Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1821377

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 15 września 2015 r.
I SA/Gl 205/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel.

Sędziowie WSA: Paweł Kornacki, Bożena Suleja-Klimczyk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej Kolegium lub SKO) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm. - dalej O.p.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm. - dalej u.p.o.l.) - po rozpatrzeniu odwołania A S.A. (dawniej: A' S.A.) w W. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w wysokości (...) zł - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 927/13 uchylił decyzję SKO z dnia (...) r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie określenia A S.A. (dalej strona lub Spółka) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w wysokości (...) zł. W uzasadnieniu Sąd nie odnosząc się do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czyli opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, wskazał na naruszenie przepisów proceduralnych, które stanowi istotne naruszenie prawa. Sąd wskazał, że w aktach administracyjnych przesłanych do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę brak jest postanowienia (czy postanowień) o wszczęciu postępowania podatkowego. O wszczęciu postępowania można dowiedzieć się wyłącznie z decyzji organów podatkowych, które w ich uzasadnieniach wskazują na wszczęcie postępowania w dniu (...) r. i (...) r. Brak tych postanowień w aktach sprawy spowodował, że Sąd nie mógł zbadać, ani przedmiotu i zakresu (granicy) postępowania podatkowego określonego w tych postanowieniach, ani też powodu ponownego wszczęcia przez organ podatkowy postępowania podatkowego.

SKO uwzględniając stanowisko Sądu decyzją z dnia (...) r. nr uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ I instancji uwzględniając uwagi zawarte w wyroku WSA i w decyzji Kolegium, decyzją z dnia (...) r. nr (...), wydaną w trybie art. 208 § 1 O.p., umorzył postępowanie podatkowe wszczęte postanowieniem z dnia (...) r. w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego za 2007 r. - jako bezprzedmiotowe.

Rozpatrując ponownie sprawę wszczętą postanowieniem z dnia (...) r. w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego za 2007 r. organ I instancji postanowieniem z dnia (...) r. wyznaczył pełnomocnikowi termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym sprawy. Kolejnym postanowieniem z dnia (...) r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy. W dniu 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnik podatnika w odpowiedzi na postanowienie z dnia (...) r. przesłał organowi I instancji nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych Spółki dla obszaru, w obrębie którego położone jest Miasto Z. Przedłożone dane pozwalają na wyodrębnienie i następnie na wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle podatkiem od nieruchomości. Zdaniem pełnomocnika podatnika w celu ustalenia odpowiednich obiektów konieczna stała się analiza tego wyciągu. Ewidencja środków trwałych - co oczywiste - stanowi punkt wyjścia do ustalenia podstawy opodatkowania od budowli za rok 2007.

Kolejnym pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. pełnomocnik podatnika wniósł o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały deklarowane przez Spółkę budki telefoniczne. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. strona podlega opodatkowaniu w zakresie tych gruntów i zainstalowanych na nich budek tylko w przypadku, gdy stanowią one własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W pozostałych przypadkach opodatkowaniu podlega właściciel gruntów, nie zaś Spółka, która zainstalowała na nich budki telefoniczne. Strona zadeklarowała wszystkie grunty pod budkami jako podlegające opodatkowaniu, przyjmując założenie, że w każdym przypadku wymagają one takiej kwalifikacji, Kwestia ta jednak pozostaje dotąd niezweryfikowana przez organ podatkowy.

Postanowieniem z dnia (...) r. organ podatkowy I instancji przedłużył termin rozpoznania sprawy. Następnie decyzją z dnia (...) r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie (...) zł.

Przedmiotem opodatkowania objęto następujące składniki:

- grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2,

- budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2,

- budowle o wartości (...) zł (wartość, o której mowa w przepisach o podatku dochodowym).

Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy uznał, że budowle sieci telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacjach kablowych nie stanowią samodzielnej budowli lecz stanowią całość techniczno-użytkową z kanalizacją kablową. Ten związek funkcjonalny został w orzecznictwie Sądu Najwyższego określony mianem "gospodarczej całości". Przytaczając szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych organ wskazał, że wynika z nich jednoznaczna i uzasadniona ocena prawa, iż przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Ustalając wysokość zobowiązania podatkowego organ uwzględnił dane wykazane przez podatnika w pierwotnej deklaracji podatkowej złożonej w dniu 16 stycznia 2007 r., w której wartość budowli na dzień 1 stycznia 2007 r. określona została w kwocie (...) zł, z uwzględnieniem korekty deklaracji z dnia 15 lutego 2007 r. z załączonym uzasadnieniem oraz deklaracji z dnia 17 stycznia 2007 r. i 26 lutego 2007 r. obejmującej budki telefoniczne i kabiny na kwotę (...) zł.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika podatnika o uwzględnienie dowodu z płyty CD zawierającej wg oświadczenia strony wyciągi z ewidencji środków trwałych dla obszaru A S.A. organ odmówił uwzględnienia przesłanego nośnika CD jako dowodu w sprawie. Na zajęcie takiego stanowiska wpłynęły po pierwsze wątpliwości formalne związane z tym dowodem (nośnik nie jest opisany ani autoryzowany przez stronę w żaden sposób, zawiera pliki programu PDF zestawienia majątku podatnika bez możliwości wyselekcjonowania czy wy sortowania majątku objętego przedmiotem niniejszego postępowania podatkowego), co czyni go całkowicie nieczytelnym. Ponadto organ wskazał, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych polega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz stawki obliczenia wysokości podatku.

Odnośnie przeprowadzenia dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały deklarowane przez podatnika budki telefoniczne organ wskazał, że pełnomocnik do wniosku nie załączył wypisów z ewidencji gruntów i budynków ani jakiegokolwiek wykazu wskazującego na lokalizację budek telefonicznych w 2007 r. Organ podatkowy nie posiada wiedzy o lokalizacji budek telefonicznych ani nie ma możliwości ustalenia ich położenia w 2007 r. W związku z powyższym nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez pełnomocnika podatnika i rozstrzygając w sprawie organ oparł się na danych zawartych w deklaracji złożonej przez podatnika w 2007 r.

Pełnomocnik Spółki w odwołaniu od powyższej decyzji wniósł o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007. Zarzucił zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 210 § 4 w związku z art. 124 O.p, gdyż jej uzasadnienie nie wyjaśnia zasadniczej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za rok 2007 tj. nie zawarto w nim zestawienia obiektów, które - zdaniem organu - podlegają opodatkowaniu i których powierzchnia lub wartość została uwzględniona w przyjętej do rozstrzygnięcia podstawie opodatkowania, Natomiast wskazanie, które budowle zostały uwzględnione w podstawie opodatkowania było niezbędne zwłaszcza z tego powodu, że podana w uzasadnieniu wartość nie odpowiada wartości budowli, ujętych przez stronę w deklaracji za rok 2007;

- naruszenie art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez całkowite zaniechanie ustaleń faktycznych, czy wskazany w tym przepisie obiekt wypełnia cechy definicji budowli. Zarzuty w tym zakresie odwołujący poparł powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09;

- naruszenie art. 193 § 1, art. 194 § 1 O.p. polegające na nieustaleniu, jaka jest łączna wartość budowli. Organ nie ustalił podstawy opodatkowania od budowli za rok 2007, co jest następstwem nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Zdaniem odwołującego w zakresie podstawy opodatkowania za przesądzające nie mogą zostać uznane dane pochodzące ze złożonej pierwotnie w roku 2007 deklaracji podatkowej. Na poparcie swoje stanowiska odwołujący przytoczył szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i NSA;

- naruszenie art. 187 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie dowodu przedłożonej płyty CD zawierającej wyciąg z ewidencji środków trwałych. Organ nie wykazał, że wspomniany wyciąg z ewidencji na płycie CD jest sprzeczny z prawem, a zatem powinien być rozpatrzony na równi z innymi dowodami w sprawie. Pełnomocnik podatnika poparł swoje stanowisko wybranymi wyrokami wojewódzkiego sądu administracyjnego;

- naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez przyjęcie jako podstawę opodatkowania od budowli w roku 2007 wartość, która nie jest wartością początkową środka trwałego, ale "wartością określoną przez stronę w deklaracji podatkowej";

- naruszenie art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż organ zaniechał ustaleń dotyczących własności gruntów, na których zainstalowane zostały deklarowane przez stronę budki telefoniczne. Wyjaśnienie, jaki podmiot jest właścicielem gruntu jest niezbędne dla określenia zakresu obowiązku podatkowego;

- naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez opodatkowanie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, tj. obiektów, które w sposób oczywisty nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. O naruszeniu ww. przepisów przesądza nieuwzględnienie prokonstytucyjnej wykładni definicji budowli, jaką przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09.

Badając sprawę merytorycznie Kolegium na wstępie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 124 O.p. Wyjaśniło w tym zakresie, że w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano wyraźnie, iż organ ustalając wysokość podatku od nieruchomości za 2007 r. za przedmiot opodatkowania przyjął dane wykazane przez podatnika w pierwotnej deklaracji złożonej w dniu 16 stycznia 2007 r. oraz korekcie złożonej w dniu 15 lutego 2007 r., w której podatnik zwiększył wartość budowli o kwotę (...) zł oraz należny podatek o kwotę (...) zł. Wysokość należnego podatku po korekcie stanowiła kwotę (...) zł. Dodatkowo organ doliczył podatek wykazany w deklaracji złożonej w dniu 26 lutego 2007 r. obejmującej kabiny samoinkasujące w wysokości (...) zł. Łącznie wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na kwotę (...) zł.

Organ w uzasadnieniu decyzji na stronie 2 wskazał przedmiot opodatkowania (grunty, budynki i budowle oraz wysokość zastosowanych stawek podatkowych.). Wskazał również, dlaczego nie uwzględnił korekty podatkowej złożonej przez podatnika w dniu 7 marca 2007 r. a dotyczącej zmniejszenia wartości podatku poprzez zaniżenie wartości budowli o kwotę (...) zł. W związku z powyższym zarzuty pełnomocnika o naruszeniu ww. przepisów SKO uznało za bezzasadne.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez całkowite zaniechanie ustaleń faktycznych, czy wskazany w tym przepisie obiekt wypełnia cechy definicji budowli Kolegium wyjaśniło, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz - przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki - obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Na poparcie swoich twierdzeń organ przytoczył fragment wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, w który sąd ten wskazał, że "obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy (...). W toku całego postępowania podatkowego, pełnomocnik podatnika w istocie nie zakwestionował poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej - w ocenie Spółki - wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę w deklaracji pierwotnej złożonej na 2007 r., bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno - techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. W ocenie NSA, tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć przy tym wypada, że spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu".

Kontynuując Kolegium zauważyło, że pełnomocnik nie kwestionuje de facto wartości przyjętej przez organ do podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej deklaracji na 2007 r. (w odniesieniu do kabli), ale kwestionuje nieustalenie tej wartości samodzielnie. Tymczasem w oświadczeniu z dnia 12 marca 2007 r. (stanowiące wyjaśnienie powodów złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r.) sam podatnik stanowczo stwierdził, iż zmiana wartości budowli zadeklarowanych na rok 2007 wynika z faktu, iż wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, tj. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, których wartość Spółka błędnie zadeklarowała do celów rozliczenia podatku od nieruchomości. Organ uwzględnił też dane dotyczące budek telefonicznych, wynikające z deklaracji Spółki złożonej w tym przedmiocie oraz złożoną przez podatnika korektę w zakresie niespornym.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 187 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie dowodu z przedłożonej płyty CD zawierającej wyciąg z ewidencji środków trwałych Kolegium stwierdziło, iż nie może stanowić dowodu w sprawie przesłany przez stronę wyciąg z ewidencji środków trwałych obejmujący obszar (...) gmin, bowiem na jego podstawie nie można ustalić w sposób kompletny obiektów usytuowanych na terenie gminy Z. Ponadto spór w sprawie nie dotyczy ilości obiektów czy ich wartości, lecz uznania części z nich za niepodlegające opodatkowaniu. Dopuszczając jako dowód deklarację pierwotną za 2007 r. organ I instancji miał na względzie okoliczność, że jedynym powodem skorygowania deklaracji było wyłączenie przez Spółkę z opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Stąd Kolegium uznało za uprawniony wniosek, że wartość budowli w 2007 r., w tym linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej odpowiadała wartości deklarowanej przez Spółkę w deklaracji pierwotnej złożonej na 2007 r., a kwestia sporna dotyczyła jedynie interpretacji przepisów prawa. Spółka nie podniosła żadnych argumentów i nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podstawę opodatkowania (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 910/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 526/14).

SKO podkreśliło w tym miejscu, że postanowieniem z dnia (...) r. wezwało podatnika do przedłożenia dowodów potwierdzających zarzuty podniesione w odwołaniu, a dotyczące wartości budowli położonych na terenie Miasta Z. Wraz z pismem z dnia 7 listopada 2014 r. pełnomocnik przesłał dwa załączniki tabelaryczne; jeden bez nazwy, zawierający 5 rubryk z podaniem wartości światłowodów, i drugi bez nazwy, wskazujący usytuowanie kabin i półkabin telefonicznych. Obydwa załączniki nie zostały podpisane, nie załączono do nich dokumentów źródłowych (ewidencja środków trwałych i inne), na podstawie których przesłane wykazy zostały sporządzone. W tej sytuacji Kolegium uznało, że przesłane zestawienia nie stanowią dowodu w rozumieniu art. 181 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających (...). Tym samym w ocenie organu II instancji pełnomocnik podatnika - mimo wezwania - nie przedłożył organowi podatkowemu dowodów potwierdzających zarzuty zawarte w odwołaniu (a jedynie przesłał zestawienia nie mające waloru dowodu), ale także nie podważył konkretnie podstawy opodatkowania linii kablowych przyjętej przez organ I instancji poprzez podanie innej (prawidłowej w ocenie Spółki) wartości. W tym stanie rzeczy dopuszczalne jest ustalenie wartości linii kablowych w oparciu o pierwotną deklarację i jej korektę dotycząca podatku od nieruchomości za 2007 r. Stanowisko to zyskało jednoznaczną aprobatę, wyrażoną w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/14, dotyczącym opodatkowania składników majątkowych A' S.A., położonych w obrębie innej gminy podatkiem od nieruchomości za 2008 r.

W zakresie naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie jako podstawę opodatkowania od budowli w roku 2007 wartość, która nie jest wartością początkową środka trwałego, ale "wartością określoną przez stronę w deklaracji podatkowej" Kolegium uznało, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Cytując treść tego przepisu podniosło, że ustaloną wartość na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego, stanowiącą podstawę amortyzacji w tym roku - nie pomniejsza się o dokonane odpisy amortyzacyjne. Oznacza to tyle, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie "przekładają" się na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się - dla określenia podstawy opodatkowania - w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy.

Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W jego ocenie organ I instancji prawidłowo zdefiniował przedmiot opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja "obiektu budowlanego" wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli-również sieci kablowej - od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość - sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartości tak ujętej całości stanowią podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego.

W dalszej kolejności SKO wskazało, że po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi) nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno - użytkową.

Na poparcie przedstawionego stanowiska Kolegium powołało wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych (np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1213/08 i utrzymujący to orzeczenie w mocy wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09 oraz WSA w Poznaniu z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 730/08 i utrzymujący to orzeczenie w mocy wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 252/09). W powołanych orzeczeniach sądy przyjęły, że przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo - techniczną, a więc budowlę.

Organ odwoławczy wskazał za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że: "W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody - linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno - użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno - użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy, jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09; dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Podobną ocenę prawną przedstawił NSA w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08; z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt II FSK 867/09, II FSK 1010/09, II FSK 1343/09, II FSK 1468/09 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Odnosząc się końcowo do wniosku pełnomocnika Spółki o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów w celu ustalenia własności gruntów, na których posadowione były w 2007 r. budki telefoniczne Kolegium wyjaśniło, iż wezwało podatnika do przedłożenia dowodów potwierdzających lokalizację budek telefonicznych. Wraz z wspomnianym już wyżej piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. pełnomocnik przesłał zestawienie lokalizacji kabin i półkabin, ale zestawienie to nie zostało podpisane jak również nie załączono dowodów, w oparciu o które zestawienie to zostało sporządzone. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że przesłany przez profesjonalnego pełnomocnika dokument nie stanowi dowodu w rozumieniu art. 181O.p. Ponadto podkreślono raz jeszcze, że podatnik jako osoba prawna zobowiązana jest do samoobliczenia podatku i złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości. Podatnik złożył taką deklarację w dniu 11 stycznia 2007 r., w której zadeklarował podatek od gruntów związanych z działalności gospodarczą i budynków w łącznej kwocie (...) zł. Skoro w obecnym postępowaniu podatkowym podatnik kwestionuje wysokość zadeklarowanego podatku to powinien był przedłożyć dowody na potwierdzenie swoich twierdzeń, a jeśli tego nie dopełnił to wniosek w omawianym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

W konkluzji organ odwoławczy uznał, że deklaracja podatkowa Spółki za 2007 r., w szczególności zmniejszenie wartości budowli w korekcie deklaracji opierało się wyłącznie na przyjęciu odmiennej interpretacji przepisów w odniesieniu do charakteru linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej i samej kanalizacji kablowej. Innymi słowy strona skarżąca zmieniła swoje rozumienie przepisów podatkowych odnoszących się do tego przedmiotu opodatkowania. Poprzednio przez wiele lat deklarowała przecież kanalizację wraz z liniami przebiegającymi wewnątrz jako całość stanowiącą budowlę.

Przyjęcie do określenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2007 r. w oparciu o dane z deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika nie narusza przepisów. Deklaracja owa oparta została na danych służących skarżącej w deklarowaniu podatku w poprzednich latach, a że dane owe nie wzbudzały wątpliwości uzasadnionym jest, że nadal stanowią podstawę obliczenia podatku. Wartość budowli podana przez Spółkę w deklaracji na 2007 r. uwzględniała wartość kanalizacji kablowych wraz z przebiegającymi przez nie liniami kablowymi. Przedmiotem deklaracji na 2007 r. nie była zmiana wartości zadeklarowanych budowli, nie było to również przedmiotem postępowania podatkowego. Organ podatkowy miał pełne prawo przyjąć w zaskarżonej decyzji taką wartość budowli, jaką podatnik zadeklarował na 2007 r. W konsekwencji wartość linii kablowej została ustalona na podstawie danych wskazanych przez samego podatnika.

W skardze na tak wydaną decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją pierwszoinstancyjną oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1.

art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. przy ustaleniu podstawy opodatkowania od budowli, co w konsekwencji skutkuje naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż wskutek naruszenia prawa procesowego ustalono podstawę opodatkowania w nieprawidłowej wysokości;

2.

art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Naruszenia art. 122. art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka dopatrzyła się z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego spraw w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Jak podniosła, ewidencja środków trwałych stanowi u przedsiębiorców podstawowe źródło informacji o przedmiocie i podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości, co wynika bezpośrednio z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W wyrokach NSA z 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 481-482/09 oraz II FSK 1601/09, wyraźnie wskazano, że "z przytoczonych przez sąd pierwszej instancji regulacji (art. 4 ust. 3, 4, 5 i 6 u.p.o.l.) jasno wynika, że w ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego organ powinien wezwać podatnika do przedłożenia wykazu budowli z podaniem wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, a w razie jego braku (lub gdy podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej) określić tą wartość w oparciu o opinię biegłego". Zatem, zgodnie z ww. stanowiskiem NSA, wartość budowli, w tym ewentualnie linii telekomunikacyjnych, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych, co w całości organ I instancji pominął. Strona zacytowała również wyrok z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2571/12, w którym WSA w Warszawie przywołując treść z art. 4 ust. i pkt 3 u.p.o.l. wskazał, że "organ podatkowy winien ustalić podstawę opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Op". Sąd ten podniósł jednocześnie, że nie może stanowić dowodu dla wartości budowli w kolejnych miesiącach 2009 r., wartość wskazana przez skarżącą w deklaracji na rok 2007" (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2601/12, w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2040/11, a także w wyroku z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 255/13). Stanowisko to podzieliły również inne sądy m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 16 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 811/10; WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r., I SA/Ol 355/11, WSA w w Krakowie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 220/12, a także WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r., I SA/Gd 1079/12.

Następnie pełnomocnik zwrócił uwagę na wynikającą z art. 193 § 1 Op - szczególną moc dowodową ksiąg podatkowych, a taką jest niewątpliwie ewidencja środków trwałych w sprawie podatku od nieruchomości od budowli. Zapisy w księdze podatkowej przesądzają o ustaleniach faktycznych - i również z tego powodu należało przeprowadzić dowód z ewidencji środków trwałych. Podkreślił, iż organ powinien przeprowadzić dowód z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia prawidłowej wartości podlegających opodatkowaniu w 2007 r. będących jej własnością budowli - przedstawiony na płycie CD. W okolicznościach sprawy niniejszej pominięcie przez organ podatkowy dowodu ze zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości podlegających opodatkowaniu w 2007 r. obiektów, w sytuacji, w której w przedmiocie tym nie było prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie, uzasadnia zarzut naruszenia art. 122 i art. 193 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji bowiem nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli, czym naruszono art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Ponadto pełnomocnik podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza art. 191 w związku z art. 187 § 1 O.p. gdyż pominięto wyjaśnienia, jakie Spółka złożyła do akt postępowania pismem z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczące wartości obiektów na rok 2007. Wyjaśnienie to obejmowało również zestawienie obiektów, których wartość w nim uwzględniono. Zestawienie to zostało przygotowane na podstawie załączonego wcześniej do akt sprawy nośnika danych w postaci płyty CD, zawierającego wyciąg z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy II KŚT i dla grupy VI KŚT - dla obszaru (...) A' S.A., w obrębie którego położone jest Miasto Z. W ww. piśmie Spółka udzieliła wyjaśnień w zakresie wynikającej z tego zestawienia wartości linii kablowych w roku 2007. Wyjaśnienia te umożliwiają rozstrzygnięcie o wartości budowli w roku 2007 - na podstawie zapisów w ewidencji środków trwałych Spółki.

Ocena oparta na niepełnym materiale dowodowym jest sprzeczna z zasadą swobodnej oceny dowodów, a przez to niezgodna z art. 191 Op. Wyjaśnienie o wartości budowli nie mogło zostać pominięte przy ustaleniu podstawy opodatkowania od budowli (o ile już organ miałby przyjąć, że dokonano ustalenia faktycznego, że Spółka nie zadeklarowała, choć powinna była, do opodatkowania za rok 2007 obiektów, spełniających cechę budowli).

Zdaniem autora skargi niezgodne z art. 191 Op było uznanie tych wyjaśnień za nierzetelne z tego powodu, że załączone do nich zestawienia nie zostały podpisane oraz że wyjaśnienia te nie zostały "poparte" dokumentami źródłowymi, w tym zwłaszcza ewidencją środków trwałych. Po pierwsze bowiem, zestawienie stanowiło załącznik do pisma zawierającego wyjaśnienia; te zaś zostały podpisane. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że zestawienia nie zostały podpisane, to organ mógł i powinien wezwać do uzupełnienia tego braku. Po trzecie, nie mogło to powodować ich apriorycznego wyłączenia od rozpatrzenia; wyjaśnienie i zestawienie należało ocenić zgodnie z art. 191 Op. Po czwarte, załączone do wyjaśnienia zestawienie zostało przygotowane w oparciu o ewidencję środków trwałych, którą organ otrzymał na płycie CD; nie można zatem podnosić, że przygotowane wyjaśnienie nie zostało "wsparte" dokumentami źródłowymi.

Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że przywołane przez organ uzasadnienie wyroku NSA z dnia 7 lutego 2014 r. jest nieadekwatne w realiach niniejszej sprawy, gdyż wskazano w nim na dopuszczalność posłużenia się deklaracjami z lat poprzednich w przypadku braku współdziałania ze strony podatnika, co jednak w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło, skoro Spółka udzieliła odpowiedzi na wszelkie wezwania organu podatkowego.

Argumentując naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w skardze wskazano, że polega ono na opodatkowaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, tj. obiektów, które w sposób oczywisty nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Przesądza o tym nieuwzględnienie prokonstytucyjnej wykładni Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09), który rozstrzygał wprawdzie w sprawie tzw. podziemnych wyrobisk górniczych, jednak w ww. wyroku zawarł również istotne uwagi na temat znaczenia pojęcia budowli na gruncie art.!a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., które w procesie stosowania prawa powinny uwzględniać organy i sądy.

Cytując zasadnicze tezy zawarte w wyroku Trybunału autor skargi skonstatował, że linie kablowe w kanalizacji kablowej nie zostały wymienione expressis verbis jako budowle ani w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, ani w innych przepisach tej ustawy ani w załączniku do niej i nie są również urządzeniem technicznym scharakteryzowanym w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Nie są zatem budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości.

Z tych względów, sprzeczne z wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny jest opodatkowanie linii kablowych w kanalizacji kablowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej p.p.s.a.) Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania o ciężarze gatunkowym uzasadniającym jej uchylenie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według organów podatkowych kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable, stanowiąc sieć techniczną są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a zatem stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Strona skarżąca natomiast twierdziła, że organy naruszyły prawo materialne tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Przedmiotem sporu była także kwestia przyjęcia w roku podatkowym 2007 - jako podstawy opodatkowania - wartości linii kablowych wykazanych w pierwotnej deklaracji złożonej przez Spółkę za 2007 rok.

Na wstępie nadmienić trzeba, iż sprawa była już poddana ocenie WSA w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 927/13 uchylił poprzednią decyzję SKO z dnia (...) r. z przyczyn proceduralnych. Wskazany wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron, wobec czego przysługuje mu przymiot prawomocności. Ma to istotne znaczenie, gdyż stosownie do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tej przyczyny aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu w pierwszej kolejności ma na celu sprawdzenie, czy organy wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu tegoż wyroku. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

W ocenie sądu w składzie obecnie rozpoznającym sprawę, lektura zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, pozwala stwierdzić, iż organy w pełni uwzględniły wytyczne sądu, a tym samym nie uchybiły przepisowi art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy odnieść się następnie należało do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie, w jakim definiują one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyjaśnienie kwestii czy linie kablowe wraz z kanalizacją kablową mogły zostać uznane za budowle decydowało bowiem o tym, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy można było uznać za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej uznać trzeba za bezpodstawne. Wbrew bowiem twierdzeniom strony skarżącej telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowlę w rozumieniu u.p.o.l.

Podkreślenia wymaga, iż problem opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkiem od nieruchomości był już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach m.in. w wyrokach: z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 919/13 i I SA/Gl 921/13, z dnia 26 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 938/13, z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 930/13, z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 974/13, z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 275/13, z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 49/14, z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1571/13 oraz z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 837/14 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Także Naczelny Sąd Administracyjny prezentował jednolite stanowisko, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej tworzą sieć telekomunikacyjną, będącą budowlą w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowiąc tym samym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2049/09; wyroki z dnia 13 maja 2010 r. o sygn. akt: II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08, wyroki NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 144/10 i sygn. akt II FSK 1310/10).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w tych wyrokach, w związku z czym w poniższych rozważaniach posłuży się przedstawioną w nich argumentacją.

Przedstawiając najważniejsze argumenty przemawiające za postawioną tezą wskazać należy, iż przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określa budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Zauważyć też trzeba - zgodnie z powołaną linią orzeczniczą, że definicja budowli w ustawie Prawo budowlane jest niepełna i ogranicza się do przykładowego wyróżnienia elementów zawartych w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ponadto, pomocne dla zrozumienia pojęć użytych w art. 3 pkt 3 tej ustawy może być odwołanie się do dalszych jej postanowień, z których wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Przy czym ustawodawca i w tym przypadku nie definiuje pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż obiekty telekomunikacyjne, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem budowlę sieciową, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

W konkluzji stwierdzić należy, że skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią razem budowlę sieciową w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, to tym samym (w badanym roku podatkowym) stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości - jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Jak z tego wynika, organy podatkowe obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Z tego względu za bezzasadny pozostaje uznać zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Oceniając w dalszej kolejności stawiane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 O.p., Sąd stwierdza, że organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., w podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. Zaznaczyć także należy, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie rzutują na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się - dla określenia podstawy opodatkowania - w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych).

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy miały prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę pierwotnej deklaracji (wraz z korektą z dnia 15 lutego 2007 r. i deklaracją obejmującą kabiny samoinkasujące z dnia 26 lutego 2007 r.) na podatek od nieruchomości na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 O.p. Należy bowiem stanowczo podkreślić, że z obszernego pisemnego uzasadnienia korekty deklaracji, w której strona wyłączyła z podstawy opodatkowania (w porównaniu z pierwotną deklaracją) linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych wynika jednoznacznie, iż jej powodem była zmiana stanowiska Spółki w kwestii opodatkowania takich linii, a nie zmniejszenie ich wartości (vide: pismo z dnia 12 marca 2007 r., k. 17 - 23 akt adm.). Innymi słowy, złożenie po upływie dwóch miesięcy przedmiotowej korekty nie było spowodowane podaniem błędnych wartości w poprzedniej deklaracji czy też jej niezgodnością ze stanem rzeczywistym, lecz tylko i wyłącznie tym, że Spółka zmieniła pogląd i uznała, że linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Wypada także zauważyć, że strona - uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zakwestionowała skutecznie rzetelności swojej pierwotnej deklaracji podatkowej na 2007 r., w której wskazano określone wartości przedmiotu opodatkowania Zaakcentowania również wymaga, że wartość wykazana w deklaracji stanowi oświadczenie strony co do wysokości przedmiotu opodatkowania, zaś na rzetelność tego oświadczenia nie ma wpływu późniejsze skorygowanie deklaracji, bowiem przyczyną złożenia korekty nie była wadliwość samego oświadczenia, ale zmiana oceny prawnej zasad opodatkowania wykazanego w deklaracji przedmiotu opodatkowania w postaci linii kablowych. Jak już zostało podniesione, wartości przyjętej przez organ do podstawy opodatkowania strona skarżąca w istocie nie podważyła.

O niezasadności zarzutów natury procesowej świadczy również to, że w świetle art. 180 § 1 O.p. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami tymi mogą być w szczególności (o czym stanowi art. 181 cyt. ustawy) księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej (...) oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Stosownie zatem do treści art. 180 § 1 i art. 181 O.p., deklaracja podatkowa może być dowodem w postępowaniu podatkowym. Dowód ten podobnie jak inne dowody w postępowaniu podatkowym podlega ocenie w prowadzonym postępowaniu. W niniejszej sprawie organy podatkowe w sposób wystarczający wyjaśniły z jakich powodów, przy ustalaniu podstawy opodatkowania, za wiarygodne uznały oświadczenie wiedzy Spółki zawarte w złożonej przez nią pierwotnie deklaracji. Zgodzić się przyjdzie, iż deklaracje podatkowe nie mają waloru dokumentu urzędowego jak również nie są księgami podatkowymi, jednakże powyższe nie dyskryminuje takiej deklaracji jako dowodu w sprawie. Skoro więc skarżąca Spółka nie wykazała czy i ewentualnie w jakim zakresie ustalenia organów podatkowych co do wartości początkowej linii kablowych odbiegały od ich wartości początkowej - stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych - dopuszczalne było ustalenie wartości tych budowli w oparciu o pierwotną deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za 2007 r. Stanowisko takie zyskało jednoznaczną aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12.

Nadmienić także należy, że w niniejszej sprawie w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia (...) r. o wyznaczeniu 7 - dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym pełnomocnik Spółki (wraz z pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r.) przesłał nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 KŚT i gr. 6 KŚT dla obszaru A S.A., w obrębie którego położone jest Miasto Z. Z kolei w piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały budki telefoniczne z uwagi na konieczność ustalenia jaki podmiot jest właścicielem konkretnych gruntów, co z kolei ma znaczenie dla ich opodatkowania jako budowli. Organ I instancji nie uwzględnił tego wniosku albowiem strona nie przedłożyła wypisów z ewidencji gruntów i budynków ani jakiegokolwiek wykazu obrazującego położenie budek telefonicznych w 2007 r. Co bardzo istotne, nie złożyła również korekty deklaracji w tym przedmiocie.

Postanowieniem z dnia (...) r. organ II instancji wezwał stronę do wyjaśnienia na piśmie, które środki trwałe objęte wyciągiem z ewidencji na płycie CD znajdują się na terenie Z., czy jakiekolwiek składniki majątkowe ujęte w deklaracji z dnia 16 stycznia 2007 r. zostały zbyte lub zlikwidowane oraz do złożenia wykazu i dowodów (podkreślenie Sądu) potwierdzających lokalizację budek telefonicznych na ww. terenie. W odpowiedzi Spółka nadesłała 2 załączniki: jeden dotyczący wartości światłowodów, drugi stanowiący zestawienie lokalizacji kabin i półkabin telefonicznych. Co jednak istotne, zestawienia te w ogóle nie zostały podpisane jak również nie dołączono do nich żadnych dowodów, na podstawie których je sporządzono, a które umożliwiłyby organowi sprawdzenie danych i wartości wskazanych w złożonych zestawieniach. Nawet bowiem gdyby organ uznał je dokument prywatny (który nie korzysta z domniemania prawdziwości) to winien mieć możność dokonania jego weryfikacji pod względem zgodności ze stanem rzeczywistym, według reguł postępowania podatkowego.

To zaś zdaniem Sądu oznacza, że skarżąca nie wykazała - czy to z własnej inicjatywy czy to na wezwanie organu - że stan budowli uległ jakimkolwiek zmianom, ani nie powołała argumentów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez nią pierwotnej deklaracji podatkowej, zarówno co do linii telekomunikacyjnych jak i budek i kabin telefonicznych. Poza tym nie udostępniła organowi podatkowemu ewidencji środków trwałych w odpowiednim kształcie (a jedynie zaoferowała potencjalne warunki dla żmudnego czynienia koniecznych ustaleń przez pracownika organu podatkowego - płyta CD).

W tym miejscu zacytować przyjdzie wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1470/11, w którym Sąd zwrócił uwagę, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz - przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki - obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady, obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego w oczywisty sposób ciąży na organie podatkowym i wynika z art. 122 i 187 § 1 O.p. Zgodnie z nimi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast rozkład ciężaru dowodowego wskazuje, na kim ciąży obowiązek przedstawienia dowodu. Nie wynika on z przepisów procesowych, ale znajduje swoje źródło w materialnym prawie podatkowym przy zastosowaniu ogólnej zasady, w myśl której ciężar udowodnienia okoliczności spoczywa na tym uczestniku postępowania, który wywodzi z niej skutki prawne.

Co równie istotne, w postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na nim ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1452/02). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających prawdziwość twierdzeń podatnika, jeżeli podatnik sam ich nie oferuje, negując jednocześnie działania podejmowane przez te organy. Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje.

Reasumując, poza zarzutami natury ogólnej skarżąca spółka nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy w pierwotnej deklaracji za rok 2007. Skarżąca zarzucając organom podatkowym nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez nią dowodu, w żaden sposób nie podważyła dotychczasowych ustaleń organów w zakresie wartości linii telekomunikacyjnych i kabin wskazując, że wartość ta wynikająca z jej księgi podatkowej jest faktycznie inna. W tej sytuacji organ podatkowy przyjmując odmienną kwalifikację prawną spornych obiektów nie musiał przeprowadzać dowodu np. z ewidencji środków trwałych na okoliczność ustalenia wartości linii kablowych, bowiem wartość ta wynikała z pierwotnej deklaracji za rok 2007 r. (por. tezy z wyroku NSA z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 502/12).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że oparcie się organów podatkowych na wartości wynikającej z deklaracji było prawnie dopuszczalne i wystarczające do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2007 rok. Tym samym przyjął, że organy nie uchybiły regułom postępowania zawartym w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., a w konsekwencji - wbrew stanowisku strony skarżącej - nie naruszyły też art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Końcowo wypada zwrócić uwagę, iż Sąd orzekający w sprawie dostrzegł uchybienie w postaci niewyznaczenia przez organ odwoławczy terminu do zapoznania się strony z zebranym w sprawie materiałem dowodowym - co nie było przedmiotem zarzutu podniesionego w skardze Spółki. Niewątpliwie adresatem normy zawartej w art. 200 § 1 O.p. jest organ podatkowy tak I jak i II instancji. Skoro przepis ten mówi o materiale dowodowym zebranym w sprawie - to znaczy, że chodzi o materiał zebrany przez organ obu instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 2007/10, LEX nr 1244126).

Zważyć jednak należy, że nie można z góry założyć, iż każde naruszenie art. 200 § 1 O.p. może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. tezy z uchwały 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04. Taka sytuacja nie zaistniała - zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie. Naruszenie art. 200 § 1 O.p. przez SKO nie miało bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy. W ramach postępowania przez organem odwoławczym Spółka przedłożyła jedynie opisane wyżej "zestawienia" przez nią sporządzone, o treści niewątpliwe jej znanej. Nie było prowadzone dalsze postępowanie dowodowe. W opinii Sądu sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem decyzji nie był istotnym uchybieniem procesowym mającym wpływ na wynik sprawy, gdzie podstawą wydania decyzji wymiarowej były dane i wartości wskazane przez stronę w pierwotnej deklaracji podatkowej.

Na marginesie wskazać wypada, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (dostępne w bazie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego na stronie internetowej: http://trybunal.gov.pl; sentencja dostępna w Dz. U. z 2013 r. poz. 985) umorzył postępowanie w sprawie zbadania zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W opublikowanym postanowieniu Trybunał stwierdził, że A S.A. nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie Trybunał przypomniał, że od 17 lipca 2010 r., "na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, z późn. zm.) do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), wprowadzono definicję obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a prawa budowlanego) oraz zmieniono definicję budowli przez zaliczenie do budowli obiektów liniowych. Konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia "budowla" kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym - możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (patrz pkt II.3. uzasadnienia postanowienia).

Mając zatem na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe normy prawa materialnego, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.