Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 706313

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 24 maja 2010 r.
I SA/Łd 1075/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki.

Sędziowie: NSA Bogusław Klimowicz (spr.), WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 24 maja 2010 r. przy udziale -- sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2007 oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta B., na podstawie art. 207 § 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej, ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwały Rady Miasta B. z dnia (...) uchylił decyzje (...)z dnia (...). w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 rok oraz ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie 78.816,00 złotych.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na skutek tego, że w dniu 16 września 2008 r. wpłynął do urzędu operat szacunkowy, z którego wynikało, że rzeczywista powierzchnia użytkowa budynku położonego w B. wynosi 3.708 m2, a nie jak wynikało z informacji podatnika z dnia 1 lutego 2005 r. - 1788,40 m2 wyszła na jaw istotna okoliczność faktyczna, która istniała w dniu wydania decyzji, a która nie była znana organowi podatkowemu.

Prezydent Miasta B. uznał, że spełnione są przesłanki opisane w art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej i na tej podstawie uchylił ostateczna decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2008 rok, oraz ustalił wysokość zobowiązania za ten rok podatkowy przyjmując za zgodne ze stanem faktycznym dane wynikające z operatu szacunkowego oraz dwukrotnie dokonanych oględzin spornej nieruchomości, a w zakresie budynku garażowo-magazynowego - dane wynikające z decyzji o zezwoleniu na jego budowę oraz z potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia zakończenia prac budowlanych. Podstawę opodatkowania budowli: utwardzonego placu oraz ogrodzenia organ pierwszej instancji ustalił na podstawie ewidencji środków trwałych oraz oświadczenia podatnika.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, który podniósł, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości winien być rejestr gruntów i budynków, do którego organ podatkowy ma dostęp z mocy samego prawa. Zarzucił także, że to brak staranności organu w prowadzonym postępowaniu powinien obciążać organ, a nie podatnika, w polskim systemie prawa nie działa ono wstecz.

Decyzją z dnia (...) nr. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja ma oparcie w przepisach prawa, które zacytował oraz w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że powierzchnię budynku administracyjno-biurowego została prawidłowo ustalona na podstawie operatu szacunkowego z dnia 29 października 2007 r. Rzeczoznawcy Majątkowego B. O., chociaż z zebranego materiału dowodowego wynika, że nadal w budynku tym trwają prace wykończeniowe. SKO podniosło, że pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, a sprowadzający się do uznania, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości dotyczy całego budynku administracyjno-biurowego, również części niewykorzystanych jest zasadny. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości prawidłowo została także przyjęta powierzchnia użytkowa budynku magazynowo-garażowego, bowiem dane te organ pierwszej instancji ustalił na podstawie decyzji o zezwoleniu na budowę oraz potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło także, że Prezydent Miasta B. zasadnie ustalił wymiar podatku od nieruchomości stanowiących budowlę, w szczególności od placu utwardzonego wykorzystanego jako parking oraz ogrodzenia.

Od wyżej opisanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył pełnomocnik skarżącego, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił rozstrzygnięciom organów obu instancji naruszenie art. 240 § 1 pkt 5, art. 120, art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej oraz naruszenia art. 5 § 1 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, podlega zatem oddaleniu.

Zasadniczą procesową podstawą wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji był przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr.8, poz. 60 z późniejszymi zmianami - zwanej dalej OP). Zgodnie z jego brzmieniem, w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podstawą zatem wydania decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 OP jest zaistnienie kumulatywnie następujących przesłanek:

1.

sprawa musi być ostatecznie zakończona,

2.

muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

3.

istotne dla sprawy,

4.

które istniały w momencie wydania decyzji, lecz nie były znane organowi.

W ocenie Sądu wszystkie te przesłanki są spełnione. Pierwotna decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za 2007 rok z (...) stała się decyzją ostateczną, bowiem nie złożono od niej odwołania. Okoliczność faktyczna - rzeczywista powierzchnia użytkowa budynku - wyszła na jaw z momentem przesłania przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. operatu szacunkowego KW (...) sporządzonego na potrzeby prowadzonego postępowania egzekucyjnego. (pismo z dnia 16 września 2008 r.). Rzeczywista powierzchnia użytkowa budynku jest istotna dla sprawy, bowiem to właśnie ona jest podstawą ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr.121, poz. 844 - zwanej dalej ustawa o podatkach lokalnych). Okoliczność faktyczna - określona powierzchnia użytkowa budynku - "istniała" w momencie wydania decyzji z dnia 7 kwietnia 2005 r., lecz nie była znana organowi, który ją wydał. Pierwotna decyzja wymiarowa była bowiem oparta na informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości oraz danych wynikających z ewidencji gruntów.

Powołując się na treść wyroku NSA z dnia 23 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2991/01, zgodnie z którego zasadniczą tezą - nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu - Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz par.63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków pełnomocnik skarżącego wywiódł, że w momencie wydania pierwotnej decyzji organ dysponował wszelkimi niezbędnymi danymi, które umożliwiały mu ustalenie podatku od nieruchomości. Sformułowany w ten sposób zarzut mija się z realiami sprawy z tego powodu, że budynek, którego powierzchnia użytkowa jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami w ogóle nie jest wpisany do ewidencji gruntów i budynków, figuruje w niej tylko grunt, na którym budynek jest posadowiony (wypis z rejestru gruntów stanowiący załącznik do operatu szacunkowego).

Konfrontując treść zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 5 § 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) z uzasadnieniem skargi, należy stwierdzić, że w istocie pełnomocnik zakwestionował zgodność decyzji z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu użyte w ustawie określenia, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.....chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Okolicznością bezsporną w tej sprawie jest to, że skarżący użytkuje tylko część przedmiotowego budynku. Wykorzystywane przez niego są: parter, I piętro oraz część II piętra. Na pozostałej powierzchni użytkowej budynku - część II piętra oraz III piętro - trwają prace wykończeniowe (protokół oględzin z dnia 9 grudnia 2008 r.). Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest to, czy owa część powierzchni użytkowej budynku, która nie jest wykorzystywana przez podatnika do prowadzonej przez niego działalności spełnia ustawowe kryterium " nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Na wstępie należy wskazać, że ustawa o podatkach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych" oraz, że obecnie powszechnie przyjmowanym w nauce i orzecznictwie jest pogląd, że aktualną i przyszłą niemożność wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych mogą ustalać organy podatkowe bez konieczności dowodzenia tej okoliczności wyłącznie decyzją właściwego organu nadzoru budowlanego (Leonard Etel, Sławomir Presnarowicz, Grzegorz Dudar, Komentarz: Podatki i opłaty lokalne, podatek rolny, podatek leśny, ABC a Wolter Kluwer business Warszawa 2008 str.48-50) Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje poglądy wyrażone w wyrokach: Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2004 r. w sprawie I SA/Ka 2227/03 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., w sprawie II FSK 301/05. W pierwszym ze wskazanych orzeczeń WSA w Gliwicach stwierdził, że "wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych wyłącznie dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości". Naczelny Sąd Administracyjny zaś wywiódł, że "przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tej działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym". Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, iż sporny budynek M. K. nabył w dniu 26 kwietnia 1994 r. w stanie surowym zamkniętym, jako trwającą inwestycję. Budynek ten skarżący sukcesywnie wykańczał i obecnie wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej większość jego powierzchni użytkowej. Skoro M. K. wykorzystuje część budynku, która siłą rzeczy musi być wyposażona w niezbędne media i nie zagraża użytkownikom, względy techniczne nie powodują, iż pozostałą część budynku w przyszłości, po zakończeniu prac wykończeniowych nie będzie mogła być wykorzystana w prowadzeniu działalności. Zatem "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych nie powodują, że cały budynek nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, tylko inne względy, które jednak nie są objęte dyspozycją powołanego wyżej przepisu. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia17 czerwca 2005 r., w sprawie I SA/GL 760/04 "pojęcie względy techniczne nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych". Generalnie więc, jeśli część powierzchni budynku będącego w posiadaniu osoby prowadzącej działalność gospodarczą jest oddana do użytkowania i wykorzystywana w tej działalności, na pozostałej zaś części trwają prace wykończeniowe, to powierzchnia użytkowa całego budynku podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ten pogląd zgodny jest z poglądem wyrażonym przez autorów wyżej powołanego komentarza w tezach dotyczących art. 2 ustawy o podatkach lokalnych, a także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., w sprawie II FSK 1888/07.

Wbrew wywodom skargi, wysokość pomieszczeń w przedmiotowym budynku nie kształtuje się na poziomie 2,2 metra tylko wynosi ponad 2,2 metra (protokół oględzin z dnia 23 lutego 2009 r.). Wysokość pomieszczeń z punktu widzenia ustawy o podatkach lokalnych ma znaczenie dla wymiaru podatku (art. 4 ust. 2), nie mają natomiast powołane przez skarżącego przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy. W szczególności niższa od wymaganej w tych przepisach wysokość pomieszczeń, nie oznacza, że "względy techniczne" powodują, że budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zarzuty skargi oparte o treść przepisów art. 120, 121 oraz 122 OP są niezasadne, postępowanie podatkowe przeprowadzone przez organy obu instancji nie naruszało norma zawartych w tych przepisach.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podatnie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami) należało skargę oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.