Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 29 maja 2007 r.
I SA/Go 358/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko.

Sędziowie WSA: Joanna Wierchowicz, Jacek Niedzielski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi P.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 20 września 2005 r. P.G. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2005 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2005 r. nr (...) odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) czerwca 2003 r. nr (...) wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., zaliczek na podatek dochodowy z tytułu sprzedaży akcji oraz wysokości odsetek za zwłokę od tych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r.

Postanowieniem z dnia (...) maja 2003 r. organ kontroli skarbowej wszczął postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2003 r. Urząd Kontroli Skarbowej określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 1.363.291,10 zł. prawidłowe kwoty zaliczek na podatek dochodowy z tytułu sprzedaży akcji w wysokości 74.120,90 zł za maj 2000 r., 400.140,00 zł za sierpień 2000 r. i 222.362,70 zł za wrzesień oraz odsetki za zwłokę od tych zaliczek w wysokości 583.649,00 zł.

W powyższej decyzji organ I instancji zakwestionował m.in. odliczenie od podstawy opodatkowania darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Uznał bowiem, że przedłożone w toku postępowania pisemne oświadczenia Ks. S.Z. Proboszcza obdarowanej Parafii nie są sprawozdaniami z przeznaczenia darowizny w rozumieniu art. 55 ust. 7 ustawy z dnia (...) maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm. - zwaną dalej ustawą Państwo - Kościół Katolicki).

Decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze z dnia 27 lutego 2004 r. na powyższą decyzję P.G. domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji i ewentualnie ich uchylenia oraz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

W dniu 9 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił powyższą skargę P.G. (Powyższy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 14 lutego 2007 r. uchylił go i orzekł o oddaleniu skargi w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oraz uchylił decyzję I i II instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r.)

W dniu 22 lutego 2005 r. skarżący powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 20 stycznia 2004 r. wskazując, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku wnosił o uchylenie w całości lub części dotychczasowej decyzji i umorzenie postępowania bądź orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy.

Wraz z wnioskiem skarżący nadesłał kserokopie pism przedstawicieli instytucji kościelnych i świeckich, na których rzecz ks. S.Z. przekazał otrzymane darowizny. Skarżący wniósł jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów oraz o ewentualne przesłuchanie Księdza Proboszcza na okoliczność przekazania środków pieniężnych i daty dostarczenia skarżącemu dołączonych do wniosku pism. Nadto 2 maja 2005 r. skarżący załączył, jako dowód kolejne pisma, wskazując, że zawierają one stanowisko Kościoła odnośnie ustawy Państwo - Kościół Katolicki.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2005 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) zwanej dalej Ordynacją podatkową, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...), a w dniu (...) maja 2005 r. decyzją nr (...) na podstawie art. 207, art. 210, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z uwagi na brak przesłanek. Dowody, na które powołał się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, wprawdzie nie były przedmiotem postępowania poprzedzającego wydanie decyzji ostatecznej i istniały w dniu jej wydania, ale nie miały wpływu na zmianę jej treści w kwestiach zasadniczych.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który ją wydał. Mogą one stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne.

Powyższą decyzję skarżący otrzymał w dniu 24 maja 2005 r., a w dniu 7 czerwca 2005 r. złożył od niej odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i orzeczenie, co do istoty sprawy zgodnie z petitio wniosku o wznowienie postępowania z dnia 15 lutego 2005 r. oraz o powtórne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także przedłożonych przez niego wszystkich pism. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że przedłożone dokumenty nie mają wpływu na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych. Według skarżącego stanowią one uzupełnienie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił organowi odwoławczemu brak konsekwencji odnośnie prezentowanego poglądu, co do kształtu sprawozdania z przeznaczenia darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą. Według skarżącego wewnętrznie sprzeczne jest żądanie określonej formy sprawozdania, ponieważ organ I instancji nie przedstawił takiego wzoru, mimo że skarżący parokrotnie formułował pytanie w tym zakresie, już na etapie postępowania kontrolnego. Podtrzymał on również swoje stanowisko odnośnie przesłuchania Ks. S.Z., a także dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wszystkich osób, które sporządziły przedłożone w toku postępowania wznowieniowego pisma na okoliczność otrzymanej pomocy i faktu jej przeznaczenia na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą.

W dniu 1 sierpnia 2005 r. załączył, jako kolejny dowód w sprawie oświadczenie Ks. S.Z.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 8 lipca 2005 r. odmówił przeprowadzenia powyższych dowodów.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2005 r., a w dniu 20 września 2005 r. P.G. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2005 r., a także obciążenie Dyrektora Izby Skarbowej kosztami postępowania. Wymienionym w skardze decyzjom zarzucił naruszenie art. 240 ust. 1 pkt 5, art. 121 w zw. z art. 210, art. 121 oraz 122 w zw. z art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 55 ust. 7 ustawy Państwo - Kościoła Katolicki. Skarżący ponownie zarzucił organowi podatkowemu brak konsekwencji odnośnie poglądu, co do kształtu sprawozdania z przeznaczenia darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą, ponieważ organ uznał, ze dokumenty przedłożone przez skarżącego są dla sprawy nieistotne, pomimo tego, że wcześniej domagał się ich przedstawienia. Podkreślił też, że skoro sprawozdanie nie ma sformalizowanego prawnie kształtu, to ma ono charakter otwarty.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Powyższy przepis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1)

muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2)

musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,

3)

nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4)

nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona, gdy:

ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, powyższe okoliczności lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do prowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z 1 października 2003 r. III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004 nr 3, s. 22).

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, stwierdzić należy, ze organ podatkowy prawidłowo zastosował i zinterpretował art. 240 § pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W jego ocenie wskazane przez skarżącego dokumenty nie były istotne dla sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i tym samym nie miały wpływu na zmianę treści decyzji, nie spowodowałby konieczności uchylenia lub zmiany decyzji w całości lub części.

Skarżący upatruje podstaw do wznowienia postępowania w złożonych organowi podatkowemu pismach wystosowanych przez przedstawicieli instytucji kościelnych i świeckich, na rzecz których Ks. S.Z. (obdarowany) przekazywał otrzymane darowizny oraz w przesłuchaniu samego Księdza Proboszcza.

Należy mieć na uwadze, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Go 1698/05 oddalił skargę skarżącego P.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

W wyniku wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 262/06 uchylił zaskarżony wyrok w całości, po drugie oddalił skargę w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., po trzecie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy.

W kontekście obu tych wyroków stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe i zgodne z prawem.

W zakresie przesłuchania Ks. Proboszcza S.Z. (obdarowanego przez skarżącego) WSA w Gorzowie Wlkp. wypowiedział się w przytoczonym wyroku w sposób jednoznaczny "zbyteczne w świetle treści art. 55 ust. 7 cytowanej ustawy (o stosunku Państwa do Kościoła Rzymskokatolickiego w Polsce (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) - okazało się przesłuchanie proboszcza parafii roku 2003 w celu uzyskania informacji o przyznaniu darowizny.

Jak już wyżej wskazano skutki prawne w postaci wyłączenia darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą z podstawy opodatkowania wywołuje przedstawienie przez kościelną osobę prawną sprawozdania o przeznaczeniu jej na tę działalność w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny. Termin ten jest terminem prawa materialnego i nie może być przywracany.

Dalej Sąd wskazuje, że "skoro w niniejszej sprawie w tym terminie nie przedstawiono sprawozdania spełniającego wymogi formalne, to przedstawienie nawet prawidłowego sprawozdania po upływie dwóch lat od dnia przekazania darowizny nie może odnieść skutku".

Pogląd ten jest aktualny na gruncie niniejszej sprawy i prowadzi do wniosku, iż organ podatkowy prawidłowo dowodu takiego nie przeprowadził.

Przechodząc do oceny złożonych przez skarżącego w toku postępowania przed organami podatkowymi pism przedstawicieli instytucji kościelnych i świeckich stwierdzić należy, że również te pisma zostały prawidłowo ocenione przez organ podatkowy.

Pisma te nie mogą stanowić istotnej dla sprawy okoliczności lub być istotnym dowodem, albowiem ich nader ogólny charakter uniemożliwia dokonanie oceny głównego elementu sporu, czyli jakiej darowizny dotyczą.

Z pism tych nie wynika, aby podziękowania skierowane do Kś. S.Z. dotyczyły donacji skarżącego, mogą one dotyczyć dowolnej osoby.

W tym też kontekście skarżący wnosił o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Kś. S.Z. Dowód ten jak się wydaje miał stanowić swoistego rodzaju uzupełnienie (uszczegółowienie) do złożonych pism.

Odmowa przeprowadzenia tego dowodu była w ocenie Sądu uzasadniona z przyczyn, wskazanych przez sąd powyżej.

Powyższe zagadnienia były również przedmiotem rozważań NSA w przytaczanym już wyroku z 14 lutego 2007 r. (sygn. akt II FSK 262/02).

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że "Jak trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku w powołanym przepisie ustawy kościelnej możliwość wyłączenia darowizny z podstawy opodatkowania została uzależniona od przedstawienia darczyńcy przez kościelną osobę prawną pokwitowania odbioru darowizny oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny-sprawozdania o przeznaczeniu jej na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą.

W niniejszej sprawie, podobnie jak w wielu sprawach tego rodzaju rozpatrywanych przez sądy administracyjne kwestią sporną jest forma i treść sprawozdania z przeznaczenia darowizny, bowiem cytowany przepis żadnych wymogów z tego zakresu wprost nie wprowadza. Z okoliczności tej skarżący wyprowadza wniosek, że każde oświadczenie kościelnej osoby prawnej, w którym w wymaganym terminie, potwierdzi przeznaczenie darowizny na działalno charytatywno-opiekuńczą, jako złożone przez osobę zaufania publicznego powinno być dowodem uprawniającym darczyńcę do skorzystania z przedmiotowej ulgi podatkowej.

Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. przykładowo wyroki NSA: z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt II FSK 1405/05 - niepubl.; z dnia 4 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 588/06 - niepubl.; z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 162/06) przyjmuje się, że w razie braku legalnej definicji danego pojęcia (w tym wypadku sprawozdania) należy odwoływać się do słownikowego jego rozumienia.

Jak trafnie wskazał Sąd l instancji w zaskarżonym wyroku sprawozdanie to ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków, relacja, raport (por. Słownik Języka Polskiego, pod red. prof. M. Szymczaka, tom III, PWN 1992; Słownik Języka Polskiego pod red. St. Skorupki, H. Auderskiej i Z. Łempickiej, PWN 1968, str. 769). Sprawozdanie stanowi zatem relację ze zdarzeń przeszłych (a nie dopiero planowanych). Ponadto, jak wynika z egzegezy tego słowa ma to być relacja szczegółowa.

Prawidłowo zatem nie uznano za sprawozdanie z przeznaczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą trzech oświadczeń (nazwanych sprawozdaniami), złożonych przez proboszcza obdarowanej parafii, w których lakonicznie stwierdzono, że darowizna została przeznaczona na sfinansowanie kościelnej działalności charytatywno-opiekuńczej, o której mowa w art. 39 ustawy kościelnej.

Logicznie przy tym wywiedziono, iż fakt, że powoływany przepis art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej przewiduje 2-letni okres dla złożenia sprawozdania z przeznaczenia darowizny świadczy o tym, iż relacja z przeznaczenia darowizny powinna obejmować szczegółowe dane w sprawie faktycznego przeznaczenia, wydatkowania kwot darowizn na wymienioną działalność. Sprawozdanie ma dowodzić zrealizowania celu charytatywno-opiekuńczego, na który przekazano darowiznę, a fakty z tego wynikające powinny być sprawdzalne (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1808/04; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 79/06 oraz wyroki NSA wyżej powołane).

Ponadto niewątpliwie celem wprowadzenia tego rodzaju ulgi podatkowej było zachęcenie podatników do finansowego wspierania prowadzonej przez kościoły działalności charytatywno-opiekuńczej, a z drugiej strony, stymulowanie w ten sposób tej pożytecznej społecznie działalności prowadzonej przez Kościół.

W demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) niezbędne jest jednak funkcjonowanie instytucji i procedur zapewniających Państwu realizację konstytucyjnych zasad, w szczególności zasady równości wobec prawa powszechności opodatkowanego.

W ramach uprawnień przysługujących organom kontroli skarbowej i organom podatkowym na mocy ww. ustawy o kontroli skarbowej oraz ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 z późn. zm.) i Ordynacji podatkowej (por. art. 16, art. 275, art. 286 O.p.) mają one uprawnienia do kontroli wykonywania przez podatników obowiązków wynikających z przepisów podatkowych. W szczególności mogą żądać od podatnika przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienia do ulg podatkowych uwzględnionych w zeznaniu rocznym.

Sprawozdanie kościelnej osoby prawnej z przeznaczenia darowizny jest niewątpliwie dowodem, który może mieć przesądzające znaczenie przy rozstrzyganiu o uprawnieniu podatnika do ulgi przewidzianej w art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej. Jest to jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie (por. powołane wyżej wyroki NSA) dokument prywatny, który - na podstawie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej może stanowić dowód w postępowaniu podatkowym.

Zważyć jednak należy, iż dokument prywatny nie jest wyposażony w domniemanie zgodności z prawdą zawartego w nim oświadczenia, lecz jedynie domniemanie, że osoba, która dokument podpisała złożyła oświadczenie w nim zamieszczone.

Formalna moc dowodowa dokumentu prywatnego nie przesądza tak zwanej mocy materialnej dokumentu, w tym przede wszystkim prawdziwości oświadczenia, które zawiera. Dokument prywatny nie jest sam przez się dowodem rzeczywistego stanu rzeczy (Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod redakcją K. Piaseckiego, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 1996, tom l, s. 818-819).

Z powyższego wynika, że sprawozdanie, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej powinno zawierać dane na tyle dokładne i konkretne, aby umożliwić organowi podatkowemu w postępowaniu podatkowym sprawdzenie, zweryfikowanie danych o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą.

Gdyby przyjąć stanowisko podatnika to warunkiem zastosowania omawianej ulgi byłoby samo złożenie sprawozdania przez kościelną osobę prawną o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, a nie stan rzeczywisty odzwierciedlony w sprawozdaniu, potwierdzający faktyczne przeznaczenie darowizny w zakreślonym terminie na cele premiowane ulgą podatkową.

Przedłożone przez skarżącego do akt sprawozdania o przeznaczeniu darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą nie zawierają żadnych konkretnych danych dotyczących form, zakresu, okoliczności działalności, kwoty i daty wydatkowanych na konkretne cele środków pochodzących z darowizn, w związku z tym informacje zawarte w tych sprawozdaniach są niemożliwe do zweryfikowania".

Sąd pragnie podkreślić, że w sprawie będącej przedmiotem oceny organ podatkowy dokonał właściwej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, pod kątem istnienia przesłanek zawartych w tym przepisie.

Dokonana wykładnia znajduje swoje uzasadnienie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który został prawidłowo oceniony, a wyprowadzone zeń wnioski są spójne i logiczne.

Decyzja zawiera uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne. Tym samym organ podatkowy dopełnił obowiązku nałożonego nań przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza wskazanych przez skarżącego.

W szczególności organ podatkowy nie naruszył zasady pogłębiania zaufania od organów podatkowych wyrażonej w art. 1210 Ordynacji podatkowej.

W toku postępowania, co juz Sąd podkreślał, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny i został prawidłowo oceniony. Tym samym organ podatkowy nie naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej.

Z przyczyn wskazanych powyżej nie nastąpiło również naruszenie art. 180, 187 i 191 Ordynacji podatkowej.

Wobec stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja jest z prawem oraz na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Joanna Wierchowicz |Krystyna Skowrońska - Pastuszko |Jacek Niedzielski |