Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2817435

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 18 lutego 2020 r.
I SA/Kr 1411/19
Koszty uzyskania przychodów giełdowych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas.

Sędziowie WSA: Stanisław Grzeszek, Jarosław Wiśniewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) lutego 2017 r. Nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

UZASADMNIENIE

W dniu 7 listopada 2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, wpłynął wniosek P. S. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie w zakresie możliwości zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu.

We wniosku o udzielenie indywidulanej interpretacji wskazano, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Uzyskuje przychód z tytułu dochodów kapitałowych poprzez odpłatne zbycie papierów wartościowych notowanych na giełdzie papierów wartościowych. Posiada On karta SIM, która była przeznaczona do celów związanych z inwestycjami prowadzonymi na giełdzie papierów wartościowych, a konkretnie do łączenia się z internetową aplikacją domów maklerskich, które prowadzą rachunki maklerskie Wnioskodawcy i w ten sposób Wnioskodawca dokonywał operacji gospodarczych na tym rachunku.

Wnioskodawca był stroną procesów sądowych przeciwko dwóm spółkom giełdowym, w których posiadał pakiety akcji. Procesy przeciwko tym spółkom dotyczyły uchylenia uchwał walnego zgromadzenia akcjonariuszy, które prowadziły do spadku kursu akcji tej spółki i uchylenie uchwał było konieczne celem obrony jego interesów jako akcjonariusza tych spółek. Oprócz tego równolegle prowadzone były postępowania karne związane z działalnością jednej z tych spółek z zawiadomienia Wnioskodawcy. Wskutek powyższych czynności Wnioskodawca poniósł określone koszty.

Nadto Wnioskodawca był także członkiem Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych, które zrzesza osoby fizyczne - inwestorów na giełdzie papierów wartościowych. W ramach członkostwa w tym stowarzyszeniu Wnioskodawca poniósł koszty w postaci składki członkowskiej. Stowarzyszenie to udziela bezpłatnych porad prawnych w zakresie inwestycji kapitałowych, w ramach określonego limitu czasu pracy prawnika, w zależności od wysokości składki i korzystanie z tych porad jest celem członkostwa Wnioskodawcy w tym stowarzyszeniu.

Oprócz ww. kosztów Wnioskodawca skorzystał z usługi doradcy podatkowego celem sporządzeniu ekspertyzy w zakresie czy określone koszty mogą być uznane jako koszty uzyskania przychodu z tytułu dochodów kapitałowych poprzez odpłatne zbycie papierów wartościowych notowanych na giełdzie papierów wartościowych. W oparciu o tę ekspertyzę Wnioskodawca podjął określone decyzje inwestycyjne.

W związku z powyższym zadał następujące pytanie:

1. Czy wymienione powyżej koszty są kosztami uzyskania przychodu ?

Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie powyżej wymienione koszty są kosztami uzyskania przychodu. Koszty internetu w tej części, w której służył on dokonywaniu operacji na giełdzie (tj. dla tych kart SIM, które służą dokonywaniu operacji na rachunkach) są kosztem uzyskania przychodu. Koszty postępowań prawnych są kosztami uzyskania przychodu. Składka członkowska w Stowarzyszeniu Inwestorów Indywidualnych jest kosztem uzyskania przychodu. Opłaty związane z czynnościami domu maklerskiego są kosztami uzyskania przychodu. Opłaty związane z doradztwem podatkowym w zakresie inwestycji kapitałowych także są kosztem uzyskania przychodu. Wnioskodawca uważa, że obecnie nie ma praktycznie innej możliwości dokonywania tych operacji niż przez internet. Z regulaminów prowadzenia rachunków maklerskich jednoznacznie wynika, że podmioty te oferują usługi w oparciu o elektroniczne i telefoniczne kanały dostępu, przy czym obecnie standardem jest kanał elektroniczny. Alternatywą wobec korzystania z internetu-aczkolwiek obecnie niepraktykowaną - jest bezpośredni kontakt telefoniczny z maklerem, co jednak jest w praktyce niewygodne i droższe, dlatego z tej opcji Wnioskodawca nie korzysta. Bezsprzecznie zatem koszty te są kosztem uzyskania przychodu, bowiem posiadanie internetu jest we współczesnych czasach niezbędne do wygenerowania jakichkolwiek przychodów z inwestycji na giełdzie. Wnioskodawca posiada odrębną kartę SIM do celów prywatnych, zatem możliwe jest oddzielenie korzystania z internetu do celów prywatnych od korzystania dla celów zarobkowych. Poniesienie kosztów obsługi prawnej i doradztwa prawnego stało w pośrednim związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością inwestycyjną na giełdzie bowiem nieprzeprowadzenie tych działań prawnych skutkowałoby obniżeniem wartości posiadanych przez niego akcji w tych spółkach, a co za tym idzie niższym przychodem w przyszłości. W jednym przypadku działanie to przełożyło się bezpośrednio na wysokość uzyskanego przez Wnioskodawcę przychodu. W drugim przypadku działanie to skutkowało odwróceniem niekorzystnych tendencji w spółce, a co za tym idzie zapobieżeniu spadkowi wartości akcji tej spółki. Jakkolwiek nie przełożyło się to bezpośrednio na wysokość przychodu, za koszt uznaje się wydatki poniesione nie tylko w celu osiągnięcia przychodu, ale również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Wszystkie otrzymane porady prawne stoją w związku z inwestycjami Wnioskodawcy na giełdzie, w szczególności z zabezpieczeniem źródła przychodów i stąd też są kosztem uzyskania przychodu. Brak tych porad ze strony Stowarzyszenia skutkowałoby koniecznością zakupu takich usług u innego doradcy prawnego. Koszt doradztwa podatkowego w zakresie inwestycji kapitałowych również stoi w pośrednim związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością inwestycyjną na giełdzie papierów wartościowych. Poniesienie tych kosztów było celowe i racjonalne, bowiem pozwoliło na podjęcie określonych decyzji inwestycyjnych. Koszty czynności wykonywanych przez dom maklerski wiążą się z różnymi czynnościami, które Wnioskodawca zmuszony jest dokonać, celem nadzoru nad swoim majątkiem w postaci akcji spółek giełdowych lub też innymi czynnościami, które wiążą się z publicznym obrotem papierami wartościowymi. Przede wszystkim niezbędnym jest uczestnictwo w walnych zgromadzeniach akcjonariuszy. Nadto, do różnych celów związanych z inwestycjami na giełdzie, niezbędne jest otrzymanie różnego rodzaju potwierdzeń sald na rachunkach tudzież potwierdzeń dokonania określonych operacji na rachunkach.

W interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z 7 lutego 2017 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów uznał stanowisko Wnioskodawcy w części dotyczącej kosztów dostępu do internetu poniesionych wyłącznie w celu dokonywania transakcji giełdowych za prawidłowe zaś w pozostałym zakresie za nieprawidłowe.

W pisemnych motywach interpretacji wskazano, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm. dalej-u.p.d.o.f.)-opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy-źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c). Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy-za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych. Przy ustalaniu wartości przychodów, o których mowa m.in. w art. 17 ust. 1 pkt 6, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19 (art. 17 ust. 2 ww. ustawy). W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych-przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Zatem przychodem z odpłatnego zbycia papierów wartościowych jest ich wartość wyrażona w cenie zbywanych papierów, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia, o ile odpowiada ona wartości rynkowej. Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży papierów wartościowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f nie stanowią inaczej-jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie z art. 30b ust. 1 ww. ustawy-od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, w tym z realizacji praw wynikających z tych instrumentów, z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu. Sposób obliczania dochodu ze zbycia papierów wartościowych określony został w art. 30b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 30b ust. 2 pkt 1 ww. ustawy - dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f lub ust. 1g, lub art. 23 ust. 1 pkt 38, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 13 i 14, osiągnięta w roku podatkowym. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy-nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e. Z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Natomiast w myśl art. 22 ust. 4 ww. ustawy-koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10. W świetle powyższych przepisów podatnik ma prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych poniesione wydatki pod warunkiem, że:

- istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi wydatkami a przychodami (wydatki poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów),

- nie jest to wydatek wskazany w zamkniętym katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, określonych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy,

- poniesienie wydatku jest w należyty sposób udokumentowane.

W oparciu o kryterium stopnia powiązania kosztów z przychodami koszty podatkowe można podzielić na:

- bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

- inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Należy zwrócić uwagę, że użycie przez ustawodawcę określenia "wydatki na nabycie" oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów-ale dopiero z chwilą sprzedaży papierów wartościowych, zalicza się wydatki bezpośrednio warunkujące ich nabycie, tj. takie, bez których poniesienia skuteczne nabycie papierów wartościowych nie byłoby możliwe. W orzecznictwie sądów administracyjnych i praktyce organów podatkowych ugruntowane jest stanowisko, że pod pojęciem wydatków na nabycie papierów wartościowych należy rozumieć wszelkie wydatki bezpośrednio warunkujące nabycie papierów wartościowych, czyli takie, bez których nabycie papierów wartościowych nie byłoby możliwe. Do typowych kosztów warunkujących nabycie papierów wartościowych zaliczyć należy zapłaconą cenę papierów wartościowych oraz inne koszty bezpośrednio związane z tym zakupem (wszelkie opłaty w tym opłaty notarialne, prowizje biura maklerskiego, podatku itp.) Mając na uwadze takie rozumienie pojęcia "wydatki na nabycie", łatwo zauważyć, że odnosi się ono wyłącznie do kosztów, których poniesienie warunkuje nabycie papierów wartościowych. "Wydatkami na nabycie" będą zatem wyłącznie wydatki bez których przeniesienie własności papierów wartościowych nie będzie możliwe. Takie wydatki zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w dacie odpłatnego zbycia papierów wartościowych pod warunkiem, że spełniają ogólne przesłanki zaliczenia ich do kosztów podatkowych wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odwołując się do wskazanych przepisów dotyczących kosztów nie wyłącza ogólnej zasady określania kosztów uzyskania przychodu wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowi on, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Użyte przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowanie "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu" należy rozumieć w ten sposób, że za koszty uzyskania przychodu uznawane będą tylko te wydatki, które pozostają z przychodem w związku o charakterze przyczynowo-skutkowym. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej uzyskującą przychód z tytułu dochodów kapitałowych poprzez odpłatne zbycie papierów wartościowych notowanych na giełdzie papierów wartościowych. Wnioskodawca nie posiada żadnego innego źródła utrzymania, a na podstawie ww. działalności sporządza zeznanie podatkowe PIT-38. Wnioskodawca zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu następujące wydatki: koszty internetu w tej części, w której służył on dokonywaniu operacji na giełdzie (tj. dla tych kart SIM, które służą dokonywaniu operacji na rachunkach), koszty postępowań prawnych w rozumieniu działań zmierzających do uchylenia uchwał walnego zgromadzenia, składkę członkowską w Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych, opłaty związane z czynnościami domu maklerskiego oraz opłaty związane z doradztwem podatkowym w zakresie inwestycji kapitałowych. Następnie poniesione wydatki Wnioskodawca opisał bardziej szczegółowo. Organ wskazał, że obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego (a także celowości i konieczności) poniesienia danego wydatku z uzyskanym przychodem lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu spoczywa na podatniku. Jeżeli zatem nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanym przychodem z odpłatnego zbycia papierów wartościowych (to znaczy, że ich poniesienie nie jest warunkiem koniecznym uzyskania przychodu) - dla celów podatkowych wydatki takie nie mogą pomniejszać przychodu z kapitałów pieniężnych. Do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawca może zaliczyć koszty internetu w tej części, w której służył on dokonywaniu operacji na giełdzie (tj. dla tych kart SIM, które służą dokonywaniu operacji na rachunkach) pod warunkiem, że rzeczywiście wykorzystywany był wyłącznie w celu prowadzenia transakcji na rynku kapitałowym. W przeciwnym wypadku bowiem, tj. gdyby wykorzystywany był także w innych celach, omawiany wydatek mógłby zostać zaliczony do kosztów podatkowych wyłącznie w ustalonej proporcji, w jakiej wykorzystywany byłby do dokonywania transakcji kapitałowych. Natomiast niemożność ustalenia rzeczywistej kwoty wydatku związanego z przychodem z tych transakcji pozbawia Wnioskodawcę możliwości zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. W odniesieniu do opłat związanych z czynnościami domu maklerskiego jak również opłat za przesłanie odpowiedniego dokumentu pocztą, tj. dodatkowych opłat z tytułu różnorakich czynności na zlecenie klienta w rodzaju blokad na rachunku celem wystawienia świadectwa depozytowego, wydawania potwierdzeń sald na rachunkach, obsługi wezwań w trybie ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi itp., jeżeli w istocie były przypisane do danej transakcji i służyły nabyciu papierów wartościowych-mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli natomiast były one konieczne aby mogło dojść do transakcji sprzedaży papierów wartościowych-w takim wypadku mogą zostać zaliczone do kosztów odpłatnego zbycia, o których mowa w przywołanym wcześniej art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ nie może zatem potwierdzić prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do tych wydatków ponieważ wydatki te będą mogły pomniejszać przychód jako koszty uzyskania przychodów lub jako koszty odpłatnego zbycia jedynie wówczas, gdy zostały faktycznie poniesione w związku z nabyciem lub odpłatnym zbyciem papierów wartościowych. Natomiast już związek przyczynowo-skutkowy poniesionego wydatku dotyczącego zawiadomienia spółki w związku z uczestnictwem w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy z przychodem wydaje się znikomy i ewentualna konieczność poniesienia tego wydatku musiałaby być udowodniona przez Wnioskodawcę w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Wątpliwe również, zdaniem Organu, wydaje się być zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych ze sporządzeniem ekspertyzy w zakresie czy określone koszty mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu z tytułu dochodów kapitałowych poprzez odpłatne zbycie papierów wartościowych notowanych na giełdzie papierów wartościowych.

W opinii Organu wydatek ten nie ma ani bezpośredniego ani pośredniego związku z przychodem. Także składka członkowska nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu. Ww. wydatki pozwalają Wnioskodawcy pogłębiać wiedzę z zakresu inwestowania na giełdzie papierów wartościowych, którą może wykorzystać nie tylko przy ściśle określonych inwestycjach. Zdobyta wiedza ogólna z danej dziedziny może pozwolić Wnioskodawcy na podejmowanie również innych decyzji związanych zarówno z rozwojem zawodowym jak i może pomóc Wnioskodawcy w całej jego działalności inwestycyjnej a nie tylko przy zawieraniu konkretnych transakcji na rynku kapitałowym. Organ zauważa, że pojęcia kosztów nie można wykorzystywać dla uzasadnienia zdobywania ogólnej wiedzy w danej dziedzinie. Wnioskodawca wskazał także, że poniósł koszty postepowań prawnych przeciwko dwóm spółkom, w których posiadał pakiety akcji i które to procesy dotyczyły uchylenia uchwał walnego zgromadzenia, konieczne celem obrony interesów Wnioskodawcy jako akcjonariusza tych spółek. Wnioskodawca podał, że oprócz tego równolegle prowadzone były postępowania karne związane z działalnością jednej z tych spółek z zawiadomienia Wnioskodawcy. Wskutek powyższych czynności Wnioskodawca poniósł określone koszty obejmujące przede wszystkim: wpisy sądowe od wniesienia pozwu oraz obsługę prawną ze strony wynajętej kancelarii prawnej na podstawie umowy i doradztwo prawne na podstawie faktury. Oprócz powyższych kosztów Wnioskodawca poniósł także niewielkie koszty związane z obsługą korespondencji sądowej i korespondencji z prokuraturą. W wyniku jednego z tych procesów doszło do ugody, na podstawie której Wnioskodawca sprzedał akcje spółki, przeciwko której prowadził postępowanie sądowe i przychód z tej sprzedaży Wnioskodawca wykazał w zeznaniu PIT-38. Natomiast w wyniku drugiego z tych procesów doszło do sądowego uchylenia skarżonej uchwały.

Organ zauważa, że koszty dotyczące powyższych postępowań zostały poniesione przez Wnioskodawcę jako akcjonariusza danych spółek giełdowych w celu zapewnienia właściwego reprezentowania swoich interesów z tytułu uczestniczenia w spółkach. Wydatki te nie mają jednak związku ani z nabyciem akcji, ani też z ich odpłatnym zbyciem w związku z czym nie mogą zostać zaliczone ani do kosztów uzyskania przychodów, nie mogą być też kosztem odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Istotną przesłanką zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest bowiem zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego między tymi wydatkami a osiągniętym przychodem, a w obu sytuacjach związek ten jest znikomy i trudny do udowodnienia.

Wnioskodawca do kosztów uzyskania przychodu może zaliczyć koszty internetu w tej części, w której służył on dokonywaniu operacji na giełdzie pod warunkiem, że rzeczywiście wykorzystywany był wyłącznie w celu prowadzenia transakcji na rynku kapitałowym. Wnioskodawca może również zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu opłaty związane z czynnościami domu maklerskiego oraz inne opłaty (tj. dodatkowe opłaty z tytułu różnorakich czynności na zlecenie klienta w rodzaju blokad na rachunku celem wystawienia świadectwa depozytowego, wydawania potwierdzeń sald na rachunkach, obsługi wezwań w trybie ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi itp.); jednak wyłącznie wówczas gdy były przypisane do danej transakcji i służyły nabyciu papierów wartościowych. Z kolei, jeśli były niezbędne aby mogło dojść do transakcji sprzedaży papierów wartościowych, Wnioskodawca może je zaliczyć do kosztów odpłatnego zbycia, o których mowa w przywołanym wcześniej art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ ponadto ponownie podkreślił, że nie może potwierdzić prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do tych wydatków ponieważ wydatki te będą mogły pomniejszać przychód jako koszty uzyskania przychodów lub jako koszty odpłatnego zbycia jedynie wówczas, gdy zostały faktycznie poniesione w związku z nabyciem lub odpłatnym zbyciem papierów wartościowych. Poza tym Organ wskazuje, że poniesiony wydatek dotyczący zawiadomienia spółki na zlecenie klienta w związku z uczestnictwem w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy ma znikomy związek przyczynowo-skutkowy z przychodem, niemniej nie przesądza o braku możliwości zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodu czy odpłatnego zbycia. Przy czym ewentualna konieczność poniesienia tego wydatku musiałaby być udowodniona przez Wnioskodawcę w prowadzonym postępowaniu dowodowym.

Natomiast koszty doradztwa związanego ze sporządzeniem ekspertyzy w zakresie uznania określonych kosztów za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, koszty opisanych we wniosku postępowań sądowych przeciwko dwóm spółkom giełdowym oraz składki na Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, ani kosztów odpłatnego zbycia. Przy czym należy pamiętać, że wydatki uznane za koszty uzyskania przychodu podlegają zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodu w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, przy założeniu, że Wnioskodawca osiągnął w danym roku podatkowym przychód z odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Organ podkreślił powtórnie fakt, że ww. wydatki muszą być właściwie udokumentowane oraz, że to na podatniku spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami a osiąganymi przychodami oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Jednocześnie Organ nadmienił, że wykazanie związku poniesionych wydatków z działalnością inwestycyjną na rynku kapitałowym oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów spoczywa na podatniku, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Interpretację indywidualną wydaje się bowiem wyłącznie w oparciu o stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez Wnioskodawcę, natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ prowadzi postępowanie dowodowe w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, który rzeczywiście zaistniał.

Wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, ten stwierdził jednak brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. interpretację Skarżący zarzucił naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. podnosząc, że organ interpretacyjny pominął kwestię "zabezpieczenia i zachowania źródła".

Odpowiadając na skargę, Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 lipca 2017 r. sygn. akt i SA/Kr 529/17 uznał, że skarga była zasadna. Na wstępie Sąd wskazał na regulacje art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1932 z późn. zm. dalej "O.p.") i poczynił rozważania dotyczące istoty indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przytaczając art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazał, że kosztem uzyskania przychodów są przede wszystkim koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła.

Rozważenia przez organ, zdaniem Sądu pierwszej instancji wymagała druga część przytoczonej definicji odwołująca się do celu ponoszenia kosztów jako "zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów", co podnosił Skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W zaskarżonej interpretacji tj. w części w której stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe brakło natomiast rozważań dotyczących właśnie zagadnienia zabezpieczenia względnie zachowania źródła przychodów a jest to niezbędne dla prawidłowego wyłożenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w kontekście przedstawionego stanu faktycznego sprawy tzn. zaistniałego stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie wniósł organ, który zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej pkt I. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na zasadzie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") rozpoznanie skargi lub uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie następujących przepisów prawa materialnego t.j. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f poprzez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ pominął wykładnię drugiego członu definicji, czyli poniesienia kosztów w celu "zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów".

Skarżący w piśmie procesowym wskazał, że w jego ocenie WSA prawidłowo zastosował przepisy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3495/17 uchylił wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną nie wyjaśnił czy w jego ocenie organ interpretacyjny nie dokonując rozważań dotyczących zagadnienia zabezpieczenia względnie zachowania źródła przychodów w kontekście przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, czy też może błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a ma to szczególne znaczenie w kontekście związania wynikającego z art. 57a p.p.s.a.

Ponieważ najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się uzasadniony rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej w ocenie Sądu było przedwczesne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd jest związany wykładnią prawa, dokonaną przez NSA w wyroku z 28 sierpnia 2019 r. Nakazuje to treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Niemniej jednak Sąd Kasacyjny nie odniósł się do zarzutów merytorycznych a jedynie zakwestionował błędy uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zatem zasadnicza kwestia będąca przedmiotem rozstrzygnięcia jest otwarta.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się natomiast wokół problemu kosztów uzyskania przychodów przy odpłatnym zbyciu papierów wartościowych.

W ocenie Organu zakwestionowane wydatki Wnioskodawcy nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu, ani też w celu zabezpieczenia, czy zachowania źródła przychodu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę argumentację tę w pełni podziela.

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią inaczej - jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 30b ust. 1 ww. ustawy - od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, w tym z realizacji praw wynikających z tych instrumentów, z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu. Sposób obliczania dochodu ze zbycia papierów wartościowych określony został w art. 3 Ob ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 30b ust. 2 pkt 1 ww. ustawy - dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f lub ust. 1g, lub art. 23 ust. 1 pkt 38, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 13 i 14, osiągnięta w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy - nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie łub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e.

Z kolei z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ta ogólna formuła kosztów uzyskania przychodów precyzowana jest w przepisach szczególnych, w których - w przypadku wybranych kategorii przychodów - określa się zasady kalkulacji tych kosztów. W tym zakresie zasada ta jest istotnie modyfikowana.

Natomiast w myśl art. 22 ust. 4 ww. ustawy - koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10.

Podsumowując z art. 30b ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., wynika, że dochodem z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych jest różnica osiągnięta w roku podatkowym między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych a kosztami uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów będą natomiast wydatki na nabycie papierów wartościowych, zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 38. Wydatki na nabycie obejmują nie tylko cenę zakupywanego papieru wartościowego, lecz także wszelkie koszty z związane z tym nabyciem np. prowizje maklerskie. Pojęcie to nie obejmuje natomiast wydatków związanych z ochroną czy też zabezpieczeniem czy utrzymaniem wartości papierów wartościowych, albowiem źródłem przychodów jest w tym przypadku jedynie samo odpłatne zbycie papierów wartościowych.

Jak słusznie wskazywał organ interpretacyjny, nie każdy wydatek ponoszony w związku z osiągniętym przychodem stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem osiągnięcia przychodów a zatem ten cel musi być widoczny, a ponoszone koszty winny ten cel realizować.

Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika, powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast badać istnienie związku przyczynowego, pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II FSK 589/10 sformułował tezę wedle, której "Związanie danego wydatku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą jest warunkiem koniecznym lecz niewystarczającym do uznania go za koszt uzyskania przychodu". W uzasadnieniu wyroku wskazał, że "możliwość zaliczenia danego wydatku do kosztu podatkowego zachodzi tylko wówczas, gdy spełnia on jeden z celów przewidzianych w omówionej wyżej normie prawnej. Dlatego też należy stwierdzić, że związanie danego wydatku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą jest warunkiem koniecznym lecz niewystarczającym do uznania go za koszt uzyskania przychodu. Niezbędne jest bowiem też spełnienie co najmniej jednego z celów określonych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tożsame brzmienie przepisu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)".

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano też, że "gramatyczna wykładnia przepisu (art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f) prowadzi do wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów, kosztów pod tym jednakże warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Dodatkowo z treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f wyprowadzić należy wniosek, że podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Jeżeli nadto podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi od konkretnego dostawcy, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1318/16, WSA w Warszawie z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 383/17 oraz wyrok NSA dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 425/12, CBOSA).

Orzeczenia te odnoszą się do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Z uwagi na fakt, że Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej możliwość odliczenia kosztów należy wiązać z bezpośrednim związkiem i ich wpływem na wielkość osiągniętego przychodu - wydatki na nabycie.

Na uwagę zasługuje również fakt, ze Skarżący czerpie zyski z odpłatnego zbycia papierów wartościowych rozliczanych w oparciu o PIT -28. Skarżący nie prowadzi zatem odrębnej, formalnej działalności gospodarczej, posiadającej odrębną od majątku prywatnego strukturę organizacyjną w ramach, której ponosi określony koszty uzyskania przychodu w ramach tejże działalności gospodarczej. Chodzi tutaj o koszty pośrednie, które niekiedy trudno powiązać działalnością gospodarczą, a które niewątpliwie są jej niezbędnym elementem. Tym bardziej, w takiej sytuacji, należy restrykcyjnie podejść do wykładni pojęcia "koszty uzyskania przychodu" albowiem szereg wydatków ponoszonych przez Skarżącego przy obrocie papierami wartościowymi są jedocześnie wydatkami związanymi z jego prywatnym życiem " np. koszty prądu utrzymania i wyposażenia lokalu mieszkalnego w którym dokonywane są czynności obrotu papierami wartościowymi, itp., Mimo pewnych powiązań z działalnością zarobkowa, nie mogą być uznane jako koszty pośrednie tej działalności a to z uwagi na brak wyodrębnienia działalności i niemożność przypisania do sprzedaży. W takiej sytuacji nie zachodzi zatem związek przyczynowo skutkowy z przychodem.

W ocenie Sądu Organ w wydanej indywidualnej interpretacji prawidłowo dokonał wykładni art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., który należy wiązać z art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 38 u.p.do.f. i odniósł się do wszystkich wskazanych przez Wnioskodawcę kosztów stwierdzając, że Wnioskodawca do kosztów uzyskania przychodu może zaliczyć koszty internetu w tej części, w której służył on dokonywaniu operacji na giełdzie pod warunkiem, że rzeczywiście wykorzystywany był wyłącznie w celu prowadzenia transakcji na rynku kapitałowym.

Organ wskazał, że Wnioskodawca może również zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu opłaty związane z czynnościami domu maklerskiego oraz inne opłaty (tj. dodatkowe opłaty z tytułu różnorakich czynności na zlecenie klienta w rodzaju blokad na rachunku celem wystawienia świadectwa depozytowego, wydawania potwierdzeń sald na rachunkach, obsługi wezwań w trybie ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi itp.); jednak wyłącznie wówczas gdy były przypisane do danej transakcji i służyły nabyciu papierów wartościowych.

Z kolei, jeśli były niezbędne aby mogło dojść do transakcji sprzedaży papierów wartościowych, Wnioskodawca może je zaliczyć do kosztów odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koreluje to bowiem z ww. zaprezentowanym stanowiskiem, że wydatki te muszą być wyraźnie oddzielone od sfery prywatnego tzn. nie związanego z działalnością zarobkową, życia Skarżącego.

Organ ponadto podkreślił, że nie może potwierdzić prawidłowości stanowiska Skarżącego w odniesieniu do tych wydatków ponieważ wydatki te będą mogły pomniejszać przychód jako koszty uzyskania przychodów lub jako koszty odpłatnego zbycia jedynie wówczas, gdy zostały faktycznie poniesione w związku z nabyciem lub odpłatnym zbyciem papierów wartościowych.

W tej części interpretacji, w której organ interpretacyjny nie uznał wydatków za koszty uzyskania przychodu w ocenie Sądu prawidłowo wykazał, iż wydatki nie mają związku przyczynowo skutkowego z osiągniętym przychodem jak i wbrew temu co Skarżący podnosi, nie są to koszty w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. Między poniesieniem kosztu a możliwością zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodów powinien również istnieć związek przyczynowy.

W pełni należy podzielić argumentacje organu, iż wydatki w postaci postępowania prawnego przeciwko spółkom, w których Skarżący był akcjonariuszem, składek w Stowarzyszeniu Inwestorów Indywidualnych, opłat narzuconych przez dom maklerski w zakresie czynności dodatkowych nieprzypisanych do konkretnej transakcji na papierach wartościowych nie są poniesione w celu zachowania czy zabezpieczenie źródła przychodów.

Wydatki te nie były związane z nabyciem papierów wartościowych, ani też z ich odpłatnym zbyciem w związku z czym nie mogły zostać zaliczone ani do kosztów uzyskania przychodów, nie mogły być też kosztem odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Wydatki te nie pozostawały także w ścisłym związku przyczynowo skutkowym z uzyskanym przychodem z obrotu papierami wartościowymi. Były to wydatki związane z funkcjonowaniem Skarżącego w spółce jako akcjonariusza. Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 23 ust. 30 u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składki na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa. Skarżący we wniosku nie wykazał, że opłacana składka na rzecz Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych ma taki charakter.

Natomiast wydatek dotyczący zawiadomienia spółki na zlecenie klienta w związku z uczestnictwem w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy w ocenie Sądu nie ma związku przyczynowo-skutkowy z przychodem, albowiem nie jest związany z nabyciem papierów wartościowych a jedynie z bieżącym funkcjonowaniem spółki. Nie jest to wydatek na nabycie papierów wartościowych.

Nie można również podzielić zarzutu, że koszty doradztwa należy uznać za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Należy bowiem mieć na uwadze, że koszty doradztwa podatkowego, o które pytał Skarżący dotyczyły sporządzenia ekspertyzy przez doradcę podatkowego w kwestii uznania, czy określone koszty mogą być kosztami uzyskania przychodu. W ocenie Sądu wydatek ten nie ma ani bezpośredniego ani pośredniego związku z przychodem. Nie jest to bowiem wydatek związany z nabyciem papierów wartościowych. Jak już wcześniej wykazano Skarżący nie prowadzi bowiem działalności gospodarczej związanej z obrotem papierami wartościowymi, a jedynie uzyskuje dochód z odpłatnego zbycia tych papierów. Zatem źródłem przychodów, którym mowa w art. 22 jest odpłatne zbycie papierów wartościowych (art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f) nie zaś działalność związana z szeroko rozumianym obrotem tymi papierami w ramach, którego przedsiębiorca ponosi szereg wydatków,które można zakwalifikować jako koszty bezpośrednie i pośrednie.

W podstawie prawnej zaskarżonej interpretacji organ interpretacyjny wskazał przepis art. 14b § 1 O.p., zgodnie z którym organ interpretacyjny, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, rozpoznając wniosek Skarżącego o udzielenie interpretacji indywidulanej w ramach przedstawionego w nim stanu faktycznego organ interpretacyjny zobowiązany jest do jego oceny prawnej przede wszystkim na gruncie przepisów prawa podatkowego. Takiej też oceny organ interpretacyjny dokonał w zaskarżonej interpretacji.

Sąd, w wyniku kontroli legalności zaskarżonej interpretacji, nie stwierdził, by doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ interpretacyjny wyczerpująco odniósł się do stanowiska Skarżącego, przedstawiając prawidłową argumentację prawną adekwatnie do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Organ odpowiedział na pytanie postawione przez Skarżącego, wskazał przepisy znajdujące zastosowanie w badanej sprawie, dokonał ich prawidłowej wykładni i wyjaśnił w sposób zrozumiały swoje stanowisko.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.