Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 29027

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Łodzi
z dnia 6 lutego 1997 r.
I SA/Łd 121/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA J. Antosik (spr.).

Sędziowie NSA: A. Świderska. M. Zirk-Sadowski.

Protokolant: apl. prok. R. Owczarek.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35, poz. 173) - mającym identyczne brzmienie jak obowiązujący w czasie rozpoczęcia nauki zawodu przez P. K. przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 1991 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 553 ze zm.) - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, w tym również w formie spółki prawa cywilnego, uprawnione na mocy odrębnych przepisów do szkolenia uczniów i zatrudniające w ramach prowadzonej działalności pracowników w celu nauki zawodu, zwalnia się w części od podatku dochodowego na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. Odrębne przepisy, do których odsyła wymieniony przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 marca 1995 r., to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. Nr 97, poz. 479 ze zm.), zgodnie z którym (§ 9 ust. 4 w związku z § 7 ust. 2 pkt 2) osoby szkolące uczniów powinny posiadać kwalifikacje zawodowe i przygotowanie pedagogiczne; por. wyrok NSA z 24 maja 1996 r., III SA 100/96 (Mon. Pol. z 1996 r., nr 11, s. 339). Użycie w przepisie § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. zwrotu "powinni", co podnoszono w odwołaniu i skardze, nie może oznaczać, że określone kwalifikacje nie są wymagane tylko zalecane, ponieważ oznaczałoby to, że od osób szkolących uczniów nie wymaga się żadnych kwalifikacji. A przecież z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. wynika, że ulga przysługuje tylko wtedy, kiedy podatnik zatrudniający pracownika w celu nauki zawodu ma kwalifikacje do szkolenia uczniów.

Sąd nie podzielił również wyrażonego w skardze poglądu, że wymóg posiadania kwalifikacji do szkolenia uczniów jest spełniony, gdy jeden wspólnik (skarżąca M. F.) ma tylko wymagane kwalifikacje zawodowe a drugi (skarżący D. F.) - tylko pedagogiczne. Podatek dochodowy ma charakter osobisty, a podatnikiem nie jest spółka cywilna, tylko poszczególni wspólnicy. Dlatego ulga przysługuje tym wspólnikom i oni muszą spełniać wszystkie warunki uzasadniające prawo do jej przyznania. Znajduje to potwierdzenie w literalnym brzmieniu § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 marca 1995 r., który wymóg posiadania uprawnień do szkolenia uczniów odnosi do osób fizycznych, a nie do spółek, w ramach których osoby te prowadzą działalność gospodarczą.

Niezależnie od tego należy zauważyć, iż skarżąca M. F. (mająca tylko wymagane kwalifikacje zawodowe) działalność gospodarczą prowadziła jedynie do 1 stycznia 1995 r. a przed tą datą jej wspólnik, skarżący D. F. (nie mający wymaganych kwalifikacji zawodowych), nie miał jeszcze kwalifikacji pedagogicznych; uzyskał je dopiero w dniu 7 kwietnia 1995 r. A wtedy działalność gospodarczą prowadził wspólnie z B. Ś. nie mającą ani wymaganych kwalifikacji zawodowych, ani pedagogicznych, co jest niesporne.

Z powyższych względów skargi podlegają oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz. U. Nr 117, poz. 563) wpis stały od skarg w rozpatrywanych sprawach wynosi 10 zł. Jednakże skarżący uiścili wpisy w wysokości po 50 zł. Dlatego na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec o zwrocie nadpłaconych wpisów.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.