Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2733745

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 2 lipca 2019 r.
I SA/Gd 805/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski.

Sędziowie NSA: Alicja Stępień (spr.), Joanna Zdzienicka-Wiśniewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi E. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 25 lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku E.A. na podstawie wystawionego w dniu 8 października 2018 r. tytułu wykonawczego nr: (...), obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-36 za 2012 r. w kwocie należności głównej 9.066,50 zł. Podstawę prawną dochodzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy obowiązku stanowi PIT-36 złożony przez E.A. w dniu 28 kwietnia 2013 r., a następnie korekta PIT-36/2012 r. złożona w dniu 15 lipca 2015 r. w kwocie należności głównej 9.574,00 zł.

W związku z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt (...) w przedmiocie ogłoszenia upadłości dłużnika E.A. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A", Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 12 listopada 2013 r. zgłosił w uzupełnieniu wierzytelność obejmującą ww. zaległość podatkową. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt (...) zwrócił zgłoszenie wierzytelności z uwagi na upływ terminu do tej czynności prawnej.

W dniu 11 października 2018 r. organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego sporządził zawiadomienie nr (...) o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Odpis ww. tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanej w dniu 23 października 2018 r.

Pismem z dnia 26 października 2018 r. zatytułowanym "Zarzuty do tytułu nr (...) z 8 października 2018 r." E.A. poinformowała, że wnosi zarzuty kwestionując: zasadność prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na postępowanie upadłościowe i status przedsiębiorcy, nie zaś jak wynika z tytułu wykonawczego - osoby fizycznej, a także brak spełnienia wymogów formalnych ww. tytułu wykonawczego.

Postanowieniem nr (...) z dnia 13 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował skarżącą o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego.

W dniu 28 grudnia 2018 r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie nr (...), którym uznał wniesione pismem z dnia 26 października 2018 r. zarzuty za nieuzasadnione. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone E.A. w dniu 16 stycznia 2019 r.

Pismem z dnia 21 stycznia 2019 r., w terminie do tego przepisanym, E.A. wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zażalenie na ww. postanowienie organu pierwszej instancji, żądając jego uchylenia, jak również umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr (...) z dnia 25 lutego 2019 r. - po rozpatrzeniu złożonego przez zobowiązaną zażalenia - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, którym uznano za nieuzasadnione zarzuty wniesione w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia 8 października 2018 r.

Wskazano, że stosownie do obowiązującego w stanie sprawy art. 364 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (dalej PUiN) (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 z późn. zm.) z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami. Oznacza to, iż niezaspokojone w tym postępowaniu wierzytelności mogą być dochodzone z całego majątku dłużnika, a zakończenie postępowania upadłościowego nie powoduje wygaśnięcia obowiązku zapłaty. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby tym, iż od dłużnika, który po zakończeniu postępowania upadłościowego uzyskał lub uzyskuje środki na pokrycie zobowiązań, wierzyciel nie mógłby dochodzić wykonania zobowiązania, mimo iż jest ono nadal wymagalne i nieprzedawnione. Tym samym z dniem ukończenia postępowania upadłościowego strona odzyskała jako osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą swobodę w rozporządzeniu swoim majątkiem.

W świetle powyższego stwierdzono, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr (...) podlegał egzekucji administracyjnej. Nie ulega też wątpliwości, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia przedmiotowej egzekucji, a zobowiązana E.A. jest osobą, względem której mają zastosowanie przepisy u.p.e.a.

Stwierdzono zatem, że zarzut ten jest niezasadny.

Prawidłowo również w ocenie organu, w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2018 r. nr (...), organ pierwszej instancji ocenił zarzuty wniesione w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Zdaniem strony, tytuł wykonawczy nr (...) z dnia 8 października 2018 r. nie wskazuje indywidualnego przepisu prawa, tj. ustawy Ordynacja podatkowa, jak i elementów składowych wyliczonej na dzień wystawienia ww. tytułu wykonawczego kwoty odsetek za zwłokę, nie określa daty do której należność może być dochodzona. Ponadto wadliwie w ww. tytule wykonawczym wskazano datę doręczenia upomnienia, tj. 20 września 2018 r., podczas gdy upomnienie zostało doręczone stronie w dniu 5 listopada 2015 r.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. brak wskazania w części E ww. tytułu wykonawczego konkretnego przepisu ustawy Ordynacja podatkowa nie wpływa na identyfikację podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej do majątku strony. Elementy wystawionego w tej sprawie tytułu wykonawczego zawarte w części E poz. 1 i poz. 2 wskazują konkretny podatek dochodowy od osób fizycznych, którego dochodzi wierzyciel na podstawie art. 45 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.), zgodnego z przepisem obowiązującym na dzień składania zeznań za 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). W części E poz. 3 ww. tytułu wykonawczego zaznaczono w sposób właściwy i tożsamy z treścią podstawy prawnej obowiązku wynikającą ze złożonego przez panią zeznania podatkowego za 2012 r., zaś w polu E.1. poz. 1 wpisano kwotę należności do zapłaty. Pozwala to na identyfikację podstawy prawnej prowadzenia egzekucji i w niezbędnym zakresie spełnia funkcję gwarancyjną.

E.A. pismem z dnia 26 marca 2019 r., wniosła skargę na postanowienie organu nr (...) z dnia 25 lutego 2019 r. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że w dniu 5 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy ogłosił upadłość dłużnika i wyznaczył syndyka, co zdaniem zobowiązanej implikowało umorzenie zobowiązań podjętych przed dniem ogłoszenia upadłości, a nie zawartych w planie spłaty. Zobowiązana zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego szereg uchybień, w tym podniesionych w zgłoszonych zarzutach, tj. wadliwość formalną tytułu wykonawczego nr (...), naruszenie zasady prawnego obowiązku prowadzenia egzekucji, bowiem opieszałość wierzyciela w zakresie poinformowania skarżącej o wymagalnych zaległościach podatkowych skutkowała wygenerowaniem wyższych odsetek za zwłokę.

W związku z powyższym, E.A. wniosła o: uchylenie rozstrzygnięcia organu oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 26 października 2018 r. strona zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6i 10 u.p.e.a., mianowicie: zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Przystępując do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zgłoszonego w piśmie z dnia 11 października 2018 r. w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy, przypomnieć należy, że zobowiązana wskazała, że prowadzona egzekucja administracyjna i zastosowanie środka w postaci zajęcia należności pieniężnych jest niedopuszczalne z uwagi na właściwość organu egzekucji sądowej, nie zaś administracyjnej. Natomiast w skardze z dnia 26 marca 2019 r. skarżąca opisała chronologię prowadzonego postępowania upadłościowego, następnie zwłokę działań Naczelnika Urzędu Skarbowego w podjęciu obowiązków wierzyciela w zakresie wystawienia ww. tytułu wykonawczego, brak podstaw do ponownego kierowania kolejnego upomnienia, a końcowo przedawnienie kwoty objętej ww. tytułem wykonawczym.

Prawidłowa jest ocena, że w ww. przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a przeprowadzone przez organ egzekucyjny z urzędu badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej powinno obejmować ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku w trybie administracyjnym jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony, czy organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy zobowiązany podlega polskiej jurysdykcji.

Na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Przy czym w myśl art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie zobowiązań: powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one (...) z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika. W przypadkach, o których mowa w § 1, stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli:

1) w deklaracji (...) zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego;

2) wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art.

15 § 1 (art. 3a § 2 u.p.e.a.).

Na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) dochodzona jest należność podatkowa dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-36, tj. zeznania rocznego za 2012 r., złożonego przez E.A. jako osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W przypadku osoby fizycznej firmą jest jej imię i nazwisko, nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych (art. 43 4 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny). Zatem oznaczenie E.A. prowadzącej firmę jako osoba fizyczna, tzw. korpus firmy przedsiębiorcy indywidualnego zawiera składniki: E.A., co jest zarówno konieczne, jak i wystarczające (dodatki określone w art. 434 zdanie drugie mają zawsze charakter fakultatywny).

Odnosząc się do argumentacji strony zmierzającej do podważenia podstaw prawnych prowadzenia egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w związku z zakończeniem postępowania upadłościowego, Sąd stwierdza, że możliwe jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych po zakończeniu procedury upadłościowej, co do należności nie objętych postępowaniem upadłościowym albo też objętych tym postępowaniem, ale niezaspokojonych, bądź zaspokojonych jedynie w części.

Przypomnieć należy, że Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt (...) ogłosił upadłość dłużnika E.A., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A", a następnie postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt (...), prawomocnym z dniem 9 października 2014 r., stwierdził zakończenie ww. postępowania.

Stosownie do obowiązującego w stanie sprawy art. 364 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (dalej PUiN) (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 z późn. zm.) z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami. Oznacza to, iż niezaspokojone w tym postępowaniu wierzytelności mogą być dochodzone z całego majątku dłużnika, a zakończenie postępowania upadłościowego nie powoduje wygaśnięcia obowiązku zapłaty. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby tym, iż od dłużnika, który po zakończeniu postępowania upadłościowego uzyskał lub uzyskuje środki na pokrycie zobowiązań, wierzyciel nie mógłby dochodzić wykonania zobowiązania, mimo iż jest ono nadal wymagalne i nieprzedawnione. Tym samym z dniem ukończenia postępowania upadłościowego odzyskała jako osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą swobodę w rozporządzeniu swoim majątkiem.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr (...) podlega egzekucji administracyjnej. Nie ulega też wątpliwości, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia przedmiotowej egzekucji, a zobowiązana jest osobą, względem której mają zastosowanie przepisy u.p.e.a.

Podobnie prawidłowo w ocenie Sądu organy oceniły zarzuty E.A. wniesione w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Zdaniem zobowiązanej, tytuł wykonawczy nr (...) z dnia 8 października 2018 r. nie wskazuje indywidualnego przepisu prawa, tj. ustawy Ordynacja podatkowa, jak i elementów składowych wyliczonej na dzień wystawienia ww. tytułu wykonawczego kwoty odsetek za zwłokę nie określa daty, do której należność może być dochodzona. Ponadto wadliwie w ww. tytule wykonawczym wskazano datę doręczenia upomnienia, tj. 20 września 2018 r., podczas gdy upomnienie zostało doręczone stronie w dniu 5 listopada 2015 r.

Prawidłowo zostało wskazane, że wymogi formalne tytułu wykonawczego są przewidziane celem zagwarantowania zobowiązanemu, że prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne znajduje podstawy prawne, a w konsekwencji zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której jest on rzeczywiście zobowiązany. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania innej kwoty niż obciążająca zobowiązanego, stanowiąc przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego (zob.m.in. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2222/15).

W ocenie Sądu, brak wskazania w części E ww. tytułu wykonawczego konkretnego przepisu ustawy Ordynacja podatkowa nie wpływa na identyfikację podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej do majątku skarżącej. Elementy wystawionego w tej sprawie tytułu wykonawczego zawarte w części E poz. 1 i poz. 2 wskazują konkretny podatek dochodowy od osób fizycznych, którego dochodzi wierzyciel podatkowy na podstawie art. 45 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.), zgodnego z przepisem obowiązującym na dzień składania zeznań za 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). W części E poz. 3 ww. tytułu wykonawczego zaznaczono w sposób właściwy i tożsamy z treścią podstawy prawnej obowiązku wynikającą ze złożonego przez E.A. zeznania podatkowego za 2012 r., zaś w polu E.1. poz. 1 wpisano kwotę należności do zapłaty. Pozwala to na identyfikację podstawy prawnej prowadzenia egzekucji i w niezbędnym zakresie spełnia funkcję gwarancyjną. Analizując bowiem całość tytułu wykonawczego, skarżąca może bez żadnej wątpliwości stwierdzić, co stanowi podstawę prawną prowadzenia egzekucji.

Analogicznie prawidłowo organ nie stwierdził naruszenia wymogu formalnego ww. tytułu wykonawczego w przypadku wyliczonej na dzień wystawienia tytułu wykonawczego kwoty odsetek za zwłokę wskazanej w polu E.1. poz. 3.

Analiza spornego tytułu wykonawczego wskazuje, iż nie uchybia on regułom zawartym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850), bowiem ustawodawca nie przewidział obowiązku w zakresie wskazania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę.

Wskazać należy, że niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu nr (...) z dnia 28 grudnia 2018 r. odniósł się do braku merytorycznej zasadności uwzględnienia przerw w analizowanej sprawie.

Przerwy w naliczaniu odsetek określone zostały przepisami Ordynacji podatkowej regulującymi postępowanie podatkowe i w oparciu o przepisy tej ustawy oceniane jest wystąpienie przesłanki skutkującej nienaliczaniem odsetek.

W art. 54 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej ustawodawca przewidział możliwość nienaliczania odsetek za zwłokę w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

Przy czym, podnoszone przez stronę okoliczności prowadzonego postępowania upadłościowego oraz dokonanie zaliczenia nadpłat na poczet zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym pozostają bez wpływu na możliwość zastosowania ww. dyspozycji.

Przepisy ustawy PUiN nie zawierają uregulowań w zakresie nienaliczania odsetek od wierzytelności należnych od upadłego, a jedynie przewidują w art. 92 ust. 1 ww. ustawy możliwość zaspokojenia z masy upadłości odsetek od wierzytelności, należnych od upadłego, za okres do dnia ogłoszenia upadłości. Podobnie w przypadku art. 247 ust. 2 ww. ustawy ustawodawca przewidział, że odsetki od wierzytelności pieniężnej umieszcza się na liście w kwocie naliczonej do dnia ogłoszenia upadłości.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu w zakresie wadliwości formalnej tytułu wykonawczego nr (...) z dnia 8 października 2018 r. poprzez brak określenia daty do której należność może być dochodzona, tj. niewypełnienie w polu E.1. poz. 4, Sąd nie zaakceptował zasadności argumentacji. Jak słusznie bowiem wskazano w zaskarżonym postanowieniu, w części E.1. poz. 4 tytułu wykonawczego - wpisuje się datę przedawnienia należności pieniężnej, jeżeli przepisy prawa nie przewidują przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 70 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa stanowiący, że bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego (co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 9 października 2014 r.). W związku z czym rozważania, co do braku wskazania w zaskarżonym tytule wykonawczym daty, do której należność pieniężna może być dochodzona, wobec zastosowania powyższych unormowań, są bezzasadne.

Odnosząc do oceny zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zakresie wskazania w polu E. poz. 9 błędnej daty doręczenia upomnienia, zamiast 5 listopada 2015 r., wskazano 20 września 2018 r. Sąd nie stwierdził naruszenia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 28 października 2015 r. sporządził upomnienie nr (...) (odebrane przez E.A. w dniu 5 listopada 2015 r.), którym objął zaległość z tytułu PIT-36/2012 r. w kwocie należności głównej 6.801,99 zł. Wobec stwierdzenia, że uzyskana w postępowaniu upadłościowym kwota 2.736,01 zł omyłkowo została zaksięgowana na poczet ww. zaległości podatkowej (dotyczyła zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4R za sierpień 2012 r.), po poprawnej kwalifikacji ww. kwoty wzrosła kwota należności głównej do wysokości 9.066,51 zł.

W tym stanie faktycznym sprawy zasadne było ponowne sporządzenie przez wierzyciela upomnienia w dniu 17 września 2018 r. nr (...) (odebranego przez stronę w dniu 20 września 2018 r.), informującego o aktualnej kwocie ww. zaległości podatkowej, co też zasadnie znalazło odzwierciedlenie w treści zaskarżonego tytułu wykonawczego.

Przy czym dodać należy, wbrew stanowisku zawartemu w zażaleniu z dnia 21 stycznia 2019 r., wierzyciel wobec wadliwości kwoty wskazanej w upomnieniu z dnia 28 października 2015 r. zobligowany był do zawiadomienia zobowiązanej o aktualnej kwocie należności głównej i odsetek za zwłokę. Zgodzić się należy z poglądem, że w przypadku prawidłowości kwot wskazanych w pierwotnym upomnieniu bezzasadne byłoby ponawianie procedury upominawczej.

Co do zarzutu zaniechania działań wierzyciela w okresie około trzech lat, tj. pomiędzy kolejnymi czynnościami upominawczymi, to uznać należy, że pozostaje to bez wpływu na obowiązki zobowiązanej do uregulowania ww. zaległości podatkowej. Z akt prowadzonego postępowania wynika, że skarżąca nie podjęła żadnych działań celem wdrożenia postępowania wyjaśniającego z wierzycielem w sprawie ww. zaległości podatkowej, jak i ewentualnego jej uregulowania.

Należy zwrócić uwagę, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej poddał ocenie tytuł wykonawczy nr (...) z dnia 8 października 2018 r. pod kątem spełnienia przez ten dokument pozostałych wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy i zasadnie nie stwierdził żadnych nieprawidłowości.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, w związku z tym orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.