I SA/Ke 43/14 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1644635

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 lutego 2015 r. I SA/Ke 43/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - Wydział I po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. postanawia oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 27 stycznia 2015 r. w sprawie ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. R.O. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego.

W złożonym wniosku skarżący wskazuje, że jest osobą bezrobotną, z żoną ma ustanowioną rozdzielność majątkową, obecnie mieszka u brata pozostając na jego utrzymaniu. Skarżący oświadcza, że nie posiada żadnego majątku, komornik wezwał skarżącego do zapłaty zaległych podatków na kwotę 350 tys. zł. Aktualnie skarżący poszukuje pracy.

Dane zawarte w złożonym wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącego, z uwagi na powyższe pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w następującym zakresie:

1.

udokumentowanie wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącego oraz jego żonę za 2014 rok; w przypadku uzyskania dochodu lub straty z działalności gospodarczej wraz ze wskazaniem przychodów oraz kosztów uzyskania dochodu/straty;

2.

przedłożenie wyciągu lub wykazu z posiadanych przez skarżącego oraz jego żonę, rachunków bankowych, w tym kont i kart kredytowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy;

3.

przedłożenie aktualnych zaświadczeń z właściwego Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o posiadanych/nieposiadanych przez skarżącego oraz jego żonę samochodach (obejmujących ich markę i rok produkcji);

4.

udokumentowanie miesięcznych dochodów żony skarżącego, z uwzględnieniem dochodów z ostatnich trzech miesięcy - w przypadku uzyskania dochodu lub straty z działalności gospodarczej wraz ze wskazaniem przychodów oraz kosztów uzyskania dochodu/straty;

5.

udokumentowanie posiadania/nieposiadania przez żonę skarżącego nieruchomości;

6.

udokumentowanie wskazanego przez skarżącego zajęcia komorniczego;

7.

przedłożenie oświadczenia, z jakich źródeł aktualnie skarżący czerpie środki na swoje utrzymanie;

8.

udokumentowanie ponoszonych przez skarżącego kosztów utrzymania;

9.

jeżeli skarżący jest osobą bezrobotną - przedłożenie aktualnego zaświadczenia z właściwego Urzędu Pracy potwierdzającego, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku;

10.

oświadczenie, czy skarżący korzysta z pomocy społecznej, jeżeli tak to w jakiej formie.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że w 2013 r. oraz obecnie nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada kont, nie posiada zaświadczenia z urzędu pracy oraz nie korzysta z pomocy społecznej. Skarżący oświadczył również, że w okresie zimowym zajęcia dorywcze są niedostępne, pozostaje na utrzymaniu brata nie ponosząc żadnych kosztów utrzymania.

Skarżący odnośnie dochodów, majątku oraz kont żony wskazał, że nie ma z żoną kontaktu i nie uzyskał żadnych informacji w żądanym zakresie. Oświadczył, że zamierza złożyć pozew o ich wydanie na podstawie kodeksu cywilnego i niezwłocznie po ich uzyskaniu przedłoży je w Sądzie.

Skarżący wskazał również, że zaświadczenie o nieposiadaniu pojazdów oraz zajęciu komorniczym złożył w Sądzie w marcu 2014 r.

W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Jeżeli natomiast oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, stosownie do art. 255 ustawy p.p.s.a. strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenia lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niewypełnienie obowiązku, o którym stanowi art. 255 ustawy p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 828/11 - Lex nr 1069744; postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 885/11 - Lex nr 1069781 czy postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 553/11 - Lex nr 1107595).

Stosownie bowiem do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z zestawienia brzmienia art. 252 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym jak i częściowym można jedynie wówczas, gdy strona dokładnie wykaże, w jakiej znajduje się sytuacji materialnej. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał jakie są jego rzeczywiste możliwości płatnicze, bowiem nie wykonał wezwania w zakresie przedłożenia dokumentów i oświadczeń dotyczących sytuacji majątkowej oraz finansowej jego żony. Kwestia ta ma natomiast istotne znaczenie przy ocenie przesłanek prawa pomocy. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma znaczenia w tym zakresie okoliczność istnienia między małżonkami rozdzielności majątkowej oraz fakt, że skarżący nie utrzymuje z żoną kontaktów. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, że w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim oceny aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy dokonuje się z uwzględnieniem sytuacji majątkowej współmałżonka niezależnie od panującego między nimi ustroju majątkowego. Z tego powodu rozdzielność majątkowa małżeńska nie zwalnia z obowiązku udzielenia informacji o sytuacji majątkowej oraz finansowej współmałżonka (postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 1020/12, postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 981/12, postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GZ 107/13, postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 321/13 czy postanowienia NSA z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 434/13 - wszystkie publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na małżonkach ciąży zatem obowiązek udzielenia sobie wsparcia finansowego (także w zakresie prowadzonych postępowań sądowych) niezależnie od tego w jakim ustroju majątkowym pozostają i niezależnie od tego, czy prowadzą, czy też, nie wspólne gospodarstwo domowe (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 313/13 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nieujawnienie sytuacji majątkowej oraz finansowej żony skarżącego nie pozwala zatem na całościową ocenę jego sytuacji materialnej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy współmałżonka strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny, pozwalałoby rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I FZ 426/13; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym należało stwierdzić, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek, od których uzależnione jest przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a orzekający nie jest w stanie w pełni zweryfikować sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego oraz jego możliwości płatniczych.

W konsekwencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.