Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2172959

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 26 października 2016 r.
I SA/Gd 951/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.).

Sędziowie NSA: Małgorzata Gorzeń, Małgorzata Tomaszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 czerwca 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 30 października 2014 r. wydał decyzję nr UKS2291/W1P1/42/39/12/86/025, którą określił Panu R. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod Firmą "A" R. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia roku 2011 w kwocie "0" zł oraz wysokość tego podatku do zapłaty z tyt. wystawionych przez ww. faktur VAT na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) odpowiednio za miesiące:

|1. | | |51.363 zł |

| |styczeń 2011 r. |w kwocie | |

| | | | |

|2. |luty 2011 r. |w kwocie |72.496 zł |

| | | | |

|3. |marzec 2011 r. |w kwocie |42.806 zł |

| | | | |

|4. |kwiecień 2011 r. |w kwocie |259.468 zł |

| | | | |

|5. |maj 2011 r. |w kwocie |298.444 zł |

| | | | |

|6. |czerwiec 2011 r. |w kwocie |728.081 zł |

| | | | |

|7. |lipiec 2011 r. |w kwocie |831.595 zł |

| | | | |

|8. |sierpień 2011 r. |w kwocie |431.324 zł |

W ww. decyzji organ zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie, trybie i terminie do złożenia odwołania.

Przesyłka pocztowa zawierająca ww. decyzję została wysłana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do Pana R. K. za pośrednictwem operatora pocztowego - Poczta Polska w dniu 30 października 2014 r. listem poleconym, nr (...), za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres ul. (...), który strona wskazała w trakcie postępowania kontrolnego i zgłosiła do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Strona nie podjęła ww. przesyłki. Doręczenie nastąpiło w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - zwana dalej Ordynacją podatkową).

Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki z powodu niemożności doręczenia adresatowi oraz pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy pozostawiono ją w dniu 3 listopada 2014 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym (...). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tej placówce umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W dniu 12 listopada 2014 r. przesyłkę awizowano powtórnie. Przesyłki nie podjęto w terminie i w dniu 18 listopada 2014 r. została zwrotnie przekazana do nadawcy.

W konsekwencji powyższego przesyłkę pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 17 listopada 2014 r.

Pismem z dnia 18 marca 2016 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku strona wskazała m.in., iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, ponieważ nigdy nie otrzymała awizo dotyczącego przedmiotowej przesyłki. Strona nawet nie przypuszczała, że decyzja została wydana, bowiem postanowienie dotyczące możliwości końcowego wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego odebrała osoba nieuprawniona - B. H., a o postanowieniu tym strona powzięła wiedzę w momencie przeglądania akt sprawy.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych w tym wniosku argumentów Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r., nr (...) odmówił Panu R. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podniósł m.in., iż przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji nie było możliwe, gdyż strona nie zdołała obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego, opierając argumentację na niepopartych żadnymi dowodami twierdzeniach, że poczta dopuściła się błędu w postaci braku awizowania przesyłki tj. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r., nr (...) i w konsekwencji jej niedoręczenia. Strona okoliczności tych w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Ponadto organ również obszernie uzasadnił, że strona nie uprawdopodobniła, iż uchybiła terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, skarżący wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie nw. Przepisów Ordynacji podatkowej:

1.

art. 162 § 1 w zw. z art. 163 § 2 - poprzez wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od Decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, pomimo tego, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania nastąpiło bez jego winy;

2.

art. 187 § 1 - poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez całkowity brak wykazania, iż placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma wraz z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r.;

3.

art. 191 - poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do uznania, iż skarżący powziął wiadomości o wydaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej najpóźniej w dniu 8 czerwca 2015 r., podczas gdy o wydaniu przedmiotowej decyzji i treści jej rozstrzygnięcia skarżący powziął w dniu 11 marca 2016 r. w trakcie wykonywania fotokopii akt sprawy dotyczącej przeprowadzonej kontroli prawidłowości rozliczania podatku VAT za 2011 rok w Urzędzie Kontroli Skarbowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podaje, że nigdy nie otrzymał awizo dotyczącego przesyłki z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r. w dacie jej pozostawienia w Urzędzie Pocztowym, tj. od 3 do 17 listopada 2014 r. Skarżący co najmniej dwukrotnie stawił się do przedmiotowego Urzędu Pocztowego z prośbą o wydanie korespondencji adresowanej do niego - bowiem w dniach 6 i 7 listopada 2014 r. zostały skarżącemu wydane przesyłki polecone o numerach (...), (...), które dotyczyły prowadzonych postępowań wobec "A". Skarżący odbierał także korespondencję kierowaną do spółki "B" Sp. z o.o., bowiem znajdował się wówczas w zarządzie tej spółki.

Skarżący podnosi, że organ odwoławczy w sposób błędny podchodzi do wskazanych przez stronę okoliczności faktycznych, bowiem ocenia je w kontekście obalenia domniemania prawidłowości doręczenia, a nie jak powinien w kontekście uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie trudno jest mówić o tym, że organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, do czego zobowiązany jest przepisem art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Strona, nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje okoliczność, iż postanowienie z dnia 23 września 2014 r. nr (...) dotyczące możliwości końcowego wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego odebrała osoba nieuprawniona przez skarżącego, tj. Pani B. H. - nie będąca przedstawicielem ustawowym skarżącego lub pełnomocnikiem upoważnionym na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego, czy też osobą fizyczną przez niego upoważnioną. Bowiem - jak dalej podnosi skarżący - w konsekwencji doprowadziło to do sytuacji, iż także o tym postanowieniu skarżący dowiedział się dopiero w momencie przeglądania i wykonywania fotokopii akt sprawy, tj. w dniu 11 marca 2016 r. Z uwagi na powyższe - zdaniem strony - w sposób wystarczający uprawdopodobniono brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. W tym miejscu skarżący odwołuje się do fragmentu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 181/11, w którym Sąd wypowiada się na temat okoliczności wskazujących na uprawdopodobnienie.

Skarżący podnosi, że organ odwoławczy jako zarzut traktuje okoliczność, iż strona nie wskazała, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 3 czerwca 2015 r., wydał na spółkę działającą pod nazwą "A" Sp. z o.o. decyzję nr (...), określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za rok 2011, bowiem w treści tej decyzji znajdowała się informacja, iż do akt postępowania włączona została decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r.

W tym zakresie strona podnosi, że wobec skarżącego nadal toczy się co najmniej kilka postępowań podatkowych, dlatego też trudno jest zgodzić się z tym, aby jedynie wzmianka o decyzji z dnia 30 października 2014 r., w innej decyzji podatkowej, która dotyczyła zupełnie innego podmiotu, innego postępowania podatkowego miała skutkować stwierdzeniem, że skarżący powziął wiedzę o decyzji z dnia 30 października 2014 r. i jej rozstrzygnięciu. Skoro - jak dalej podnosi strona - nie miało miejsca skuteczne doręczenie spornej decyzji, to powzięcie wiedzy o niej musi wiązać się ze zdarzeniem faktycznym wywołującym skutek w postaci rzeczywistego powzięcia wiadomości przez skarżącego o istnieniu i treści decyzji - w tym zakresie strona powołuje fragment wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 481/08 (bez daty) oraz wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., "IV 1662/97".

Końcowo, jako całkowicie niezrozumiałe dla strony jest powołanie się przez organ odwoławczy na rozstrzygnięcie WSA w Gdańsku z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 250/15, które - zdaniem strony - opierało się na innej podstawie prawnej, bowiem dotyczyło wysłania przesyłki na błędny adres.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając, że zarzuty sformułowane przez autora skargi nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym sprawy, w pierwszej kolejności za zasadne uznał odnieść się do instytucji doręczenia zastępczego przewidzianej w art. 150 O.p.

Otóż stosownie do ww. przepisu w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi w jeden ze sposobów wskazanych w art. 148 lub w art. 149 O.p. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - lub pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Doręczenie przewidziane w art. 150 Ordynacji podatkowej oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 OTK - A 2002, Nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 14 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70).

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia 30 października 2014 r., adresowana do skarżącego i wysłana na wskazany przez niego adres prowadzenia działalności gospodarczej tj. (...), została awizowana przez doręczyciela w dniu 3 listopada 2014 r., powtórnie w dniu 12 listopada 2014 r., a następnie w dniu 18 listopada 2014 r.r. zwrócona do nadawcy. Przy czym doręczyciel we właściwym punkcie zwrotnego poświadczenia odbioru wskazał, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym, zaś awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Z treści skargi nie wynika, w czym jej autor upatruje błędu poczty, którego dopuściła się poprzez "zaniechanie prawidłowego doręczenia i awizowania przesyłki", podkreślić jednak należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Co prawda możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego (art. 194 § 3 O.p.), ale należy mieć na uwadze, że również w postępowaniu podatkowym ciężar przeprowadzenia dowodu, spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne.

Uwzględniając, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu pierwszej instancji stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, w ocenie Sądu brak było podstaw do prowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem Poczty Polskiej związanego z doręczeniem tej decyzji.

Tym niemniej, Sąd dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy.

Natomiast skarżący nie zdołał obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego, opierając argumentację na gołosłownych twierdzeniach, że poczta dopuściła się błędu prawidłowego doręczenia i awizowania przesyłki. Okoliczności tych jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniono.

Dlatego Sąd potwierdza wniosek organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do podatnika została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 17 listopada 2014 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym.

W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dnia 18 listopada 2014 r. i upłynął bezskutecznie 1 grudnia 2014 r.

Kolejno wskazać należy, że stosownie do art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Odnosząc się do przesłanek przywrócenia terminu należy wskazać, że przepis art. 162 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r. II FSK 616/2005 ONSAiWSA 2007/3 poz. 67, z dnia 21 grudnia 2006 r. I FSK 374/2006, z dnia 18 sierpnia 2000 r. III SA 1716/99 LexPolonica nr 349705, z dnia 11 kwietnia 1997 r. III SA 1581/95 LexPolonica nr 339016), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2004, str. 586; H. Dzwonkowki (w:) C. Kosikowski, A. Huchla, H. Dzwonkowski, Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, str. 437).

Skoro doręczyciel umieścił na kopercie wszystkie wymagane informacje dot. sposobu doręczenia przesyłki adresatowi i braku możliwości jej doręczenia, tj.: daty dwukrotnego awizowania przesyłki, datę i przyczyny zwrotu przesyłki do nadawcy oraz opatrzył podpisem; na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i na kopercie widnieją okrągłe pieczęcie (...) z datami i godzinami dokonywanych czynności; pieczęcie i zapisy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i na kopercie są zgodne, nie sposób uznać by działania poczty były obarczone nieprawidłowościami.

Jak już wyżej wskazano pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, potwierdzającym fakt, datę i sposób doręczenia, zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Powyższe okoliczności w ocenie sądu niewątpliwie przeczą podnoszonemu przez skarżącego zarzutowi, że nigdy nie otrzymał awizo dotyczącego przesyłki z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r. w dacie jej pozostawienia w Urzędzie Pocztowym, tj. od 3 do 17 listopada 2014 r.

Ponadto, za brakiem winy strony nie przemawia a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argument, że podczas jej dwukrotnych wizyt w Urzędzie Pocztowym (6-tego i 7 listopada 2014 r.) w związku z odbiorem innych przesyłek poleconych dot. prowadzonego wobec niej postępowania - Urząd ten, mimo iż nie było to celem strony - miał obowiązek wydania jej także przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję, gdyż z treści definicji "awiza" zawartej w Encyklopedii PWN oraz art. 37 ust. 2 Prawa pocztowego wynika, że nie jest koniecznym i obowiązkowym odbieranie awiza i stawienie się z nim do placówki pocztowej celem odebrania korespondencji, a wystarczy jedynie stawienie się w odpowiednim czasie w urzędzie pocztowym, prośba o wydanie przesyłki i okazanie stosownych dokumentów potwierdzających tożsamość i ewentualne pełnomocnictwo.

Powyższych twierdzeń strony w żadnym stopniu nie można wywieźć z załączonych do wniosku dowodów (oświadczenie Pana R. K. z dnia 18 marca 2016 r., kserokopie pism Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 listopada 2013 r., nr (...) "Ponaglenie dłużnika zajętej wierzytelności" i z dnia 6 listopada 2013 r., nr (...) "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną (...)" skierowane do "B" Sp. z o.o. ul. (...) - R. K. ul. (...)).

Nie sposób odczytać intencji strony w odniesieniu do ww. dowodów, bowiem datowane są na 6 listopada 2013 r., podczas gdy skarżący usiłuje dowieść na podstawie tych dowodów braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania w 2014 r.

Jak trafnie zauważa organ odwoławczy, zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Oceniając brak winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można oczekiwać od osoby należycie dbającej o własne interesy. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy dopełnieniu obowiązku stanęła na przeszkodzie okoliczność nie do przezwyciężenia eliminująca nie tylko możliwość złożenia pisma procesowego w terminie, ale wykluczająca w ogóle normalne działanie. Przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Mając powyższe na uwadze nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez uchybienie obowiązkowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez całkowity brak wykazania, iż placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma wraz z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r. W postępowaniu incydentalnym wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu nie chodzi o uzyskanie absolutnej pewności co do prawdziwości określonych twierdzeń, a jedynie o ocenę ich wiarygodności. Nie ulega wątpliwości, że warunkami przywrócenia terminu są: złożenie wniosku w tym przedmiocie, dokonanie czynności dla której określony termin upłynął, uprawdopodobnienie braku winy w spowodowaniu przekroczenia terminu i zachowanie terminu przewidzianego do jego wniesienia. Przedmiotem sporu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy przekroczenia terminu do wniesienia odwołania. Podkreślenia wymaga, że przesłanka ta nie może być utożsamiana z dowodzeniem okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Uprawdopodobnienie jest bowiem środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o określonym fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych Dla przywrócenia terminu nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego według reguł określonych w Rozdziale 11, Działu IV Ordynacji podatkowej - Dowody, ponieważ wystarczy uprawdopodobnienie, że zainteresowany nie dotrzymał terminu bez swojej winy. Błędne jest zatem stanowisko Skarżącego prezentowane w skardze, że organ podatkowy obciąża obowiązek wykazania braku zachowania przez podatnika zawitego terminu i ciężar udowodnienia winy podatnikowi. Wymogi uprawdopodobnienia są bowiem odmienne od udowodnienia.

W kontekście wskazanych powyższej okoliczności faktycznych i prawnych bez wpływu na skarżone postanowienie pozostają przywołane w skardze wyroki, bowiem wbrew twierdzeniu skarżącego, wskazane wyroki nie były wydane w podobnym stanie faktycznym.

Strona nie obaliła domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego przedmiotowej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Domniemania tego nie obala też konsekwentnie podnoszona przez stronę okoliczność, że nawet nie przypuszczała, że decyzja została wydana, bowiem postanowienie dotyczące możliwości końcowego wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego odebrała osoba nieuprawniona - Pani B. H. i o postanowieniu tym strona powzięła wiedzę w momencie przeglądania akt sprawy.

W tym zakresie organ odwoławczy trafnie zauważa, że odbiór przesyłki istotnie potwierdziła Pani B. H. prowadząca Biuro Rachunkowe (...) pod adresem (...). Uszło jednak uwadze skarżącego, że w toku prowadzonej działalności gospodarczej pod Firmą "A" R. K. zawarł z ww. Biurem w 2005 r. umowę na prowadzenie ksiąg rachunkowych. Od dnia 5 grudnia 2013 r. jest to umowa na czas nieokreślony. Zatem, argumenty wskazane przez stronę w zakresie nieuprawnionego odbioru korespondencji przez Panią B. H. pozostają bez wpływu na stan faktyczny niniejszej sprawy.

Na marginesie należy zauważyć, że ryzyko skutków wynikających z odbioru przesyłki przez osoby trzecie pod adresem wskazanym przez podatnika obciążą tego podatnika.

Jak wyżej wskazano, zgodnie z przepisem art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności dla której określony był termin (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej).

Mając powyższe na uwadze, za uprawdopodobnione należy uznać stwierdzenie, że wiadomość o wydaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji, której dotyczy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona powzięła najpóźniej w dniu 8 czerwca 2015 r., t.j. w dacie doręczenia decyzji z dnia 3 czerwca 2015 r. nr (...) wydanej na "A" Spółka z o.o. Oznacza to, że strona utrzymując, iż termin do złożenia wniosku rozpoczął bieg 11 stycznia 2016 r., gdyż w tej dacie dopiero powzięła wiadomość, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu 30 października 2014 r. decyzję nr (...), nie tylko nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ale przede wszystkim wniosek o przywrócenie terminu złożyła z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, Sąd akceptuje ustalenia i rozważania organu odwoławczego co do nieuprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazano wyżej sporna decyzja została prawidłowo doręczona w trybie art. 150, O.p., działania poczty nie były obarczone nieprawidłowościami, a braku awiza pod adresem, na który wysłano ww. decyzję, strona w żaden sposób nie uzasadniła. Jednakże w istocie kwestia oceny braku winy w uchybieniu terminu, wobec ustalenia, że wniosek o jego przywrócenie został złożony po upływie terminu przewidzianego w przepisie art. 162 § 2 O.p., staje się bezprzedmiotowa.

W konsekwencji Sąd uznał, w świetle przesłanek art. 162 Ordynacji podatkowej, że organ prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił zgodnie z wymogami art. 210 § 4 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

DSz

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.