach zachodzi przesłanka z art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego. Organ podkreślił, że począwszy od stanu na dzień 31 grudnia 2013 r. i lata następne, wartość zobowiązań spółki każdorazowo znacznie przewyższała wartość jej majątku. Zatem w związku z wystąpieniem przesłanki upadłości bilansowej A. H. zobowiązany był do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki A w lutym 2014 r. W dniu 3 lutego 2014 r. odbyło się bowiem Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników spółki, na którym podjęto uchwałę nr 1 w sprawie przyjęcia sprawozdania Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy 25 lipca 2012 - 31 grudnia 2013. W tym dniu także A. H. złożył podpis pod bilansem spółki za ten okres, ujawniającym jej niekorzystne położenie. Zatem znany mu był od tego dnia - jako członkowi zarządu spółki - fakt wystąpienia podstawy do zgłoszenia wniosku o jej upadłość.

Dodatkowo organ wskazał, że w A wystąpiła także druga z przesłanek upadłości, przesłanka płynnościowa z art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Zgodnie bowiem z listą zaległości spółki sporządzoną na dzień 17 września 2019 r., posiada ona zaległości z tytułu:

- podatku dochodowego od osób prawnych za okres 25 lipca 2012 r. - 31 grudnia 2013 r. (termin płatności 31 marca 2014 r.) w kwocie należności głównej 18 498,90 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 7 686 zł;

- podatku od towarów i usług za: wrzesień 2014 r. w wysokości 1 604 zł (termin płatności 27 października 2014 r.) wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 428 zł, grudzień 2016 r. oraz styczeń 2018 r.;

- podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za: styczeń - luty, kwiecień-grudzień 2016 r., styczeń, kwiecień - sierpień 2017 r.

Nadto z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z 11 kwietnia 2019 r. wynikają także zaległości spółki z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od maja 2015 r. do sierpnia 2017 r. w łącznej kwocie 96 704,20 zł.

Zdaniem organu daty powstania ww. zaległości podatkowych w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu spółki, do dziś nieuregulowanych, świadczą o tym, iż przesłanka zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań, o której mowa w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, powstała po stronie spółki w 2014 r. Mając na uwadze, że odpowiedzialność podatkowa A. H. obejmuje kwoty objęte ww. decyzjami Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego z (...) r. i (...) r. organ stwierdził, że zaległości podatkowe powstały z mocy samego prawa. Dodał, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i podatku od towarów i usług należne od spółki powstało w związku z zaistnieniem zdarzeń związanych ściśle z jej działalnością i powinno zostać skonkretyzowane w prawidłowej wysokości w deklaracji podatkowej i zapłacone do dnia terminu jego płatności, tj. do dnia 31 marca 2014 r. i do dnia 27 października 2014 r. Okoliczność, że wydanie decyzji określających zobowiązania podatkowe i decyzji o odpowiedzialności za zaległości spółki nastąpiło w czasie, kiedy A. H. nie pełnił funkcji członka zarządu, nie ma znaczenia dla oceny powstania przesłanek ogłoszenia upadłości spółki, gdyż w sprawie istotna jest data powstania zaległości podatkowej, a nie data ujawnienia tej zaległości. Zatem, w ocenie organu, w odniesieniu do spółki A w lutym 2014 r. wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o jej upadłość w wyniku zaistnienia przesłanki upadłości bilansowej. Obowiązku tego strona jednak nie dopełniła. Także w związku z zaistnieniem przesłanki płynnościowej w październiku 2014 r. (upływ terminu płatności podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r.) stanowiącej o konieczności złożenia takiego wniosku w listopadzie 2014 r., A. H. nie podjął stosownych działań. A. H., będąc członkiem zarządu spółki A, choć składał podpisy na sprawozdaniach finansowych - co oznacza, iż miał świadomość stanu jej finansów - nie złożył wniosku o upadłość Spółki, pomimo wystąpienia podstawy dla wykonania takiego obowiązku. Strona nie wykazała także braku swojej winy w niezłożeniu wniosku o upadłość spółki. W opinii organu odwoławczego o winie A. H. świadczy fakt, iż na każdym ze sprawozdań finansowych za lata 2013- 2017 składał swój podpis, zatem na bieżąco znana mu była sytuacja spółki, zobowiązująca członka zarządu do podjęcia działań w postaci złożenia wniosku o jej upadłość. Jednocześnie udział A. H. (składanie zeznań) w postępowaniach podatkowych zakończonych wydaniem decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w Ł.: z dnia (...) r. i z (...) r. świadczy o świadomości strony co do nieprawidłowości w działalności spółki.

4. A. H. nie wskazał mienia spółki z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych ww. jednostki w znacznej części. Organ wyjaśnił, że pismem Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w Ł. z 29 kwietnia 2019 r. wezwano stronę m.in. do wskazanie mienia spółki z art. 116 § pkt 2 o.p. W odpowiedzi Strona wniosła o zobowiązanie przez organ wspólników spółki oraz biura rachunkowego prowadzącego księgowość spółki do wskazania jej majątku, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych. Strona poinformowała, że, jako iż nie pełni funkcji członka zarządu nie posiada wiedzy na temat jej majątku, zaś spółka posiadała aktywa, z których można było zaspokoić zaległości podatkowe. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. samo wskazanie, iż spółka miała w bliżej nieokreślonym okresie czasu jakieś aktywa, które mogły posłużyć do zaspokojenia przedmiotowych zobowiązań nie może uwolnić A. H. od odpowiedzialności podatkowej. Ponadto organ pierwszej instancji podjął próby poszukiwania majątku spółki i wezwał Ł. R. (prezesa zarządu spółki) oraz E. K. (jako osobę prowadzącą dokumentację spółki), a także udziałowca spółki A - B z/s na C. do wskazania mienia spółki w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 2 o.p. ale nie otrzymał odpowiedzi. A. H., jako mniejszościowy udziałowiec oświadczył, że wiedzy takiej nie posiada, a informacji takich winna udzielić księgowa spółki.

Tym samym w ocenie organu odwoławczego zasadnie orzeczono o solidarnej odpowiedzialności A. H., jako byłego członka zarządu spółki A wraz tą spółką za sporne zaległości.

W skardze na powyższą decyzję A. H. nie zgodził się z jej treścią, wskazują, że nie było podstaw faktycznych i prawnych do jej wydania.

W odpowiedz na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna dlatego podlega oddaleniu.

Autor skargi zarzucił w niej brak podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaskarżonego orzeczenia.

Zarzuty te są niezasadne.

W skardze nie wskazano szczegółowo na czym brak postaw prawnych i faktycznych miałby polegać. Przepisy art. 122 i art. 187 § 1 OP nakazują organom podatkowym tak prowadzić postępowanie, aby wyjaśnione zostały wszelkie istotne okoliczności sprawy. Zasadę oceny dowodów formułuje przepis art. 191 OP, zgodnie z którym, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zakres okoliczności faktycznych, które maja być w toku postępowania poczynione wyznacza przepis prawa materialnego, który ma mieć zastosowanie. W niniejszej sprawie jest to przepis art. 116 OP, który reguluje kwestią przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na członka zarządu tej spółki. W ramach wyznaczonych przepisem art. 116 § 1 i 2 OP wyjaśnienia wymagało, czy skarżący był członkiem zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w okresie, kiedy powstały zaległości podatkowe tej spółki oraz czy do owych zaległości zachodzi bezskuteczność egzekucji. W związku z tym, że w toku postępowania skarżąca podnosiła zarzuty związane z brakiem winy w niezgłoszeniu wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego albo układowego, organy winne były rozważyć związane z tym okoliczności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, zebrane zostały dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zarówno w kwestii funkcji sprawowanej przez skarżącą w okresie, gdy powstały zaległości podatkowe, bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do majątku Spółki, jej niewypłacalności oraz braku okoliczności egzoneracyjnych. Ocena dowodów została przeprowadzona we wzajemnym związku pomiędzy nimi, w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pełne, nie pomija żadnej istotnej okoliczności, ani wątpliwości podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania. Reasumując sąd uznaje, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo.

I tak organy ustaliły, ze A. H. pełnił funkcje członka zarządu Spółki A w okresie od dnia 25 lipca 2012 r. do dnia 29 czerwca 2018 r., z kolei termin płatności zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych upłynął w dniu 31 marca 2014 r., zaś w podatku od towarów i usług w dniu 27 października 2014 r. Nie ma przy tym znaczenia, ze wysokość owych zaległości wynikała z wydanych co do Spółki decyzji w podatku dochodowym od osób prawnych, jak i w podatku VAT.

Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 OP zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Takie rodzaju zobowiązaniem podatkowym jest zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych i zobowiązanie w podatku VAT powstają z mocy samego prawa z momentem, kiedy wystąpią zdarzenia wskazane w ustawach podatkowych. Zgodnie z § 2 i 3 tego przepisu podatek wskazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, co nie pozbawia organów podatkowych prawa do zakwestionowania deklaracji i wysokości podatku w niej wskazanego. Tak się właśnie stało w tej sprawie, należy przy tym wskazać, ze zarówno decyzja z której wynikała zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych, jak i decyzja w zakresie podatku VAT wydane zostały i wprowadzone do obrotu prawnego w okresie, kiedy skarżący pełnił funkcje członka zarządu Spółki A (decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych wydana została w dniu (...) roku i doręczona Spółce 30 marca 2017 r., zaś decyzja określająca zobowiązanie w podatku VAT odpowiednio w dniach (...) roku i (...) roku).

Należy wskazać, ze organy wykazały także, ze egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Wydanie postanowień o umorzeniu egzekucji wobec A Sp. z o. o nastąpiło po przeprowadzeniu rozległych postepowań egzekucyjnych, podczas których nie ujawniono majątku spółki, który przewyższałby wydatki egzekucyjne. Podstawa umorzenia postepowań egzekucyjnych zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych, jak i w podatku od towarów i usług był przepis art. 59 par.2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm.). Zgodnie z nim postepowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, ze w postepowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Okolicznością bezsporną jest, że wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, ani też układowego A Sp. z o. o nigdy nie został zgłoszony. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. analiza tego, czy członek zarządu obowiązany jest do podjęcia takich działań winna być przeprowadzona na gruncie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i układowe (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 z późn. zm.), zgodnie z art. 10 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.) upadłość ogłasza się, gdy dłużnik stał się niewypłacalny. Z kolei dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeśli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a dłużnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, kiedy na bieżąco reguluje swoje zobowiązania (art. 11 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego i układowego). W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał wyczerpującej i prawidłowej oceny zaprzestania regulowania przez spółkę wymagalnych zobowiązań podatkowych (w tym tych, których przeniesienie odpowiedzialności jest przedmiotem niniejszego postępowania oraz z tytułu nie odprowadzania jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres: styczeń-luty, kwiecień-grudzień 2016 r., styczeń, kwiecień-sierpień 2017 r.) i innych należności publiczno-prawnych (składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od maja 2015 r. do sierpnia 2017 r., w łącznej kwocie 96.704 złotych) począwszy od listopada 2014 r. oraz przesłanki bilansowej (nadwyżki zobowiązań nad wartością majątku) i ustalił, że w przypadku A Sp. z o. o zarząd był zobowiązany do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego w lutym 2014 r.

Jak wynika z treści art. 116 ust. 1 pkt 2 OP członek zarządu może zwolnić się odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, jeśli wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Należy mieć na uwadze, że w przepisie tym mowa jest o wszystkich rodzajach winy (w tym nieumyślnej, przyjmującej postać zarówno niedbalstwa jak i lekkomyślności). Oznacza to, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeśli wykaże, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło nie tylko bez jego winy umyślnej, ale także nieumyślnej. Jak już wyżej wskazano, każdy obejmując funkcję członka zarządu spółki winien poznać jej sytuację finansową oraz dokonywać bieżącej jej oceny, także z punktu widzenia ewentualnego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości i jeśli obiektywne okoliczności tego nie uniemożliwiają, nie może skutecznie bronić się nieznajomością sytuacji finansowej i materialnej spółki. W świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego trudno jest przyjąć, żeby skarżący - członek zarządu spółki nie zdawał sobie sprawy z zarówno z istnienia przesłanki bilansowej, jak i przesłanki płynnościowej, które obligowały zarząd spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 OP druga przesłanką ezgoneracyjna jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Należy mieć przy tym na uwadze, ze owo mienie musi faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji rokującej wyegzekwowanie znacznych kwot, w doniesieniu do wysokości zaległości podatkowych oraz przedstawiać realna wartość finansowa, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów podatkowych spółki, przy czym niemożliwym jest, aby mienia tego poszukiwał organ podatkowy. Mimo, ze skarżący, na wezwanie organu podatkowego stwierdził, ze nie posiada wiedzy na temat majątku spółki, gdyż nie pełni już funkcji członka zarządu, to w toku postępowanie zwrócono się także do osoby prowadzącej dokumentacje spółki (E. K.), obecnego prezesa zarządu A Sp. z o. o (Ł. R.) oraz udziałowców o wskazania mienia spółki, z którego będzie możliwe przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych. Wszystkie te działania organów podatkowych zakończyły się fiaskiem.

Reasumując, w ocenie sądu, postępowanie podatkowe w tej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalone zostały wszelkie okoliczności niezbędne dla ustalenia istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia stanu faktycznego, zaś ocena prawna owych zdarzeń nie rodzi żadnych wątpliwości. Oznacza to, ze skarga była nieuzasadniona.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.

lp

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.