Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47957

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 25 maja 1999 r.
I SA 148/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska.

Sędziowie: Maria Wiśniewska, Leszek Włoskiewicz (spr.).

Protokolant: Jolanta Zagrzejewska.

Uzasadnienie faktyczne

Marianna P., od 1 września 1988 r. do 31 sierpnia 1998 r., była zatrudniona w Spółdzielni Mleczarskiej "M." jako klasyfikator odbioru mleka i do jej obowiązków należało m.in. sprawdzanie ilości dostarczanego mleka oraz pobieranie próbek i badanie świeżości mleka przy użyciu metalowych narzędzi.

W kwietniu 1997 r., w Wiejskim Ośrodku Zdrowia w Z., wstępnie rozpoznano u pracownicy alergiczne zapalenie skóry, w kwietniu 1998 r. skierowano ją do Poradni Dermatologicznej Przychodni Rejonowej, gdzie rozpoznano wyprysk kontaktowy zawodowy - a badania specjalistyczne wykazały uczulenie na chrom oraz nikiel - i rozpoznanie to zostało potwierdzone orzeczeniem lekarskim Poradni Chorób Zawodowych Skóry Wojewódzkiej Przychodni Skórno-Wenerologicznej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego z dnia 16 września 1998 r., jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych.

W orzeczeniu lekarskim podano, że pracownica miała zawodowy kontakt ze związkami dwuchromianu potasu - znajdującego się w buteleczkach, do których było dozowane mleko do badań na zawartość tłuszczu, ponadto będącego składnikiem metalowych konwi do mleka - oraz ze związkami siarczku niklu będącego składnikiem przedmiotów wykonanych z metalu chromowanego i niklowanego.

Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny - działając na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), w tym na podstawie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej - decyzją z dnia 6 listopada 1998 r. stwierdził u Marianny P. chorobę zawodową: wyprysk kontaktowy zawodowy, objętą pkt 10 wykazu chorób zawodowych, natomiast Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 30 grudnia 1998 r. utrzymał w mocy tę decyzję.

Obydwa organy podały, że stwierdzenie choroby jest konsekwencją jej lekarskiego rozpoznania przy oczywistej obecności w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, które - w przypadku Marianny P. - stanowiły dwuchromian potasu i siarczek niklawy, składniki narzędzi mleczarskich wykonanych z metalu, przy czym dwuchromian potasu był używany ponadto jako środek konserwujący próbki mleka.

W skardze Spółdzielnia Mleczarska "M." zarzuciła przede wszystkim, że - podobnie jak w odwołaniu - w okresie pracy Marianna P. nie zgłaszała żadnych dolegliwości i dopiero w czasie wypowiedzenia umowy o pracę ujawniła swą chorobę, podczas gdy w zakładzie pracy nie występowały czynniki szkodliwe, natomiast mogły występować w miejscu poprzedniego zatrudnienia, ponadto dochodzenie epidemiologiczne prowadziła (w imieniu Terenowego Inspektora) osoba nosząca nazwisko P., "co... przez samą zbieżność nazwisk budzi wątpliwości co do jej bezstronności w sprawie".

Spółdzielnia zarzuciła w szczególności, że sprawa wymaga ponownego wyjaśnienia, gdyż związek choroby z warunkami pracy jest wątpliwy, jeżeli czynniki szkodliwe dla pracownicy zawierają również przedmioty stosowane w gospodarstwie domowym, postępowanie zaś prowadziła osoba, która "być może powinna podlegać wyłączeniu".

W odpowiedzi - udzielonej przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego - podtrzymano dotychczasowe stanowisko i wyjaśniono, że lekarskie rozpoznanie choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, natomiast związek przyczynowy nie może być kwestionowany, gdyż w środowisku pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia pracownicy, obecne w materiale, z którego są wykonane narzędzia mleczarskie oraz podczas konserwacji próbek mleka.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedstawione w skardze zarzuty nie znajdują uzasadnienia prawnego.

W świetle art. 24 § 1 kpa, zbieżność nazwiska nie stanowi powodu wyłączenia pracownika organu administracji państwowej od udziału w postępowaniu w sprawie, innych zaś przyczyn - mających ustawowy charakter - Spółdzielnia nie wskazała.

Z kolei okoliczność, że do rozpoznania choroby zawodowej doszło dopiero w okresie wypowiedzenia stosunku pracy, nie ma znaczenia w sprawie, przy czym z akt wynika, że objawy choroby zostały ustalone co najmniej rok wcześniej.

Wreszcie również nie ma znaczenia, że czynniki szkodliwe dla pracownicy mogą być obecne w gospodarstwie domowym - stanowiąc składnik materiałów, z których są wykonane przedmioty codziennego użytku - gdyż dla rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej - w świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) - nie jest warunkiem koniecznym, aby powodujące chorobę czynniki występowały tylko w środowisku pracy i poza pracą kontakt z nimi był niemożliwy.

W tym stanie rzeczy - wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono jak w sentencji na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.