Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2059084

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 7 czerwca 2016 r.
I SA/Gl 1468/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Randak (spr.).

Sędziowie WSA: Dorota Kozłowska, Bożena Pindel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze - dalej "SKO" lub "Kolegium" działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168) w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), w związku z art. 60 pkt 7, art. 64 ust. 1, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 379), w związku z art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.), w zw. z art. 1, 17 ust. 1 oraz 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania P. K. na decyzję Prezydenta Miasta K. nr (...) z dnia (...) r. w sprawie odmowy umorzenia należności za pobyt w jednostce działającej pod nazwą "A w K." utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że w dniu 30 lipca 2015 r. P. K. złożył wniosek o umorzenia należności w wysokości 666,04 zł z tytułu opłaty za pobyty w "A w K." - dalej nazywany także "A".

W toku wszczętego postępowania administracyjnego ustalono, że wnioskodawca przebywał w A w dniach (...) r., (...) r., (...) r., (...) r., (...) r., (...) r. W związku z sześcioma pobytami została naliczona opłata w wysokości 1 552,80 zł, z czego 1 500 zł to należność główna, a 52,80 zł to koszty upomnienia, które zostały naliczone w związku z nieuregulowaniem należności w terminie. Ostatecznie, w wyniku dokonanych przez zobowiązanego wpłat należności w wysokości 357,48 zł do zapłaty pozostała kwota 1 195,32 zł.

W dniu 30 lipca 2015 r. do Urzędu Miasta K. wpłynęło pismo wnioskodawcy o rozłożenie należności w kwocie 1.452,88 zł na raty. W wyniku wszczętego postępowania wydano (...) r. decyzję nr (...) wyrażającą zgodę na rozłożenie należności na 10 miesięcznych rat. Do uregulowania pozostała kwota 742,44. W tym samym dniu, P. K. zwrócił się o umorzenie należności za pobyt w A w kwocie 666,04 zł. W wyniku wszczętego drugiego postępowania decyzją z dnia (...) r. Prezydent Miasta K. odmówił umorzenia należności w łącznej wysokości 666,04 zł. Powołując się na art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.), dalej jako: "u.f.p." oraz art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które można by określić, jako ważny interes podatnika. Nie wystąpiły też przesłanki o charakterze interesu publicznego. Zdaniem organu, ustalony stan faktyczny nie dał podstaw do uwzględnienia żądania, w szczególności ze względu na sytuację materialną strony. Organ I instancji stwierdził, że otrzymywane przez wnioskodawcę świadczenie emerytalne pozwoli na uregulowanie powstałej należności w systemie ratalnym.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, wnioskodawca domagał się jej uchylenia, wskazując, że oprócz wcześniej przedstawionych wydatków jest zmuszony ponieść jeszcze inne opłaty w kwocie ok. 850 zł. Ponadto wskazał na okoliczność nieuzasadnionego doprowadzenia go na izbę wytrzeźwień oraz na przekroczenie swoich uprawnień przez funkcjonariuszy Policji.

Po rozpoznaniu sprawy SKO stwierdziło, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień, pobierana na podstawie art. 422 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 z późno zm.), stanowi dochód jednostki samorządu terytorialnego, a zatem należy do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnych wymienionych w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 64 ust. 1 u.f.p, zgodnie z którym właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 tej ustawy ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 powołanej ustawy. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 55 ustawy o finansach publicznych, niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, w tym opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Zgodnie natomiast z treścią art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących tych należności, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a więc również art. 67a tej ustawy, zgodnie z którym ulg udziela się w dwóch sytuacjach, tj. w uzasadnionych przypadkach ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego właściwymi organami pierwszej instancji są wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Dokonując analizy dopuszczalności zastosowania określonego we wniosku rodzaju pomocy SKO odwołało się do instytucji uznania administracyjnego, akcentując, że wystąpienie w sprawie przesłanek ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie obliguje do jej udzielenia, a jedynie daje możliwość przyznania. Wszędzie tam, gdzie ustawodawca w treści przepisu prawnego używa dla określenia kompetencji organu do podjęcia pewnych czynności zwrotu "może", konstruuje daną instytucję na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Pogląd ten znajduje umocowanie w bogatym orzecznictwie sądowym (np. wyrok NSA z 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00, LEX nr 46473). Analizując znaczenie pojęcia "ważnego interesu podatnika", na organie spoczywa obowiązek ustalenia sytuacji majątkowej strony. Przez "interes publiczny" rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość czy zaufanie obywateli do organów władzy.

Jak wynika z ustaleń organu I instancji wnioskodawca ma 68 lat, mieszka samotnie. Źródłem jego utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 3.193,45 zł miesięcznie, jednak z uwagi na zajęcie komornicze kwota ta jest pomniejszana o 965,36 zł. Do wypłaty pozostaje 2 228, 09 zł miesięcznie. Łączne wydatki miesięczne to kwota ok. 1.500 zł. W związku z powyższym Kolegium podzieliło opinię organu pierwszej instancji, zgodnie z którą podnoszone przez wnioskodawcę argumenty nie stanowią wystarczających przesłanek do zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. Nie można zgodzić się ze stroną, że nie jest w stanie zapłacić tej należności. Pomimo trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, wnioskodawca osiąga regularne dochody. Zdaniem organu w sprawie nie wystąpiła też przesłanka interesu publicznego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił SKO nieuwzględnienie art. 7, art. 30 ust. 1 i 2, art. 40, art. 41 ust. 1 i 4, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Polemizując z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji wskazał, że po potrąceniach komorniczych oraz opłatach za czynsz i media pozostaje mu na utrzymanie kwota około 900 zł, z której ponosi wszelkie wydatki bieżące, w tym zakup żywności, remont mieszkania, zakup okularów, zakup aparatu słuchowego i leczenie zębów. Skarżący wskazał ponadto, że jest po operacji płuc, że stwierdzono u niego gruźlicę, a to wymaga właściwego odżywiania się.

W ocenie skarżącego, sposób potraktowania go w A naruszał jego podstawowe prawa a pismo, które - na skutek własnej interwencji - otrzymał od Rzecznika Praw Obywatelskich nie odzwierciedla sytuacji, która miała miejsce w innym czasie niż czynności kontrolne.

Skarżący wniósł o wnikliwe zbadanie zaistniałych faktów i wydanie sprawiedliwego wyroku, dodając, że uczciwie przepracował w kopalni 26 lat, będąc odznaczany wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi.

SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm., zwanej dalej: u.f.p., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

1)

kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie;

2)

należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego;

3)

wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych;

4)

wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych;

5)

wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych;

6)

należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich;

7)

dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw;

8)

pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

W myśl art. 64 ust. 1 u.f.p., właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 55 u.f.p. niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty.

Przepisy ustawy o finansach publicznych nie zawierają przesłanek, które warunkują dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, lecz zawierają odesłanie zawarte w art. 67 u.f.p., iż do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., dalej: "o.p.").

Zgodnie z art. 67a § 1 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (dotyczy podatnika prowadzącego działalność gospodarczą), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1)

odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2)

odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

3)

umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Decyzja organu ma charakter uznaniowy, lecz musi uwzględniać przesłanki zawarte w art. 67a § 1 O.p.

Podsumowując powyższe zasady postępowania dotyczące umarzania przedmiotowej należności stwierdzić należy, iż organ administracyjny przy wydawaniu decyzji w zakresie zastosowania ulg dotyczących niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym winien rozważyć czy za zastosowaniem ulgi w postaci umorzenia przedmiotowych należności przemawia ważny interes strony lub interes publiczny. Powyższe przesłanki stanowią katalog zamknięty, dlatego też organ administracyjny rozpoznający sprawę winien rozpoznać wniosek o umorzenie po wnikliwym ich zbadaniu. Przechodząc natomiast na grunt przedmiotowej sprawy trzeba wskazać, że organ przeanalizował w sposób prawidłowy przesłanki dotyczące umorzenie należności.

Wymaga zaakcentowania, że poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący przebywał w A w K. - w dniach (...) r., (...) r., (...) r., (...) r., (...) r., (...) r. W związku z sześcioma pobytami została naliczona opłata w wysokości 1 552,80 zł, z czego 1 500 zł to należność główna, a 52,80 zł to koszty upomnienia, które zostały naliczone w związku z nieuregulowaniem należności w terminie. Ostatecznie, w wyniku dokonanych przez zobowiązanego wpłat należności w wysokości 357,48 zł do zapłaty pozostała kwota 1 195,32 zł. Poza sporem pozostaje też okoliczność, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia (...) r. nr (...) r. rozłożył skarżącemu pozostałą do uregulowania kwotę na dziesięć miesięcznych rat.

Odnosząc się do zasadniczego motywu skargi oraz argumentacji prezentowanej w toku postępowania administracyjnego przede wszystkim przyjdzie zaakcentować, że takie okoliczności jak okres pracy skarżącego, zasadność przewiezienia skarżącego do Ośrodka oraz sposób zachowania pracowników Ośrodka oraz otrzymane odznaczenia państwowe i resortowe nie mają prawnego znaczenia dla rozpoznania legalności zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem rozpoznając skargę związany jest przedmiotem zaskarżenia, a w niniejszej sprawie "przedmiot zaskarżenia" wyznacza decyzja o odmowie umorzenia należności.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim dokonać wykładni pojęcia "ważny interes dłużnika" oraz "interes publiczny", o których mowa w treści powoływanego przepisu. Na wstępie rozważań w tym zakresie wskazać trzeba, że są to pojęcie nieostre, jednakże stanowiące już wielokrotnie przedmiot rozważań sądów administracyjnych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych o istnieniu ważnego interesu dłużnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny (p. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2012 r. Sygn. akt V SA/Wa 2119/12 - dostępne na stronie internetowej: http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na pojęcie "interesu publicznego" składa się natomiast zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnieść do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanej wyżej wartości (p. wyrok WSA w Warszawie z 29 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1964/05 - dostępne na stronie internetowej: http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać tutaj również trzeba, iż jakkolwiek decyzje administracyjne dotyczące przedmiotowego umarzania należności pieniężnych, tak jak powoływał organ, mają charakter uznaniowy, to jednak pamiętać też należy, że decyzje wydane w tym trybie nie mogą być zupełnie dowolne. Przykładowo, o źle rozumianej realizacji cechy uznaniowości rozstrzygnięcia organu świadczyć może obszerne przedstawienie stanu faktycznego sprawy oraz treści mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa przy jednoczesnym jednozdaniowym oświadczeniu o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Należy zatem mieć tutaj na uwadze, iż zwłaszcza negatywne rozstrzygniecie dotyczące umorzenia należności pieniężnej powinno być szczególnie przekonywująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów i co do prawa, ale także co do wyjaśniania motywów podjętej decyzji, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygniecie jest ich logiczną konsekwencją.

Mając na uwadze powyższe rozważania dotyczące trybu oraz istotnych elementów oceny rozpoznawania wniosku o umorzenie należności publicznych, stwierdzić należy, iż orzekający w sprawie organ administracyjny sprostał powyższym wymaganiom. Trafnie organ zauważył, że zakres uznania administracyjnego nie jest uprawnieniem nieograniczonym. W przeciwnym bowiem wypadku mogłoby to oznaczać dowolność organu przy rozstrzyganiu spraw dotyczących udzielanie ulg. Przede wszystkim nie jest oparte o kryterium uznania ustalenie istnienia przesłanek określonych w ww. art. 67a § 1 pkt 3.

W opinii Sądu organy w sposób właściwy ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały jego subsumpcji prawnej. Poza sporem w sprawie pozostaje fakt, że skarżący ma 68 lat i że mieszka samotnie. Źródłem jego utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 3.193,45 zł miesięcznie, jednak z uwagi na zajęcie komornicze kwota ta jest pomniejszana o 965,36 zł. Do wypłaty pozostaje 2 228, 09 zł miesięcznie. Łączne wydatki miesięczne to kwota ok. 1.500 zł. Jak wskazał skarżący z kwoty tej reguluje wszystkie należności, w tym czynsz, media, lekarstwa oraz zakup żywności. Skarżący podniósł ponadto, że poniesie w najbliższym czasie dodatkowe wydatki związane z zakupem aparatu słuchowego oraz że musi się dobrze odżywiać, gdyż stwierdzono u niego gruźlicę.

Zdaniem Sądu - zasadnie organy odniosły wysokość uzyskiwanych miesięcznie dochodów do kwoty posiadanej przez stronę zaległości oraz do faktu rozłożenia tejże należności przez organ I instancji na 10 miesięcznych rat. Nawet przyznając, że skarżący ponosi zwiększone wydatki związane z utrzymaniem i leczeniem nie sposób uznać, iż emerytura w kwocie 3.193,45 zł. (nawet po potrąceniu komorniczym w wysokości 965,36 zł.) uniemożliwia zapłatę kwoty około 140,00 zł w skali miesiąca i że przekracza to jego możliwości finansowe oraz narazi go na trudności w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych. Przyjdzie dodatkowo wskazać, że skarżący uzyskał ulgę - w odniesieniu do tej samej należności - w postaci rozłożenia jej na dziesięć rat.

Raz jeszcze zaakcentować trzeba, że ulga stanowi nadzwyczajny środek prawny. Umorzenie należności oznacza całkowitą rezygnację wierzyciela z wierzytelności publicznoprawnej.

Reasumując, w ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego lub procesowego w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami procedury, zgromadziły i w sposób wyczerpujący oceniły cały zebrany materiał dowodowy dochodząc do uzasadnionego przekonania, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Odmowa zastosowania ulgi znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.