Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 13 czerwca 2007 r.
I SA/Kr 661/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek.

Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), Asesor, WSA Jarosław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r., sprawy ze skarg W. W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17 lutego 2006 r. nr (....]", w przedmiocie w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, grudzień 2002 r.", z dnia 27 czerwca 2006 r. nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 r., - s k a r g i o d d a l a.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 17 lutego 2006 r. nr (...) od (...) do (...), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...).09.2005 r. określające W. W:

-

za miesiąc marzec 2002 r. różnicę podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie (...) zł.

-

za miesiąc kwiecień 2002 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie (...) zł.

-

za miesiąc lipiec zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie (...) zł.

-

za miesiąc sierpień 2002 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, w kwocie (...) zł.

-

za miesiąc grudzień 2002 r. zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie (...) zł.

Ponadto decyzją z dnia (...).06.2006 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 r. w kwocie (...) zł.

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług polegające na obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach dokumentujących transakcje, które nie zostały dokonane. I tak w deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec 2002 r. skarżący W. W. wykazał podatek naliczony z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Produkcji Handlu i Usług "M." Sp. z o.o. w S., dokumentujących druk materiałów promocyjnych. Jednakże Spółka ta nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie usług drukowania, a jej siedziba nie znajdowała się pod adresem wskazanym w zakwestionowanych fakturach. Nadto została ona zarejestrowana w rejestrze podatników podatku od towarów i usług od dnia (...).02.2002 r. i złożyła tylko jedną deklarację podatkową VAT-7 za miesiąc luty 2002 r. Zarówno skarżący jak i wskazani przez niego świadkowie nie byli w stanie wskazać faktycznych okoliczności przeprowadzonych transakcji oraz osób biorących w nich udział. W. W. wskazał tylko na P. S., który miał rozdawać materiały promocyjne. Tenże jednak zaprzeczył temu. W deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2002 r. skarżący wykazał podatek naliczony z trzech fakturach wystawionych przez P. S. dokumentujących usługi lakiernicze oraz usługę szkoleniową. Wg P. S. faktycznym przedmiotem sprzedaży było urządzenie promiennik podczerwieni, na którego sprzedaż nie wystawił on żadnej faktury. Natomiast wystawienie fikcyjnych faktur było warunkiem odzyskania pieniędzy za to urządzenie. P. S. nie okazał też kopii faktur dotyczących usługi lakierniczej i usługi szkoleniowej ani nie ujął ich w ewidencji sprzedaży i deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień. Przedmiotem działalności firmy w badanym okresie była sprzedaż akcesoriów elektryki samochodowej oraz urządzeń specjalistycznych do wyposażenia warsztatów samochodowych. Również odnośnie tych transakcji wskazani przez skarżącego świadkowie nie byli w stanie wskazać faktycznych okoliczności przeprowadzonych transakcji oraz osób biorących w nich udział. Natomiast dowody przedstawione przez P. S. potwierdzają fakt sprzedaży promiennika podczerwieni (faktura zakupu od Spółki "B.", list przewozowy, faktura wystawiona za transport urządzenia, dowody zapłaty w postaci przelewów bankowych, na których jako przedmiot zapłaty wymieniono promiennik podczerwieni). Natomiast fikcyjne faktury miały być regulowane dowodami wypłaty z kasy skarżącego. Jednakże wg zeznań P. S. kwoty te nie zostały wypłacone.

Również w deklaracjach VAT-7 za miesiące lipiec i sierpień 2002 r. skarżący wykazał podatek naliczony z fakturach wystawionych przez P. S. na zakup form międzyosiowych. Odnośnie także tych transakcji właściciel tej firmy zeznał, że na propozycję wystawienia takiej faktury oraz fikcyjnych dowodów wpłat zgodził się z konieczności odzyskania zaległych należności za dostarczony skarżącemu towar. Właściciel nie zaewidencjonował tych transakcji i nie rozliczył w deklaracji podatkowej za te miesiące, natomiast kopie faktur zniszczył. Z tych samych powodów jak odnośnie kwietnia 2002 r. również w grudniu 2002 r. organy podatkowe zakwestionowały faktury dokumentujące zakup kasety do suszenia materiałów lakierniczych i wózka jezdnego z wysięgnikiem, komputera sterującego oraz usługi marketingowej. Sprzedaży tej P. S. nie ujął w ewidencji ani w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc, a kopie faktur zniszczył. Nie otrzymał ani dostarczał do firmy skarżącego materiałów reklamowych, jak również nie dokonywał ich dystrybucji. Czynności opisane w raporcie nigdy nie miały miejsca.

W deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2002 r. skarżący wykazał także podatek naliczony w łącznej wysokości (...) zł wynikający z faktur dokumentujących prowizje od sprzedaży pojazdów oraz projekt, druk i dystrybucję ulotek informacyjnych oraz kopert z nadrukiem, wystawionych przez Spółkę "S." w G. Postępowanie dowodowe wykazało, iż te faktury są fikcyjnymi i nie potwierdzają faktycznie dokonanych transakcji. Spółka S. w kontrolowanym okresie nie prowadziła działalności gospodarczej określonej na zakwestionowanych fakturach. Kontrole przeprowadzone u nabywców samochodów zakupionych u skarżącego wykazały, że Spółka "S." nie pośredniczyła w tych transakcjach i nie jest kontrahentom skarżącego znana. Prezes Spółki W. M. zeznał, że zakwestionowanych faktur nie wystawiał, otrzymał je jedynie do podpisania. Nigdy nie otrzymał w imieniu Spółki kwot gotówki wykazanych na dowodach kasowych wystawionych przez Spółkę i nie wie czy kwoty te faktycznie wpłynęły i zostały ujęte w przychodach Spółki. Spółka nie miała możliwości technicznych do wykonania projektu i druku ulotek informacyjnych we własnym zakresie i nie pamięta czy zlecono ich wykonanie jakiejś firmie zewnętrznej.

W deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2002 r. skarżący wykazał podatek naliczony z faktury wystawionej przez P. S. dokumentującej zakup form dla spojlerów oraz z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowe "M.", dokumentujących zakupy usług projektu i druk ulotek informacyjno - reklamowych. Podstawą tych ustaleń odnośnie firmy P. S. były takie same okoliczności jak w przypadku innych faktur wystawionych przez tą firmę. Odnośnie Spółki z o.o. "M." w G. wskazano, że w kontrolowanym okresie zajmowała się ona zagospodarowaniem metalowych odpadów i złomu. Nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie usług drukowania ulotek. Słuchany w charakterze świadka jedyny udziałowiec i Prezes Zarządu Spółki "M." J. K. podpisany na zakwestionowanych fakturach zeznał, że poświadczał on nieprawdę na fakturach dotyczących Spółki, a jego rola w czasie pełnienia funkcji zarządczej ograniczała się jedynie do jej firmowania. Faktycznym prowadzeniem spraw Spółki zajmowali się jej poprzedni właściciele i zarazem poprzedni członkowie zarządu - D. B. i M. M., którzy zajmowali się kupnem i sprzedażą spółek. Również siedziba Spółki wymieniona na zakwestionowanych fakturach oraz umowach, dokumentach rejestrowych i aktualizacyjnych nie znajdowała się pod podawanym adresem. To samo dotyczyło Prezesa Zarządu Spółki z o.o. "S.". Dowodem są tu jego zeznania.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej zwanej ustawą o VAT) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Prawo to przysługuje w przypadku gdy podatnik posiada fakturę stwierdzającą nabycie towarów lub usług, które faktycznie zostały otrzymane lub wykonane. W przypadku bowiem gdy czynności udokumentowane fakturą nie zostały wykonane odliczenie podatku naliczonego z tej faktury nie przysługuje. Podkreślono, że sam fakt posiadania faktury nie jest samoistną podstawą dającą prawo do odliczenia wynikającego z niej podatku. W przypadku powzięcia wątpliwości co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem. W niniejszej sprawie więc, skoro usługi udokumentowane spornymi fakturami potwierdzają czynności niedokonane, dlatego dokonując odliczenia podatku wykazanego w przedmiotowych fakturach skarżący naruszył przepis § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268). W myśl tego przepisu gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Zdaniem organu odwoławczego organ kontrolny wydając przedmiotową decyzję nie naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej tj. zasady prawdy obiektywnej ani innych wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania podatkowego.

W skargach na powyższe decyzje skarżący wniósł o ich uchylenie i zarzucił naruszenie:

-

art. 122 O.p. poprzez odstąpienie przez organ orzekający od dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie istotnym dla przyjętego rozstrzygnięcia. W konsekwencji popełniono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż transakcje udokumentowane ww. fakturami dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. W szczególności zaniechano ustaleń dot. roku 2002 co do działalności PPHiU M. Sp. z o.o. i poprzestano na informacjach dotyczących roku 2004 ewentualnie 2003. Nie podjęto również działań zmierzających do zobligowania wezwanych świadków do stawiennictwa na przesłuchanie, a także nie zweryfikowano posiadanych informacji z innymi źródłami. Ponadto organ odwoławczy nie ustosunkował się do sprzeczności w twierdzeniach P. S. ujętych w raporcie z usług marketingowych sporządzonym przez świadka jesienią 2004 r. a treścią jego zeznań. Powyższe spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego polegających na przyjęciu, iż transakcje udokumentowane ww. fakturami wystawionymi przez P. S. dokumentują czynności które nie zostały dokonane. Organ nie zbadał jaką działalność prowadziła Spółka z o.o. "S.", w sytuacji gdy świadek W. M. jednoznacznie oświadcza iż spółka działała, a faktyczne czynności prowadzili D. B. i M. M. Powyższe spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego polegających na przyjęciu, iż transakcje udokumentowane ww. fakturami wystawionymi przez "S." dokumentują czynności które nie zostały dokonane.

-

Brak pozyskania istotnych dla sprawy dokumentów, w tym postanowienia Prokuratury Rejonowej dot. umorzenia postępowania przeciwko PPHiU M. Sp. z o.o. z dnia (...).09.2003 r. i poprzestaniu w tym zakresie na notatce służbowej. Spowodowało to, iż organ odwoławczy wprowadził do uzasadnienia decyzji nieuprawnione wnioski z treści protokołu postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową.

-

Rażąca obrazę art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 O.p., polegającą na braku wskazania wiarygodnych przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności zeznaniom skarżącego oraz wskazanych przez niego świadków w zakresie dotyczącym faktu zaistnienia transakcji oraz dokonania rozliczeniami między stronami poszczególnych transakcji.

-

0brazę art. 178 § 1 O.p., polegającą na odmowie sporządzenia przez skarżącego nieuwierzytelnionych odpisów akt sprawy, mimo wskazania numerów kart i osobistego stawiennictwa pełnomocnika w wyznaczonym przez organ terminie a także mimo wydania w tym zakresie interpretacji, do której skarżący zastosował się w całości.

-

Rażąca obrazę art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 8 poz. 65 ze zm.) oraz odnośnie decyzji dotyczącej marca 2002 r. - art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 6 ustawy o VAT; odnośnie decyzji dotyczących kwietnia, lipca, sierpnia i grudnia - art. 21 § 3 O.p. i art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o VAT; odnośnie decyzji dotyczącej maja - art. 21 § 3 O.p. oraz art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy o VAT.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nieuzasadnione są zarzuty skargi, że organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje, naruszyły przepisy prawa materialnego, jak również, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, że artykuł 19 ustawy o VAT stanowi w ust. 1, iż podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a w ust. 2 określa, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Nie mogą to być jakiekolwiek faktury. Z art. 32 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że faktura powinna stwierdzać min. dane dotyczące podatnika. W rozpoznawanych sprawach tym podatnikiem nie były Sp. z o.o. "S" i "M.", gdyż osoby, które pełniły w nich funkcje członków zarządu ograniczały się, za odpowiednim "wynagrodzeniem", tylko do podpisywania przedkładanych im dokumentów w tym faktur. Spółki te więc tylko firmowały działalność gospodarczą prowadzoną przez D. B. i M. M. Zatem to te osoby fizyczne były podatnikami. Natomiast ww. Spółki były tylko osobami trzecimi, które zgodnie z art. 113 O.p. mogą jako osoby trzecie ponosić odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe podatników.

W związku z tym faktury wystawione na Sp. z o.o. "S." i "M." nie były fakturami stwierdzającymi dane podatnika. W konsekwencji bez znaczenia jest czy D. B. (taki miał być wg zeznań M. M. podział ról między nimi) wykonał usługę polegającą na sporządzeniu w miesiącu grudniu 2002 r. projektu, druku i dystrybucji ulotek informacyjnych. Tym samy zaniechanie przez organy podatkowe przesłuchania świadka D. B. na tę okoliczność nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik spraw. Natomiast dokonana przez organy podatkowe ocena dowodów przeprowadzonych w sprawach nie jest dowolne. Wyrażona w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowody uzasadniły w decyzjach w sposób wyczerpujący swoje stanowisko w sprawie i dokonaną według powyższych zasad ocenę materiału dowodowego stanowiącego podstawę faktyczną podjętej decyzji. Podkreślić należy, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających nabycie danych towarów i usług, z których skarżący wywodzi prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony tylko dlatego, że z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika. Z tego względu mimo, że przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie może to oznaczać obciążenia organu podatkowego nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena skarżącego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie może prowadzić do wniosku, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Oceny dokonanej przez organy podatkowe nie zmienia argumentacja skarg. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo oceniły zeznania świadków oraz samego skarżącego oraz pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowody, który w pełni uzasadnia twierdzenie, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Kontrahenci skarżącego nie posiadali dokumentacji związanej ze świadczeniem zakwestionowanych usług oraz sprzedażą towarów. Wystawione przez nich faktury były tzw. "pustymi fakturami" stworzonymi jedynie dla celów podatkowych, dokumentowały czynności pozorne, czyli transakcje sprzedaży, które nigdy nie nastąpiły. I tak nie można przyjąć aby M. M. pośredniczył w zakupie pojazdów od skarżącego. Z oświadczeń nabywców pojazdów DAF wynika bowiem, że firma "S." jest im nieznana i nie uczestniczyła w pośrednictwie zakupu pojazdów od firmy skarżącego. I tak np. Prezes Zarządu przedsiębiorstwa "T." Sp. z o.o. oświadcza, że w związku z zakupem pojazdu sam prowadził rozmowy z firmą W. (k.242 akt podatkowych). Nie ma zdaniem żadnych podstaw, aby oświadczeniom tym odmówić wiarygodności. Pośredniczenie w handlu polega bowiem na wyszukiwaniu przez pośrednika kontrahentów i dlatego czynności te nie mogą się obejść bez kontaktu między nimi. Nie ma żadnych podstaw, aby dowody z zeznań świadków, które jednoznacznie potwierdzają fakt wystawiania pustych faktur dla firmy skarżącego uznać za niewiarygodne. Przyjęcie, że świadkowie Ci składają fałszywe zeznania, z których wynika, że nie dokonywali wykazanych na fakturach transakcji, pozostaje w sprzeczności z logiką i zasadami doświadczenia życiowego.

Na zakończenie zauważyć także należy, że materiały zgromadzone w toku postępowania karnego w myśl art. 181 O.p. mogą stanowić dowody w sprawie podatkowej. Podkreślenia wymaga, iż zeznania świadków słuchanych w toku postępowania karnego potwierdzają ustalenia poczynione przez organ I instancji. J. P., będący prezesem Sp. z o.o. "M." zeznał, że w okresie od stycznia do marca 2002 r. firma zajmowała się handlem złomem i nie wykonała usług wskazanych na fakturach wystawionych dla skarżącego. Prawidłowość dokonanej przez organy podatkowe oceny potwierdzają także zeznania P. S. Zaprzeczył on bowiem aby trudnił się dystrybucją materiałów reklamowych, które miała dostarczyć ta Spółka.

Z kolei z zeznań P. S., właściciela firmy jednoznacznie wynika, że działalność jego firmy polegała na sprzedaży akcesoriów elektryki samochodowej i nigdy nie wykonywał usług ani nie sprzedawał towarów wskazanych na zakwestionowanych fakturach. Puste faktury wystawiał, aby odzyskać pieniądze za faktycznie sprzedane towary. Dotyczyło to również faktur, które wystawił w grudniu 2002 r. na sprzedaż kasety do suszenia materiałów lakierniczych, wózka jezdnego z wysięgnikiem oraz komputera sterującego na łączną kwotę (...) zł. Zdaniem skarżącego faktury te miały odzwierciedlać sprzedaż promiennika podczerwieni. Tyle tylko, że promiennik ten P. S. zakupił za kwotę (...) zł (...) gr. W związku z tym za wiarygodne należy uznać ustalenia organów podatkowych, iż urządzenie to zostało sprzedane w kwietniu 2002 r. Przed dokonaniem zakupu skarżący przelał bowiem na rachunek bankowy firmy P. S. zaliczkę na zakup tego urządzenia w kwocie (...) zł a po jego dostarczeniu - kolejną część należności tj. (...) zł (...) gr. Natomiast reszty należności za promiennik podczerwieni nie otrzymał on w formie polecenia przelewu. Dowody wypłaty nie odzwierciedlały faktycznego przekazania gotówki. Z tego powodu trudno dać wiarę świadkom zatrudnionym przez skarżącego czy też odmiennym zeznaniom samego skarżącego.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2001 r., I SA/Gd 1486/99 (ONSA 2002/4/151) wyjaśniono, że wyłącznie na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że zachodzą przesłanki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. "Przepis art. 19 ustawy o VAT nie daje podstawy do konstruowania domniemania prawdziwości faktury i wynikającego z niej zwolnienia podatnika z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi w zakresie gromadzenia dowodów świadczących o tym, że stwierdzone fakturą czynności były rzeczywiście dokonane. Faktura nie ma również waloru dokumentu urzędowego, z którym Ordynacja podatkowa wiąże takie domniemanie. Organy podatkowe są obowiązane do badania nie tylko wysokości kwoty podatku naliczonego, lecz również walorów formalnych faktury oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów i usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do rzeczywistej operacji gospodarczej" (wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1695/05, Lex nr 196822). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1240/96 (LEX nr 33533), że: "prawidłowość materialnoprawna tej faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. A contrario nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. Elementy formalne wymagane przez ww. przepis mają jedynie znaczenie dowodowe". W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 1997 r., I SA/Ka 621/97 - LEX nr 29937 stwierdzono, że "kwestionowanie faktur, które stanowią podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego, powinno mieć miejsce w razie stwierdzenia ich nierzetelności, a ich elementy formalne wymagane przez art. 32 ustawy o VAT mają - jak się przyjmuje - znaczenie wyłącznie dowodowe. Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje zatem wtedy tylko, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi".

Sąd nie dopatrzył się, by decyzje obu instancji obarczone były wadami o charakterze formalnoprawnym. Decyzje są należycie sporządzone, odpowiadają też wymaganiom przewidzianym w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 178 § 1 O.p. poprzez odmowę sporządzenia przez stronę nieuwierzytelnionych odpisów akt sprawy, mimo wskazania przez stronę numerów kart i osobistego stawiennictwa pełnomocnika na wyznaczony w tym celu termin. Zwrócić należy w pierwszym rzędzie uwagę na to, że zarówno skarżący jak jego pełnomocnik zwracali się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o wydanie, sporządzenie kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Organ podatkowy słusznie wskazał, że obowiązkiem organu podatkowego jest umożliwienie stronie przeglądania akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Czynności te dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. Sporządzanie kopii jest więc uprawnieniem podatnika i wykonuje on te czynności samodzielnie w lokalu organu. Podatnik może natomiast żądać wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy i wtedy czynność tą wykonuje organ podatkowy. Tak więc zarzut odmowy sporządzenia kopii akt sprawy jest bezzasadny. Mimo pouczenia organu, że może on wydać jedynie uwierzytelnione kopie dokumentów, pełnomocnik nie zgłosił takiego żądania. W trakcie przeglądania akt sprawy pełnomocnik sporządzał jedynie notatki z akt sprawy.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.