Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2977050

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 25 lutego 2020 r.
I SA/Gl 1039/19
Umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska.

Sędziowie WSA: Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. w S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej: ZUS, organ rentowy) decyzją z dnia (...) r. nr (...)), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 300 z późn. zm., dalej: u.s.u.s.) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia (...) r. nr (...) o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z 3 kwietnia 2018 r. A sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka, skarżąca) wystąpiła do ZUS z wnioskiem o umorzenie wszelkich zaległych należności składkowych. W dniach: 6 czerwca 2018 r., 2 lipca 2018 r. oraz 29 sierpnia 2018 r. Spółka przedłożyła pisma do sprawy, opisujące jej trudną sytuację finansową wraz z przyczynami jej powstania.

ZUS decyzją z (...) r. nr (...) odmówił Spółce umorzenia zadłużenia.

Spółka pismem z dnia 9 października 2018 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając wniosek podniosła, że od kwietnia 2016 r. nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, a od 1 listopada 2016 r. Spółka nikogo już nie zatrudnia. Prezes Zarządu Spółki ma (...) lat i na wznowienie jakiejkolwiek działalności gospodarczej nie ma sił, zdrowia, ani środków finansowych, ponadto jego stan zdrowia systematycznie się pogarsza.

ZUS ponownie rozpoznający ustalił, że Spółka została utworzona (...) r. i pozostaje nadal aktywna z kapitałem zakładowym w kwocie 50.000,00 zł. Jak wynika ze sprawozdania finansowego Spółki na dzień 31 grudnia 2017 r. Spółka: w 2017 r. poniosła stratę w kwocie 13.545,32 zł, w 2016 r. osiągnęła zysk w kwocie 4.617,12 zł, w 2015 r. poniosła stratę w kwocie 33.965,97 zł. Natomiast aktywa trwałe oraz rozliczenia międzyokresowe przedstawiają wartość 248.807,81 zł, wartość zapasów (towarów) Spółki wynosi 21.726,74 zł, należności krótkoterminowe wynoszą 292.183,73 zł netto, kapitał własny Spółki jest ujemny i wynosi - 298.229,11 zł, wartość zobowiązań Spółki wynosi 860.947,39 zł.

Następnie organ rentowy wskazał, że należności Spółki względem ZUS nie uległy przedawnieniu, przeciwko Spółce prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. oraz Dyrektora Oddziału ZUS w C., które na chwile obecną pozostają bezskuteczne. Spółka nie figuruje jako właściciel nieruchomości. Istnieje możliwość przeniesienia odpowiedzialności za należności składkowe na osoby trzecie na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 31 u.s.u.s.

Rozpoznając ponownie sprawę organ rentowy dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. oraz pod względem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 362 z późn. zm.).

Analizując wniosek od kątem wystąpienia przesłanek wynikających z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C 83 z dnia 30 marca 2010 r.) decydujących o uznaniu przedmiotowego wsparcia finansowego za pomoc publiczną ZUS uznał, że nie zostały spełnione łącznie warunki pozwalające na uznanie wsparcia udzielanego przedsiębiorstwu za pomoc publiczną, czyli pomoc:

1. udzielana jest przez państwo lub ze środków państwowych,

2. ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określone przedsiębiorstwo produkcję określonych towarów),

3. jest udzielana na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku,

4. zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.

Następnie ZUS wskazał, że umorzenie zaległości składkowych w odniesieniu do Spółki jest możliwe tylko w oparciu o przesłanki wynikające z art. 28 u.s.u.s. Nie przewidują one takich okoliczności jak niepowodzenia finansowe. Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności składkowe w przypadku spółki kapitałowej mogą być umarzane tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, której przesłanki zostały określone w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s.

W toku postępowania ZUS ustalił, że w przypadku Spółki:

1. nie przedłożono żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe,

2. nie nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przez Spółkę - w KRS widnieje ona jako aktywny podmiot - wobec czego badanie przesłanki braku majątku Spółki jest bezprzedmiotowe,

3. wysokość nieopłaconych składek, o których umorzenie wniesiono, przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

4. nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym, nie został ustalony brak możliwości dochodzenia egzekucyjnego przez uprawnione w tym zakresie organy egzekucyjne.

W ocenie organu rentowego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności zadłużenia.

Na zakończenie ZUS wskazał, że umorzenie należności z tytułu składek jest wyjątkiem, który może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, kiedy przesłanki umorzenia zostały wykazane w sposób niewątpliwy. W przedmiotowej sprawie odmowa nie ma charakteru dowolnego. W decyzji, bowiem organ podał przesłanki, które zdecydowały o odmowie uwzględnienia wniosku. Dotyczy to również podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego decyzji w przedmiocie umarzania tych należności, a podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uzasadnia to również wyjątkowy charakter instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Jeżeli zatem właściwy organ dostrzega jeszcze jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania zaległych składek, to podjęte w ramach uznania administracyjnego, negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne.

W skardze na decyzję ZUS, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca reprezentowana przez prezesa zarządu, wniosła o umorzenia należności z tytułu składek, wskazując, że sytuacja finansowa Spółki jest bardzo zła. Spółka od 3 lat nie zatrudnia żadnego pracownika. Prezes zarządu pracuje "społecznie" nie osiągając z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, 1 listopada 2016 r. odszedł ostatni jego współpracownik - asystent - bo nie miał szans na otrzymanie wynagrodzenia. Skarżąca nie osiąga żadnych przychodów, nie może odzyskać zobowiązań. Kontrahenci Spółki okazali się nieuczciwi, ale wszystkie sprawy prowadzone przez prokuraturę były umarzane, a procesy cywilne nic nie dadzą. Spółka jest całkowicie niewypłacalna, były umarzane postępowania egzekucyjne prowadzone wobec Spółki z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Skarżąca wskazała, że umorzenie należności ZUS przyspieszy ogłoszenie upadłości Spółki z jej całkowitą likwidacją. Nie zgadza się z wydaną decyzją i dokonanymi ustaleniami, wskazując, że Spółka faktycznie nie prowadzi działalności, pomimo, że widnieje w KRS. Prezes zarządu ma zasądzone wyrokami sądu pracy należności przekraczające 500.000 zł, jest na emeryturze, która także podlega zajęciu egzekucyjnemu, zrezygnował z wynagrodzenia za pracę, aby więcej środków pozostało w Spółce, ale i tak nic to nie dało, zaciągnął kredyty prywatne w bankach, których nie jest w stanie spłacić, wystąpił także do sądu o upadłość konsumencką. Dodatkowo prezesowi zarządu cały czas pogarsza się stan zdrowia, dotyczy to także jego żony. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia (...) r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki z uwagi na bezskuteczność egzekucji. W ocenie skarżącej, powołane okoliczności wskazują, że występuje stan całkowitej nieściągalności, który uzasadnia umorzenie należności.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że chociaż skarżąca Spółka nie sformułowała konkretnych zarzutów, ani nie podała ich podstawy prawnej to Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to wyjątek w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania.

Sąd przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że narusza ona prawo, co powoduje konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek unormowane jest w art. 28 u.s.u.s. Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez ZUS tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi wyłącznie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w ustawie tj. gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 791);

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. (28 ust. 3 u.s.u.s.)

Ponadto zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s. zostało wydane rozporządzenie wykonawcze i kwestie te reguluje § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365). Jednakże przepisy art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz wydanego rozporządzenia wykonawczego nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż dłużnikiem jest spółka kapitałowa, a nie osoba fizyczna. Dlatego też wszelka argumentacja przedstawiona przez reprezentującego skarżącą prezesa zarządu, odnosząca się do jego wieku, złego stanu zdrowia, który systematycznie pogarsza się, jak też stanu zdrowia jego małżonki oraz ich sytuacji materialnej nie może zostać uwzględniona przez Sąd, gdyż przedmiotem rozpoznania Sądu jest umorzenie należności Spółki, a nie osoby fizycznej.

Trzeba jednak podkreślić, że decyzje w sprawach umorzenia zaległych składek ZUS mogą być wydawane wyłącznie w przypadku należności istniejących, do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Niedopuszczalne jest natomiast procedowanie w sprawach dotyczących należności, które wygasły na skutek przedawnienia. Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego, skutkująca wygaśnięciem zobowiązania musi być bezwzględnie respektowana w toku postępowania. Dlatego też, chociaż taki zarzut w skardze nie został podniesiony Sąd zobligowany był rozpoznać sprawę również w aspekcie przedawnienia. Tym bardziej, że początek zaległości w opłacaniu składek datuje się na czerwiec 2006 r.

Za bezprzedmiotowe (podlegające umorzeniu zgodnie z art. 105 § 3 k.p.a.) trzeba bowiem uznać prowadzenie przez organ postępowania w sprawie umorzenia nieistniejących (przedawnionych) należności składkowych. Dopiero po prawidłowym ustaleniu okresu, którego dotyczą należności składkowe oraz ich wysokości możliwe jest wydanie przez organ prawidłowej decyzji, na podstawie art. 28 u.s.u.s.

W obecnym brzmieniu art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowi, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Przepis był parokrotnie nowelizowany. Ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074 z późn. zm.) dokonała w art. 1 pkt 9 zmiany m.in. art. 24 ust. 4 u.s.u.s., stanowiąc, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Zgodnie z art. 23 ustawy zmieniającej weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 2003 r.

Ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw dodano również do art. 24 m.in. ustęp 5b stanowiący, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem.

Następnie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. został zmieniony przez art. 10 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264) z dniem 1 lipca 2004 r. i otrzymał brzmienie: Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Kolejna zmiana okresu przedawnienia została wprowadzona od 1 stycznia 2012 r. Z tym dniem na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378) zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Zgodnie z art. 27 powołanej ustawy, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Wedle zasady wynikającej z tego przepisu do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia ust. 2 powołanego przepisu, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi, wcześniej przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego przepisu (tak: w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa 1656/12, Lex nr 1350353).

Oczywiście Sąd ma także na uwadze treść art. 24 ust. 5b u.s.u.s., w myśl którego bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Niemniej w aktach sprawy znajduje się jedynie ogólna informacja, że postępowanie egzekucyjne jest prowadzone. Nie wiadomo jednak od kiedy jest ono prowadzone, jakich tytułów wykonawczych ono dotyczy. Nie wiadomo zatem, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, które następuje dopiero od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony.

Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego, skutkująca wygaśnięciem zobowiązania musi być bezwzględnie respektowana w toku postępowania przez organ, przed którym toczy się postępowanie.

Zatem odniesienie się do przedawnienia, przeanalizowanie, czy jakieś należności składkowe nie uległy przedawnieniu było w rozpoznawanej sprawie konieczne, zażywszy na daty powstania zaległych należności. Nie można uznać za wystarczające tylko autorytatywnego stwierdzenia, że należności składkowe nie uległy przedawnieniu, bez wyjaśnienia tej kwestii.

Zdaniem Sądu niewyjaśnienie kwestii przedawnienia czyni przedwczesnym rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Brak ustaleń w tym zakresie oznacza bowiem, że ZUS nie dopełnił wymogu pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.

Stosownie bowiem do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast według art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ponadto ZUS nie czyniąc żadnych ustaleń w zakresie przedawnienia naruszył także art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się do tego zagadnienia.

Naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ponadto bardzo wnikliwie organ rentowy powinien ustalić, czy w sprawie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności, określona w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że wprawdzie nie nastąpiło formalne zaprzestanie prowadzenia działalności, ale faktycznie skarżąca nie prowadzi już żadnej działalności gospodarczej, jej kapitał własny jest ujemny i wynosi - 298.229,11 zł, a wartość zobowiązań Spółki wynosi 860.947,39 zł. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia (...) r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Również w KRS znajdują się wpisy o bezskuteczności prowadzonych wcześniej postępowań egzekucyjnych.

W realiach rozpoznawanej sprawy organ rentowy powinien zatem prawidłowo ustalić, czy w spawie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności należności w oparciu o treść art. 28 ust. 3 u.s.u.s. (zwłaszcza pkt 5 i 6). W tym celu ZUS powinien także ocenić dokument przedstawiony przez Spółkę 17 maja 2018 r. - wykaz bezskutecznych egzekucji i roszczeń rzutujących na kondycję finansową firmy według stanu na 17 maja 2018 r., a w razie potrzeby zwrócić się do Spółki o uaktualnienie wykazu.

ZUS ponownie rozstrzygając sprawę powinien zatem wyjaśnić i wykazać to w decyzji, czy i w jakim zakresie zaległe należności uległy przedawnieniu, czy też nie, a w konsekwencji co w istocie jest przedmiotem sprawy. Jeżeli natomiast zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia ZUS powinien je ustalić i stosownie udokumentować w aktach sprawy. Ponadto organ rentowy powinien prawidłowo ustalić, czy w spawie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności należności w oparciu o treść art. 28 ust. 3 u.s.u.s. i w tym celu ocenić dokument przedstawiony przez Spółkę 17 maja 2018 r. - wykaz bezskutecznych egzekucji i roszczeń rzutujących na kondycję finansową firmy według stanu na 17 maja 2018 r., a w razie potrzeby zwrócić się do Spółki o uaktualnienie wykazu.

Dopiero kompletny materiał dowodowy ZUS powinien podać analizie i ustalić, czy w stosunku do skarżącej zachodzą przesłanki umorzenia należności z tytułu zaległych, ale nie przedawnionych składek.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.