Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2750450

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 14 listopada 2019 r.
I SA/Go 636/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka.

Sędziowie WSA: Dariusz Skupień, Jacek Niedzielski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie płatności ekologicznej na 2018 rok

1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości.

2. Zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

M.K. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) (dalej: DOR, organ) nr (...) z (...) lipca 2019 r. utrzymującą w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (...) (dalej: Kierownik BP, organ I instancji) nr (...) z (...) marca 2019 r. w sprawie odmowy przyznania płatności ekologicznej PROW (...) na rok 2018.

Z akt administracyjnych postępowania wynika następujący stan faktyczny.

Jako postawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 26 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627 z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1784), zwanym dalej rozporządzeniem ekologicznym, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.).

Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ wskazał, że w dniu 10.05.2018 wpłynął wniosek o przyznanie płatności na rok 2018, w którym Skarżący ubiegał się o przyznanie płatności ekologicznej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna przysługuje rolnikowi, jeżeli: - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, - łączna powierzchnia posiadanych przez niego użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, wynosi co najmniej 1 ha, - realizuje 5-letnie zobowiązanie ekologiczne, o którym mowa w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, - spełnia warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu ekologicznym.

Organ pierwszej instancji wskazał dalej, że we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej zadeklarowano powierzchnię 18,26 ha w ramach wariantu: 9.1 Uprawy zielarskie po okresie konwersji. Powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności ekologicznej w ramach poszczególnych wariantu: 9.1 Uprawy zielarskie po okresie konwersji wynosi 18,26 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu: 9.1 Uprawy zielarskie po okresie konwersji wynosi 0,00 ha.

Podkreślono, że warunkiem przyznania płatności ekologicznej w ramach wariantu: 9.1 Uprawy zielarskie po okresie konwersji jest prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia (UE) nr 834/2007 nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007" oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia.

Płatność ekologiczna z tytułu realizacji zobowiązania ekologicznego w ramach pakietu 9 Uprawy zielarskie po okresie konwersji jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z 25 czerwca 2009 o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1054 z późn. zm.), zwaną dalej "ustawą o rolnictwie ekologicznym".

Stwierdzono, że potwierdzeniem prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym jest zamieszczenie danych rolnika przez upoważnione jednostki certyfikujące na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w danym roku.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym Jednostka certyfikująca przekazuje Prezesowi Agencji, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień (...) listopada tego roku.

Wykaz producentów sporządzany jest na formularzu, którego wzór określany jest w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wydawanym na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Wzór wykazu obowiązujący w kampanii 2018 został określony w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 lipca 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzoru formularza wykazu producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U. poz. 1384).

Dalej organ stwierdził, że zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o rolnictwie ekologicznym, jeżeli w wyniku kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą zostanie stwierdzona konieczność uzupełnienia lub zmiany danych zawartych w wykazie przekazanym do dnia 30 listopada, jednostka certyfikująca może uzupełnić lub zmienić ten wykaz, według stanu na dzień (...) grudnia tego roku, w terminie da dnia 14 stycznia roku następującego po roku przekazania tego wykazu.

Stosownie zaś do art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym zgłoszenia błędów lub pomyłek w wykazie jednostka certyfikująca może dokonywać do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu.

Organ pierwszej instancji podkreślił, że w toku postępowania nie odnaleziono rolnika na przekazanych przez jednostki certyfikujące wykazach. Z zebranej dokumentacji wynika, że jednostka certyfikująca przeprowadziła kontrolę ekologiczną produkcji rolnej w gospodarstwie Skarżącego w dniu (...).08.2018 r. Inspektor jednostki certyfikującej w raporcie wykazał niezgodności, które zgodnie ze wskazaniem kontrolującego winny być poprawione do dnia 12 września 2018 r. - zalecono przesłanie zaktualizowanego zgłoszenia podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego. Wskazano również, że z wyjaśnień Skarżącego zawartych w piśmie z dnia (...)-03-2019 r., wynika, iż czynności tej dokonano w dniu (...)-12-2018 r., poprzez nadanie przesyłki zwykłej w urzędzie pocztowym. W korespondencji z dnia (...).02.2019 r. skierowanej do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, pracownik jednostki certyfikującej wskazał, że zaktualizowany formularz zgłoszenia podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego dostarczono do jednostki w dniu 7 stycznia 2019 r. W związku z tym jednostka certyfikująca nie mogła przekazać informacji o producencie w ramach wykazu, gdyż dokumentacja istotna w procesie certyfikacji została dostarczona po 31 grudnia 2018 r.

Ostatecznie organ stwierdził, że wobec braku danych z jednostki certyfikującej, nie został spełniony warunek uzyskania płatności zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, w którym stwierdził, że załączone do odwołania dokumenty potwierdzają, że prowadzi gospodarstwo ekologiczne. Do odwołania dołączył: raport z kontroli Jednostki Certyfikującej B. Sp. z o.o. (dalej: Jednostki Certyfikującej B.) przeprowadzonej (...) lipca 2018 r., Certyfikat (...) wraz załącznikiem, pismo z Jednostki Certyfikującej z (...) lutego 2019 r.

Organ odwoławczy decyzją z (...) lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W ocenie organu II instancji główną kwestią sporną, którą podniósł Skarżący w odwołaniu było ustalenie, czy organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo zinterpretował przepis § 9 ust. 1 oraz ust. 1a. rozporządzenia ekologicznego, z którego wynika, iż warunkiem przyznania płatności za realizację pakietu rolnictwo ekologiczne jest prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, wytworzenia produktu rolnictwa ekologicznego w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym oraz o dane z Jednostki Certyfikującej.

Organ stwierdził, że analiza sprawy wskazuje, iż brak Skarżącego w wykazie jest faktem i wynika wprost z Certyfikatu, który Skarżący otrzymała w roku 2019 dokładnie w dniu 8 stycznia 2019 r.

Potwierdzeniem wskazanej okoliczności jest pismo A.K., Kierownika Produktu B. sp. z o.o. cyt. "Z uwagi jednak na fakt, że jednostka Certyfikująca podjęła decyzję certyfikującą w roku 2019, w myśl art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 1a ustawy o rolnictwie ekologicznym nie mogła przekazać do Prezesa ARiMR w ramach wykazu informacji o przedmiotowym producencie, gdyż naruszyłaby prawa". Wskazany dokument strona postępowania dołączyła do akt sprawy w dniu 21 lutego 2019 r.

Organ podkreślił, że w myśl § 9 ust. 1, rozporządzenia ekologicznego w ramach wszystkich pakietów płatność RE - jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego Rozporządzenia. Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym certyfikat, to świadectwo, o którym mowa w art. 29 Rozporządzenia nr 834/2007. W myśl art. 29. Ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 organy kontrolne i jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 27 ust. 4, wydają certyfikat każdemu podmiotowi gospodarczemu, który podlega ich kontroli, który w obszarze swojej działalności spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, certyfikat umożliwia co najmniej identyfikację podmiotu oraz rodzaju lub asortymentu produktów, a także okresu ważności. Zgodnie z przytoczonym powyżej art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień 15 listopada danego roku.

W myśl art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, przepisów Ustawy PROW oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata (...), stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a.

W związku z powyższym pominięcie wykazu otrzymanego z Jednostki Certyfikującej - w którym nie wskazano w wykazie producentów Skarżącego jako producenta spełniającego określone wymagania dotyczące produkcji ekologiczne przy rozpatrzeniu sprawy o przyznanie płatności dla rolnictwa ekologicznego, stanowiłoby naruszenie ww. przepisów oraz przepisów rozporządzenia ekologicznego. Jednocześnie organ II instancji uważa, że brak producenta na wskazanym wykazie stanowi, iż na dzień (...) listopada roku 2018 nie spełnił on wymagań rolnictwa ekologicznego. Powyższe w swoim piśmie z dnia (...).02.2019 r. potwierdza również A.K. - Kierownik Produktu B. sp.z.o. o w którym wskazuje, iż brak Skarżącego na przekazanym do Prezesa ARiMR wykazie wynika z działań samej strony, która dopiero w dniu 7 stycznia 2019 r. wyjaśniła stwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą nieprawidłowości.

Podkreślono również, że Jednostka Certyfikująca wystawiła Skarżącemu Certyfikat od dnia (...).01.2019 r. do dnia (...).11.2019 r. pomijając rok 2018. Organ zwrócił również uwagę na sprzeczności wynikające z ww. pisma wskazując, iż zdaniem Skarżącego - Kierownika Produktu B. sp.z.o. o gospodarstwo rolne Strony spełnia wymogi rolnictwa ekologicznego jednak Jednostka Certyfikująca nie była w stanie wydać odpowiedniego Certyfikatu w roku 2018. Co więcej pomimo twierdzeń wskazanych w piśmie o spełnieniu przez rolnika wymagań w roku 2018 jak wynika z analizy zgromadzonych dokumentów w tym wykazu przekazanego do Prezesa ARiMR do dnia wydania niniejszej decyzji nie dokonano stosownego wpisu w ww. wykazie. Organ stwierdził, że brak możliwości wydania certyfikatu oraz brak wskazania gospodarstwa strony na wykazie przekazanym Prezesowi ARiMR, bez względu na przyczynę, świadczy o braku spełnienia wymagań rolnictwa ekologicznego w roku 2018.

W skardze na powyższe orzeczenie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata (...) (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1784), poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że gospodarstwo skarżącego nie spełnia wymagań dotyczących produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2018 na deklarowanych działkach w pakiecie 9.1 ze względu na fakt, że na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2018 i/lub byli objęci systemem kontroli, przekazanym Prezesowi ARiMR przez jednostkę certyfikującą B. sp. z o.o., nie występuje gospodarstwo M.K., podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do uznania, że warunkiem przyznania płatności ekologicznej jest obiektywnie weryfikowalne i udowodnione, rzeczywiste spełnienie w 2018 r. przez gospodarstwo skarżącego wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie; - art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że brak wskazania producenta rolnego przez jednostkę certyfikującą w sporządzanym przez nią wykazie producentów ekologicznych na dany rok stanowi niespełnienie przez skarżącego warunku przyznania płatności ekologicznej na ten rok, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do określenia, że obowiązek sporządzenia kompletnego wykazu producentów rolnych, objętych przez daną jednostkę certyfikującą systemem kontroli, i przekazanie tego wykazu Prezesowi ARiMR dla celów rozpatrzenia wniosku o płatność ekologiczną-jest obowiązkiem jednostki certyfikującej, zaś zaniechania takiej jednostki w przedmiotowej materii nie mogą prowadzić do Strona 2 z 16 negatywnych skutków dla producenta ekologicznego obiektywnie wykazującego spełnienie wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie w danym roku.

Podniesiono również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 27 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata (...) (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 627. dalej: ustawa PROW) w ten sposób, że w skarżonej decyzji pominięto znaczenie dowodowe pisma jednostki certyfikującej B. sp. z o.o. z dnia (...) lutego 2019 r., zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, stanowiące.potwierdzenie przez jednostkę certyfikującą, obejmującą skarżącego w 2018 r. systemem kontroli producentów ekologicznych, spełnienie przez gospodarstwo skarżącego w 2018 r. wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie; - art. 76 ust. 1 w zw. z ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 3 u.r.e., nadającym wykazowi producentów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.r.e., walor dokumentu urzędowego, w ten sposób, że błędnie uznano w skarżonej decyzji, iż brak danych o skarżącym w ww. wykazie stanowi wykazanie niespełnienia przez skarżącego wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie w danym roku, podczas gdy prawidłowe zastosowanie odnośnych przepisów postępowania powirtno prowadzić do stwierdzenia, że wyłącznie dane ujęte w wykazie, a nie ich brak, stanowią "dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone"; - art. 75 § 1 k.p.a. w ten sposób, że ocena materi u dowodowego przeprowadzona przez organy ARiMR pomija znaczenie dowodowe pisma jednostki certyfikującej B. sp. z o.o. z dnia (...) lutego 2019 r., zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy, stanowiące dowód zgodny z art. 75 § 1 k.p.a., który należałoby poczytywać jako dowód wykazujący okoliczność spełnienia w 2018 r. przez gospodarstwo rolne skarżącego wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie, która to okoliczność stanowi przesłankę przyznania wnioskowanej płatności zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia RE, a ponadto ww. pismo może być również poczytane jako skuteczny przeciwdowód w rozumieniu art. 76 § 3 k.p.a. w stosunku do dokumentu Strona 3 z 16 i urzędowego, w przypadku uznania wykazu producentów nieobejmującego skarżącego w 2018 r. za dokument urzędowy.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono m.in. o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c) i art. 135 p.p.s.a. decyzji organów I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola w granicach tak zakreślonej kognicji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się de facto do rozstrzygnięcia, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa i przy uwzględnieniu okoliczności stanu faktycznego sprawy organy prawidłowo odmówiły Skarżącemu przyznania płatności ekologicznej PROW na 2018 r.

Przypomnieć należy, że DOR stanął na stanowisku, że nie można przyznać Skarżącemu przedmiotowej płatności w pełnej wysokości, ponieważ brak możliwości wydania certyfikatu oraz brak wskazania gospodarstwa strony na wykazie przekazanym Prezesowi ARiMR, bez względu na przyczynę, świadczy o braku spełnienia wymagań rolnictwa ekologicznego w 2018 r.

Skarżący z kolei stanął na stanowisku, że okoliczności sprawy potwierdzają, że posiadał w 2018 r. status producenta ekologicznego, pomimo braku ujęcia go przez jednostkę certyfikującą na wykazie producentów ekologicznych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym.

Przypomnieć należy, że art. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym określa zadania oraz właściwość organów administracji publicznej i jednostek organizacyjnych w rolnictwie ekologicznym w zakresie wykonania przepisów rozporządzenia (...) nr 834/2007, oraz przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie przepisów tego rozporządzenia.

Stosownie do art. 7 ustawy o rolnictwie ekologicznym - jednostki certyfikujące działają w zakresie udzielonego im upoważnienia, w tym prowadzą kontrolę w ramach systemu kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, na zasadach i w sposób określony na podstawie tego artykułu i w przepisach wydanych na podstawie tego artykułu (ust 1). Jednostka certyfikująca powiadamia Głównego Inspektora i pozostałe jednostki certyfikujące o wystąpieniu sytuacji, o której mowa w art. 30 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, w terminie 14 dni od dnia jej stwierdzenia (ust. 2).

Z treści art. 9 ustawy o rolnictwie ekologicznym wynika, że Inspekcja gromadzi i przechowuje dane i informacje o producentach ekologicznych (ust 1). Główny Inspektor udostępnia, na wniosek zainteresowanego podmiotu, dane i informacje dotyczące produkcji ekologicznej i producentów ekologicznych (ust. 2). Jednostka certyfikująca:

1) ogłasza na administrowanej przez tę jednostkę stronie internetowej wykaz producentów ekologicznych

2) udostępnia, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, na wniosek zainteresowanego podmiotu, wykaz producentów ekologicznych objętych kontrolą, o której mowa w art.

7 ust. 1, prowadzoną przez tę jednostkę (ust. 3). Wykaz, o którym mowa w ust. 3, zawiera, oprócz informacji, o których mowa w art. 28 ust. 5 rozporządzenia nr 834/2007, dane i informacje dotyczące produktów rolnictwa ekologicznego wytworzonych przez każdego z producentów ekologicznych. Dane i informacje obejmują przynajmniej wielkość produkcji ekologicznej poszczególnych produktów rolnictwa ekologicznego wytworzonych przez każdego z tych producentów. (ust. 4). Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, wzór wykazu, o którym mowa w ust. 3, mając na względzie zapewnienie porównywalności danych i informacji ogłaszanych lub udostępnianych przez jednostki certyfikujące, objętych tym wykazem. (ust. 5 ).

W przypadku zmiany przez producenta ekologicznego jednostki certyfikującej, jednostka certyfikująca, pod kontrolą której znajdował się dotychczas ten producent, albo Główny Inspektor - w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 7 - przekazują jednostce certyfikującej, do której zgłosił się producent ekologiczny, znajdujące się w ich posiadaniu:

1) dokumenty, o których mowa w art. 92 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 889/2008, oraz

2) informacje zawarte w wykazie, o którym mowa w art.

17 ust. 1 pkt 1 - dotyczące działalności tego producenta w zakresie rolnictwa ekologicznego, za okres 5 lat poprzedzających zmianę przez tego producenta ekologicznego jednostki certyfikującej, a w przypadku gdy producent ekologiczny był objęty kontrolą przez okres krótszy niż 5 lat - za okres od dnia zgłoszenia podjęcia działalności w rolnictwie ekologicznym przez tego producenta ekologicznego do dnia pozostawania tego producenta pod kontrolą danej jednostki certyfikującej. (ust. 6 ). Przekazanie jednostce certyfikującej, do której zgłosił się producent ekologiczny, dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 6, następuje na wniosek tej jednostki, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 7). Informacje, o których mowa w art. 92 ust. 1 lub 5 rozporządzenia nr 889/2008, są przekazywane jednostce certyfikującej na jej wniosek, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 8 ).

Z brzmienia art. 17 ustawy o rolnictwie ekologicznym wynika, że jednostka certyfikująca przekazuje: pkt 1 ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, Głównemu Inspektorowi oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów, o których mowa w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2015 r. poz. 807 i 1419, z 2016 r. poz. 1605 oraz z 2017 r. poz. 5 i 624), którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień (...) listopada tego roku (...). (ust 1.). Jeżeli w wyniku kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą zostanie stwierdzona konieczność uzupełnienia lub zmiany danych zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jednostka certyfikująca uzupełnia lub zmienia ten wykaz, według stanu na dzień (...) grudnia tego roku, i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, Głównemu Inspektorowi oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sposób i w formie określonej w ust. 1 pkt 1, w terminie do dnia 14 stycznia roku następującego po roku przekazania tego wykazu. (ust. 1a.). Zgłoszenia błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w: 1) wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu (...) (ust. 2 ). Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, przepisów Ustawy PROW oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata (...), stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a. (ust. 3).

Natomiast art. 27 rozporządzenia nr 834/2007 stanowi, że zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 państwa członkowskie ustanawiają system kontroli i wyznaczają jeden lub kilka właściwych organów odpowiedzialnych za kontrole wypełniania zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia. (ust. 1). Właściwy organ może:

a) przyznać swoje uprawnienia kontrolne jednemu lub kilku innym organom kontrolnym. Organy kontrolne gwarantują odpowiednio obiektywność i bezstronność oraz dysponują wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do sprawowania swoich funkcji;

b) przekazać zadania związane z kontrolą jednej lub kilku jednostkom certyfikującym.

W tym przypadku państwa członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za uznawanie i nadzór nad tymi jednostkami. (ust. 4). Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku organy kontrolne i jednostki certyfikujące przekazują właściwym organom wykaz podmiotów gospodarczych, które zostały skontrolowane do dnia 31 grudnia poprzedniego roku. Sprawozdanie podsumowujące z działań kontrolnych przeprowadzonych w poprzednim roku przygotowywane jest do dnia 31 marca każdego roku. (ust. 14).

Przypomnieć również należy, że z ustalonych na podstawie zgromadzonego materiału okoliczności stanu faktycznego wynika bezspornie, że z dniem (...) lipca 2018 r. skarżący został objęty systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 Rozporządzenia Rady nr 834/2007, w wyniku zgłoszenia się do upoważnionej jednostki certyfikującej B. (tak według: zaświadczenia o numerze wpisu do rejestru z (...) lipca 2018 r. z wystawienia B., pisma Jednostki cCertyfikującej B. z (...) lutego 2019 r.).

Co istotne, skarżący przed zgłoszeniem się do Jednostki Certyfikującej B. był już wcześniej objęty systemem kontroli w rolnictwie ekologicznym, o którym mowa w Rozporządzeniu nr 834/2007 i posiadał certyfikat zgodności w wyniku zgłoszenia się i certyfikacji przez jednostkę certyfikującą pod nazwą S. sp. z o.o. (dalej: Jednostka Certyfikująca S.)

Nadto, gospodarstwo strony zostało fizycznie skontrolowane przez Jednostkę Certyfikującą B. w dniu (...) lipca 2018 r. (według - certyfikatu nr (...) z (...) stycznia 2019 r. stwierdzającego zgodność procesu produkcji skarżącego z wymaganiami produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych). Znamiennym również jest, że nie stwierdzono w gospodarstwie skarżącego nieprawidłowości mających wpływ na ekologiczny status produkcji, ani w ramach ww. fizycznej kontroli w 2018 r., jak też podczas kontrasygnacji raportu z kontroli. Bez wątpienia też - Jednostka Certyfikująca ustaliła, że gospodarstwo rolne skarżącego spełniało w 2018 r. wymogi rolnictwa ekologicznego (potwierdzenie w piśmie Jednostki Certyfikującej B. z (...) lutego 2019 r.). O tej okoliczności mowa jest również w treści zaskarżonej decyzji - str. 17);

Z materiału zgromadzonego w aktach wynika również, że Certyfikat gospodarstwa ekologicznego został skarżącemu wystawiony przez Jednostkę Certyfikującą w dniu (...) stycznia 2019 r. wskutek zamknięcia nieprawidłowości oznaczonej w toku fizycznej kontroli. Wspomniana wada dotyczyła nieaktualnego formularza zgłoszenia obiektów magazynowych i została usunięta w dniu (...) stycznia 2019 r.

W ocenie Sądu stwierdzona nieprawidłowość nie miała charakteru istotnego, albowiem nie wpływała na ekologiczny status produkcji. Skarżący, według informacji zawartych w piśmie Jednostki Certyfikującej B. z (...) lutego 2019 r. (o czym już było powyżej) - spełniał określone przepisami rolnictwa ekologicznego w 2018 r. wymagania dotyczące produkcji ekologicznej. Przeprowadzona kontrola tę okoliczność potwierdziła. Organ jej zaś skutecznie nie zakwestionował.

W takim stanie rzeczy, nie sposób nie przyznać racji pełnomocnikowi, co do tego, że problem w tej sprawie sprowadza się do rozsądzenia, czy skarżący jako producent rolny, niewykazany przez jednostkę certyfikującą w ww. wykazie producentów rolnych, lecz objęty w 2018 r. przez jednostkę certyfikującą systemem kontroli gospodarstw ekologicznych, przy czym - bez wątpienia spełniający w 2018 r. wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, zachowuje status producenta ekologicznego.

Konfrontując przedstawiony powyżej stan prawny z okolicznościami stanu faktycznego wynikającymi z akt Sąd uznał, że należy zgodzić się ze stroną skarżącą co do tego, że aby przyjąć w niniejszej sprawie, że mamy do czynienia z sytuacją uzasadniającą odmowę przyznania płatności ekologicznej na 2018 r., to w punkcie wyjścia należałoby uprzednio stwierdzić, że gospodarstwo skarżącego nie spełniło w 2018 r. wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie. Takiego jednak stwierdzenia w stanowisku organów nie sposób się dopatrzyć. Byłoby ono zresztą sprzeczne z wynikami kontroli przeprowadzonej przez ww. Jednostkę Certyfikującą. Organy nie kwestionowały na jakimkolwiek etapie postępowania, faktu prowadzenia przez skarżącego w 2018 r. w swoim gospodarstwie rolnictwa ekologicznego. U podstaw przyjętego przez nie stanowiska legł natomiast pogląd, że to brak ujęcia skarżącego w wykazie producentów ekologicznych, przesądza - bez względu na przyczyny - o odmowie przyznania płatności ekologicznej skarżącemu.

Podkreślić jednak należy, że z pisma z (...) lutego 2019 r. wynika znacząca okoliczność. Jednostka Certyfikująca B. wyraźnie poinformowała, że na podstawie istotnej dokumentacji dotyczącej kontroli, stwierdzono, że podmiot w 2018 r. znajdował się uprzednio pod systemem kontroli, w którym mowa w art. 27 Rozporządzenia 834/2007 prowadzonym przez Jednostkę Certyfikującą S. oraz posiadał certyfikat zgodności wystawiony przez tę jednostkę, potwierdzający spełnienie przez producenta określonych wymagań dotyczących produkcji ekologicznej, zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego. Jak wynika z ww. certyfikatu, dokument ten był ważny do (...) listopada 2018 r. (podkreślenie Sądu, akta sądowe 34).

Z powyższego zatem wynika, że skarżący w odpowiednim, zakreślonym prawem terminie zgłosił podjęcie działalności, został objęty systemem kontroli - był producentem rolnym, który na dzień (...) listopada 2018 r. był objęty przez Jednostkę Certyfikującą system kontroli.

Opisana sytuacja oznacza zatem ciągłość podlegania w 2018 r. przez skarżącego systemowi kontroli w rolnictwie ekologicznym a potwierdzenie tego stanu rzeczy wynika wprost ze zgłoszenia podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego z (...) maja 2018 r. dot. skarżącego, (uzupełnione) zgłoszenie podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego z (...) września 2018 r., certyfikatu wystawionego przez S.; pisma Jednostki Certyfikującej B. z (...) lutego 2019 r.

Organy w niniejszej sprawie nie zakwestionowały - w jakikolwiek sposób - tego, że skarżący spełniał określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej, według stanu na dzień (...) listopada 2018 r.

Trafnie zwrócono uwagę w skardze, że prawidłowe odczytanie treści art. 9 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym oznacza, że w wykazie producentów ekologicznych ujmowane są dane producentów rolnych objętych systemem kontroli producentów ekologicznych, a nie wyłącznie dane producentów, którzy według stanu na dzień 15 listopada danego roku spełnili wymagania produkcji ekologicznej w rolnictwie.

Jednocześnie, gdy weźmie się pod uwagę dyspozycje wynikające z art. 7 ust. 1; art. 9 ust. 6 i 7 (w skardze co prawda błędnie oznaczone, jako art. 7 ust. 6 i 7 - lecz przytoczone zgodnie z treścią odpowiadającą brzmieniu art. 9 ust. 6 i 7) oraz art. 17 ust. 1-3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, to zauważyć należy, że z treści tych norm wynika, że ustawodawca obowiązek przekazania wykazu producentów rolnych, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym nałożył na jednostki certyfikujące upoważniane do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów.

Podkreślić należy, że to nie producent rolny zobowiązany jest, przy dochowaniu należytej staranności - do zadbania o to, aby jednostka certyfikująca, działająca niejako z polecenia i w imieniu organów administracji, wypełniała nałożone na nią ustawą obowiązki. Obciążeniem, m.in. umieszczania podmiotu w wykazie, czy przesyłania między instytucjami stosownych dokumentów - ustawodawca nie obarczył producentów, lecz tylko i wyłącznie upoważnione jednostki certyfikujące.

Dlatego też za prawidłowe należy uznać spostrzeżenie strony skarżącej, że w sytuacji niezakwestionowanej ciągłości podlegania przez skarżącego systemowi kontroli w rolnictwie ekologicznym i certyfikacji, obejmującej 2018 r., Jednostka Certyfikująca B., do której w 2018 r. zgłosił się skarżący, powinna była wystąpić o dane z wykazu producentów dotyczące go dokumenty do Jednostki Certyfikującej S. - jako jednostki certyfikującej, pod kontrolą której znajdował się dotychczas skarżący. Tego jednak nie uczyniono.

Stwierdzić należy, że obywatel nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniechań i zaniedbań podmiotów wyznaczonych przez organy państwa do realizacji zadań zleconych ustawą (tak też: WSA w Opolu w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Op 476/06,).

Sąd podkreśla również, że nieumieszczenie producenta rolnego w wykazie (tj. w zbiorczym zestawieniu producentów) nie stanowi indywidualnego rozstrzygnięcia administracyjnego o niespełnieniu wymagań dotyczących produkcji w rolnictwie ekologicznym, określonych w rozporządzeniu Rady nr 2092/91/EWG (por. NSA

w wyroku z 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 603/08). W tej sprawie powołany pogląd zachowuje w pełni aktualność.

Dlatego też, w przypadku zakwestionowania przez producenta, tak jak w niniejszej sprawie, zasadności nieumieszczenia go w wykazie producentów, o którym mowa w art. 9 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, organ przyznający i wypłacający płatność winien wyjaśnić w postępowaniu administracyjnym przyczyny niezamieszczenia podmiotu w wykazie producentów przez określoną jednostkę certyfikującą. To niespełnienie wymagań dotyczących produkcji w rolnictwie ekologicznym, określonych w ww. rozporządzeniu skutkuje niezamieszczeniem producenta rolnego w wykazie, a nie odwrotnie.

Tym samym, arbitralny wniosek, ograniczający się do stwierdzenia, że skoro Skarżący nie znalazł się w wykazie jednostek certyfikujących, to nie spełnia warunków do przyznania mu płatności ekologicznej uchybia obowiązkowi należytego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, wymóg zamieszczenia danego podmiotu (tu skarżącego) w wykazie producentów rolnych należy rozumieć - co do zasady - jako pozytywną przesłankę do skorzystania ze zwolnienia. W sytuacji natomiast, gdy podmiot nie jest wykazany w wykazie, a stan ten kwestionuje, to nie jest właściwym rozstrzyganie ex cathedra o pozbawieniu strony wnioskowanej płatności ekologicznej. Wprost przeciwnie, w takim przypadku winno zostać przeprowadzone rzetelne postępowanie, w ramach którego badaniu podlegać winien zgromadzony materiał i całokształt wynikających z niego okoliczności. Celem postępowania winno być zweryfikowanie, czy spełnione zostały wymogi produkcji ekologicznej w rolnictwie w roku, za który wnioskowana jest płatność. Udowodnienie spełnienia tych wymagań przesądza o przysługiwaniu płatności.

Sporządzenie certyfikatu, jak również sporządzenie i przekazanie wykazu producentów ekologicznych, są obowiązkami właściwej jednostki certyfikującej, a nie samego producenta ubiegającego się o płatność. Trafnie pełnomocnik wywodzi, że zarówno certyfikat jak i wykaz - są jednocześnie środkami dowodowymi w postępowaniu o przyznanie płatności, jednakże ze względu na ich charakter i okoliczności stanu faktycznego sprawy nie wykluczają przyznania płatności producentowi, który w tym postępowaniu jest w stanie wykazać okoliczności przeciwne do tych wynikających z ww. środków dowodowych, lub też takie, które z tych dowodów w ogóle nie wynikają (np. wskutek nieujęcia producenta przez jednostkę certyfikującą w wykazie producentów, pomimo objęcia producenta systemem kontroli stwierdzającej brak nieprawidłowości wpływających na niespełnienie wymagań produkcji ekologicznej).

Z akt administracyjnych nie wynika, aby organy poddały weryfikacji zakwestionowany przez skarżącego wykaz. Organy obu instancji nie dokonały analizy i oceny spełnienia, bądź niespełnienia, przez wnioskodawcę warunków określonych w ww. rozporządzeniu ograniczając się jedynie do sprawdzenia, czy gospodarstwo skarżącego zostało wymienione w wykazie przesłanym przez jednostkę certyfikującą.

Przy ocenie sprawy nie może z pola widzenia umykać fakt, że zgodnie z dokumentem w postaci zaświadczenia o numerze wpisu do rejestru z (...) lipca 2018 r. z wystawienia B. już z dniem (...) lipca 2018 r. skarżący został objęty systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 Rozporządzenia nr 834/2007, bez względu na fakt nieujęcia skarżącego przez tę jednostkę w wykazie producentów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Podobnie, jak nie może umykać wynik przeprowadzonej kontroli, jak też fakt ciągłości podlegania w 2018 r. przez skarżącego systemowi kontroli w rolnictwie ekologicznym.

Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że okoliczność nieujęcia skarżącego przez ww. jednostkę certyfikującą w wykazie producentów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, czyli brak danych o skarżącym w wykazie stanowiącym dokument urzędowy, nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny ferowanej przez organy co do tego, że skarżący nie spełniał w 2018 r. wymagań producenta w rolnictwie ekologicznym. Wykaz producentów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym ma walor dokumentu urzędowego i wyłącznie dane ujęte w wykazie, a nie ich brak, stanowią "dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Ma on charakter pozytywnej przesłanki skutkującej brakiem prowadzenia w tym zakresie postępowania.

W okolicznościach sprawy - nieujęcie skarżącego w wykazie przez Jednostkę certyfikującą B. nie jest równoważne wykazaniu na potrzeby postępowania o przyznanie płatności, że skarżący nie spełnił w 2018 r. wymagań produkcji ekologicznej w rolnictwie. Brak danych o gospodarstwie rolnym skarżącego w ww. wykazie na 2018 r. (z powodu wezwania do złożenia aktualnego druku) nie oznacza, że zostało urzędowo stwierdzone niespełnienie wymagań, ponieważ wykaz nie zawiera żadnych danych o skarżącym, więc nic urzędowo w tej materii nie zaświadcza. Zatem należało w tym zakresie przeprowadzić postępowanie.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Organy ponownie orzekając winny mieć na uwadze, że spoczywa na nich obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem poprawnego zastosowania normy prawa materialnego. Kierując się zaś normą prawa materialnego organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia i jakie dowody dla wykazania tych faktów są potrzebne. Ocena zgromadzonych dowodów musi odpowiadać zasadzie swobodnej oceny regulowanej w art. 80 k.p.a., czyli oceny, która winna być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł oceny, czyli organ winien opierać się na zebranym materiale, ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału z uwzględnieniem tego, że organ musi dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, powinno być zgodne z zasadami logiki.

Wskazania dla organu wynikają wprost z uzasadnienia wyroku. Wydając ponownie decyzję organ zobowiązany będzie do oceny całokształtu zgromadzonego w toku postępowania materiału, jak też do uwzględnienia przedstawionej przez Sąd oceny prawnej wyrażonej w motywach uzasadnienia. Do uznania organu będzie należeć ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.