Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 748401

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 8 grudnia 2010 r.
I SA/Go 1032/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert.

Sędziowie WSA: Stefan Kowalczyk, Alina Rzepecka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "H A. i E.H." Sp. jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2003 r.

1. Uchyla zaskarżoną decyzję.

2. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

3. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 3.310 zł (trzy tysiące trzysta dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

"H A. i E.H." spółka jawna (zw. dalej: spółką, stroną skarżącą) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej (zwanego dalej Dyrektor IC, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...) w której uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (zw. dalej Naczelnik UC, organ I instancji) nr (...) z dnia (...) stycznia 2009 r. w części dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2003 r. w wysokości 29.197,00 zł, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie został przez organy celne ustalony następujący stan faktyczny:

Na podstawie stosownego upoważnienia funkcjonariusze celni z UC rozpoczęli w dniu (...) stycznia 2007 r., czynności kontrolne wobec skarżącej, których celem było sprawdzenie prawidłowości wywiązywania się z obowiązków podatkowych dotyczących podatku akcyzowego związanego z obrotem olejem opałowym.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2008 r. Naczelnik UC, wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2003 r. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 9 lipca 2008 r.

W konsekwencji poczynionych w toku postępowania ustaleń, Naczelnik UC wydał decyzję (...) stycznia 2009 r. w której określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2003 r. w kwocie 29.939,00 zł.

Strona w ustawowym terminie złożyła odwołanie, w którym zarzuciła rażące naruszenie prawa tj. Ordynacji podatkowej, w szczególności przepisów: 1/ art. 70 § 1 poprzez wydanie decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, które z mocy prawa uległo przedawnieniu; 2/ art. 180 i art. 181 w związku z art. 284a § 3 ustawy poprzez uznanie w sprawie za dowody dokumentów, które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy prawa i zostały pozyskane w sposób sprzeczny z prawem; 3/ art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 188, polegające na odmowie przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez stronę; 4/ art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 187 § 1, polegające na zaniechaniu dochodzenia w sprawie ustalenia prawdy obiektywnej; 5/ art. 285 § 1 i art. 285a polegające pozbawieniu strony czynnego uczestniczenia w czynnościach kontrolnych.

W konsekwencji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika UC

w całości i umorzenie postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2003 r. w związku z dokonywanym obrotem olejem opałowym.

Dyrektor IC po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2003 r. w wysokości 29.197,00 zł.

W motywach wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania postanowieniem z dnia (...) marca 2009 r., włączono do materiału dowodowego niektóre, a mające znaczenie dla postępowań odwoławczych o nr (...) prowadzonych przez Dyrektora IC wobec Spółki w związku z decyzjami Naczelnika UC od (...) z dnia (...) lipca 2007 r.

Organ II instancji podkreślił, że w wyniku analizy dokumentów sprzedaży przedmiotowego oleju opałowego w lutym 2003 r., Naczelnik UC stwierdził, iż Strona dysponowała zgodnymi z przepisami oświadczeniami nabywców tego oleju o jego przeznaczeniu do celów opałowych, za wyjątkiem 94 paragonów dotyczących sprzedaży łącznie 25.946 litrów oleju opałowego (k: 25-30 decyzji organu I instancji), w przypadku których stwierdzono dołączenie do nich oświadczeń nie spełniających wszystkich wymogów formalnych. Przy tym, organ I instancji stwierdził, iż 11 z przyjętych przez Stronę w lutym 2003 r. oświadczeń jest nieczytelnych w zakresie danych personalno-adresowych, co uniemożliwia jednoznaczną identyfikację nabywców przedmiotowego oleju opałowego, natomiast co do 22 oświadczeń przyjętych przez kontrolowany podmiot, Naczelnik UC ustalił, iż zawierają one nieprawdziwe dane personalno-adresowe nabywców.

Podkreślił, że ustalenia w zakresie prawdziwości danych zostały dokonane na podstawie informacji pozyskanych z odpowiednich Urzędów Gmin bądź Urzędów Miejskich ze względu na wskazane w danym oświadczeniu miejsce zamieszkania nabywcy oleju opałowego.

Następnie omówił zastosowane w sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.) Wskazał, że zgodnie § 6 ust. 1 z którym podatnik dokonujący sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe obowiązany jest do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. W przypadku osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą oświadczenie to może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT, natomiast w przypadku sprzedaży dokonywanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oświadczenia te powinny być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca był obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż.

Z § 6 ust. 2 rozporządzenia, wynika, że oświadczenie musi zawierać co najmniej takie elementy jak: 1/ imię i nazwisko nabywcy; 2/ adres zamieszkania nabywcy, 3/ określenie ilości nabywanego oleju opałowego; 4/ określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu); gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5/ wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych; 6/ datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie.

Z kolei § 6 ust. 4, nakłada na sprzedawcę oleju opałowego obowiązek przechowywania ww. oświadczeń w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym dokumenty te wystawiono. Kolejny ustęp omawianej normy (5) nakazuje odpowiednie stosowanie § 5. Stanowi on że niezłożenie oświadczeń zgodnie z wymogami przytoczonych powyżej przepisów § 6 ust. 1 i 2 skutkuje zastosowaniem do sprzedawanego oleju opałowego stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju napędowego.

Organ podkreślił, iż Minister Finansów, obniżając stawkę podatku akcyzowego na olej opałowy do poziomu niższego niż stawka podatku akcyzowego na olej napędowy jednoznacznie uzależnił prawo do zastosowania stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju opałowego do spełnienia wymogów formalnych, jakimi są konieczność uzyskania od nabywcy oleju oświadczenia zawierającego wymagane przepisami informacje, obowiązek dołączenia tego oświadczenia do dokumentu sprzedaży bądź naniesienia na oświadczeniu danych identyfikacyjnych dokumentu sprzedaży, oraz obowiązek przechowywania tych oświadczeń do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Dyrektor IC oceniając poczynione ustalenia stwierdził, że organ I instancji w zakresie prawidłowości określenia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do dokonanych przez Stronę w lutym 2003 r. transakcji sprzedaży oleju opałowego, potwierdzonych wymienionymi w decyzji paragonami, zasadnie uznał, iż oświadczenia załączone do tych paragonów nie spełniają wszystkich wymogów określonych w § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego, ponieważ oświadczenia załączone do paragonów wymienionych w tabeli na stronach 25-27 decyzji nie zawierają min. pełnego adresu kupującego, ilości urządzeń grzewczych, nie zawierają określenia rodzaju urządzenia grzewczego, a wyłącznie jego typ, a niekiedy nawet daty sporządzenia przedmiotowego oświadczenia, jak również zawierały daty rozbieżne z datami dokonanej transakcji sprzedaży oleju opałowego.

Po dokonaniu analizy treści oświadczeń nabywców oleju opałowego wymienionych w tabelach zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, Dyrektor IC podzielił stanowisko Naczelnika UC, co do stwierdzonych w nich braków formalnych.

I tak, odnosząc się do rozbieżności daty wystawienia oświadczeń przynależnych do paragonów nr (...) z datami transakcji sprzedaży, której rzekomo dotyczą, a więc wystawieniem tych oświadczeń odpowiednio przed dniem jak i po dniu sprzedaży przedmiotowego oleju opałowego wskazał, iż z uwagi na złożenie ich przez nabywcę przed datą bądź po dacie sprzedaży oleju opałowego nie można było uznać, iż dotyczą one tej transakcji. W konsekwencji uznał, że do transakcji sprzedaży potwierdzonych ww. paragonami Strona nie posiada oświadczeń nabywców oleju opałowego. W jego ocenie, uzasadnieniem dla takiego twierdzenia jest to, że § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego stanowi, iż podatnik dokonujący sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe obowiązany jest do uzyskania nabywcy oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe, a więc oświadczenie to mogło być składane nie wcześniej i nie później, niż w chwili wykonania transakcji sprzedaży. Tym samym oświadczenie składane z wyprzedzeniem nie może być uznane za zgodne z ww. przepisem, gdyż w momencie jego składania nie doszło jeszcze do konkretnej czynności sprzedaży, której miałoby ono dotyczyć, jak również jego złożenie po dokonanej transakcji także nie jest spełnieniem tej normy prawnej, gdyż w momencie sprzedaży nie doszło do uzyskania oświadczenia nabywcy oleju.

Za wadę formalną oświadczeń uznał również brak daty sporządzenia takiego oświadczenia, godzący w normę § 6 ust. 2 pkt6 ww. rozporządzenia, co miało miejsce w oświadczeniach przynależnych do paragonów: nr (...).

W kwestii braków wskazania ilości urządzeń grzewczych, wyjaśnił, że § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia bezwzględnie wskazuje, że jest to informacja, która jednoznacznie stanowiła wymagalny element prawidłowo wypełnionego oświadczenia nabywcy oleju opałowego. W tym zakresie za wadliwe uznał oświadczenia przynależne do paragonów nr (...).

Organ wskazując na § 6 ust2 pkt5 rozporządzenia wyjaśnił, że jednym z elementów, które musi zawierać oświadczenie nabywcy oleju opałowego jest wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych. Podkreślił, iż w konstrukcji tych przepisów ustawodawca posłużył się koniunkcją dwóch warunków, tj. wskazał, że oświadczenie to musi zawierać zarówno rodzaj urządzenia grzewczego, jak i typ tego urządzenia, wobec czego brak jednego z tych elementów, skutkuje brakiem wypełnienia powyższej normy. Organ odwoławczy podzielając w tym zakresie stanowisko organu I instancji stwierdził, że za niespełniające tego warunku uznać należało oświadczenia złożone do paragonów nr (...).

Zaznaczył również, że podane w oświadczeniach przynależnych do paragonów nr (...) adresy zamieszkania, są niekompletne i nie pozwalają na jednoznaczne określenie miejsca zamieszkania nabywcy oleju opałowego, w związku z czym uznano je za nie spełniające wymogu określonego w § 6 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Dyrektor IC wskazał nadto, że po przeprowadzeniu analizy znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń, stwierdził dodatkową nieprawidłowość w tych oświadczeniach, tj. brak ilości posiadanych urządzeń grzewczych (oświadczenie dołączone do paragonu nr (...).)

Organ odwoławczy, zważając na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (w szczególności pisma z odpowiednich urzędów miast i gmin) za prawidłowe uznał przyjęcie przez Naczelnika UC, że oświadczenia wymienione w tabeli na stronach 29-30 jego decyzji istotnie zawierają fikcyjne dane personalno adresowe, a więc nie spełniają wymogów powyższego rozporządzenia Ministra Finansów i nie mogą być uznane za uprawniające do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Wskazał też na treść art. 35a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym sprzedawca m.in. oleju opałowego uprawniony był do żądania od nabywcy okazania dowodu tożsamości lub innego dowodu identyfikującego nabywcę, w przypadkach gdy przepisy nakładały na nabywcę obowiązek złożenia oświadczenia o przeznaczeniu tego oleju a więc Strona uprawniona była do zweryfikowania danych podawanych przez nabywcę w tych oświadczeniach.

Dyrektor IC podzielił również stanowisko Naczelnika UC, co do tego, że wskazane przez niego w tabeli na stronie 28-29 (poza poz. 2, 4, 5, 7, 8 i 10) decyzji organu I instancji oświadczenia nabywców oleju opałowego przynależne do paragonów nr (...) są nieczytelne w zakresie danych personalno adresowych tych nabywców, a więc nie pozwalają na ich identyfikację, skutkiem czego nie mogą być uznane za uprawniające do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Z kolei w przypadku wymienionych w tej tabeli oświadczeń do paragonów nr (...) wskazał, iż co prawda organ I instancji uznał, że ich treść jest nieczytelna, w zakresie danych personalno adresowych uniemożliwiająca prawidłową identyfikację nabywcy oleju opałowego, jednakże w jego opinii ich treść w pełni umożliwia taką identyfikację nabywcy przedmiotowego wyrobu akcyzowego.

Jednocześnie wyjaśnił, że nie zgadza się z Naczelnikiem UC, iż oświadczenia nr (...) są nieczytelne. Według niego, oświadczenia te pozwalają na identyfikację osób je składających. Niemniej jednak w przypadku pierwszego z nich dopatrzył się w nim braku rodzaju posiadanych urządzeń grzewczych, co narusza § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 27 marca 2002 r. Natomiast w przypadku drugiego - data jego sporządzenia jest rozbieżna z datą dokonanej transakcji. Istnieje bowiem na nim zapis (...).02.02 zaś transakcja została przeprowadzona w dniu (...) lutego 2003 r.,Tym samym ono również uchybia normie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia Z kolei w odniesieniu do pozostałych czterech oświadczeń, Dyrektor IC mając na względzie pozyskane z Urzędu Miasta i Urzędu Gminy informacje stwierdził, że oświadczenia załączone do paragonów nr (...) zawierały nieprawdziwe dane personalno adresowe nabywcy oleju opałowego, bowiem albo takie osoby nie przebywały pod wskazanymi w oświadczeniach adresami, albo sam adres nie istniał. W zakresie zaś oświadczenia przynależnego do paragonu nr (...) Dyrektor IC, po otrzymaniu odpowiedzi z Urzędu Miejskiego, bezspornie stwierdził, iż nabywca oleju opałowego składający wskazane powyżej oświadczenie zamieszkuje pod adresem w nim wskazanym, jak również jego treść zawiera wszystkie elementy zawarte § 6 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia uprawniające do zastosowania, w związku z tą transakcją, stawki obniżonej zawartej w § 2 ust. 1 pkt1 wyżej przywoływanego rozporządzenia Ministra Finansów.

Tym samym, ponieważ powyższe ustalenie organu II instancji ma wpływ na wysokość określonego zobowiązania podatkowego w zaskarżonej decyzji, Dyrektor IC działając w trybie art. 233 § 1 pkt2a Ordynacji podatkowej uchylił decyzję Naczelnika UC z (...) stycznia 2009 r., w części dotyczącej określonego zobowiązania podatkowego. Jednocześnie, mając na względzie poczynione ustalenia, w szczególności co do zakwestionowanych oświadczeń, za bezsporne uznał powstanie obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży oleju opałowego oraz, że strona była podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży tego oleju (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym), jak też, że nie zadeklarowała i nie uiściła zobowiązania podatkowego z tego tytułu, to zgodnie z normą zawartą w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej Naczelnik UC zobowiązany był do określenia wysokości tego zobowiązania w drodze decyzji. Organ podkreślił także, że organ I instancji, określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, ciążącego na Spółce ustalił podstawę opodatkowania zgodnie z treścią art. 36 ust. 3 ww. ustawy, jako ilość sprzedanego oleju opałowego, co do którego wykazano, iż brak było właściwych oświadczeń nabywców oleju opałowego o jego przeznaczeniu, a następnie do tak ustalonej podstawy opodatkowania zastosował stawkę podatku akcyzowego określoną w rozporządzeniu Ministra Finansów. Niemniej jednak ustalenie poczynione na etapie postępowania odwoławczego dowiodły, że przyjęta przez organ I instancji podstawa opodatkowania w ilości 25 946 litrów jest wadliwa, a tym samym określone zobowiązanie podatkowe za luty 2003 r. w wysokości 29.293,00 zł jest nieprawidłowe. W konsekwencji Dyrektor IC zobowiązany był do określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor IC podniósł, że w myśl tej normy - zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, Z kolei § 6 pkt1 tego artykułu stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania a zgodnie z jego § 7 pkt1 termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Organ podkreślił, że UC postanowieniem nr (...) z dnia (...) czerwca 2006 r. wszczął wobec Strony postępowanie karne skarbowe nr (...) w związku z niewykonaniem zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. W jego ocenie, to z tym dniem bezspornie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nadto wskazał, że z pisma Sekcji Karnej Skarbowej UC nr (...) z dnia (...) marca 2009 r. wynika, iż powyższe postępowanie karne skarbowe zostało zawieszone postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2007 r. zatwierdzonym przez Prokuraturę Rejonową. Zatem, bieg terminu przedawnienia zobowiązania określonego w drodze zaskarżonej decyzji jest nadal zawieszony, a określone Spółce zobowiązanie podatkowe nie uległo jeszcze przedawnieniu.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 180 i art. 181 w związku z art. 284a § 3 ustawy poprzez uznanie w sprawie za dowody dokumentów, które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym i zostały pozyskane w sposób sprzeczny z prawem Dyrektor IC wskazał, że dokumentami, które zostały pozyskane przez Naczelnika UC,

a następnie włączonymi do akt sprawy jako dowody w postępowaniu kontrolnym i podatkowym, są oświadczenia nabywców oleju opałowego za rok 2003, zabezpieczone przez pracowników komórki Szczególnego Nadzoru Podatkowego UC, w dniu (...) maja 2005 r.

W ocenie skarżącej, faktyczne wszczęcie postępowania podatkowego nastąpiło w dniu (...) maja 2005 r., w związku z czym, z uwagi na fakt, iż w ciągu 3 dni od tego dnia nie doręczono Spółce upoważnienia do wszczęcia kontroli podatkowej, w trybie określonym w art. 284a § 2 Ordynacji podatkowej, dokumenty uzyskane w trakcie czynności kontrolnych dokonanych z naruszeniem tego obowiązku nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym i nie mogły stanowić dowodów w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

Z kolei zdaniem organu II instancji, z akt sprawy wynika (w szczególności dokumentów włączonych przez organ odwoławczy postanowieniem nr (...) z dnia (...) marca 2009 r., tj. dokumentów przesłanych przez organ I instancji przy piśmie z dnia (...) września 2007 r.,), że sporne oświadczenia nabywców oleju opałowego dotyczące m.in. okresu styczeń-grudzień 2003 r., zatrzymane zostały przez pracowników Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego UC protokołem z dnia (...) maja 2005 r., sporządzonym w trybie wymienionych w nim przepisów k.p.k. i k.k.s. Oświadczenia te zostały wydane pracownikom dobrowolnie przez pracownika skarżącej, p. J.C., kierownika bazy paliw "H", który pouczony o treści art. 217 § 4 k.p.k. oświadczył, iż nie składa wniosku o doręczenie odpisu postanowienia prokuratora o zatwierdzeniu czynności zatrzymania rzeczy. Zatem, Skarżąca została w ten sposób bezspornie powiadomiona za jego pośrednictwem o zatrzymaniu przedmiotowych oświadczeń przez organ celny. Wobec czego, nie może ona zasłaniać się niewiedzą na ten temat, tym bardziej, iż o ww. protokole zatrzymania rzeczy jest mowa na stronie 10 protokołu kontroli podatkowej z dnia (...) lutego 2007 r., który doręczony był stronie w dniu 6 lutego 2007 r. jak również stanowi akta sprawy (karty 5-6), które były przeglądane przez pełnomocnika skarżącej kilkakrotnie. Zatrzymania oświadczeń nabywców oleju opałowego za rok 2003 dokonali pracownicy Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego, którego Naczelnik, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, był organem właściwym do wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego m.in. w miejscowości (...). Ponieważ jednak siedziba skarżącej mieściła się w (...), a ona prowadziła jednocześnie działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem akcyzowym także na terenie właściwości miejscowej UC, organem właściwym do prowadzenia postępowania podatkowego w zakresie podatku akcyzowego, stosownie do art. 13 ust. 2 pkt1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, był w tym czasie Naczelnik UC. W związku z czym, całość zebranego materiału przekazana została do tego organu za pismem nr (...) z dnia (...) maja 2005 r., który to w oparciu o przekazane dokumenty, wykonał wyłącznie czynności przygotowawcze do kontroli podatkowej, tj. dokonał wstępnej analizy tych dokumentów.

Dalej Dyrektor IC wyjaśnił, że Naczelnik UC nie przeprowadził kontroli podatkowej, gdyż w dniu 1 sierpnia 2005 r., zgodnie z § 1 pkt4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib (Dz. U. Nr 135, poz. 135), nastąpiła likwidacja UC. Ponieważ w myśl § 2 tego rozporządzenia dotychczasowe uprawnienia i obowiązki organów celnych przejęły organy celne właściwe w tych sprawach po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, to stosownie do art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz pkt 1 Ip. XI załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju (Dz. U. Nr 82, póz. 751, ze zm.), od dnia 1 sierpnia 2005 r. właściwym dla skarżącej organem podatkowym w podatku akcyzowym stał się Naczelnik UC. W związku z powyższym, całość akt sprawy (w tym oryginały spornych oświadczeń) została ponownie, zgodnie z protokołem z dnia (...) lipca 2005 r. przekazana z UC do UC.

Dyrektor IC wskazał, że w oparciu o ww. oświadczenia nabywców oleju opałowego, oraz o pozostałe dokumenty zebrane w toku czynności przygotowawczych, Naczelnik UC

wszczął wobec skarżącej w dniu (...) czerwca 2006 r. postępowanie karne skarbowe o sygn. akt (...), a następnie w dniu (...) stycznia 2007 r. kontrolę podatkową nr (...) obejmującą swym zakresem okres od dnia (...) stycznia 2003 r. do (...) maja 2005 r. Tak więc, wbrew twierdzeniom pełnomocnika zawartym w odwołaniu - w protokole kontroli podatkowej z dnia (...) lutego 2007 r. znajduje się dwukrotnie informacja o sposobie pozyskania spornych oświadczeń (str.10 i 19), Tym samym, bezpodstawnym jest zarzucanie organowi I instancji manipulowania i mataczenia materiałem dowodowym.

Organ II instancji podkreślił też, że z treści pisma Referatu Kontroli Przedsiębiorców UC nr (...) z dnia (...) września 2007 r. wynika, iż oryginały ww. oświadczeń nabywców oleju opałowego zabezpieczone (...) maja 2005 r., cały czas były w dyspozycji Referatu Karnego Skarbowego UC, który w oparciu o te dokumenty prowadził postępowanie karne skarbowe o sygn. akt (...). Sporne oświadczenia, stanowiące materiał dowodowy w ww. postępowaniu karnym skarbowym, zostały przekazane na czas kontroli podatkowej do Referatu Kontroli Przedsiębiorców UC, a następnie zwrócone do Referatu Karnego Skarbowego tego Urzędu, gdzie znajdują się obecnie. Ponieważ zatem oświadczenia nabywców oleju opałowego m.in. za rok 2003 zostały zabezpieczone w trybie k.k.s. w siedzibie należącej do skarżącej bazy paliw "H",

a następnie stały się one dowodami w toczącym się postępowaniu karnym skarbowym uznać należało, iż Naczelnik UC uprawniony był do włączenia ich jako dowody w prowadzonych postępowaniach: kontrolnym i podatkowym, albowiem zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej oświadczenia te, jako materiały zebrane w toku postępowania karnego skarbowego, mają przymiot dopuszczalnych dowodów w postępowaniach prowadzonych przed organami podatkowymi.

Odnosząc się do zarzutu opisanego w punkcie 3 i 4 odwołania Dyrektor IC wskazał, iż podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów, skonkretyzowana w art. 191 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Nawiązując do akt sprawy wskazał, że skarżąca wniosła kilkoma wnioskami dowodowymi o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania J.C, J.S, P.R, M.W, a także o przeprowadzenie dowodu z notatki służbowej sporządzonej przez L.S. celem ustalenia okoliczności wszczęcia w dniu (...) maja 2005 r. kontroli podatkowej, jak również sposobu włączenia dokumentów do materiału dowodowego.

Organ podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że kwestia pozyskania oświadczeń została już wyjaśniona na etapie kontroli podatkowej wszczętej w dniu (...) stycznia 2007 r. na podstawie upoważnienia nr (...), jak również została udokumentowana uwierzytelnionymi kopiami dwóch protokołów zatrzymania (przyjęcia) przedmiotów sporządzonych w dniu (...) maja 2005 r. na okoliczność wydania, przez kierownika bazy paliw "H"- p. J.C., m.in. przedmiotowych oświadczeń, które również znajdują się w tychże aktach.

Powyższe protokoły sporządzone zostały w trybie wynikającym z kodeksu postępowania karnego w zw. z kodeksem karnym skarbowym. Zaznaczył, iż kontrola podatkowa została wszczęta na podstawie ww. upoważnienia doręczonego w wyżej wskazanym dniu, a nie w dniu (...) maja 2005 r.

Notatkę służbową nr (...) L.S. inspektora kontroli akcyzowej UC z dnia (...) maja 2005 r. włączono do akt sprawy, na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego przez Dyrektora IC, postanowieniem nr (...) z dnia (...) marca 2009 r., jednakże również z niej nie wynika, aby utrzymywaną przez stronę datą wszczęcia kontroli podatkowej był dzień (...) maja 2005 r.

Organ podkreślił, że zarówno protokół zatrzymania rzeczy z dnia (...) maja 2005 r. jak i protokół kontroli podatkowej nr (...) z dnia (...) lutego 2007 r. był w dyspozycji skarżącej. Nadto uczestniczyła ona bardzo aktywnie w całym postępowaniu podatkowym, wielokrotnie przeglądając akta sprawy, robiąc jednocześnie z nich notatki i odpisy, w związku z czym musiała mieć świadomość w jaki sposób sporne oświadczenia zostały pozyskane przez organ podatkowy, jak też miała świadomość faktu przeprowadzenia kontroli ich treści w siedzibie UC, w trakcie powyższej kontroli podatkowej.

Zdaniem Dyrektora IC, wydanie powyższych postanowień uzasadnione było nie tylko stanem akt sprawy, ale i przeświadczeniem organu I instancji o posiadaniu przez skarżącą wiedzy w tym zakresie, które to przeświadczenie zbudowane było w oparciu o znane temu organowi z urzędu informacje o doręczeniu skarżącej ww. protokołów, jak też w oparciu o fakt uczestniczenia przedstawicieli statutowych skarżącej i bardzo aktywnego uczestnictwa jej pełnomocnika/ów w całym postępowaniu podatkowym, którzy to przedstawiciele i pełnomocnicy zarówno byli w posiadaniu odpowiednich dokumentów, jak też byli w stanie wyciągnąć z nich odpowiednie wnioski. Tym samym organ stwierdził brak podstaw do uznania zasadności podnoszonego w tej mierze zarzutu.

Odpowiadając następnie na zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie w postępowaniu podatkowym odmiennych, niż w kontroli podatkowej ustaleń w zakresie rodzaju braków formalnych oświadczeń nabywców oleju opałowego za 2003 r., organ odwoławczy wskazał, iż istotą postępowania kontrolnego jest wskazanie ewentualnych nieprawidłowości w deklarowaniu wysokości zobowiązania podatkowego przez kontrolowany podmiot, natomiast istotą postępowania podatkowego jest zweryfikowanie ustaleń zapadłych w toku postępowania kontrolnego i ostateczne ustalenie, czy rzeczywiście doszło do wskazanych w protokole kontroli nieprawidłowości.

Podkreślił, iż organ prowadzący postępowanie podatkowe nie jest związany ustaleniami zawartymi w protokole kontroli i zgodnie z normami art. 180, 181 i 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej ustalenia te, jako jeden z dopuszczalnych dowodów, podlegają ocenie organu prowadzącego postępowanie podatkowe, który nie może przyjąć ich bezkrytycznie, gdyż godziłoby to niewątpliwie w przywoływaną wielokrotnie przez skarżącą, a wynikającą z art. 122 tej ustawy, zasadę dążenia do prawdy obiektywnej. Wobec powyższego, za bezzasadne uznać należało stawianie zarzutu dokonania odmiennych ustaleń w prowadzonych wobec skarżącej postępowaniach: kontrolnym i podatkowym.

Skarżąca zarzuciła Naczelnikowi UC naruszenie fundamentalnej zasady postępowania podatkowego, wyrażonej w art. 285 § 1 i art. 285a Ordynacji podatkowej - poprzez pozbawienie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym poprzez (uniemożliwienie jej uczestnictwa w czynnościach kontrolnych) oraz prowadzenie czynności kontrolnych poza siedzibą firmy lub innymi miejscami wskazanymi w art. 285a Ordynacji podatkowej, które miało przejawiać się tym, iż kontrolowany dowiedział się o fakcie kontrolowania oświadczeń dopiero w trakcie podpisywania protokołu kontroli podatkowej w dniu (...) lutego 2007 r.

Odnosząc się do powyższego, Dyrektor IC wskazał na znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia (...) stycznia 2007 r. podpisane i złożone przez wspólnika spółki H,

p. A.H., który to w trybie art. 284 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał p. K.S. jako osobę upoważnioną do reprezentowania jego w trakcie kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika UC na podstawie upoważnienia nr (...), oraz na oświadczenie z dnia (...) stycznia 2007 r. (również podpisane przez ww. wspólnika Skarżącej), w którym jednoznacznie rezygnuje on w imieniu skarżącej, z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych prowadzonych w siedzibie UC, w zakresie badania wydanych do kontroli akt, ksiąg i dokumentów.

W skardze wniesionej na ww. decyzję Dyrektora IC pełnomocnik strony zarzuciła naruszenie:

1)

prawa materialnego:

-

art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego pominięcie i wydanie tym samym decyzji w sprawie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego, które wygasło z mocy prawa wskutek przedawnienia,

-

art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie.

2)

wydanie jej częściowo bez podstawy prawnej, gdyż przepisy § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, ze zm - zw. dalej rozporządzenie z 22 marca 2002 r.) oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 221, poz. 2196, ze zm.) - są niezgodne z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) a zwłaszcza z jej przepisem art. 2, art. 84, art. 92 ust. 1 i art. 217 oraz - są niezgodne z art. 37 ust. 2 pkt2 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 6 pkt1 lit. a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zatem przepisy te nie mogą mieć zastosowania,

3)

art. 180 i art. 181 w związku z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie w sprawie za dowody dokumentów, które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy prawa (vide: art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej) i zostały pozyskane przez organ w sposób sprzeczny z prawem,

4)

przepisów procesowych, zwłaszcza: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a polegające na zaniechaniu dochodzenia w sprawie ustalenia prawdy obiektywnej, tj. na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, a także, sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, które legły u podstaw orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego,

5)

art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie dwa razy w tej samej sprawie tj. w sprawie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2003 r.,

6)

art. 285 § 1 i art. 285a Ordynacji podatkowej, polegające na pozbawieniu Strony czynnego uczestniczenia w czynnościach kontrolnych.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji lub ewentualnie o ich uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawnych.

W uzasadnieniu skargi, co do zarzutu prawnego dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazała na naruszenie regulacji art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej podkreślając, że termin płatności podatku akcyzowego za miesiąc luty 2003 r. przypadał na dzień 25 marca 2003 r. Zobowiązanie podatkowe przedawniło się zatem z dniem 31 grudnia 2008 r. Po tym terminie nie było zatem możliwe wydanie decyzji podatkowej określającej zobowiązanie podatkowe w tej sprawie. W ocenie strony sam ten zarzut w pełni uzasadnia jej żądanie stwierdzenia nieważności decyzji obu organów podatkowych.

Dalej wskazała iż niezasadne są argumenty organu co do tego iż bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe postanowieniem z dnia (...) czerwca 2006 r..

Ustawodawca bowiem uzależnił zawieszenie biegu przedawnienia od wszczęcia nie bliżej nieokreślonego postępowania karnego skarbowego, ale takiego które ma związek z niewykonaniem konkretnego co do podmiotu i przedmiotu zobowiązania podatkowego.

Organ nie wykazał iż wobec skarżącej wszczęto jakiekolwiek postępowanie karne skarbowe o wykroczenie lub przestępstwo, które wiąże się z niewykonaniem zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2003 r..

W motywach szeroko argumentując wniosła również zastrzeżenia co do przyjętej przez organ w ww. postanowieniu kwalifikacji czynu - art. 56 k.k.s., Wskazała także na brak określenia w nim sprawcy czynu i okresu jego popełnienia, jakich oświadczeń dotyczyło oraz kto był sprzedawcą tych paliw.

W zakresie dotyczącym zarzutu niekonstytucyjności istotnych w sprawie przepisów aktu wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, strona skarżąca przywołała argumentację prawną wraz z pytaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w postanowieniach z dnia 16 listopada 2007 r. (sygn akt I FSK 729/07) oraz z dnia 28 sierpnia 2008 r. (sygn. akt I FSK 817/07), skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego.

Strona uzasadniając zarzut naruszenia art. 180, art. 1981 w zw. z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej podkreślił, że organ wydał decyzje w oparciu o dowody który nie posiadają przymiotu dowodu, ponieważ wszedł w ich posiadanie niezgodnie z obowiązującym prawem. Jej zdaniem zatrzymanie w dniu (...) maja 2005 r. dokumentów spółki m.in. oświadczeń nabywców oleju napędowego nastąpiło bez zachowania wymogów dotyczących wszczęcia kontroli podatkowej., bowiem nie powiadomiono kontrolowanego w terminie 3 dni o wszczęciu kontroli podatkowej. Tym samym nie było możliwe uznanie za dowody dokumentów z tych czynności.

Na dowód zasadności prezentowanego stanowiska skarżąca wskazała na takie okoliczności sprawy, jak:

-

dołączenie dokumentacji w tym oświadczeń nabywców oleju opałowego do protokołu kontroli podatkowej z dnia (...) lutego 2007 r., tak jakby została ona pozyskana podczas czynności kontrolnych dokonanych na podstawie upoważnień organu w 2007 r., (czyli prawie dwa lata po przejęciu przez organ dokumentacji),

-

treść oświadczenia funkcjonariusza celnego w sporządzonej notatce służbowej z dnia 10 maja 2005 r.;

-

treść korespondencji między Naczelnikiem UC a Naczelnikiem UC,

-

treść postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie (...),

-

treść pisma urzędu Celnego z dnia (...) marca 2007 r.;

-

znaczenie dowodowe przypisywane przez organy podatkowe treści oświadczenia złożonego przez A.H.

Ostatecznie Strona stwierdziła, że zgodnie z dyspozycją art. 181 Ordynacji podatkowej, w postępowaniu podatkowym (a z takim mamy do czynienia w tej sprawie) dowodami mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w toku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem m.in. art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zatem dla ustalenia przez organ podatkowy, czy dane dokumenty, jakie są w tej sprawie w posiadaniu organu nieprzerwanie od kilku już lat, mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym należy wykazać, że zostały one zgromadzone, bądź w toku tegoż postępowania podatkowego, bądź też w ramach przeprowadzonych przez organ czynności sprawdzających (vide: art. 272-280 ustawy) albo podczas kontroli podatkowej (vide: art. 281 do art. 292 ustawy).

Z kolei, możliwość pozyskania przez organ podatkowy jako dowodów materiałów pochodzących z akt toczących się przecież odrębnie postępowań takich jak: karne, karne skarbowe - jest ograniczona sztywnymi wymogami proceduralnymi, wynikającymi z odrębnych regulacji prawnych oraz koniecznością posiadania w aktach takich postępowań przedmiotowych dokumentów (ich oryginałów) jako przedmiotów zabezpieczonych dla potrzeb wyłącznie takiego, odrębnego postępowania. To natomiast nie miało miejsca w tej sprawie, czego dowodzą przytoczone przez nią dowody.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 120,121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124 w zw. z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka J.C., A.B., akt postępowania karnego skarbowego (...), świadka J.S. przyjmując przeciwnie do wniosków, że okoliczności faktyczne, zostały już dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami zebranym w sprawie.

Według skarżącej, takie stanowisko jest sprzeczne z art. 188 ordynacji podatkowej, co zostało potwierdzone bogatym orzecznictwem sądowym np. wyrokiem NSA z dnia 22 listopada 2005 r..

Szczególnie niezrozumiałe, jej zdaniem, są ustalenia Dyrektora IC stwierdzające, iż 24 oświadczeń jest nieczytelnych w zakresie danych adresowo-personalnych, co uniemożliwiło identyfikację nabywcy. Podkreśliła, że kontrolujący w 2007 r. nie mieli takich zastrzeżeń, bowiem w protokole kontroli w rubryce "Braki w oświadczeniach" nie ma takich uwag. To zaś potwierdza słuszność jej wątpliwości i zastrzeżeń, co do tożsamości (zbieżności) badanych dokumentów zarówno z tymi, które zostały zatrzymane przez funkcjonariuszy UC w dniu (...) maja 2005 r. jak również z tymi, które upoważniały Spółkę w 2003 r. do zastosowania - zgodnie z ww. rozporządzeniem obniżonych stawek podatku akcyzowego.

Dalej wskazywała, że w jej ocenie ustawodawca nie sprecyzował, czym jest rodzaj i typ urządzenia grzewczego, dlatego też nie jest znana podstawa z powodu której organ zakwestionował oświadczenia, które zdaniem podatnika spełniały warunki wskazania rodzaju i typu urządzenia. Jako przykład wymieniła oświadczenia do paragonów nr (...).

Wskazała również, że absurdalne jest zakwestionowanie oświadczeń z tego powodu, że nabywca używał rzeczownika w liczbie pojedynczej przy określeniu ilości urządzeń.

W jej ocenie, taki zapis oznacza, iż spełnił warunek wskazania ilości urządzeń grzewczych. Odnosi się to do oświadczeń do paragonów nr (...).

Jako niezasadne uznała stanowisko organów, wyrażone w kwestii odmowy uznania oświadczeń nie zawierających rzetelnych danych adresowych. W tej mierze organ oparł się na podstawie informacji uzyskanych od organów ewidencji ludności. Natomiast przepisy nie nakazywały ustalania miejsca zameldowania, a miejsca zamieszkania.

Pojęcie to należy zaś rozumieć zgodnie z definicją zawartą w przepisach prawa cywilnego.

Strona, nawiązując do treści podjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy - art. 233 § 1 pkt2 lit. a w związku z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W tej mierze podkreśliła, że treść podjętego rozstrzygnięcia oznacza w istocie dwukrotne orzeczenie wobec strony o przedmiotowym zobowiązaniu podatkowym i to w dwóch różnych kwotach - co jej zdaniem nie znajduje żadnej podstawy prawnej.

Zarzucając natomiast naruszenie art. 285 § 1 i art. 285a Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, iż została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym, poprzez uniemożliwienie jej udziału w czynnościach kontrolnych, oraz prowadzonych poza siedzibą firmy lub innymi miejscami wskazanymi w art. 285a Ordynacji podatkowej.

W udzielonej odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w znacznej mierze argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania w piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2010 r. skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art. 165 § 1, § 2, § 4 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego, bowiem wszczęcie postępowania następuje dopiero z momentem doręczenia stronie postanowienia o jego wszczęciu. Natomiast postanowienie z dnia (...) lipca 2008 r. zostało doręczone w dniu (...) lipca 2008 r. K.S., który nie może być uznany za stronę postępowania, a także za pełnomocnika skarżącej. Podniosła także zarzut niezastosowania przez organy regulacji § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, bowiem organ winien z urzędu, w przypadku stwierdzenia, iż oświadczenia dołączone do dowodów sprzedaży nie odpowiadają warunkom koniecznym do obniżenia podatku akcyzowego, z tytułu sprzedaży w celu innym niż opałowy, obliczyć wysokości podatku z uwzględnieniem § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek większość podniesionych zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 2 tejże ustawy, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Przedmiotowa kontrola, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Co do podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegającego, zdaniem strony skarżącej, na określeniu zobowiązania podatkowego, które wygasło z mocy prawa wskutek przedawnienia, jak również błędnego zastosowania z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Sąd uznał go za nie zasadny.

Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 6 pkt1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

W tej sprawie postanowienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego (...) zostało wydane (...) czerwca 2006 r. (co podkreśla sama strona), zatem nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia i było związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego, będącego także przedmiotem zaskarżonej decyzji. Wynika to z treści wskazanego postanowienia o wszczęciu dochodzenia z dnia (...) czerwca 2006 r.., w którym stwierdzono, że UC po zbadaniu materiałów przekazanych przez UC w Gorzowie Wielkopolskim, sekcja karna skarbowa na podstawie art. 303 k.p.k. w zw. z art. 305 § 1 i § 3 k.p.k. w zw. z art. 305a k.p.k. i z art. 113 § 1 k.k.s., postanowił wszcząć dochodzenie w sprawie podrabiania oświadczeń nabywców paliw, poprzez zamieszczanie niezgodnych z rzeczywistością danych dotyczących przeznaczenia sprzedawanego oleju opałowego na terenie bazy paliwowej firmy "H", zlokalizowanej w (...), w celu wprowadzenia w błąd organu podatkowego co do wysokości podatku akcyzowego tj. o czyn określony w art. 56 kodeksu karnego skarbowego (tom V k. 2127 akt adm.). Wbrew twierdzeniu skargi, z postanowienia tego (dołączonego do akt w trakcie rozpoznawanego odwołania), wynika: kiedy zostało wydane - "(...) czerwca 2006 r.", podmiot - "dotyczących przeznaczenia sprzedawanego oleju opałowego na terenie bazy paliwowej firmy "H", zlokalizowanej w (...)"; przedmiot - "w celu wprowadzenia w błąd organu podatkowego co do wysokości podatku akcyzowego". Natomiast o tym, że to postępowanie obejmowało także oświadczenia nabywców, dotyczące 2003 r., wynika z pisma UC Referatu Podatku Akcyzowego z (...) maja 2005 r., kierowanego do Referatu Karnego tego urzędu, który przed ostatecznym przekazaniem sprawy UC prowadził postępowanie karne skarbowe. Wśród dokumentów włączonych do tego postępowania były także oświadczenie nabywców oleju opałowego za rok 2003 w ilości 1812 szt.

W skardze Strona zakwestionowała podstawę prawną czynu, tj. art. 56 k.k.s., podnosząc, że podrobienie jakichkolwiek dokumentów jest przestępstwem pospolitym ściganym na podstawie kodeksu karnego a nie kodeksu karnego skarbowego, jak również to, że o tym postanowieniu skarżący nie wiedział.

W postępowaniu podatkowym nie dokonuje się oceny prawidłowości kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu, ta kwestia jest rozstrzygana w postępowaniu karnym skarbowym. Istotny dla regulacji z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie jest artykuł kodeksu karnego wskazany w postanowieniu o wszczęciu postępowania, w tym przypadku dochodzenia, ale to czy przestępstwo lub wykroczenie wiąże się z niewykonaniem zobowiązania. Z opisu czynu zawartego w postanowieniu o wszczęciu dochodzenia z dnia (...) czerwca 2006 r. wynika, że dotyczy ono zachowań, mających "na celu wprowadzenie w błąd organu podatkowego co do wysokości podatku akcyzowego". Kwestia ustalenia prawidłowej wysokości podatku akcyzowego jest przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt1 Ordynacji podatkowej następuje z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, w tym przypadku nastąpiło to (...) czerwca 2006 r.

Zarzut dotyczący braku posiadania wiadomości przez skarżącą o tym postanowieniu oraz wywiedzenia z tego określonych skutków, nie może być rozstrzygany na gruncie przepisów ordynacji podatkowej, gdyż jest to zagadnienie procesowe, ale regulowane przepisami prawa procesowego karnego skarbowego, nie podlegające kontroli sądów administracyjnych. Także podniesiona przez stronę kwestia prawidłowości wydania tego postanowienia z dnia (...) czerwca 2006 r., nie może być przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny, gdyż nie rozpoznaje on spraw karnych skarbowych. Nadto postanowienie to ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej), albowiem zostało ono sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej.

W uzupełnieniu tej części rozważań Sąd pragnie podkreślić, że zaprezentowane powyżej stanowisko znajduje oparcie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych.

Przykładem jest wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 31 sierpnia 2010 r. sygnatura akt I GSK 1111/09, w którym skład orzekający stwierdził: "Przepis art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej zarówno w brzmieniu sprzed 1 września 2005 r. jak i po tej dacie stanowił o wszczęciu określonego postępowania, jako zdarzeniu prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia. Pojęcie wszczęcia postępowania w sprawie (ad rem) nie jest tożsame z pojęciem przedstawienia zarzutów (ad persona). Dla zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotna jest data wszczęcia postępowania w sprawie i to z dniem wszczęcia tego postępowania następuje z mocy prawa skutek określony w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. (........). Jak już wcześniej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny - zdarzeniem prawnym powodującym z mocy prawa zawieszenie biegu przedawnienie - jest wszczęcie postępowania w sprawie. To z dniem wszczęcia tego postanowienia, a ściślej rzecz ujmując, wydania postanowienia o jego wszczęciu, następuje zawieszenie biegu przedawnienia. To zatem do tego postanowienia powinna odnieść się ocena, czy nastąpiło wszczęcie postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (treść art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej przed dnem 1 września 2005 r.), bądź, czy nastąpiło wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, związane z niewykonaniem tego zobowiązania (art. 70 § 6 w nowym brzmieniu)."

W innym zaś orzeczeniu z 29 września 2010 r. sygnatura akt I GSK 1116/09 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: " (...) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Literalne brzmienie art. 70 § 6 pkt1 O.p. wskazuje, iż zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Nie jest natomiast takim zdarzeniem przedstawienie zarzutów określonej osobie (ad personam). Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia istotna jest zatem data wszczęcia postępowania w sprawie związana z niewykonaniem tego zobowiązania i to z dniem wszczęcia tego postępowania następuje skutek określony w ww. przepisie. Ściślej ujmując, to z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania następuje zawieszenie biegu przedawnienia. Stosownie do art. 303 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia."

Za bezzasadny należy również uznać zarzut niekonstytucyjności § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.), albowiem Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 września 2010 r. w sprawie P 94/08 uznał, że § 6 ust. 5 cytowanego powyżej rozporządzenia jest zgodny z art. 2 oraz art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Stwierdził także, że ustawa z 1993 r. w art. 37 ust. 1 określała wysokość stawek akcyzy dla poszczególnych grup towarów akcyzowych. Przepis art. 37 ust. 2 pkt 1 tej ustawy upoważnił natomiast Ministra Finansów do wydania rozporządzenia, obniżającego stawki akcyzy, określane w ustawie. W świetle dotychczasowego orzecznictwa także upoważnienia do wydania rozporządzenia, obniżającego stawki podatku określone w ustawie nie narusza zasady wyłączności ustawy w sferze prawa podatkowego.

W wyroku z 1 września 1998 r. sygn. Akt U 1/98, Trybunał wskazał "ustawa może upoważnić organy wykonawcze m.in. do szczegółowego określenia ulg i umorzeń oraz podmiotów zwolnionych od podatku, pod warunkiem, że ustawa określa ogólne zasady w tym zakresie i udziela wystarczająco precyzyjnych wskazówek co do sposobu ich uregulowania w akcie wykonawczym." (OTK ZU nr 5/1998,poz. 63). A zatem pomimo to, że zasada wyłączności ustawy dotyczy również określenia stawek podatku, ustawa może pod pewnymi warunkami upoważniać do obniżenia tych stawek w drodze rozporządzenia na zasadach w niej określonych.

W skardze podniesiono również zarzut dotyczący naruszenia art. 180 § 1 i art. 181 w zw. z art. 284a § 3 Ordynacji, polegający na uznaniu w sprawie dokumentów, które zdaniem strony skarżącej nie mogą stanowić dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej i zostały pozyskane w sposób sprzeczny z prawem. Rzecz dotyczy dokumentów źródłowych Spółki, zawierających między innymi oświadczenia nabywców oleju opałowego, zatrzymanych na podstawie protokołów sporządzonych z (...) maja 2005 r.

Ustosunkowując się powyższego wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 284a § 1, § 2, § 3 Ordynacji podatkowej, kontrola podatkowa może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej kontrolowanemu lub osobie, o której mowa w art. 281a albo osobie wymienionej w art. 284 § 2, gdy czynności kontrolne są niezbędne dla przeciwdziałania popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

W przypadku, o którym mowa w § 1 i § 1a kontrolowanemu lub osobie, o której mowa w art. 281a albo osobie wymienionej w art. 284 § 2 należy bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia wszczęcia kontroli doręczyć upoważnienie do przeprowadzenia kontroli (§ 2 art. 284a). dokumenty z czynności kontrolnych dokonanych z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w § 2 nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym (§ 3 art. 284a).

Należało zatem rozstrzygnąć, czy zabezpieczone (...) maja 2005 r. dokumenty, w tym oświadczenia nabywców oleju opałowego, dotyczące także lutego 2003 r., zostały zabezpieczone w trybie art. 284 § 1, czy też w trybie regulowanym inną ustawą niż Ordynacja podatkowa.

Strona skarżąca wykazywała, mając na uwadze analizę fragmentów pism sporządzonych przez organy w okresie po dokonaniu zatrzymania (...) maja 2005 r. oświadczeń, oraz wskazaną jej zdaniem nieprawidłową podstawę z kodeksu postępowania karnego, sprzeczną z regulacją art. 308 § 1 k.p.k., że pozyskane (...) maja 2005 r. oświadczenia zostały zatrzymane na podstawie wszczętej w tym dniu kontroli podatkowej, a z powodu naruszenia regulacji z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

Zatem ustosunkowując się do powyższego, należało przede wszystkim dokonać analizy dokumentu zatrzymania z (...) maja 2005 r., a nie dokonywać jego oceny na podstawie później sporządzonych fragmentów pism.

Otóż (...) maja 2005 r., został sporządzony protokół zatrzymania przedmiotów przez kontrolera celnego Urzędu Celnego L.S., który wezwał J.C. - kierownika bazy paliw "H" do wydania oświadczeń nabywców oleju opałowego lekkiego za lata 2000 - 2003 między innymi za miesiąc luty 2003 r.

W części wstępnej powołanego protokołu z dnia (...) maja 2005 r. wskazano podstawę zatrzymania - art. 217 § 1, § 2, § 3, § 4 i § 5 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s., art. 208 § 1 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s., w związku z art. 122 § 1 pkt1 k.k.s., zgodnie z art. 143 § 1 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. w związku art. 133 § 1 pkt 1 k.k.s.

Ze wskazanej podstawy wynika, że zabezpieczenie oświadczeń nastąpiło w trybie regulacji, dotyczących postępowania karnego skarbowego a nie przepisów ordynacji podatkowej. Zatem do dokumentu sporządzonego na podstawie regulacji zawartych w kodeksie postępowania karnego oraz kodeksie karnym skarbowym, nie można stosować regulacji z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej.

Ponadto, także ten dokument posiada walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem został sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowi zatem dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Nie można też uznać, aby organy dopuszczając ten dowód w prowadzonym postępowaniu, naruszyły regulację z art. 180, 181 Ordynacji podatkowej tym bardziej, że organ odwoławczy działając na podstawie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej postanowieniem z dnia (...) marca 2009 r. dopuścił jako dowód dokumenty przesłane przez organ I instancji przy piśmie z dnia (...) września 2007 r.

Nie można także uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, przejawiający się zasadniczo w niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę. Podkreślenia wymaga, że zgłoszone przez stronę wnioski dotyczyły przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków J.C., A.B., J.S. oraz akt postępowania karnego skarbowego (...) na okoliczność dokonanej czynności w postaci sporządzenia protokołu z (...) maja 2005 r.

Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznań tychże świadków przeciwko treści sporządzonego dokumentu, gdyż, co wskazano powyżej, dokument ten został sporządzony w trybie uregulowanym przepisami kodeksu postępowania karnego i kodeksu karnego skarbowego. Nie może on być podważany w trybie przepisów ordynacji podatkowej przez organy celne, jak również w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jako chybiony należy również uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy regulacji art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej, skutkujący zdaniem strony skarżącej zaistnieniem przesłanki z art. 247 § 1 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie dwukrotnie w tej samej sprawie. W tej mierze wypada zauważyć, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ odwoławczy wskazał nie tylko podstawę prawną, ale była ona także prawidłowa - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej.

Ponadto przesłanka z artykułu 247 § 1 pkt4 Ordynacji podatkowej występuje, gdy sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Strona skarżąca nie wskazała tej innej decyzji. Jej wątpliwości sprowadzają się do treści wydanego przez organ odwoławczy orzeczenia, z którego jej zdaniem wynika dwukrotne orzeczenie wobec strony o przedmiotowym zobowiązaniu i to w dwóch różnych kwotach. Ten pogląd i twierdzenia strony skarżącej nie znajdują potwierdzenia w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Otóż Dyrektor IC uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2003 r. w wysokości 29.197,00 zł, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Ze wskazanej treści jednoznacznie wynika, że określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2003 r. w jednej kwocie tj. 29.197,00 zł.

Przypomnieć należy, że decyzja składa się z wielu elementów - art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy zakwestionował decyzję organu I instancji tylko w jednym elemencie - dotyczącym rozstrzygnięcia, w pozostałych elementach, dotyczących uzasadnienia, powołania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie zakwestionował. Nie było więc podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji także w części niekwestionowanej przez organ odwoławczy.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 285 § 1 i art. 285a Ordynacji podatkowej, polegające na pozbawieniu strony czynnego udziału w czynnościach kontrolnych należy spostrzec, że jak wynika z uzasadnienia, zarzut ten skierowany jest do Naczelnika UC, czyli organu I instancji, natomiast skarga jest wnoszona od decyzji organu odwoławczego. Skarżąca nie wskazała, aby przez organ odwoławczy została pozbawiona prawa do czynnego uczestnictwa w przeprowadzonym postępowaniu. Miała ona na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego, jak również i wcześniej możliwość zapoznania się z zabezpieczonymi oświadczeniami, których szczegółowej oceny dokonały organy I jak i II instancji.

Ustosunkowując się do podnoszonych w skardze argumentów dotyczących nieprawidłowej zdaniem strony oceny przedmiotowych oświadczeń dokonanej przez organy - należy w pierwszym rzędzie przypomnieć, że w wyniku analizy dokumentów sprzedaży przedmiotowego oleju opałowego w lutym 2003 r. Naczelnik UC stwierdził, iż skarżąca dysponowała zgodnymi z przepisami oświadczeniami nabywców tego oleju o jego przeznaczeniu do celów opałowych, z wyjątkiem 94 paragonów, dotyczących sprzedaży łącznie 25.946 litrów oleju opałowego (wymienionych na stronach 25-30 decyzji I instancji), w przypadku których stwierdzono dołączenie do nich oświadczeń nie spełniających wszystkich wymogów formalnych. Przy tym organ I instancji stwierdził, iż 11 z przyjętych przez stronę w listopadzie 2003 r. oświadczeń jest nieczytelnych w zakresie danych personalno adresowych, co uniemożliwia jednoznaczną identyfikację nabywców przedmiotowego oleju opałowego, natomiast co do 22 oświadczeń przyjętych przez kontrolowany podmiot, Naczelnik UC ustalił, iż zawierają one nieprawdziwe dane personalno adresowe nabywców.

Trzeba nadmienić, iż powyższe ustalenia w zakresie prawdziwości danych zostały dokonane na podstawie informacji pozyskanych z odpowiednich Urzędów Gmin bądź Urzędów Miejskich ze względu na wskazane w danym oświadczeniu miejsce zamieszkania nabywcy oleju opałowego.

Norma prawna zawarta w § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. stanowi, iż podatnik dokonujący sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe obowiązany jest do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. W przypadku osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą oświadczenie to może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT, natomiast w przypadku sprzedaży dokonywanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, oświadczenia te powinny być dołączane do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca był obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż. Zgodnie z § 6 ust. 2 tego rozporządzenia, powyższe oświadczenie musi zawierać co najmniej takie elementy jak: 1/ imię i nazwisko nabywcy; 2/ adres zamieszkania nabywcy; 3/ określenie ilości nabywanego oleju opałowego; 3/ określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 4/ wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych; 5/ datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie.

Przywołane rozporządzenie, w § 6 ust. 4, nakłada na sprzedawcę oleju opałowego obowiązek przechowywania ww. oświadczeń w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym dokumenty te wystawiono. Jednocześnie norma prawna zawarta w § 6 ust. 5 tego aktu, nakazująca odpowiednie stosowanie § 5 stanowi, iż niezłożenie oświadczeń zgodnie z wymogami przytoczonych powyżej przepisów § 6 ust. 1 i 2 skutkuje zastosowaniem do sprzedawanego oleju opałowego stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju napędowego.

W związku z powyższym należy podkreślić, iż Minister Finansów, obniżając stawkę podatku akcyzowego na olej opałowy do poziomu niższego niż stawka podatku akcyzowego na olej napędowy, jednoznacznie uzależnił prawo do zastosowania stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju opałowego od spełnienia wymogów formalnych, jakimi są konieczność uzyskania od nabywcy oleju oświadczenia zawierającego wymagane przepisami informacje, obowiązek dołączenia tego oświadczenia do dokumentu sprzedaży bądź naniesienia na oświadczeniu danych identyfikacyjnych dokumentu sprzedaży, oraz obowiązek przechowywania tych oświadczeń do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Ponieważ w toku czynności kontrolnych stwierdzono u Strony brak właściwych oświadczeń nabywców oleju opałowego w odniesieniu do opisanych powyżej transakcji sprzedaży, organy podatkowe uznały, przy wielu transakcjach, że Spółka nie była uprawniona do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego, właściwej dla oleju opałowego. Skutkiem czego, w myśl przytoczonego powyżej § 6 ust. 5 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r., określono w zaskarżonej decyzji zobowiązanie podatkowe z zastosowaniem do sprzedanego oleju opałowego stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju napędowego, a określając zobowiązanie podatkowe, organ I instancji przyjął za moment powstania obowiązku podatkowego dzień dokonania sprzedaży, będący jednocześnie dniem wystawienia ww. paragonów.

Z regulacji § 6 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wynika, że dokumentem, dającym podstawę do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego było oświadczenie składane przez nabywcę, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe.

Podkreślić należy, że tylko oświadczenie, spełniające wszystkie elementy z § 6 ust. 2 tego rozporządzenia, jest dokumentem umożliwiającym sprzedaż oleju opałowego po obniżonej stawce podatku akcyzowego. Dokument, który nie zawiera wszystkich elementów przewidzianych w rozporządzeniu nie jest oświadczeniem w rozumieniu tego rozporządzenia, wywołującym skutek w postaci obniżenia stawki podatku. Inna interpretacja, wskazująca na możliwość istnienia braków w złożonych oświadczeniach, skutkowałaby przyjęciem, że zbędna byłaby w niektórych elementach regulacja § 6 ust. 2 ww. rozporządzania.

Nie należy pomijać jeszcze jednego aspektu ujawniającego się na kanwie tej sprawy. Mianowicie, wszelkie zwolnienia z podatku są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, toteż powinny być interpretowane w sposób ścisły, na co wskazywał NSA w uchwale siedmiu sędziów z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt FPS 14/99. Zdaniem Sądu analiza treści regulacji rozporządzenia dowodzi, że podatnik może zastosować obniżenie stawek podatku akcyzowego, dokonując sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe, tylko wówczas gdy spełnił określone w tym rozporządzeniu warunki, czyli uzyskał zgodne z nim oświadczenie nabywcy.

Istotne jest także to, że obniżenie stawki podatku akcyzowego następuje w momencie otrzymania oświadczenia, bo wówczas po jego analizie sprzedający wie, czy ma dokonać sprzedaży z zastosowaniem obniżonej stawki akcyzy. Ustalenie, jaką stawkę akcyzy należy zastosować, ma przecież istotne znaczenie, gdyż wpływa na cenę sprzedaży, która jest istotnym elementem umowy sprzedaży. Z ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (w szczególności art. 3 ust. 2 pkt 1 - Dz. U. Nr 97 poz. 1050 ze zm.) wynika, że podatek akcyzowy ma charakter cenotwórczy. Zatem skoro wysokość podatku akcyzowego ma charakter cenotwórczy, a jest ona uzależniona od oświadczenia nabywcy, to określenie odpowiedniego poziomu ceny uwzględniającej właściwą stawkę akcyzy, pozostawało w sferze działania obydwu stron umowy, zarówno sprzedawcy jak i nabywcy. Skarżąca spółka miała zatem sposobność określenia elementu umowy (ceny) w zależności od zachowania nabywcy, przy czym to zachowanie polegało na złożeniu spełniającego wymogi z § 6 ust. 2 rozporządzenia oświadczenia. Takie oświadczenie nie mogło być składane po sprzedaży oleju, które następowały po obniżonej stawce akcyzy, albowiem na co wyżej wskazano jest ono niezbędne do ustalenia ceny, nie może być zatem później przedłożone czy uzupełnione. Po sprzedaży towaru, jego wydaniu, zapłaceniu ceny, umowa zostaje wykonana, nie ma więc później możliwości dokonywania zmian umowy, która na skutek jej wykonania wygasła.

Sąd podziela stanowisko organu, co do tego, że po sprzedaży oleju, nie można w późniejszym okresie uzupełnić braków oświadczeń, czy też przedłożyć nowych. Niemniej jednak pozostaje do rozstrzygnięcia kwestia, czy oświadczenia mogą być złożone w dacie wcześniejszej niż posiadany przez skarżącą paragon sprzedaży.

W tym względzie organy obu instancji zaprezentowały pogląd, że oświadczenia powinny być składane z momentem dokonywania transakcji. Zatem, nie wcześniej.

Zdaniem sądu taki wymóg jednakże nie wynika z regulacji § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia.

Pamiętać należy, że umowa sprzedaży regulowana art. 535 i następnym kodeksu cywilnego, ma charakter konsensualny, czyli zostaje zawarta z momentem złożenia zgodnych oświadczeń woli przez strony tej umowy, może być także zawarta w formie ustnej (jest to najczęstsza forma zwierania tej umowy). Oświadczenie nabywcy, jako że ma wpływ na ustalenie ceny sprzedaży, musi być złożone szybciej niż wydanie towaru - oleju opałowego, co jest potwierdzane paragonem. Istotne jest zatem ustalenie momentu, w którym następuje sprzedaż, czy jest nim otrzymanie przez sprzedającego oświadczenia nabywcy, czy dopiero wystawienie paragonu.

Otóż momentem zawarcia umowy sprzedaży oleju opałowego z zastosowaniem obniżonej stawki podatku akcyzowego jest wręczenie przez nabywcę sprzedawcy wystawionego przez niego oświadczenia, sprzedawca po potwierdzeniu, że to oświadczenie spełnia wszystkie wymogi formalne jest zobowiązany do wydania towaru, a kupujący do zapłaty ceny. Przy czym wydanie towaru oraz zapłata są elementami wykonania umowy, a nie momentem jej zawarcia. Wystawienie paragonu jest dowodem wykonania przez sprzedawcę obowiązku w postaci wydania towaru oraz potwierdzeniem wykonania świadczenia przez kupującego w postaci zapłaty za towar, a nie dowodem na moment zawarcia umowy. Ponadto z rozporządzenia wynika, że na oświadczeniu, w przypadku braku możliwości wystawienia paragonu, należy wpisać numer i datę wystawienia dokumentu potwierdzającego sprzedaż.

Tym samym, należy przyjąć, że wskazanie na oświadczeniu daty wcześniejszej jest możliwe. W konsekwencji, organ kwestionując prawidłowość tak złożonego oświadczenia - naruszył § 6 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r.

Strona skarżąca podniosła także, że nie jest zasadne twierdzenie organów podatkowych, iż przez miejsce zamieszkania, które należało w oświadczeniu wpisać, należy wyłącznie rozumieć adres zameldowania, chociaż przez pojęcie "miejsca zamieszkania" wobec braku legalnej definicji tego pojęcia w prawie podatkowym, w tym w rozporządzeniu należy posłużyć się definicją kodeksu cywilnego. Zdaniem strony skarżącej rozporządzenie nie nakazywało w oświadczeniu podawania przez nabywcę oleju opałowego jego miejsca zameldowania (stałego, czasowego), ale jego miejsca faktycznego zamieszkania, które to miejsce nie zawsze jest tym samym, co miejsce "meldunku", a tylko o miejscu zameldowania danej osoby fizycznej mogły informować organy ewidencji ludności (wójt, burmistrz, prezydent miasta).

Z tym zarzutem nie można się zgodzić. Otóż strona nie zwróciła uwagi na regulacje art. 35a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, zgodnie z którym sprzedawca m.in. oleju opałowego, był upoważniony do żądania od nabywcy okazania przez niego dowodu tożsamości lub innego dokumentu identyfikującego nabywcę, co umożliwiało sprawdzenie danych podawanych przez nabywcę.

W dokumencie tożsamości widnieją nie tylko dane dotyczące imienia i nazwiska, ale także adres zameldowania. Skoro zatem ustawodawca dał uprawnienie sprzedawcy, a na kupującego nałożył obowiązek okazania dokumentu tożsamości, to zrobił to w celu zweryfikowania podanych przez niego danych. Trudno także uznać, aby w obrębie prawa publicznego ustawodawca miał zamiar posłużenia się pojęciem zawartym w kodeksie cywilnym, skoro pojęcie to zostało uregulowane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.).

Przypomnieć należy, ze sprzedawca po stwierdzeniu, że dane z oświadczenia różnią się od tych zawartych w dokumencie tożsamości nie miał podstawy do sprzedaży oleju opałowego z zastosowaniem obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Dodać należy, iż działania organu zmierzały nie tylko do ustalenia czy dany nabywca przebywa pod danym adresem, ale również czy dany adres istnieje i te ustalenia stanowiły podstawę do zakwestionowania złożonych oświadczeń.

Strona skarżąca zakwestionowała również stanowisko organów, dotyczące danych wymaganych w złożonych oświadczeniach w zakresie pojęć "rodzaj" oraz "typ" podnosząc, że są to zbieżne pojęcia (powołując się przy tym na słownik synonimów języka polskiego oraz słownik języka polskiego). Jej zdaniem zawarte przez nabywców w oświadczeniach oznaczenie "typu" lub "rodzaju" jest spełnieniem wymogu zawartego w cytowanym powyżej rozporządzeniu.

Z tym zarzutem także nie można się zgodzić, albowiem użytemu sformułowaniu należy nadawać określony sens, mając na uwadze całej treści, a nie tylko wyrwane z kontekstu wyrazy.

W § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. postawiono wymóg "wskazania rodzaju i typu urządzeń grzewczych", pojęcie rodzaju i typu odnosi się więc do urządzeń grzewczych, a nie do synonimów występujących w języku polskim. Ponadto, na co słusznie organy zwróciły uwagę, w rozporządzeniu posłużono się funktorem koniunkcji "i", zatem, aby spełnić wymagania postawione w rozporządzeniu należy podać rodzaj i typ urządzenia grzewczego.

Skarżąca nie podzieliła także stanowiska organów podatkowych, dotyczącego określenia ilości posiadanych urządzeń grzewczych, wskazując, że prawidłowe są oświadczenia, w których określenie ilości urządzeń grzewczych, następowało poprzez użycie rzeczownika w mianowniku w liczbie pojedynczej.

Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że zgodnie z zasadami pisowni języka polskiego określenie ilości w języku polskim dokonywane jest z zastosowaniem liczebników, które mogą przybierać postać zarówno słowną jak i mogą być wyrażone cyframi. Zdaniem organów podatkowych brak użycia liczebnika słownego lub odpowiadającej mu liczby w zapisie cyfrowym oznacza brak określenia ilości urządzeń grzewczych, co niewątpliwie narusza normę z § 6 ust. 2 pkt4, wskazanego powyżej rozporządzenia.

Z takim stanowiskiem organów nie można się jednak zgodzić, chociaż należy przyznać rację, że do określenia ilości w języku polskim stosuje się liczebniki, jednak analizy złożonych oświadczeń należy dokonywać nie kierując się przede wszystkim poprawnością zastosowanej pisowni, ale ich rozumieniem w sensie znaczeniowym. I tak np. w oświadczeniu dołączonym do paragonu nr (...), nabywca wpisał jako określenie ilości urządzeń grzewczych "piec". Chyba nikt nie ma wątpliwości, że chodzi o jedno urządzenie. Oczywiście w sensie poprawności językowej należało wpisać: "jeden piec", ale czym w sensie rozumienia znaczenia tekstu to różni się od rzeczownika, użytego w mianowniku "piec".

Przy stosowaniu wykładni językowej w prawie podatkowym należy kierować się sensem słów i zwrotów. W procesie interpretacji prawa, przyjmuje się domniemanie, że ustawodawca posługuje się językiem powszechnym. Założenie to ma ugruntowane podłoże prakseologiczne - język powszechny stwarza szansę zrozumienia sensu prawnego przez największą liczbę adresatów, a komunikatywność tekstów prawnych jest jedną z cech decydujących o stopniu skuteczności prawa (tak B. Brzeziński - Podstawy wykładni prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk 2008 str. 41,44).

Celem składanych oświadczeń nie było skontrolowanie składających ich osób, mając na uwadze prawidłowe stosowanie przez nie zasad pisowni polskiej, ale to czy na podstawie sensu użytych słów i zwrotów, można ustalić, skontrolować prawdziwość złożonych przez nie oświadczeń. Przyjmując rygorystyczny zaprezentowany przez organ pogląd, należałoby także zdyskwalifikować oświadczenia, w których nabywcy zrobili błędy ortograficzne lub zastosowali nieprawidłową odmianę, co prowadziłoby do absurdu.

Ponadto przy dokonywanej analizie złożonych oświadczeń, należy mieć na uwadze to, jakie są wymagane informacje, wynikające z rozporządzenia, a nie czy wszystkie rubryki zastosowanego przez skarżącą spółkę formularza zostały wypełnione.

I tak w oświadczeniu dołączonym do paragonu 20037 zakwestionowanym przez organy, jako wadliwym, bo nie podano ilości urządzeń, ale w jego punkcie piątym podano

"cieplik (...)", zatem z tego oświadczenia wynika, że chodzi o jedno urządzenie.

W rozporządzeniu nie wskazano gotowego formularza oświadczenia, ale jedynie wymieniono, co powinno ono zawierać. Wymóg wskazania ilości posiadanych urządzeń grzewczych nie oznacza, że dla tej informacji potrzebna jest osobna pozycja w złożonym oświadczeniu, ale żeby wynikała ona z treści złożonego oświadczenia.

W piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2010 r. podniesiono także zarzut naruszenia regulacji z art. 165 § 1, § 2, § 4 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że w rozpoznawanej przez Sąd sprawie nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego, które następuje dopiero z momentem doręczenia stronie postanowienia o jego wszczęciu.

Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że postanowienie Naczelnika UC z dnia (...) lipca 2008 r. zostało doręczone 9 lipca 2008 r. Dyrektorowi ds. Finansowo - Księgowych K.S., nie był on stroną postępowania podatkowego ani też pełnomocnika podatnika przed lub w dacie wszczęcia postępowania podatkowego. Ustosunkowując się do tego zarzutu, stwierdzić należy, że nie jest zasadny, albowiem z akt administracyjnych wynika, że postanowienie organu I instancji o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia (...) lipca 2008 r. wysłane na adres "H A. i E.H. sp. j., zostało odebrane 9 lipca 2008 r. przez osobę posiadającą pełnomocnictwo do odbioru doręczonej spółce korespondencji (k. 1656 tom IV akt adm.). Kwestia upoważnienia do odbioru korespondencji leży w zakresie strony, poczty - a nie organu.

Podkreślić także należy, że strona nie kwestionowała faktu odbioru postanowienia przez nieupoważnioną osobę, brała także poprzez ustanowionego przez siebie pełnomocnika czynny udział w prowadzonych przez organy I i II instancji postępowaniach.

Powyższa argumentacja znajduje również uzasadnienie przy ocenie kolejnego zarzutu skarżącej - podniesionego dopiero na rozprawie przed sądem. Strona zakwestionowała bowiem fakt prawidłowego doręczenia jej (reprezentowanej przez pełnomocnika) decyzji organu I instancji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k- 2109 tom V akt adm.) wynika, że organ wysłał decyzję do umocowanego już wówczas przez stronę pełnomocnika - na jedyny adres do doręczeń wskazany w pełnomocnictwie - tj. adres spółki. Pełnomocnictwo z dnia 8 stycznia 2009 r. (k- 2107 tom V akt adm.). Zarzut zatem jest bezpodstawny.

W piśmie z (...) listopada 2010 r. podniesiono także zarzut niezastosowania przez organy regulacji § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.

Zdaniem pełnomocnika Spółki "z cytowanego powyżej rozporządzenia wynika, że podatnicy sprzedający lub zużywający wyroby określone w § 4 i 5 rozporządzenia dla innych celów niż opałowe, mogą obniżyć należny podatek akcyzowy o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu, a także zapłacony od importu olejów opałowych lub napędowych, o których mowa w poz. 14 pkt 3 lit. b i c załącznika nr 3 do rozporządzenia." Skoro zatem organ podatkowy określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego na inny cel niż opałowy (w konsekwencji zakwestionowano oświadczenia nabywców oleju opałowego), to winien to uczynić w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem wyżej wskazanych przepisów, regulujących sposób obliczenia należnego podatku akcyzowego z tego tytułu, tym bardziej, że w aktach sprawy znajdują się kopie faktur nabycia oleju opałowego, w których sprzedawca określił kwotę akcyzy zawartej w sprzedawanym towarze. Organy powinny dokonać zdaniem pełnomocnika Spółki obligatoryjnego obniżenia tego podatku na podstawie § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Jako niezasadny należy ocenić prezentowany przez skarżącą pogląd, co do tego że organy podatkowe są obligatoryjnie zobowiązane do obniżenia podatku akcyzowego o podatek akcyzowy zawarty w cenie zakupu, bowiem taki obowiązek nie wynika ze wskazanej przez pełnomocnika skarżącej regulacji § 14 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r.

W § 14 ust. 2 tego rozporządzenia stwierdzono, że "Podatnicy sprzedający lub zużywający wyroby określone w § 4 i § 5 dla innych celów niż opałowe, mogą obniżyć należny podatek akcyzowy o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu."

Użyto sformułowania podatnicy (...) mogą obniżyć, a nie że należny podatek akcyzowy ulega obniżeniu o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu.

Z tego wynika, że o obniżeniu decyduje sprzedający, który z takiego uprawnienia może skorzystać, ale nie musi; uprawnienie to jest zatem uzależnione od woli podatnika, który stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym mógł ją wyrazić wyłącznie w odpowiedniej deklaracji podatkowej. Wniosek taki znajduje uzasadnienie nie tylko w wykładni językowej, ale także systemowej. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że w niektórych innych przepisach rozporządzenia rozpatrywane prawo do obniżenia unormowano w sposób odmienny, sięgając do kategorycznie brzmiącej formuły "obniża się", co obligowało organy podatkowe do uwzględnienia podatku akcyzowego zapłaconego wcześniej.

I tak § 15 ust. 1 rozporządzenia stanowił, iż należny podatek akcyzowy od sprzedaży paliw silnikowych wytwarzanych z komponentów uzyskiwanych z przerobu ropy naftowej oraz organicznych związków tlenowych, a także wytwarzanych w drodze mieszania, przeklasyfikowania produktów naftowych, etylizacji lub potasacji benzyny oraz depresacji olejów napędowych, obniża się o podatek akcyzowy zapłacony przy nabyciu lub imporcie komponentów przeznaczonych do wytworzenia tych paliw.

Analogiczną konstrukcję prawną zastosowano w § 15 ust. 2-5 tego rozporządzenia, zatem brak złożenia stosownej deklaracji podatkowej oznaczał niemożność odliczenia przez organy podatku akcyzowego zapłaconego w cenie nabycia oleju (tak też NSA w wyroku z 13 września 2007 r. w sprawie I FSK 1207/06, publikowany cbois.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę, że leżące u podstaw zastosowania przepisu prawa materialnego (§ 6 ust. 1 oraz § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego) ustalenia faktyczne i ich ocena naruszają zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) orzec należało o uchyleniu zaskarżonej decyzji stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy uwzględni przedstawiony przez Sąd pogląd, dotyczący możliwości wystawienia oświadczenia przez nabywcę z datą wcześniejszą niż data paragonu (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) oraz przyjmie za prawidłowe, określenie ilości urządzeń grzewczych także poprzez użycie rzeczownika w mianowniku liczby pojedynczej.

O zakazie wykonywania uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a koszty postępowania Sąd zasądził na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Alina Rzepecka |Barbara Rennert |Stefan Kowalczyk |

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.