Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 766222

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 6 września 2010 r.
I SA/Łd 1074/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Referendarz sądowy WSA Małgorzata Kowalska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie: uchylenia decyzji i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2008 rok postanawia:

odmówić skarżącemu M. K. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 24 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia (...) ustalającą skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2008 rok.

W dniu 22 lipca 2010 r. do sądu wpłynęła skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. Ze złożonego na wezwanie sądu urzędowego formularza PPF oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że M. K. wspólnie z żoną oraz córką prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są dochody z emerytur małżonków oraz z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, która jednak w ostatnich dwóch latach przynosiła straty. Miesięczne dochody z tytułu emerytur skarżącego i jego żony zamykają się kwotą 3.200 zł brutto. Wnioskodawca ma także na utrzymaniu syna, na rzecz którego zobowiązany jest do łożenia alimentów w wysokości 450 zł miesięcznie. Podatnik jest właścicielem domu o powierzchni ok. 100 m2, w którym zamieszkuje, budynku biurowego położonego w B. przy ul. P. 12 A oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 18 ha, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Skarżący posiada zadłużenie z tytułu podatku od nieruchomości na kwotę ok. 360.000 zł i do tej kwoty ma zablokowany rachunek bankowy. Z nadesłanych odpisów zeznań podatkowych wynika, że w roku 2008 prowadzona działalność gospodarcza przyniosła stratę w wysokości 337.090 zł rok 2009 również zakończył się stratą w wysokości 73.738, zaś z tytułu emerytury skarżący uzyskał dochód w wysokości 24.324 zł, dochód z emerytury jego żony zamknął się kwotę 16.011 zł W bieżącym roku obroty wnioskodawcy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w pierwszym kwartale wniosły około 100.000 zł w drugim kwartale przekroczyły kwotę 133.000 zł. Miesięczne wydatki gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą 372 zł (prąd, woda, śmieci, Internet, telefon),do której dochodzi opłata za energię cieplną zróżnicowana w zależności od pory roku od 45 zł w okresie letnim, do blisko 1.000 zł miesięcznie zimą. Nadto skarżący ponosi koszty opłaty za studia córki w wysokości około 600 zł miesięcznie, oraz w związku ze swoimi schorzeniami (jest osobą po dwóch wylewach i cierpi na marskość wątroby) na leki i leczenie wydaje około 350 zł miesięcznie.

Uzasadnienie prawne

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.

Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych dokumentów przedstawionych przez skarżącego wynika, że z żoną oraz córką prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są dochody z emerytur małżonków w wysokości około 2.650 zł netto miesięcznie oraz z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, z której miesięczne obroty skarżącego w br oscylują wokół kwoty 33.000 - 44.000 zł. Podatnik jest właścicielem domu o powierzchni ok. 100 m2, w którym zamieszkuje, budynku biurowego położonego w B. przy ul. P. 12 A oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 18 ha, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Wnioskodawca ma na utrzymaniu syna, na rzecz którego zobowiązany jest do łożenia alimentów w wysokości 450 zł miesięcznie. Miesięczne wydatki gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą 372 zł, do której dochodzi opłata za energię cieplną zróżnicowana w zależności od pory roku od 45 zł w okresie letnim, do blisko 1.000 zł miesięcznie zimą. Nadto skarżący ponosi koszty opłaty za studia architektoniczne córki w wysokości około 600 zł miesięcznie, oraz w związku ze swoimi schorzeniami na leki i leczenie wydaje około 350 zł miesięcznie.

Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Uwzględniając bowiem nawet wysokość opłat w dwóch pozostałych sprawach, w których wystąpił on ze skargą kasacyjną, łączna wysokość należnych kosztów sądowych tj. 300 zł nie spowoduje uszczerbku koniecznego utrzymania dla skarżącego i jego rodziny. W tym miejscu wskazać należy, że zasadniczym celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu tym podmiotom, które ze względu na swoją trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych. Tak rozumiane prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez strony pełnych kosztów postępowania wyrażonej w art. 199 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, okoliczności przytoczone przez stronę ubiegającą się o to prawo powinny uzasadniać takie (wyjątkowe) traktowanie (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2004 r., FZ 463/04, niepubl.). Skarżący i jego żona posiadają stałe źródło dochodów w postaci emerytur, nadto prowadzona działalność gospodarcza, w brew twierdzeniom strony w chwili obecnej przynosi zyski, a miesięczne obroty z jej tytułu wynoszą około 44.000 zł, część tej kwoty bez uszczerbku dla utrzymania skarżącego może posłużyć na pokrycie kosztów procesu, dodatkowo skarżący pozostaje właścicielem 18 ha gospodarstwa rolnego, które niewątpliwie stanowi dodatkowe źródło dochodów. W kontekście powyższego nie sposób podzielić stanowiska wyrażonego w postanowieniach zapadłych w dwóch innych sprawach ze skarg wnioskodawcy sygn. akt I SA/Łd 1077/09 i I SA/Łd 1078/09, w których przyjęto, że skarżący zasługuje na przyznanie prawa pomocy bowiem zostały one oparte jedynie na okolicznościach wskazanych we wniosku o przyznawanie prawa pomocy bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego bieżącej sytuacji materialnej i możliwości finansowych skarżącego. W tym miejscu należy odwołać się do wyrażonego w orzecznictwie stanowiska, że przyznanie prawa pomocy w jednej sprawie nie może samo w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w kolejnej sprawie tego samego skarżącego (post. NSA z 26 stycznia 2009 r., I FZ 516/08, LEX nr 551930). Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygnięcia zapadały nie na podstawie akt sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.