Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1647206

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 29 października 2014 r.
I SA/Gl 185/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Madej.

Sędziowie: NSA Przemysław Dumana, del., SO Dorota Kozłowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej Kolegium) decyzją z dnia (...) nr (...) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) nr (...) w sprawie określenia A Sp. z o.o. (zwanej dalej skarżącą, podatnikiem lub Spółką) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2009 r. w kwocie (...) zł.

Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo określił A Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2009 r., w kwocie (...) zł. Do podstawy opodatkowania organ I instancji przyjął grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2, dla których zastosował stawkę 0,75 zł za 1 m2. Organ odwoławczy nie podzielił bowiem stanowiska Spółki, że grunty te powinny być opodatkowane stawką niższą jako grunty pozostałe, gdyż ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Kolegium podkreśliło, że okoliczności decydujące o zaistnieniu "względów technicznych" muszą mieć charakter trwały i dotyczyć przedmiotu opodatkowania, a nie innych przyczyn leżących po stronie podatnika. Ustawodawca w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posłużył się zwrotem "nie są i nie mogą być wykorzystywane". Użycie tychże słów jednoznacznie prowadzi do wniosku, że "względów technicznych" nie można kojarzyć ze stanem chwilowym, przejściowym, odwracalnym. Zdaniem organu odwoławczego chodzi tu o taki stan przedmiotu opodatkowania, w którym z uwzględnieniem istniejącego stanu wiedzy i techniki nie można przewidzieć, czy i kiedy przedmiot opodatkowania będzie zdatny do prowadzenia działalności gospodarczej, względnie jest on w stanie, w którym nie sposób przyjąć, że będzie kiedykolwiek przydatny do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym nieruchomości gruntowej lub obiektu budowlanego, powodujące, że dany przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę. Względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu. Zdaniem organu odwoławczego w odniesieniu do spornych gruntów nie zachodzą względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumiane jako okoliczności, które w sposób trwały (teraz i w przyszłości) wyłączają możliwość prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Skoro podatnik sam przyznał, że w obrębie gruntów prowadzone były prace o charakterze rekultywacyjnym, mające na celu umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, to przeszkody tkwiące w samym przedmiocie opodatkowania należy ocenić jako przemijające, czy też usuwalne. A skoro nie mają one charakteru trwałego, to nie mogą powodować wyłączenia zastosowania wyższej stawki podatkowej w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ odwoławczy stanął także na stanowisku, że zbędne było przeprowadzanie wnioskowanych przez podatnika dowodów. Ukształtowanie terenu (szkody górnicze, instalacje górnicze) nie były przeszkodą o charakterze trwałym, skoro podatnik podjął działania mające na celu przysposobienie terenu do prowadzenia działalności gospodarczej. Podobnie fakt zalesienia nie stanowił trwałej przeszkody, z czego podatnik zdawał sobie sprawę podejmując działania prawne zmierzające do wycinki drzew. Istnienie linii elektroenergetycznych nie wyłącza możliwości prowadzenia każdej działalności gospodarczej na obszarze, na którym te linie wraz z pozostałą infrastrukturą się znajdują.

W skardze na decyzję Kolegium, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił:

1.

naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego zastosowanie do gruntów o pow. (...) m2, w sytuacji, gdy grunty te nie były i nie mogły być wykorzystywane przez skarżącą Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych,

b)

§ 1 pkt 1 ppkt 1 uchwały nr (...) Rady Miasta S.poprzez jego zastosowanie mimo zaistnienia przesłanek wyłączających jego zastosowanie,

c)

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że jakakolwiek działalność, w tym mająca charakter niezarobkowy, wykonywana przez podmiot będący przedsiębiorcą stanowi wykonywanie działalności gospodarczej;

2.

naruszenie przepisów postępowania:

a)

poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącą Spółkę: z dokumentacji geologicznej, z dokumentacji dwóch linii energetycznych, z akt postępowania z wniosku o zgodę na wycinkę drzew, art. 122, 187 § 1, 188, 197 § 1 i 198 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy inicjatywy dowodowej oraz nieprzeprowadzenie mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów z opinii biegłego i oględzin nieruchomości oraz wskazanej w poprzednim punkcie dokumentacji na okoliczność ustalenia stanu technicznego gruntów.

Ponadto pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że prowadzenie przez Spółkę prac polegających na niwelacji terenu jest równoznaczne z prowadzeniem na gruncie będącym przedmiotem opodatkowania działalności gospodarczej.

3. Po Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł, że grunt należący do podatnika był zdegradowany i wymagał rekultywacji. Podatnik prowadził działania zmierzające do przywrócenia gruntom stanu przydatności, czego dowodem jest decyzja nr (...) z (...). w sprawie zgody na odzyskiwanie odpadów na przedmiotowych gruntach. Zdaniem skarżącej Spółki działalność ta nie może być uznana za działalność gospodarczą, ponieważ nie miała ona charakteru zarobkowego. Skarżąca Spółka nie osiągała bowiem żadnych zysków z prowadzonych działań i od momentu nabycia nieruchomości nie podpisała żadnej umowy, na mocy której czerpałaby nawet w sposób pośredni zyski z posiadanej nieruchomości. Spółka nie świadczyła również żadnych usług na rzecz osób trzecich przy okazji rekultywacji, a tylko działalność zarobkowa może być w świetle art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wpisana do działalności gospodarczej. Pełnomocnik wskazał, że organ podatkowy zupełnie niezasadnie przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 720/08 dotyczący sprawy rekultywacji gruntu poeksploatacyjnego, na którym podatnik prowadzący wcześniej działalność miał obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego. Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że w sprawie zachodzi odwrotna sytuacja - podatnik objął grunt nienadający się do prowadzenia działalności gospodarczej i dopiero rozpoczął działania zmierzające do przystosowania gruntu do takiej działalności, zgodnie z prawem miejscowym. Skoro zatem działania podejmowane przez podatnika na przedmiotowym gruncie nie były skierowane "na zewnątrz", to jest do potencjalnych klientów, to nie można mówić o prowadzeniu przez podatnika działalności gospodarczej na przedmiocie opodatkowania. Niesłusznie zatem organ podatkowy przyjął, że każda działalność podejmowana przez przedsiębiorcę na przedmiocie opodatkowania ma charakter działalności gospodarczej.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki grunt, będący przedmiotem opodatkowania nie nadawał się do wykorzystania w działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dowody na to twierdzenie były przez podatnika wskazywane, niemniej nie zostały przez organ podatkowy przeprowadzone, co wiąże się z zarzutem naruszenia przepisów postępowania.

Skarżąca Spółka podnosiła, że grunty nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ występują na nim liczne szkody górnicze i przemysłowe, duża jej część jest zajęta pod linię energetyczną wysokiego napięcia, ponadto grunty są w znacznym stopniu zalesione i zadrzewione. Powołując się na wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1048/08 wskazała, że w odniesieniu do gruntów przez względy techniczne rozumieć należy w szczególności specyficzne warunki geologiczne, uniemożliwiające ich wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej do czasu przeprowadzenia kosztownych prac ziemnych, bądź zmiany przeznaczenia gruntów, skażenie chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne gruntu, które uniemożliwia jego użytkowanie. Grunty, których dotyczy postępowanie zostały nabyte przez skarżącą Spółkę w 2009 r. Od momentu nabycia nieruchomość, nie nadawała się ona do prowadzenia działalności gospodarczej, ponadto jakiekolwiek podejmowane przez skarżącą od tego czasu działania w żaden sposób nie przyczyniły się do tego, aby stan ten uległ zmianie.

Pełnomocnik skarżącej Spółki nie zgodził się też z argumentacją organów podatkowych, że skoro Spółka uzyskała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, nic nie stało na przeszkodzie, aby działalność ta prowadzona była zarobkowo. Argumentacja ta jest zdaniem skarżącej błędna, gdyż skala działań, a także sposób prowadzenia robót polegający jedynie na niwelacji terenu uniemożliwiał prowadzenie działalności o charakterze zarobkowym. Organy podatkowe winny wziąć pod uwagę przede wszystkim aktualny stan gruntu, a nie zupełnie hipotetyczną możliwość doprowadzenia gruntu do stanu, w którym możliwe będzie prowadzenie na nim działalności gospodarczej, tym bardziej, że z informacji skarżącej wynika, iż takie działania wiązałyby się z zupełnie nieadekwatnymi do ewentualnych korzyści nakładami.

Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik skarżącej Spółki stwierdził, że to organ podatkowy zobowiązany jest do podejmowania wszelkich działań, niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, czego nie uczynił. Nie ustalono bowiem stanu technicznego gruntu, ograniczając się do użycia swego rodzaju fortelu, że skoro podatnik prowadzi na gruncie działalność w oparciu o zgodę na przetwarzanie odpadów i działalność taka figuruje w jego KRS, to jest to działalność gospodarcza. Jednocześnie organ przemilczał fakt, że dokonywanie jakichkolwiek działań mających za przedmiot odpady wymaga stosownej zgody pod rygorem odpowiedzialności karnej, a przed wydaniem takiej zgody organ wymaga umieszczenia stosownego PKD w rejestrze przedsiębiorców. Są to wymogi formalne, bez których podatnik nie mógłby zgodnie z prawem podjąć działań zmierzających w swej istocie do uratowania i odzyskania gruntów obecnie bezużytecznych. Ponadto stosownie do treści art. 151 § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może zostać utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, a więc z mocy ustawy realizuje także cele niezarobkowe.

Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego tylko okoliczności o charakterze trwałym i dotyczące przedmiotu opodatkowania mogą przesądzać o wyłączeniu z opodatkowania gruntów znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy najwyższą stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem pomimo niekorzystnej sytuacji geologicznej możliwe jest w przyszłości - po przeprowadzeniu określonych prac - wykorzystanie gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro podatnik sam przyznał, że w obrębie gruntów prowadzone były prace o charakterze rekultywacyjnym, mające na celu umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, to przeszkody tkwiące w samym przedmiocie opodatkowania należało ocenić jako przemijające, usuwalne. Nie można więc było tym przeszkodom przypisać charakteru trwałego, a w konsekwencji nie mogły one powodować wyłączenia zastosowania wyższej stawki podatkowej w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. Skoro zatem podatnik podjął działania mające na celu rekultywację terenu (i nie był to obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisu prawa, ani z decyzji organu administracji publicznej), to logicznym jest, że czynił to mając na względzie możliwość wykorzystania w przyszłości danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ II instancji wskazał także, że Spółka posiadając zezwolenie (decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia (...) nr (...)) na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w obrębie spornej nieruchomości miała możliwość prowadzenia działalności zarobkowej z wykorzystaniem opodatkowanej nieruchomości, tym bardziej, że w zakresie ujawnionej w KRS działalności wskazywała na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów, budownictwie, gospodarowaniu odpadami. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie utożsamił działalności Spółki polegającej na rekultywacji terenu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium jedynie wskazało, że hipotetycznie istniała taka możliwość.

Organ odwoławczy raz jeszcze wskazał, że zbędne było przeprowadzanie wnioskowanych przez skarżącą Spółkę dowodów. Ukształtowanie terenu (szkody górnicze, instalacje górnicze) nie były przeszkodą o charakterze trwałym, skoro podatnik podjął działania mające na celu przysposobienie terenu do prowadzenia działalności gospodarczej. Podobnie fakt zalesienia terenu nie mógł stanowić trwałej przeszkody, z czego podatnik zdawał sobie sprawę podejmując działania prawne zmierzające do wycinki drzew. Istnienie linii elektroenergetycznych nie wyłącza możliwości prowadzenia każdej działalności gospodarczej na obszarze, na którym te linie wraz z pozostałą infrastrukturą się znajdują, a ograniczenia w zabudowie terenu wynikające z obecności linii nie świadczą jeszcze o "względach technicznych",

o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnosząc się do zarzutu braku oględzin Kolegium wskazało, że organy podatkowe nie kwestionowały istnienia powoływanych przez skarżącą Spółkę okoliczności dotyczących spornych gruntów (ukształtowania terenu, zalesienia, przebiegu linii energetycznych). Dokonały jedynie odmiennej oceny prawnej przywołanych okoliczności, nie podzielając stanowiska skarżącej Spółki co do ich kwalifikowania jako "względów technicznych".

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia, według jakich stawek powinna być opodatkowana za okres od sierpnia do grudnia 2009 r. nieruchomość gruntowa o powierzchni (...) m2 położona w S. w rejonie ulicy R. i S., której użytkownikiem wieczystym jest od lipca 2009 r. A Sp. z o.o. W ocenie skarżącej Spółki, nieruchomość ta powinna być opodatkowana według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych, gdyż Spółka nie wykonywała w obrębie tej nieruchomości działalności gospodarczej, a jednocześnie zachodziły "względy techniczne" uniemożliwiające prowadzenie tej działalności. Poza sporem było to, że na Spółce ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od gruntów opodatkowanych zaskarżoną decyzją.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Odnośnie pojęcia "względów technicznych" wypowiadały się już wielokrotnie sądy administracyjne. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zawarte w wyroku z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 109/13, iż w orzecznictwie sądowym nie nasuwa żadnych wątpliwości, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych, czy finansowych.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II FSK 226/10 przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych stwierdził, że: "Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu".

Sąd podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1116/10, że "Wada techniczna przesądzająca o zaistnieniu względu technicznego, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy podatkowej musi uniemożliwiać wykorzystanie gospodarcze gruntu w jakiejkolwiek działalności. Wynikać może ze skażenia biologicznego, chemicznego, bądź z zaistnienia siły wyższej, jak np. powódź. Natomiast niewykorzystanie danych przedmiotów do prowadzonej działalności gospodarczej na skutek braku możliwości ich wykorzystania na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą z innych względów niż techniczne, np. z uwagi na ograniczone możliwości zabudowy, bądź ze względu na sposób wykorzystywania gruntu sąsiadującego, nie stanowi okoliczności wyłączającej spod opodatkowania budynków, budowli czy gruntów, jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje bowiem swoim zakresem ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości wynikających z przepisów prawa, jak również ze sposobu użytkowania gruntu sąsiadującego."

Także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lutego 2008 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1575/07 wypowiadając się na temat względów technicznych stwierdził, że "podstawą wyłączenia z opodatkowania wg stawki najwyższej nie może być czasowa niemożność wykorzystania gruntu, ale chodzi o cechę immanentną uniemożliwiającą jego wykorzystanie w ogóle, o czym świadczy zapis "nie jest i nie może być wykorzystywany"".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że nie zachodzą "względy techniczne", które powodowałyby, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca Spółka podjęła działania w zakresie odzysku odpadów takich jak: gleba i ziemia, w tym kamienie i inne, posiadając zezwolenie (decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia (...) nr (...)) na prowadzenie takiej działalności w obrębie spornej nieruchomości, miała zatem możliwość prowadzenia działalności zarobkowej z wykorzystaniem opodatkowanej nieruchomości, tym bardziej, że jak wynika z KRS przedmiotem działalności skarżącej jest prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów, budownictwa, gospodarowania odpadami. Ponadto "względy techniczne" nie mają w rozpoznawanej sprawie charakteru trwałego, nieusuwalnego, a wręcz przeciwnie mają charakter przemijający, usuwalny. Proces odzysku odpadów zgodnie z wydaną decyzją polegał na wykonaniu niwelacji terenu.

Interpretacja art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawarta jest bowiem w jego konstrukcji, opartej na zastosowaniu wyjątku od zasady. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja powołanego wyżej przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją- "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany" - wskazuje nie tylko na fakt niewykorzystywania tego przedmiotu, ale również braku możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według stawek innych, niż za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Należy również podkreślić, że dla zastosowania stawki podatku przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykazanie, że dane grunty są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wystarczającą przesłanką, przy jednoczesnym wykluczeniu istnienia "względów technicznych", jest wykazanie, że dany przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej organy podatkowe nie przyjęły, że jakakolwiek działalność, w tym mająca charakter niezarobkowy, wykonywana przez podmiot będący przedsiębiorcą stanowi wykonywanie działalności gospodarczej;

Zaskarżona decyzja nie została także wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Bezzasadne okazały się bowiem zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, 187 § 1, 188, 197 § 1 i 198 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy inicjatywy dowodowej (nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącą Spółkę: z dokumentacji geologicznej, z dokumentacji dwóch linii energetycznych, z akt postępowania z wniosku o zgodę na wycinkę drzew) oraz nieprzeprowadzenie dowodów z opinii biegłego i oględzin nieruchomości na okoliczność ustalenia stanu technicznego gruntów. Organy podatkowe nie kwestionowały bowiem istnienia powoływanych przez skarżącą Spółkę okoliczności dotyczących spornych gruntów (ukształtowania terenu, zalesienia, przebiegu linii energetycznych). Są to zatem okoliczności bezsporne.

Co więcej, istnienie linii energetycznych na konkretnym gruncie w orzecznictwie traktowane jest wręcz jako zajęcie danego gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro dane grunty służą do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej (por. wyrok WSA

w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 110/13).

Ocena stanu faktycznego nie wymagała także posiadania wiadomości specjalnych, co uzasadniałoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Bezzasadny okazał się także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który zdaniem pełnomocnika miał polegać na przyjęciu, że prowadzenie przez Spółkę prac polegających na niwelacji terenu jest równoznaczne z prowadzeniem na gruncie będącym przedmiotem opodatkowania działalności gospodarczej. Organy podatkowe wskazywały bowiem na możliwość prowadzenia działalności zarobkowej na spornej nieruchomości, ale nie przyjęły, że odzyskiwanie odpadów miało w tym konkretnym przypadku taki charakter.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.