Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47961

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 stycznia 1999 r.
I SA 1734/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.).

Sędziowie NSA: Joanna Runge-Lissowska, Zbigniew Rausz.

Protokolant: Jadwiga Kaniewska.

Uzasadnienie faktyczne

Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny - działając na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz na podstawie orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 3 lipca 1998 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - decyzją z dnia 29 lipca 1998 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Tadeusza D. choroby zawodowej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaś decyzją z dnia 2 września 1998 r. utrzymał w mocy tę decyzję.

Tadeusz D., w okresie od 21 stycznia 1986 r. do 27 listopada 1986 r., był zatrudniony przez "E." SA na budowie eksportowej w ZSRR, pracował w odległości około 150 km od elektrowni atomowej w C., kiedy doszło do jej awarii, wkrótce zachorował, przebywał w szpitalu i od 1986 r. jest inwalidą II grupy, uważa, że przyczyną utraty zdrowia była ekspozycja na promieniowanie jonizujące.

Obydwa organy inspekcji sanitarnej podały, że nie mogą stwierdzić choroby zawodowej, gdyż właściwa jednostka orzekła, że nie ma podstaw do lekarskiego rozpoznania choroby.

W skardze Tadeusz D. zarzucił, że wszystkie okoliczności sprawy - zwłaszcza niewątpliwy fakt przebywania w pobliżu elektrowni atomowej w chwili jej awarii, nagłe zachorowanie ze zmianami w tarczycy prowadzące do powrotu do kraju oraz ustalenie inwalidztwa drugiej grupy od czerwca 1986 r. - dowodzą związku pomiędzy stanem zdrowia a narażeniem na promieniowanie jonizujące w czasie zatrudnienia.

W odpowiedzi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał stanowisko przedstawione w swej decyzji i wyjaśnił, że koniecznym warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie lekarskie rozpoznanie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Koniecznym warunkiem stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie lekarskie rozpoznanie przez właściwą jednostkę organizacyjną, z tym jednak, że - stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) - pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania, o czym oczywiście pracownika należy pouczyć.

Jak wynika z akt, od 28 stycznia do 5 lutego 1998 r. skarżący przebywał w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, w karcie wypisowej zaś, z dnia 25 lutego 1998 r., podano, że "nie znaleziono podstaw do rozpoznania następstw przebytej ekspozycji na promieniowanie jonizujące". Ponadto dyrektor Instytutu w piśmie z dnia 3 lipca 1998 r. podał, że - stanowiącym odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 18 czerwca 1998 r. - po ponownym przeanalizowaniu całej dokumentacji lekarskiej nie znaleziono "podstaw do zmiany wydanego... w dniu 5 lutego 1998 r. orzeczenia lekarskiego".

Z karty wypisowej wynika, że do Instytutu skarżący został skierowany przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, natomiast z powołanego pisma, że "zgłoszenie o braku podstaw do rozpoznania następstw przebytej ekspozycji na promieniowanie jonizujące zostało wysłane w dniu 20 marca 1998 r. do PTIS".

Zarówno kartę wypisową, jak i pismo Instytutu organom inspekcji sanitarnej dostarczył sam skarżący.

Jeżeli nawet pominąć, że organy skorzystały z wyników postępowania lekarskiego prowadzonego odrębnie oraz przyjąć, że karta wypisowa jest orzeczeniem lekarskim w rozumieniu § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, orzeczenie to nie zawiera pouczenia o możliwości ponownego badania, natomiast pismo Instytutu w żadnym razie nie stanowi orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym.

W świetle § 9 ust. 1 rozporządzenia jednostką odwoławczą jest wprawdzie instytut naukowo-badawczy, lecz badanie w trybie odwoławczym powinien przeprowadzić inny instytut niż ten, który wydał pierwsze orzeczenie lekarskie.

Wobec powyższego - uznając, że w sprawie naruszono przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na jej wynik - orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.