Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2865622

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 19 lutego 2020 r.
I SA/Bk 717/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Anna Dziemianowicz, Paweł Janusz Lewkowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z naruszeniem warunków zwolnienia od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego przeznaczonego do użycia podczas transportu oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2019 r. określił J. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą G., (...) (NIP: (...)) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z naruszeniem dnia (...).09.2016 r. warunków zwolnienia od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego przeznaczonego do użycia podczas transportu w pojeździć o nr rej. (...) w kwocie 192 zł z terminem płatności na dzień (...).10.2016 r.

2. W dniu (...) września 2019 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS) wpłynęło odwołanie od ww. decyzji, w którym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Skarbowemu w S. do ponownego rozpatrzenia albowiem zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

3. Decyzją z dnia (...) października 2019 r. o nr (...) utrzymał w mocy decyzję podatkową organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z naruszeniem dnia (...) września 2016 r. warunków zwolnienia od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego przeznaczonego do użycia podczas transportu w pojeździć o nr rej. (...) w kwocie 192 zł z terminem płatności na dzień (...) października 2016 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej strona użytkowała ciągnik siodłowy marki V. o nr rej. (...). Z akt sprawy wynika, że w okresie od dnia 1 września 2016 r. do dnia 28 września 2016 r. ww. pojazdem realizowano usługi transportowe na terenie Unii Europejskiej. Ciągnik o nr rej. (...) wraz z naczepą kierowany przez Ł. S. wyjechał z S. w dniu 1 września 2016 r. (stan licznika 118.980 km) i po wykonaniu szeregu przewozów ładunków na terenie Unii Europejskiej powrócił do S. w dniu 28 września 2016 r. (stan licznika 130.052 km).

Po wykonaniu wskazanego przewozu, zgodnie z zasadami obowiązującymi w firmie, kierowca Ł. S. w dniu 28 września 2016 r. na terenie bazy dotankował samochód do pełna w ilości łącznie 1.116 I oleju napędowego. Następnie, w dniu (...) września 2016 r. przed wyjazdem pojazdu o nr rej. (...) do Rosji, zlano z pojazdu 1.280 litrów oleju napędowego do podziemnego zbiornika znajdującego się na bazie firmy w S.

DIAS wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego obowiązkiem kierowców było dotankowywanie do pełna pojazdów po powrocie z trasy i zdawanie samochodów z pełnymi zbiornikami. Przed wyjazdem w trasę na Białoruś czy do Rosji kierowcy nie tankują pojazdów do pełna, ponieważ tankują na Białorusi czy w Rosji. Kierowcy wracając ze "wschodu" tankują na "wschodzie", a dotankowują na bazie. Zasada dotankowywanie do pełna pojazdów po powrocie z trasy i zdawanie samochodów z pełnymi zbiornikami służyła między innymi zapobieganiu nadużyciom i rozliczaniu zużycia paliwa. Powyższa praktyka obowiązywała wszystkich kierowców.

Powyższe, zdaniem DIAS, w sposób bezsporny potwierdza, iż strona naruszyła warunki zwolnienia od akcyzy paliwa silnikowego zakupionego w innym państwie członkowskim i przemieszczonego na teren kraju w zbiorniku samochodu o nr rej. (...).

Ilość paliwa co do którego powstało zobowiązanie podatkowe również nie budzi wątpliwości. Ze zbiornika pojazdu w dniu (...) września 2016 r. usunięto 1.280 litrów oleju napędowego, natomiast wcześniej w dniu 28 września 2016 r. tankując do pełna wlano 1.116 litrów oleju napędowego pochodzącego z zakupów krajowych. W związku z powyższym, różnica między tymi wartościami (164 litry) stanowi ilość paliwa pochodzącego z nabycia wewnątrzwspólnotowego, które zostało usunięte ze zbiornika pojazdu.

Z uwagi na powyższe, w dniu (...) września 2016 r. z mocy prawa, w stosunku do paliwa silnikowego - oleju napędowego w ilości 164 litrów powstało zobowiązanie podatkowe w akcyzie wg obowiązującej w 2016 r. stawki 1.171 zł/1000 litrów. DIAS wskazał, że strona usunęła paliwo ze środka transportu, a czynność ta nie była uzasadniona naprawą środka transportu lecz działaniem biznesowym związanym z gospodarką paliwami prowadzoną przez skarżącego (rozliczanie kierowców, używanie tańszego paliwa zza granicy).

Dokonując powyższej czynności skarżący naruszył warunki zwolnienia od akcyzy paliwa silnikowego zakupionego w innym państwie członkowskim i przemieszczonego na teren kraju w zbiorniku samochodu nr rej. (...). Tym samym z mocy prawa w stosunku do wskazanej ilości paliwa powstało zobowiązanie podatkowe w akcyzie.

Ilość paliwa co do którego powstało zobowiązanie podatkowe nie budzi wątpliwości. Po zatankowaniu pojazdu do pełna w dniu 1 września 2016 r. samochód pokonał 11.072 km do dnia 28 września 2016 r. kiedy to dotankowano w bazie w S. w 1.116 litrów oleju napędowego pochodzącego z zakupów krajowych. W trakcie wykonywanych na terenie Unii Europejskiej przewozów pięciokrotnie tankowano samochód na terenie Belgii, Niemiec i Włoch w łącznej ilości 1.615 litrów oleju napędowego.

Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego DIAS uznał, że w dniu powrotu do bazy w zbiorniku pojazdu o nr rej. (...) znajdowało się wyłącznie paliwo nabyte wewnątrzwspólnotowo. Mając na względzie powyższe, organ uznał, że olej napędowy w ilości 164 litrów (różnica pomiędzy ilością usuniętą ze zbiornika 1.280 litrów, a ilością zatankowaną w dniu 28 września 2016 r. - 1.116 litrów) mógł pochodzić wyłącznie z nabycia wewnątrzwspólnotowego.

4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem G. wywiódł skargę do tut. sądu zarzucając jej:

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), tj.:

A) art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864, dalej: u.p.a.), poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, a tym samym błędne uznanie, iż podatnik naruszył warunki, o których mowa w ust. 5 ww. przepisu, co doprowadziło do uznania za prawidłową decyzję organu I instancji, na mocy której określono kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu przedmiotowego towaru, kiedy w rzeczywistości nie można zastosować art. 33 ust. 6 wobec skarżącego, gdyż podlega on zwolnieniu od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych w standardowych zbiornikach;

B) art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 pkt 1b, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1, art. 33 ust. 6, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 6, art. 212 ust. 1 u.p.a. poprzez błędne zastosowanie, a tym samym utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję - bezpodstawnie obciążając podatnika podatkiem akcyzowym z tytułu importu towaru, co do którego podatek akcyzowy został już opłacony, przez co doszło do sytuacji podwójnego opodatkowania nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów energetycznych.

2) Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 łit. "c" p.p.s.a.), tj.:

A) art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 124 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, dalej: o.p.) poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wnikliwej analizy sprawy, co doprowadziło do:

a) zaniechania ustalenia przez organ z jaka ilością paliwa w zbiorniku poszczególne ciągniki siodłowe wyjeżdżają "w trasę" oraz czy paliwo to zostało zużyte, czy też pozostawało w zbiorniku do daty powrotu pojazdu na teren Rzeczypospolitej Polskiej, zaś

- kierując się zaś najdalej idącą ostrożnością procesową należy wskazać, iż nawet gdyby doszło do sytuacji, iż część paliwa zatankowanego na terenie innego państwa nie zostało zużyte, to olej napędowy zatankowany na terenie Rzeczypospolitej Polskiej uległa zmieszaniu z tym zatankowanym podczas realizacji frachtu, co uniemożliwia ustalenie czy to właśnie paliwo zatankowane poza granicami Polski pozostało w przedmiotowym zbiorniku;

b) błędnego uznania, iż podatnik nie spełnia warunków określonych w art. 33 ust. 1-5 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, przez co nie może zostać zwolniony od akcyzy w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych w standardowych zbiornikach, kiedy w rzeczywistości wszelkie dowody zebrane w sprawie - w szczególności dokumenty dobrowolnie złożone przez samego podatnika, zeznania przesłuchanych świadków w osobach pracowników, jak i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a także wyniki czynności sprawdzających prowadzonych na terenie przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o., m.in. protokół oględzin, wskazują na to, iż paliwo:

- było wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, którym zostało przywiezione,

- nie zostało usunięte z tego środka transportu, a jedynie zlane do zbiornika zastępczego w celu sprawdzenia ilości zużytego paliwa podczas trasy,

- nie zostało odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia, w związku z czym podatnik podlega zwolnieniu od podatku akcyzowego nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego przywiezionego podczas transportu w standardowym zbiorniku pojazdu o nr rej. (...).

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albowiem zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu podniósł, że organ zaniechał ustalenia z jaka ilością paliwa w zbiorniku poszczególne ciągniki siodłowe wyjeżdżają "w trasę", celem realizacji frachtu i z jaką ilością powracają z powrotem do bazy. W rzeczywistości jednak ma to podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że każdorazowo ciągnik siodłowy przed przystąpieniem do realizacji frachtu zostaje zatankowany paliwem którego nie zużywa do kolejnego tankowania. Podczas pokonywanej trasy kierowca dokonuje drugiego tankowania (uzupełniającego zbiornik paliwa), które to paliwo zostaje zużyte podczas podróży powrotnej, a więc dokonuje tankowania w taki sposób, by powrócić na teren Polski z taką samą ilością paliwa z jaką wyjechał, zaś prawidłowość jego działania może być sprawdzona wyłącznie poprzez urządzenia pomiarowe znajdujące się na terenie przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o. Wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, iż podatek akcyzowy za zużyte paliwo został już opłacony, a ponowne obciążenie podatnika z tego tytułu byłoby całkowicie bezpodstawne.

Ponadto skarżący wskazał, że nawet gdyby doszło do sytuacji, iż część paliwa zatankowanego na terenie innego państwa nie zostało zużyte, to olej napędowy zatankowany na terenie Rzeczypospolitej Polskiej uległ zmieszaniu z tym zatankowanym podczas trasy, co uniemożliwia ustalenie czy to właśnie paliwo zatankowane poza granicami Polski pozostało w przedmiotowym zbiorniku.

Skarżący stwierdził też, że znaczną część dowodów, na których oparł swą decyzję organ podatkowy, stanowiły zeznania świadków, zarówno w osobach pracowników kontrolowanego przedsiębiorstwa, jak i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. I tak, jak wskazywali poszczególni kierowcy podczas składanych zeznań - po podróży służbowej w trakcie, której na terenie Unii Europejskiej tankowali paliwo, po powrocie do bazy dotankowywali paliwo do pełnego zbiornika, po czym zlewali je ze zbiorników pojazdu na zewnątrz do zbiornika, do którego zamontowany był dystrybutor sprawdzający ilość zlanego paliwa, które to paliwo po sprawdzeniu jego ilości było tankowane z powrotem do zbiorników samochodowych (tych samych, z których zostało zlane).

Powyższe zeznania korespondują ze złożonymi przez innego pracownika G., a mianowicie S. P., z których wynikało, iż kierowcy wracający z tras spuszczają paliwo po to, aby można było sprawdzić, ile tego paliwa zakupili za granica i jakiej jest jakości, następnie zaś po sprawdzeniu, paliwo zostaje ponownie zatankowane do tego samego pojazdu.

Na te same okoliczności wskazywały również zeznania funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej uczestniczącego w czynnościach na terenie firmy G., który uzyskał informacje podczas rozmowy z pracownikiem firmy rozliczającym kierowców, który wskazał, iż kierowcy którzy wracają z trasy spuszczają paliwo, a następnie je tankują, zaś według niego takie zachowanie miało zapewnić nadzór nad rozliczeniem paliwa.

W odniesieniu zaś do tych okoliczności skarżący zauważył, iż informacje te zostały przedstawione funkcjonariuszowi podczas "luźnej" rozmowy, nie zaś podczas zeznań składanych w charakterze świadka, a pomimo wszystko są kolejnym dowodem w całości korespondującym z pozostałym materiałem dowodowym, w związku z czym nie ma podstaw do tego by nie przyznać im dowodu wiarygodności. Jak wskazywał również przesłuchany uzupełniająco dyspozytor D. G. tankowanie przez kierowców zbiorników do pełna miało na celu ustalenie ilości spalania paliwa oraz zapobieganie kradzieżom i nadużyciom ze strony kierowców.

6. DIAS wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania.

2. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja dotycząca określenia podatku akcyzowego w postaci oleju napędowego wprowadzonego na obszar celny Unii w zbiorniku pojazdu należącego do firmy prowadzonej przez skarżącego.

3. W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił, że w firmie skarżącego panował wielokrotnie powtarzany proceder - ze zbiorników pojazdów należących do firmy G. z S. usuwane było paliwo przywiezione spoza Unii Europejskiej, zwolnione wcześniej z należności przywozowych. Bezpośrednimi dowodami potwierdzającymi te fakty były karty pracy kierowców. Każdy kierowca wyjeżdżający w trasę określonym pojazdem dokumentował na karcie swoje imię i nazwisko, numer rejestracyjny pojazdu, trasę przejazdu wraz z datą rozpoczęcia przejazdu, fakty tankowania, zlewania paliwa z baku pojazdu oraz dodatkowe koszty, jakie poniósł podczas podróży. Wszystkie przypadki tankowania i zlewania paliwa na bazie Skarżącego były również rejestrowane w elektronicznej ewidencji prowadzonej na te potrzeby. Fakt zakupu paliwa poza obszarem Unii potwierdzały przedłożone faktury. Czynności procesowe w postępowaniu karnym skarbowym ujawniły szczegóły procederu zlewania paliwa, jaki odbywał się u Skarżącego.

W firmie G. funkcjonował mechanizm postępowania z paliwem znajdującym się w zbiornikach pojazdów ciężarowych, należących do taboru Skarżącego. Do pojazdów wyjeżdżających w podróż służbową do Rosji, bądź na Białoruś bezpośrednio przed wyjazdem tankowana była na bazie niewielka ilość paliwa, wystarczająca na pokonanie trasy z bazy firmy do granicy Unii z Białorusią. Na Białorusi kierowca dotankowywał określoną ilość paliwa, która umożliwiała poruszanie się środka transportu po tym kraju. Po wjeździe na obszar Rosji następowało ponowne, zazwyczaj dwu lub trzykrotne tankowanie paliwa. W drodze powrotnej, przed granicą Białorusi z Unią następowało ostatnie tankowanie "do pełna". Po powrocie do przedsiębiorstwa następowało ponowne tankowanie pojazdu "do pełna" paliwem znajdującym się na bazie.

Następnie, w zależności od tego, dokąd miał udać się dany pojazd w kolejną podróż służbową, następowało zlanie paliwa w określonej ilości. Jeżeli następna podróż miała odbyć się na terytorium Polski lub do innego kraju Unii Europejskiej, zlewano taką ilość paliwa, aby pozostające w baku pojazdu paliwo wystarczyło na tę podróż. Natomiast w przypadku następnego kursu do Rosji lub na Białoruś, zlewano większość znajdującego się w baku paliwa, pozostawiając tylko taką ilość, która umożliwi dotarcie pojazdu na obszar Białorusi. Proceder ten był zorganizowany za wiedzą Skarżącego. Jak trafnie wskazał organ, świadczy o tym przygotowana infrastruktura znajdująca się na bazie: zbiorniki na paliwo o dużej objętości, zainstalowany dystrybutor wskazujący dokładne ilości zlewanego i tankowanego paliwa, zintegrowany z programem komputerowym umożliwiającym przeniesienie danych z licznika dystrybutora do ewidencji elektronicznej, a także zatrudnianie pracownika, którego obowiązkiem było między innymi kontrolowanie zgodności ilości paliwa wykazanej w ewidencji elektronicznej z zapisami kierowców w ich kartach pracy.

Zeznania przesłuchanych w charakterze świadka pracowników firmy G. wskazują na ponowne tankowanie paliwa z ogólnego firmowego zbiornika, ale nie dowodzą, że pojazdy były tankowane tym samym paliwem i taką samą ilością z jaką wróciły do bazy. Rozbieżności w datach dotankowywania i zlewania paliwa przeczą twierdzeniu Skarżącego, że nie wystąpił element "przechowywania" paliwa w podziemnym zbiorniku znajdującym się na terenie bazy przedsiębiorstwa. Nie znajduje zatem potwierdzenia argument, że wypompowanie paliwa miało na celu wyłącznie przetransportowanie go przez instalację sprawdzającą i było w tej samej ilości wykorzystane przez środek transportu, w którym zostało przywiezione.

4. Kontrolowana przez Sąd zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym ma charakter obiektywny, co oznacza, że powstaje wyłącznie w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek opodatkowania, tak podmiotowych i przedmiotowych. Jeżeli zatem w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji, to wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Następnie organ prawidłowo przywołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie tj. art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 33 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 88 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a., a kolejno ustalił, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, naruszył warunki zwolnienia od akcyzy nabytego wewnątrzwspólnotowo oleju napędowego, przewożonego w zbiorniku pojazdu drogowego o numerze rejestracyjnym wskazanym w stanie faktycznym sprawy, przez usunięcie tego oleju napędowego ze zbiornika pojazdu.

Dalej, powołując się na regulację art. 33 ust. 6 u.p.a., zgodnie z którą, w przypadku naruszenia warunków, o których mowa w art. 33 ust. 5 u.p.a., wysokość akcyzy określa się według stanu z dnia naruszenia tych warunków, a jeżeli tego dnia nie da się ustalić - z dnia stwierdzenia ich naruszenia, uznał, że w dniu (...).11.2015 r. z mocy prawa w stosunku do paliwa silnikowego - oleju napędowego w ilości 260 litrów, postało zobowiązanie podatkowe w akcyzie według obowiązującej stawki (tj. 1.171 zł za 1000 litrów).

Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości jego ustalenie na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach było prawidłowe. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej strona użytkowała pojazd o nr rej. (...).

Z dokumentu "Karta pracy kierowcy oraz listy tankowań" ww. pojazdu wynika, że Ilość paliwa co do którego powstało zobowiązanie podatkowe również nie budzi wątpliwości.

Po zatankowaniu pojazdu do pełna w dniu 1 września 2016 r. samochód pokonał 11.072 km do dnia 28 września 2016 r. kiedy to dotankowano w bazie w S. w 1.116 litrów oleju napędowego pochodzącego z zakupów krajowych. W trakcie wykonywanych na terenie Unii Europejskiej przewozów pięciokrotnie tankowano samochód na terenie Belgii, Niemiec i Włoch w łącznej ilości 1.615 litrów oleju napędowego.

Po wykonaniu wskazanego przewozu, zgodnie z zasadami obowiązującymi w firmie, kierowca Ł. S. w dniu 28 września 2016 r. na terenie bazy dotankował samochód do pełna w ilości łącznie 1.116 I oleju napędowego. Następnie, w dniu (...) września 2016 r. przed wyjazdem pojazdu o nr rej. (...) do Rosji, zlano z pojazdu 1.280 litrów oleju napędowego do podziemnego zbiornika znajdującego się na bazie firmy w S.

Mając na względzie powyższe, organ uznał, że olej napędowy w ilości 164 litrów (różnica pomiędzy ilością usuniętą ze zbiornika 1.280 litrów, a ilością zatankowaną w dniu 28 września 2016 r. - 1.116 litrów) mógł pochodzić wyłącznie z nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Reasumując sąd doszedł do wniosku, że skarżący naruszył warunki zwolnienia od akcyzy paliwa silnikowego zakupionego w innym państwie członkowskim i przemieszczonego na teren kraju w zbiorniku ww. samochodu, tj. drugi z warunków zwolnienia, określonych w art. 33 ust. 5 u.p.a. (tj. usunięcie paliwa ze środka transportu, a czynność ta nie była uzasadniona naprawą środka transportu lecz działaniem biznesowym związanym z gospodarką paliwami prowadzoną przez skarżącego polegającą na rozliczaniu kierowców i używaniu tańszego paliwa zza granicy).

5. Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 188 o.p., bowiem z akt sprawy nie wynika, aby strona wnioskowała o przeprowadzenie dowodu, zaś organ takiego wniosku nie uwzględnił. Ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne.

Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego.

6. Z powyższych względów, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), skargę jako niezasadną oddalono.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.