Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2504648

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 24 kwietnia 2018 r.
I SA/Kr 191/18
Bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na powagę rzeczy osądzonej

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki.

Sędziowie WSA: Grażyna Firek Wiesław Kuśnierz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS, organ egzekucyjny) postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r. nr (...) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte w zakresie zarzutów zgłoszonych przez A. C. (dalej: Zobowiązany, Strona, Skarżący) pismem z dnia 3 października 2017 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2015 r. nr (...) wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. (...) S.A. (dalej: Wierzyciel) w zakresie wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.).

Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 105 § 1, art. 123 oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: k.p.a.) w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 27 § 1 pkt 9 oraz art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 7, 9 i 10 u.p.e.a.

Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...), wystawionego przez Wierzyciela, obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za lata 2010-2014, w kwocie należności głównej w wysokości (...) zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 17 września 2015 r. podjął próbę zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego.

Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono Stronie w dniu 21 września 2015 r.

Skarżący pismem z dnia 1 października 2015 r. (data nadania) zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 7, 9 i 10 u.p.e.a. W uzasadnieniu zarzutów podniósł również naruszenie "art. 33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, Art. 7 Konstytucji RP".

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. nr (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Po wniesieniu przez Stronę zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. nr (...)

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. oddalił skargę A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 marca 2016 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 15 stycznia 2016 r., znak (...) odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec Skarżącego, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2015 r., nr (...) wystawionego przez wierzyciela - P. (...) S.A.

Kolejno NUS podejmował czynności celem przeprowadzenia egzekucji, w tym wezwał Skarżącego pismami z dnia 7 września 2017 r. do zapłaty dochodzonej należności pieniężnej oraz do udzielenia informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Następnie Skarżący pismem z dnia 3 października 2017 r. ponownie zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 7, 9 i 10 u.p.e.a., tożsame jak w piśmie z dnia 1 października 2015 r.

W uzasadnieniu opisanego na wstępie postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne zgłoszonych na tych samych podstawach NUS wydał w dniu 5 października 2015 r. postanowienie nr (...) o odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów, a ponowne rozpatrzenie sprawy tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym jest niedopuszczalne.

A. C. pismem z dnia 15 listopada 2017 r. wniósł na postanowienie NUS z dnia 10 listopada 2017 r. zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz istotny błąd w ustaleniach faktycznych. W ocenie zobowiązanego zarzuty wniesione w latach 2015 i 2017 nie są tożsame, gdyż "zostały w obu przypadkach złożone w stosunku do odrębnych czynności egzekucyjnych". Podniósł rażące naruszenie prawa z uwagi na nierozpatrzenie zarzutów niedopuszczalności egzekucji i niewłaściwej reprezentacji wierzyciela.

Wobec tego, że "Organ I instancji poczuł się związany stanowiskiem spółki akcyjnej" Skarżący wniósł również o wyłączenie od udziału w sprawie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy), jego zastępców oraz wszystkich osób podległych im bezpośrednio lub pośrednio. Zarzucił, że wszystkie ww. osoby korzystają z usług podmiotu uważającego się w sprawie za wierzyciela. Wniósł też o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku o wyłączenie.

Na tej podstawie zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r. nr (...) (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w związku z art. 105 k.p.a. w związku z art. 17, art. 18 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji przywołał art. 16 § 1 k.p.a. i art. 17 § 1 u.p.e.a., wskazując na ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (res iudicata). Stwierdził, że formalna strona tej zasady wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują dopóty, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Sprawa zakończona ostateczną decyzją administracyjną nie może być więc ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły i ponowne rozpoznanie oraz rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto między tymi samymi stronami.

Dalej organ II instancji wskazał, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, że sprawa administracyjna została już uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że NUS prawidłowo postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r. nr (...) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych ponownie pismem z dnia 3 października 2017 r., wskazując na tożsamość sprawy (ten sam podmiot zgłaszający zarzuty, ten sam organ administracji publicznej właściwy do ich rozpoznania, tożsamy stan faktyczny-postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr (...), tożsame podstawy prawne zgłoszonych zarzutów).

Następnie wskazał, że na uwzględnienie nie zasługuje także wniosek Skarżącego zawarty w zażaleniu odnośnie wyłączenia pracowników organu odwoławczego z orzekania ze względu na brak bezstronności.

Wyjaśnił, iż istota unormowania zawartego w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. polega na tym, że pracownik organu administracji publicznej, który wydał określone orzeczenie w sprawie administracyjnej, nie może rozpoznać środka zaskarżenia od tego orzeczenia. Jest to istota postępowania instancyjnego i zasadniczy sens kontroli orzeczeń administracyjnych w drodze przysługujących stronie środków zaskarżenia. Co do zasady, rozpoznanie środka zaskarżenia od postanowień organu egzekucyjnego należy do kompetencji organu wyższego stopnia (art. 127 § 2 w związku z art. 144 k.p.a.), co oznacza, że zażalenie rozpoznaje pracownik organu wyższego stopnia z upoważnienia tego organu (art. 268a k.p.a.), a nie pracownik organu I instancji, nie może być więc mowy o stronniczości przy orzekaniu.

A. C. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia.

Zarzucił naruszenie art. 105 § 1 w związku z art. 235 § 1 i art. 138 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że niezasadnie potraktowano jego zarzuty jako wcześniej prawomocnie rozstrzygnięte. Stwierdził, że niezależnie od tego, czy rzeczywiście były to te same zarzuty, oraz czy istnieje tożsamość sprawy (a nie istnieje), organ powinien był potraktować pismo Skarżącego zgodnie z prawem.

Zdaniem Skarżącego organ miał tylko dwie możliwości, to jest mógł odmówić wszczęcia postępowania, tak jak to umożliwia obecnie art. 61a k.p.a., albo mógł pismo potraktować zgodnie z dyspozycją art. 235 § 1 k.p.a., to jest nadać bieg w trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności wcześniejszego postanowienia.

Podniósł, że skoro pierwotne postępowanie w sprawie zarzutów miało jakiś przedmiot, to nowego wniosku nie sposób uznać za bezprzedmiotowy.

Skarżący rozwinął również argumentację zawartą w piśmie z zarzutami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Odnosząc się do zarzutów skargi DIAS wskazał m.in., że podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest związanie żądaniem strony, które wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub procesowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów przez Skarżącego, który był zobowiązanym w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a. in principio, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia.

Postępowanie egzekucyjne zostaje wszczęte z chwilą złożenia do organu egzekucyjnego przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji, natomiast wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1607/12 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie zaś z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany ma prawo wniesienia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni, o czym pouczenie zawiera tytuł wykonawczy.

Instytucja zarzutów, jako środka prawnego przysługującego zobowiązanemu, uregulowana została w art. 33 i nast.u.p.e.a. Stanowią one swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, który uruchamia postępowanie wpadkowe toczące się w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego, które służy zbadaniu zasadności podjęcia i prowadzenia egzekucji.

Należy też przypomnieć, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do postanowień stosuje się, zgodnie z art. 126 k.p.a., odpowiednio m.in. art. 105 k.p.a.

Zarzuty kierowane są w związku z prowadzoną egzekucją administracyjną i stanowią podstawowy środek ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji w ramach danego postępowania egzekucyjnego. Zgłaszane są one organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Organ egzekucyjny obowiązany jest również do sprawdzania terminowości zgłoszenia zarzutów, a także czy sprawa zarzutów nie była już wcześniej rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem.

W niniejszej sprawie Skarżącemu doręczono w dniu 21 września 2015 r. odpis tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2015 r. nr (...) wraz z pouczeniem o prawie zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni od doręczenia. Skarżący zgłosił zarzuty pismem z dnia 1 października 2015 r.

W konsekwencji, NUS postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. nr (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy ostatecznym i prawomocnym postanowieniem DIAS DIS z dnia 6 listopada 2015 r. nr (...)

Z kolei w piśmie z dnia 3 października 2017 r., zatytułowanym "Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym", Skarżący ponownie zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na identycznej jak w piśmie z dnia 1 października 2015 r. podstawie, to jest art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 7, 9 i 10 u.p.e.a. Również uzasadnienie zarzutów z dnia 3 października 2017 r. różni się jedynie nieistotnymi szczegółami od uzasadnienia pisma z dnia 1 października 2015 r., częściowo wprost go powtarzając, a częściowo stanowiąc jego parafrazę.

Należy tu wskazać, że w świetle poglądów doktryny oraz stanowiska orzecznictwa sądowego, przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli między innymi nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2247/98, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 417/13).

Przedmiot postępowania zostaje określony w żądaniu strony wszczęcia postępowania oraz w zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania z urzędu (art. 61 § 1 i 3 k.p.a.). Zadaniem organu administracji jest załatwienie określonej w ten sposób sprawy administracyjnej.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jest refleksem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w danym postępowaniu. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza zatem, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty (por. wyrok NSA z 27 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1025/96).

Postanowienie ostateczne ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 2004, s. 732; por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1994 r. sygn. akt II SA 1192/93).

Co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną (postanowieniem) powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję (postanowienie) o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.

Niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym, bowiem prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata.

Umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu - organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości.

Innymi słowy, zawarta w uprzednio wydanym rozstrzygnięciu norma indywidualna oraz skonkretyzowany w niej w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny determinują zakres stanu rzeczy osądzonej. Dopóki norma taka pozostaje w obrocie prawnym, stan rzeczy osądzonej będzie stanowił przeszkodę do ingerencji w wynikające z niej uprawnienia i obowiązki. Stan taki będzie zachodził, gdy wystąpi tożsamość adresatów normy indywidualnej, dyspozycji normy indywidualnej oraz jej przedmiotu (określonej rzeczy). Stwierdzenie takiego stanu obliguje organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 145/10).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że nie budzi najmniejszych wątpliwości, że jednoznaczne żądanie Skarżącego sformułowane w piśmie z dnia 3 października 2017 r. było już rozpoznane ostatecznym postanowieniem DIS z dnia 6 listopada 2015 r. nr (...)

Jak słusznie stwierdził organ, zachodzi tu tożsamość sprawy (ten sam podmiot zgłaszający zarzuty, ten sam organ administracji publicznej właściwy do ich rozpoznania, tożsamy stan faktyczny - postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr (...), tożsame podstawy prawne zgłoszonych zarzutów).

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez Skarżącego, należy wskazać, że zastosowanie w sprawie art. 61a k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, stanowiłoby właśnie niedopuszczalne ponowne rozpoznanie już rozstrzygniętej sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1191/16).

Odnośnie zaś ewentualnego zastosowania w sprawie art. 235 § 1 k.p.a., który stanowi, że skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie, należy stwierdzić, że przepis ten statuuje pierwszeństwo postępowania jurysdykcyjnego przed trybem skargowym, dotyczące także trybów nadzwyczajnych. Jednak zastosowanie art. 235 § 1 k.p.a. jest możliwe jedynie w przypadku niejednoznacznego sformułowania żądania strony. Natomiast w sprawie niniejszej nie budzi najmniejszej wątpliwości, że Skarżący jasno sformułował zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, a organ nie rozważał potraktowania pisma jako skargi powszechnej. Nie miał też podstaw ani uprawnienia do rozważania, czy pismo Skarżącego nie jest wnioskiem o wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności lub uchylenie postanowienia DIAS z dnia 6 listopada 2015 r. nr (...)

Następnie trzeba wskazać, że bezzasadne jest twierdzenie Skarżącego, jakoby zarzuty wniesione w latach 2015 i 2017 nie były tożsame, gdyż "zostały w obu przypadkach złożone w stosunku do odrębnych czynności egzekucyjnych". Podniesione bowiem zarówno w 2015 r. jak i w 2017 r. zarzuty wymienione w art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 7, 9 i 10 u.p.e.a., z tożsamym w istocie uzasadnieniem, nie odnoszą się do jakichkolwiek konkretnych czynności egzekucyjnych, a do wad dotyczących samego obowiązku, właściwości organu, niezastosowania upomnienia lub tkwiących w tytule wykonawczym.

Na marginesie warto nadmienić, że nawet gdyby przyjąć, że pismo z dnia 3 października 2017 r. zawiera nowe zarzuty egzekucyjne, to należałoby ocenić, że podobnie jak zarzuty z 2015 r., zostały one zgłoszone z uchybieniem 7 dniowego terminu, biegnącego od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2015 r. nr (...)

Organ zasadnie uznał również brak jakichkolwiek realnych podstaw do wyłączenia pracowników organu na podstawie art. 24 k.p.a. Skarżący w tym zakresie ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, w żaden sposób go nie uprawdopodobniając. Nie sposób traktować rozstrzygania spraw strony w sposób odmienny od przez nią oczekiwany za naruszenie zasady bezstronności. Całkowicie bezpodstawny jest również argument uzależnienia pracowników organu od usług P. (...) S.A. W sprawie nie wystąpiły również przesłanki wyłączenia organu, o których mowa w art. 25 k.p.a.

Końcowo należy wyjaśnić, że wobec zasadnego umorzenia postępowania wskutek stwierdzenia powagi rzeczy osądzonej, nie mogły w niniejszej sprawie zostać ocenione merytorycznie jakiekolwiek zarzuty w sprawie prowadzenia samej egzekucji administracyjnej, w tym niedopuszczalności egzekucji czy niewłaściwej reprezentacji wierzyciela. Bezzasadna argumentacja dotycząca nierozpatrzenia powyższych kwestii przez organy, nie mogła przynieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.