Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 748519

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 30 września 2010 r.
I SA/Go 522/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert.

Sędziowie WSA: Dariusz Skupień, Joanna Wierchowicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi I.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wartości celnej towaru, określenie kwoty wynikającej z długu celnego, kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

I.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...), w której określono dla objętego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu, sprowadzonego ze Szwajcarii używanego samochodu osobowego marki (...) wartość celną, kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, prawidłową kwotę podatku akcyzowego oraz prawidłową kwotę podatku od towarów i usług.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu (...) sierpnia 2007 r. na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego SAD nr (...) skarżący I.P. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu sprowadzony ze Szwajcarii, używany samochód osobowy marki (...) o pojemności silnika 2172 cm3, rok produkcji 2003. Skarżący zadeklarował wartość pojazdu na kwotę 2.000,00 CHF, zgodnie z załączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem bez określonego numeru z dnia (...) sierpnia 2007 r., którego wystawcą była firma F, ze Szwajcarii.

Po zwolnieniu towaru organ celny, stosownie do art. 78 ust. 1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC), dokonał z urzędu kontroli wyżej wymienionego zgłoszenia celnego, poddając m.in. weryfikacji dokument zakupu, za pośrednictwem władz celnych kraju eksportu. Władze celne Szwajcarii nie potwierdziły autentyczności przedstawionego przez stronę rachunku wskazując, że widniejący na dołączonym do zgłoszenia celnego dokumencie podmiot (sprzedający) - nie istnieje oraz, że nie istnieje również adres pod, którym miał się znajdować.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu.

Wartość celna spornego samochodu została ustalona według metody zastępczej, tzw. metody ostatniej szansy, a jako podstawę tego ustalenia przyjęto wartość określoną przez powołanego przez organ pierwszej instancji biegłego rzeczoznawcę techniczno-motoryzacyjnego, który w opinii z dnia (...) września 2009 r., na podstawie przesłanych dokumentów przedmiotowego pojazdu oraz załączonej do zgłoszenia celnego opinii technicznej nr (...) z dnia (...) sierpnia 2007 r. określającej stan techniczny pojazdu na moment jego sprowadzenia - ustalił wartość brutto tego pojazdu na rynku polskim na dzień odprawy celnej (na sierpień 2007 r.) wynoszącą 23.900,00 zł. Biegły wskazał ponadto, że samochód wyprodukowany został w roku 2002 r., a nie jak wskazano w zgłoszeniu celnym w 2003 r.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...), określił wartość celną sprowadzonego przez skarżącego samochodu osobowego marki (...) w wysokości 15.677,00 zł, kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 1.109,00 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 2.345,00 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.310,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego zgłosił zarzuty:

-

błędnego ustalenia stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, iż w chwili dokonywania zakupu samochodu podmiot sprzedający nie istniał oraz, że samochód wymieniony w opinii jest porównywalny z samochodem importowanym,

-

naruszenia prawa materialnego - art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych,

-

naruszenie prawa materialnego - art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości.

Skarżący podał w uzasadnieniu, że błędnie przyjęto, iż samochód importowany i wymieniony w opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego są porównywalne i z tego powodu opinia zawiera zawyżone dane, które stały się podstawą decyzji. Ponadto zarzucił, iż z dokumentów wynika, że firma sprzedająca samochody nie istnieje, brak natomiast danych czy istniała w chwili dokonywania sprzedaży, która miała miejsce kilka lat temu.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną i nie ma możliwości dokonania oceny rzetelności danych zawartych przez importera. Dane te przyjmowane są jedynie jako deklaracja - oświadczenie, które w późniejszym okresie może zostać poddane bardziej szczegółowej kontroli merytorycznej, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa celnego. Wskazał też, że w świetle art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym. W celu sprawdzenia autentyczności załączonych dokumentów handlowych, organ celny może skierować je do weryfikacji do władz celnych kraju eksportu i stąd rachunek zakupu wystawiony przez szwajcarską firmę F został przesłany do weryfikacji szwajcarskim władzom celnym. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że organy orzekające w sprawie wzięły pod uwagę pismo Dyrekcji Celnej, Sekcji Dochodzeń Sprawdzeń nr (...) z (...) grudnia 2007 r. zawierające informację, że wystawca rachunku firma F nie istnieje oraz, że nie istnieje adres wskazany na fakturze sprzedającego

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że zgodnie z art. 62 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 199 przepisów wykonawczych złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. W świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest strona, która powinna dołączyć wymagane dokumenty. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem.

Dyrektor Izby Celnej powołał się także na art. 180 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazał, że z kolei w myśl art. 86 ustawy Prawo celne, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Organy celne nie mają uprawnienia do kwestionowania uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani do domagania się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwymi przepisami obowiązującymi w danym kraju.

Według organu odwoławczego w zaistniałej sytuacji organ celny pierwszej instancji zasadnie uznał, że zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd. Jak wskazał dalej organ, wystąpienie owych uzasadnionych wątpliwości pozwoliło, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - zwanego dalej RWKC, na ustalenie wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej. Organ wskazał następnie sposób określenia wartości celnej towaru w rozpatrywanej sprawie. Wykluczając możliwość ustalenia wartości celnej sprowadzonego używanego samochodu osobowego metodą wartości transakcyjnej identycznych towarów, metodą wartości transakcyjnej podobnych towarów, metodą wartości opartej na cenie jednostkowej oraz metodą wartości kalkulowanej - z podaniem przyczyn tego wykluczenia - organ przyjął zasady wynikające z art. 31 WKC, czyli metodę tzw. ostatniej szansy. Na tej podstawie stwierdził, że zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o wymienioną metodę tzw. ostatniej szansy, istnieje możliwość skorzystania z opinii rzeczoznawców, wyspecjalizowanych katalogów, czasopism zawierających ceny rynkowe pojazdów, w których wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych (osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych) na podstawie ogólnokrajowych badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji (np. Eurotax, Info Ekspert). Jak podał organ, w przypadku używanych pojazdów samochodowych ta metoda pozwala na właściwe uwzględnienie indywidualnych cech pojazdu używanego, również wtedy (albo szczególnie wtedy), gdy określone one zostają przez rzeczoznawcę w specjalistycznej opinii technicznej. W rozpatrywanej sprawie organ celny ustalając wartość celną metodą zastępczą zgodnie z dyspozycją art. 31 WKC, jako punkt wyjścia przyjął wartość przedmiotowego pojazdu określoną w opinii nr (...) z dnia (...) września 2009 r. i przy ustalaniu tej wartości pomniejszył jej wielkość o należności celne, podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy pobierane w związku z importem towaru.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zarówno organ odwoławczy jak i Naczelnik Urzędu Celnego działali na podstawie i w granicach prawa, tj. przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Realizując zaś wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, organ I instancji w postępowaniu zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i zgodnie z treścią art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, zarówno zebrany przez organy celne, jak i przedstawiony przez stronę. W postępowaniu dowodowym dążył, na podstawie całości zebranego materiału dowodowego, do rzetelnego ustalenia faktów, zgodnie z zasadą bezstronności. Zaznaczył też, że w myśl powyższej zasady organy celne kierują się w swoim postępowaniu obiektywizmem, zbierają materiał dowodowy z uwzględnieniem okoliczności korzystnych jak i niekorzystnych dla określenia sytuacji prawnomaterialnej strony postępowania, analizują i oceniają materiał dowodowy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności w ich wzajemnym powiązaniu oraz przyjmują jako podstawę decyzji tylko fakty ujawnione w toku postępowania.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej I.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego:

-

art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. poprzez nieudowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru,

-

art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60) poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych,

-

naruszenie prawa materialnego - art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż sprowadzony przez niego samochód oraz samochód (...) wymieniony w opinii rzeczoznawcy są nieporównywalne i posiadają inne parametry techniczne.

Zdaniem skarżącego brak jest aktach sprawy dowodów na poszukiwanie lub próby znalezienia jakichkolwiek danych umożliwiających zastosowanie jednej z wielu metod określenia wartości celnej towaru poprzedzających powołanie biegłego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera jedynie wymienienie przepisów, które winny mieć zastosowanie.

Zdaniem skarżącego Wspólnotowy Kodeks Celny kategorycznie zakazuje postępowania, które zmierza do wyboru wyższej wartości z dwóch: jednej ustalonej przez rzeczoznawcę przy dokonywaniu importu (zawyżonej) od której obliczono należności celno-podatkowe; drugiej w toku postępowania celnego po weryfikacji faktury w szwajcarskich władzach celnych.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, bowiem zdaniem organu zgłoszone w niej zarzuty są całkowicie niezasadne. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ stwierdził, że wobec braku dokumentu transakcyjnego organy celne słusznie podjęły czynności celem określenia prawidłowej wartości celnej metodami zastępczymi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec sformułowanych w niej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych określonych w Ordynacji podatkowej, badanie legalności należało przeprowadzić przede wszystkim w tym zakresie. Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c naruszenie przepisów postępowania, by mogło prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji powinno mieć kwalifikowaną postać, tzn. mieć cechę naruszenia, które mogło mieć nie jakikolwiek, ale istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z zasadniczym, jak wynika to z treści uzasadnienia skargi, zarzutem dotyczącym przyjęcia zawyżonej, zdaniem strony skarżącej, wartości rynkowej sprowadzonego przez I.P. pojazdu marki (...), a wynikającej z uwzględnionej przez organ opinii technicznej nr (...) z dnia (...) września 2009 r., należy wyjaśnić na wstępie, iż na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. - WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. - RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych (rachunku, faktury) załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru. Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w przypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących do określenia wartości celnej, które dołącza się do zgłoszenia celnego. Na podstawie art. 78 ust. 2 WKC organy celne po zwolnieniu towarów mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W razie, gdy z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działanie w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 WKC). Organ celny ma zatem uprawnienie do kontroli dokumentów i danych załączonych do zgłoszenia, przy czym w postępowaniu weryfikacyjnym, jak wskazano powyżej, może być badana nie tylko autentyczność formalna przedłożonego dowodu zakupu, tzn. czy nie został on sfałszowany, ale także jego autentyczność materialna, co do ceny towaru. Sąd w pełni podziela stanowisko organów celnych zaprezentowane w decyzjach obu instancji, iż organy te miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. W dniu (...) sierpnia 2008 r. zgłosił on do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód osobowy marki (...) o poj. silnika 2172 cm3, rok produkcji 2003, a który jak okazało się w toku postępowania wyprodukowany został w 2002 r., a z załączonej do zgłoszenia celnego faktury z dnia (...) sierpnia 2007 r. wynikało, iż nabył ten samochód za kwotę 2.000 CHF. W przypadku samochodów sprowadzanych ze Szwajcarii, wątpliwości organów celnych co do załączanych do zgłoszenia celnego dokumentów zakupu (faktury, rachunku) dotyczyły wielu spraw - nie tylko tej rozpoznawanej obecnie - i to zarówno co do firm występujących w roli sprzedawców samochodów, jak również co do ceny transakcyjnej zakupionych pojazdów. W zaistniałej sytuacji Ministerstwo Finansów wystąpiło do szwajcarskiej administracji celnej z prośbą o pomoc w ustaleniu rzeczywistych stanów faktycznych, w sprawach dotyczących sprzedaży pojazdów przez firmę F. O pomoc zwrócono się z uwagi na wątpliwości odnośnie wiarygodności dokumentów przedkładanych do odprawy przez różnych zgłaszających. Na zapytanie polskich organów celnych, szwajcarska administracja celna przekazała informację odnośnie firmy F nr (...) z dnia (...) grudnia 2007 r. iż nie firma ta nie istnieje oraz nie istnieje adres wskazany w fakturze. Przytoczona informacja, uzyskana została ze źródła najbardziej kompetentnych wobec czego polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 118a RWKC nadal istnieją. Skoro szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego na dokumencie dotyczącym transakcji, przedstawionym przy zgłoszeniu celnym spornego pojazdu, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji, nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. Dokument sporządzony przez szwajcarskie organy celne w ramach dokonanej przez ten organ weryfikacji zasadnie przy tym został oceniony przez organy celne jako dowód potwierdzający występowanie w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a RWKC. Na mocy art. 86 ustawy Prawo celne organ celny przyjmuje jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takie uregulowanie stwarza możliwość oparcia ustaleń postępowania na dokumentach pochodzących z obcego państwa. Przepis ten nie stanowi podstaw do uznania tego rodzaju dowodów jako uprzywilejowanych dla oceny stanu faktycznego sprawy i dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej. Nie nadaje im też szczególnej mocy dowodowej w odniesieniu do pozostałych środków dowodowych przewidzianych w krajowym porządku prawnym. Niemniej wskazać trzeba, iż pismo organu administracji celnej w Szwajcarii z dnia z dnia (...) grudnia 2007 r. jako dokument sporządzony przez organy władzy publicznej, a niewątpliwie taką władzą jest administracja celna Szwajcarii, należy uznać za dokumenty urzędowe. Dokument urzędowy jest sporządzonym w formie pisemnej środkiem dowodowym, którego moc dowodowa może być obalona w wyniku podjęcia akcji polegającej na przeprowadzeniu dowodu przeciwko jego treści (domniemanie zgodności z prawdą tego dokumentu jest domniemaniem wzruszalnym). Jednak organ celny, tak długo jak owo domniemanie istnieje, jest związany dokumentem urzędowym, co oznacza, że obowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści, jeżeli nie ma innych dowodów, które podważałyby jego wiarygodność. W ocenie Sądu bezpodstawne są także zarzuty skarżącego co do sformułowania w nim zawartego, z którego w ocenie skarżącego, wynika, iż firma, której fakturę przedłożył przy zgłoszeniu celnym nie istniała w momencie wystawiania dokumentu przez organ szwajcarski, podczas gdy import samochodu miał miejsce kilka lat wcześniej. Przypomnieć wobec tego należy, iż faktura przedłożona przez skarżącego datowana była na dzień (...) sierpnia 2007 r. a pismo nr (...) nosi datę (...) grudnia 2007 r. Zatem nie ma tu różnicy kilku lat. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, iż z informacji tej wynika, że nie ma też takiego adresu w (...). Wobec tego przez podmiot wymieniony w fakturze nie mogła być ona wystawiona.

Organy celne ustalając wartość celną importowanego pojazdu wzięły pod uwagę opinię nr (...) z dnia (...) września 2009 r., z której jednoznacznie wynika, że przy jej opracowaniu została uwzględniona opinia techniczna nr (...) z dnia (...) sierpnia 2007 r. W przyjętych założeniach do ustalenia wartości pojazdu biegły wskazał, że uwzględniając stan techniczny pojazdu wynikający z opinii technicznej (...) z dnia (...) sierpnia 2007 r., zastosował określone w niej współczynniki zużycia oraz poszczególne korekty.

Nie można się ustosunkować do zarzut skarżącego odnośnie odmienności przyjętego do wyceny przez biegłego samochodu marki (...), od w stosunku do samochodu importowanego przez skarżącego, bowiem zarzut ten sformułowany został ogólnikowo przez podanie, że różnią się one parametrami. Jakimi - tego skarżący nie wskazał ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji ani w skardze do tutejszego Sądu. Nie skorzystał też w tym zakresie z możliwości jakie miał w toku postępowania przed obiema instancjami i nie wnosił uwag co do zgromadzonego materiału dowodowego, po prawidłowym zawiadomieniu go o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i prawem do wypowiedzenia się na jego temat.

Reasumując, organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i art. 31 WKC. W zaskarżonej decyzji organ celny szczegółowo wyjaśnił zasady takiego ustalania wartości celnej w odniesieniu do używanych pojazdów samochodowych. Należało też uznać za prawidłowe postępowanie organów celnych, które zleciły rzeczoznawcy opracowanie stosownej opinii, którą przyjęto następnie jako podstawę ustalenia wartości celnej towaru, a z której bez wątpienia wynikało, że został uwzględniony konkretny stan techniczny samochodu, istniejący w chwili sprowadzenia go do Polski. Otrzymaną po korektach kwotę 23.900,00 zł, stanowiącą wartość rynkową brutto, pomniejszono dodatkowo o podatek od towarów i usług, podatek akcyzowy i jeszcze o cło. W ten sposób wartość celną sprowadzonego przez skarżącego używanego samochodu osobowego marki (...), objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego (...) z dnia (...) sierpnia 2007 r. ustalono metodą zastępczą na kwotę 15.677,00 zł i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, taki sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego należało uznać za prawidłowy. W tym stanie rzeczy, zarzuty zgłoszone w skardze okazały się niezasadne. Ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonana przez organy celne, nie przekroczyła bowiem granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, organy nie uchybiły też obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Materiał ten pozwolił dokonać w trakcie postępowania ustaleń dotyczących niewiarygodności formalnej (nieistniejąca firma) załączonego do zgłoszenia celnego rachunku, w konsekwencji czego wartość celną spornego pojazdu ustalono metodą zastępczą na podstawie art. 31 ust. 1 WKC, z należytym wykorzystaniem opinii biegłego rzeczoznawcy. W tym elemencie postępowania organ posłużył się opinią z dnia (...) września 2009 r. (...). Sąd w organów celnych działaniach nie dopatrzył się naruszenia zasady prawdy materialnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej ani obowiązku wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie można bowiem przyjmować, że w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom strony i zostało wydane w wyniku odmiennej oceny dowodów od tej, jakiej domagała się strona, postępowanie prowadzone było w sposób naruszający naczelne zasady postępowania ujęte w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Z uwagi na powyższe, wobec niestwierdzenia, żeby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też by została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.