Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1811987

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 11 sierpnia 2015 r.
I SA/Ke 411/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma.

Sędziowie WSA: Danuta Kuchta (spr.), Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

2.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz spółki A. kwotę 3821 (trzy tysiące osiemset dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S.-K. z dnia (...) r. nr (...) określającą DP.M. P. Sp. z o.o. w Tychach wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 323.677 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że w dniu 10 czerwca 2014 r. DP M. P. Sp. z o.o. w T. (dalej: spółka) złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2012. Spółka wskazała, że w stosunku do hali produkcyjnej o powierzchni 4.251,00 m2, w latach 2011-2013 wystąpiły względy techniczne, o których mowa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.), dalej: ustawy p.o.l., uniemożliwiające wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, co spowodowało, że budynek w tych latach winien być opodatkowany stawkami jak dla budynków tzw. pozostałych.

Organ ustalił, że spółka zakupiła powyższą nieruchomość w 2009 r. W dniach 19 stycznia 2009 r. i 22 grudnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. - K. (dalej: PINB) wydał decyzje zakazujące użytkowania przedmiotowego budynku ze względu na jego stan techniczny oraz zalecające remont lub wyburzenie. W decyzjach tych podniesiono, że budynek produkcyjny jest w złym stanie technicznym i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia.

W dniu 17 lipca 2013 r. Starosta S. wydał decyzję nr (...), którą zatwierdził rozbiórkę przedmiotowego budynku. Spółka do momentu fizycznej likwidacji budynku nie użytkowała go w żaden sposób i faktycznie nie wykorzystywała do działalności gospodarczej, ze względu na zły stan techniczny, polegający na zniszczonym pokryciu dachu, braku obróbek blacharskich, zniszczonej posadzce i podłożu, zdemontowanej instalacji i urządzeniach, w całości zniszczonym wyposażeniu budynku, ubytkach tynków i fragmentów ścian wewnętrznych.

Powołując art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. organ podniósł, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi będącemu przedsiębiorącą podatku od nieruchomości według najwyższych stawek przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków o charakterze niemieszkalnym, jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (w roku podatkowym) oraz brak możliwości wykorzystywania w przyszłości przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. W sprawie spełniony został tylko pierwszy warunek. Organ ocenił natomiast, że nie wystąpiły względy techniczne uniemożliwiające trwale prowadzenie na nieruchomości działalności gospodarczej.

Organ podniósł, że użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. wyrażenie - nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych - oznacza obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Organ wskazał, że ani zły stan spornego budynku ani wydane przez PINB decyzje nie stanowią o tym, że zaszły względy techniczne, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. Skoro spółka nie przeprowadzała koniecznych i możliwych remontów (pomimo zaleceń PINB), to była to okoliczność na którą tylko ona miała wpływ. Powyższe potwierdza pismo PINB z dnia 26 października 2010 r., w którym organ ten wyjaśnił, że po wykonaniu robót remontowych określonych w decyzjach obiekt będzie w stanie technicznym umożliwiającym jego bezpieczne użytkowanie zgodnie z jego przeznaczeniem, a zakaz użytkowania obowiązuje tylko i wyłącznie do chwili wykonania robót remontowych w przedmiotowym obiekcie.

W ocenie organu, to na przedsiębiorcy domagającym się zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania ciąży obowiązek wykazania, że względy techniczne rzeczywiście zachodzą. Spółka już od momentu zakupu przedmiotowej działki, tj. od 23 lipca 2009 r. miała wpływ na to, by względy techniczne nie stały na przeszkodzie prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z tą nieruchomością. Trwanie zaś spornego budynku w złym stanie technicznym (od roku 2009 do lipca 2013) spowodowane było odkładaniem przez spółkę decyzji o realizacji remontu, co potwierdzają załączone decyzje PINB.

Dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku w lipcu 2013 r. również nie daje podstaw do uznania, że przed rozbiórką wystąpiły względy techniczne uniemożliwiające opodatkowanie budynku najwyższą stawką podatku, skoro budynek można było doprowadzić do użytku w drodze remontu. Jak wynika z odwołania, podjęcie decyzji o rozbiórce budynku (zamiast remoncie) podyktowane było względami ekonomicznymi, których nie można jednakże zaliczyć do przyczyn uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zły stan techniczny analizowanego budynku nie był stanem trwałym a jego "trwanie" było uwarunkowane od woli podatnika. Jednocześnie, w sprawie nie ma znaczenia zużycie czy też brak w przedmiotowym budynku takich elementów jak ubytki w pokryciu dachu, rynien, stolarki okiennej i drzwiowej, odtworzenie pomieszczeń socjalnych, otulenia zbrojenia, tynków, powłok malarskich, posadzek, instalacji elektrycznej, wodociągowej, centralnego ogrzewania itp., bowiem urządzenia te nie dotyczą konstrukcji budynku.

Dalej organ podniósł, że mimo czasowego niewykorzystywania budynku nie przestał być on nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Ze znajdującego się w aktach odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki wynika, że jednym z przedmiotów działalności spółki jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Przykładową działalnością gospodarczą wykonywaną przez spółkę w stosunku do opodatkowanej nieruchomości, może być zatem np. jej sprzedaż, bez konieczności wykonywania żadnych remontów czy napraw.

Podatnik nie przedstawił do akt sprawy żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że przedmiotowy budynek nie nadaje się do remontu czy też naprawy i konieczne jest jego wyburzenie. Decyzje PINB świadczą o złym stanie technicznym nieruchomości, jednakże nie wskazują, że stan ten jest trwałym którego nie da się naprawić w drodze remontu budynku. Również decyzja Starosty S. udzielająca pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku potwierdza pośrednio zły stan techniczny budynku, jednakże nie świadczy o niemożności jego naprawy w drodze remontu. Bez znaczenia jest także fakt, że spółka zakupiła budynek w złym stanie technicznym. Spółka bowiem od chwili jego zakupu, będąc właścicielem, miała możliwość doprowadzenia budynku do stanu w którym mógłby być bezpiecznie użytkowany, zgodnie z jego przemysłowym przeznaczeniem. Fakt, że spółka dopiero w roku 2013 (po 4 latach od zakupu) podjęła decyzję co do losów budynku (naprawa czy wyburzenie) nie może stanowić o tym, że budynek z przyczyn obiektywnych znajdował się w nieodpowiednim stanie technicznym wykluczającym prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ zwrócił uwagę na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 4/12 i I SA/Ke 5/12, w których Sąd oddalił skargi spółki na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 i 2010. Sąd zgodził się z organem, że będący przedmiotem sprawy budynek przemysłowy winien zostać opodatkowany według najwyższych stawek podatku, bowiem jego nieodpowiedni stan techniczny zależny był od woli właściciela, który nie dokonywał jego naprawy, pomimo nakazu remontu budynku wynikającego z decyzji PINB.

Spółka złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Wskazując na jej wadliwość w części, w której organ odmówił zmiany kwalifikacji prawno - podatkowej budynku hali produkcyjnej zarzuciła:

I.

naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:

1.

art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji - zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez:

- nieuwzględnienie, że budynek znajdował się w złym stanie technicznym, zagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, był zniszczony, zdewastowany, z licznymi ubytkami, uszkodzeniami, pozbawiony instalacji wewnętrznych i z powyższych względów nie był i nie mógł być użytkowany;

- błędną ocenę decyzji PINB z których wynika, że przedmiotowy budynek został wyłączony z użytkowania ze względu na zły stan techniczny zagrażający bezpieczeństwu osób i mienia, a w celu doprowadzenia obiektu do stanu spełniającego warunki i normy użytkowe konieczne było przeprowadzenie czynności naprawczych mających charakter gruntownego remontu lub dokonanie rozbiórki części lub całości budynku. Potwierdza to, zdaniem skarżącej, że budynek nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, niemożność ta nie miała charakteru przejściowego, a zatem zaistniały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej; ponadto, z decyzji tych wynika, że budynek został zdewastowany przez osoby trzecie, czyli zły stan budynku nie powstał z uwagi na zaniedbania skarżącego, lecz istniał już wcześniej, a brak jest podstaw, aby wymagać od skarżącego dokonywania remontów, które są dla niego nieopłacalne ekonomicznie;

- błędną ocenę decyzji Starosty S.ego nr 219/2013 o pozwoleniu na rozbiórkę budynku hali produkcyjnej, z której wynika, że budynek został zakwalifikowany do rozbiórki, a w przypadku obiektu, w stosunku do którego wydano decyzję rozbiórkową, nie chodzi o jego przejściowe niewykorzystywanie do wykonywania działalności gospodarczej lecz definitywne wyłączenie takiego obiektu z takiej działalności; organ nie uwzględnił okoliczności, że stan techniczny budynku hali produkcyjnej stanowił o zaistnieniu względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l.; brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca mimo tak złego stanu technicznego powinna go remontować, skoro w celu umożliwienia korzystania z budynku konieczny byłby remont generalny;

- błędne przyjęcie, że rozbiórka była dokonana "zamiast" remontu, gdy tymczasem technologia budowlana pozwala na przeprowadzenie remontu nawet najbardziej zdewastowanego budynku, ale analiza możliwości wykonania remontu musi uwzględniać ich opłacalność oraz celowość;

- powoływanie się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wydane w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2010, podczas gdy dotyczą one innego czasookresu i zostały wydane na gruncie innego stanu faktycznego, a zatem nie są miarodajne w przypadku określenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2011 - 2013;

- przyjęcie, że działalnością gospodarczą wykonywaną przez spółkę w stosunku do opodatkowanej nieruchomości może być np. jej sprzedaż, podczas gdy spółka prowadzi działalność gospodarczą głównie w zakresie produkcji surówki, żelazostopów, żeliwa i stali oraz wyrobów hutniczych, produkcji pozostałych wyrobów ze stali poddanej wstępnej obróbce oraz odlewnictwa m.i; w danym okresie nie wykonywała działalności wskazywanej przez organ;

2.

art. 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie odmiennych ustaleń niż wynikające z decyzji organu nadzoru budowlanego w sprawie wyłączenia z użytkowania budynku hali produkcyjnej z uwagi na zły stan techniczny oraz decyzji Starosty S.ego w sprawie pozwolenia na rozbiórkę budynku, podczas gdy decyzje te jako dokumenty urzędowe, stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone, a więc złego stanu technicznego budynku;

3.

art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 § 3 tej ustawy poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy powinna ona zostać uchylona a postępowanie umorzone w całości,

II.

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. przez błędną wykładnię pojęcia "względów technicznych". Skarżąca podniosła, że przepis ten nie wskazuje, aby "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności miały charakter trwały oraz były niezależne od podatnika, ustawodawca nie wprowadził kryterium przyczynienia się (lub braku przyczynienia się) podatnika do względów technicznych; jeżeli obiekt wymaga generalnego remontu, to oznacza to, że właśnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności. Wyłączenie mocą decyzji organu nadzoru budowlanego budynku z użytkowania ze względu na zły stan techniczny kwalifikujący budynek do generalnego remontu, a nawet rozbiórki, a następnie dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku, oznaczał, że stan techniczny budynku nie miał charakteru przejściowego, a nadto budynek został zdewastowany przez poprzednich właścicieli, zatem stan ten zaistniał niezależnie od skarżącego; obiekt przeznaczony do rozbiórki, niezależnie od przyczyn wydania takiej decyzji z istoty rzeczy nie służy do prowadzenia działalności gospodarczej.

Z istoty pojęcia charakteru przejściowego złego stanu technicznego budynku wynika, że po ustaniu tego stanu obiekt powinien powrócić do prawidłowego stanu technicznego, podczas gdy w niniejszej sprawie budynek został zlikwidowany;

2.

art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu, że budynek hali produkcyjnej mógł być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i być w tym okresie opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawką dla budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy p.o.l.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Spór dotyczy prawidłowości opodatkowania hali produkcyjnej o powierzchni 4.251 m2 położonej na działce nr 1/112 w S. - K. Zdaniem skarżącej, sporny budynek z uwagi na względy techniczne nie mógł być wykorzystany w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, przez co spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. Organ zakwestionował to stanowisko podnosząc, że w sprawie zaszła przejściowa niemożność wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności i po przeprowadzeniu remontu obiekt mógł się do tego nadawać, w związku z czym w sprawie nie ma zastosowania niniejszy przepis.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., prawidłowe jest stanowisko skarżącej.

Na wstępie należy wskazać, że organ zebrał pełny materiał dowodowy na podstawie którego prawidłowo ustalił stan faktyczny. Niewątpliwie z decyzji PINB z dnia (...) r. i z dnia (...) r., protokołu oględzin i dołączonych do niego fotografii, decyzji Starosty S. z dnia 17 lipca 2013 r. nr 219/2013 i dołączonego do niej projektu budowalnego rozbiórki budynku oraz twierdzeń i wyjaśnień spółki wynika, że w okresie od 2011 r. do lipca 2013 r. stan techniczny budynku był zły. Zakres jego uszkodzeń, zużycia i ubytków w konstrukcji i wyposażeniu polegał na zniszczonym pokryciu dachu, braku obróbek blacharskich, zniszczonej posadzce i podłożu, zdemontowanej instalacji i urządzeniach, w całości zniszczonym wyposażeniu budynku, ubytkach tynków i fragmentów ścian wewnętrznych. Stan techniczny budynku uniemożliwiał prowadzenie w nim działalności gospodarczej. W rezultacie budynek został przeznaczony do rozbiórki.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ nieprawidłowo zastosował przepis prawa materialnego, tj. przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l.

Z powyższego wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że grunt, budynek lub budowla uznawane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.

W zakresie interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również sama redakcja powołanego przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany", wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2009 r. II FSK 747/08, z 12 kwietnia 2011 r.

II FSK 2128/09, z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10, z 10 czerwca 2011 r.

II FSK 226/10, z 14 listopada 2012 r. II FSK 521/11, z 19 lipca 2013 r. II FSK 2188/11, z 7 lutego 2014 r. II FSK 458/12 i II FSK 1059/12, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie cecha ta postrzegana jest w doktrynie, gdzie wskazano, że interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, Komentarz, Warszawa 2012, s. 53). Przez użyte w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r. II FSK 821/12 oraz L. Etel, Podatek (...) s. 55).

Organ prawidłowo wskazał, że z użytego przez ustawodawcę w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. sformułowania "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", wynika, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi będącemu przedsiębiorcą, podatku od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków o charakterze niemieszkalnym, jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (w roku podatkowym) oraz brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że spełniony został pierwszy z warunków. Natomiast błędnie organ uznał, że nie zaszedł i drugi.

W ocenie Sądu, poczynione przez organ ustalenia prowadzą do wniosku, że stopień dewastacji budynku był na tyle zaawansowany w opodatkowanym roku, że nie pozwalał uznać, iż istnieją możliwości prowadzenia w nim w przyszłości działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że wskazanymi wyżej decyzjami PINB nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez remont budynku i zakazał użytkowania budynku do czasu usunięcia nieprawidłowości. Jednocześnie organ ten podniósł, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości - złego stanu technicznego, może nastąpić również poprzez rozbiórkę całości lub części budynku. Już z tych decyzji wynika więc, że stan techniczny sugerował rozbiórkę budynku, a przez to niemożność prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Kluczową okolicznością jest jednakże wydanie przez Starostę S. decyzji zatwierdzającej projekt budowalny o rozbiórce i udzielającej pozwolenia na tę rozbiórkę. Jak zaznaczono w projekcie budowalnym, konieczność likwidacji obiektu wynika bezpośrednio ze złego stanu technicznego zagrażającego bezpieczeństwu ludzi. Wprawdzie decyzja Starosty wydana została w dniu 17 lipca 2013 r., a ocenie w niniejszej sprawie podlega 2012 rok, jednakże okoliczności stwierdzone tą decyzją rzutują na ocenę stanów w latach wcześniejszych. Degradacja budynku nie nastąpiła przecież bezpośrednio przed wydaniem decyzji w 2013 r., tylko była procesem systematycznym, rozciągniętym w czasie, uwzględnionym zresztą już w decyzjach z 2009 r. Niemniej istotą sprawy jest to, że decyzja Starosty S. o rozbiórce potwierdza, że budynek był na tyle zniszczony, iż racjonalnym rozwiązaniem okazała się jedynie jego likwidacja. To zaś determinuje uznanie, że zły stan techniczny nie był przejściowy, lecz trwały. Jak wyżej podniesiono, przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości. Taka też sytuacja zaszła w przedmiotowej sprawie, gdzie zły stan techniczny okazał się przesłanką podjęcia decyzji o rozbiórce budynku.

Powyższe oznacza, że w sprawie zaszła przesłanka z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. polegająca na tym, że przedmiot opodatkowania, czyli hala produkcyjna nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Przesłanka ta zrealizowała się poprzez fakt, że zły stan techniczny budynku był stanem trwałym, nieodwracalnym, kwalifikującym obiekt do rozbiórki. Takiej oceny nie dokonał organ, skupiając się na okoliczności, że PINB w swoich decyzjach wskazywał na możliwość przeprowadzenia remontu. Należy jednak podnieść, że stanowisko organu byłoby zasadne w kontekście stanu faktycznego niedeterminowanego decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę. Taka zresztą sytuacja miała miejsce w decyzjach dotyczących spornej hali określających podatek od nieruchomości za rok 2009 i 2010, od których tutejszy Sąd oddalił skargi w sprawach o sygn. akt I SA/Ke 4/12 i I SA/Ke 5/12. Natomiast w warunkach przedmiotowej sprawy, treść decyzji Starosty winna odwieść organ od podejmowania rozważań na temat możliwości prowadzenia remontu w spornym budynku, bo takowe było niecelowe.

Podsumowując, zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. W konsekwencji zaś ustalenia, że w sprawie zaszła przesłanka z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., bez znaczenia dla sprawy pozostają kwestie w zakresie stanu budynku w chwili jego zakupu przez spółkę oraz zakres działalności spółki wynikający z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd nie podziela natomiast tych zarzutów, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania podatkowego: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo zebrał i ocenił dowody, w tym dowody z dokumentów urzędowych jakimi są decyzje PINB i Starosty S.ego, natomiast błędnie zastosował przepis prawa materialnego uznając, że nie został spełniony warunek niemożności wykorzystania hali produkcyjnej do działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę w przyszłości.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ prawidłowo zastosuje prawo materialne, uwzględniając dokonaną wyżej przez Sąd wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a.,

w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Ponadto na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd w punkcie drugim wskazał, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. O kosztach w punkcie trzecim Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę 3.821 zł złożyły się wpis od skargi 1.404 zł, koszty zastępstwa procesowego 2.400 zł i opłata od pełnomocnictwa 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.