Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47962

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 22 stycznia 1999 r.
I SA 117/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska.

Sędziowie NSA: Leszek Włoskiewicz, Zbigniew Rausz (spr.).

Protokolant: Nina Beczek.

Uzasadnienie faktyczne

Centrum Elektroniki Profesjonalnej "R." SA Zakłady Radiowe "R." w W. wystąpiły do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem z 25 maja 1998 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.V.1994 r. sygn. akt I SA 2215/93, oddalającym skargę Zakładów Radiowych "R." w W. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5 lipca 1993 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. W. Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z 21 listopada 1973 r., dotyczącej przekazania w użytkowanie gruntów o powierzchni 213.147 m2 położonych w W. przy ul. P. Żądanie wznowienia zostało oparte na art. 4034 § 1 pkt 1 i art. 407 kpc w związku z art. 58 i 59 ustawy z 11.V.1995 r. o NSA, ponieważ powyższy wyrok Sądu został wydany w oparciu o przerobiony dokument - decyzją z 21.XI.1973 r., o której wyżej mowa - którym posługiwał się Instytut Telekomunikacji. Wnioskodawca wniósł o zmianę omawianego wyroku przez uchylenie decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5.VII.1993 r. i przekazanie sprawy Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że Zakłady Radiowe "R." wystąpiły do Wojewody o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynków w trybie ustawy z 29.IX.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.) na terenie będącym w zarządzie i użytkowaniu przez Zakłady Radiowe "R." - na podstawie decyzji administracyjnych. W trakcie postępowania uwłaszczeniowego swoje prawo do zabudowanego terenu przez Zakłady Radiowe "R." objętego ww. postępowaniem o powierzchni 213.147 m2, położonego w W. przy ul. P., zgłosił Instytut Telekomunikacji.

Roszczenie swoje Instytut oparł na decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. W. - Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 21.XI.1933 r., przekazującej w użytkowanie zabudowany teren o powierzchni 213.147 m2 Instytutowi Telekomunikacji zawierającej dodatkowy wpis o treści "i Zakładom Radiowym "R." (wpis ten nie jest autoryzowany). ZR "R." pismem z 12.VI.1992 r. wystąpiły do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o stwierdzenie nieważności decyzji z 21.XI.1973 r. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Zarzutu tego nie podzielił Minister, który decyzją z 5.VII.1993 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 21.XI.1973 r. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem ZR "R." zaskarżyły decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5.VII.1993 r. do NSA. Sąd ten wyrokiem z 10.V.1994 r., sygn. akt I SA 2215/93, oddalił skargę przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia spornej sprawy decyzję wydaną przez Prezydium RN m.st. W. - Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z 21.XI.1973 r., w której pod poz. I widnieje zapis: "przekazać w użytkowanie Instytutowi Telekomunikacji i Zakładom Radiowym "R." teren zabudowany położony przy ul. P. o pow. 213.147 m2". Sąd podniósł w uzasadnieniu wyroku, że w obowiązującym wówczas stanie prawnym tereny państwowe mogły być przekazywane jednostkom państwowym w użytkowanie, a formą takiego przekazania była decyzja właściwego organu określająca m.in. osobę użytkownika skoro zaś przepisy nie zawierały zakazu przekazania terenu w użytkowanie, (współużytkowanie) więcej niż jednej jednostce państwowej, to zarzut skargi uznany został za chybiony. Centrum Elektroniki Produkcyjnej "R." SA po żmudnych i długotrwałych badaniach akt tajnych we własnym archiwum, jak i znajdujących się w zasobie akt tajnych organów państwowych oraz w organach samorządu terytorialnego uzyskało dowody z dokumentów, w szczególności z ekspertyzy wykonanej przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji, na podstawie których uprawdopodobnione jest domniemanie, że w postępowaniu przed Ministrem Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz przed NSA Instytut Telekomunikacji posługiwał się i nadal posługuje się w postępowaniu uwłaszczeniowym sfałszowaną decyzją z 21.XI.1973 r. przez dopisanie do treści zawartej w poz. I "i Zakładom Radiowym "R.". W Prokuraturze Rejonowej prowadzone jest dochodzenie przeciwko Instytutowi Telekomunikacji o dopuszczenie się występku z art. 265 § 1 kk, tj. posługiwania się przerobioną decyzją z 21.XI.1973 r. przed organami administracyjnymi. Zarzut posługiwania się przez Instytut przerobioną decyzją oparty jest na ekspertyzie kryminalistycznej z marca 1998 r. wykonanej przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji. Przerobienie decyzji z 21.XI.1973 r. przez dokonanie wpisu "i Zakładom Radiowym "R." potwierdza również fakt, że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy i w Urzędzie Rejonowym znajdują się oryginalne kopie powołanej decyzji z 21.Xl.1973 r. bez tego dodatkowego wpisu. Oryginał decyzji z 21.XI.1973 r. zaginął w tajemniczych okolicznościach. Instytut Telekomunikacji na początku lat 70 występował z wnioskiem o przydzielenie gruntu pod budowę biurowca o powierzchni 20.000 m2, a nie, jak wpisano w decyzji z 21.XI.1973 r., o pow. 213.147 m2 oraz w innym miejscu niż wskazane w tej decyzji, bo po drugiej stronie ulicy P. na terenie niezabudowanym. Instytut zamierzonej inwestycji nie zrealizował. W wyniku błędnych, a także nieprawdziwych zapisów zawartych w decyzji z 21.XI.1973 r. Instytut stał się formalnym współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej przez ZR "R.". Z jakim wnioskiem lokalizacyjnym pod budowę biurowca występował Instytut oraz jakie nieruchomości są w zarządzie i użytkowaniu "R.", wskazuje opinia geodezyjna sporządzona przez geodetę - biegłego sądowego. W toku postępowania zarówno przed organami administracji, jak i NSA nie był znany fakt, że Instytut Telekomunikacji posługiwał się przerobioną decyzją w celu przywłaszczenia części zabudowanej nieruchomości, będącej w zarządzie wnioskodawcy. W piśmie procesowym z 26.XI.1998 r. skierowanym do NSA, Centrum Elektroniki Profesjonalnej "R." SA powołało się na dodatkowe dowody, które miały potwierdzać słuszność jego żądania. Dowodami tymi są dwie opinie z przeprowadzonych badań dokumentów, a to decyzji w sprawie przekazania w użytkowanie nieruchomości datowanej 21.XI.1973 r. opracowane przez biegłego sądowego prof. Tadeusza T. z 9.XI.1998 r. i biegłego sądowego prof. Czesława G. z 23.XI.1998 r. Z treści zawartej w ekspertyzie kryminalistycznej z marca 1998 r., opracowanej przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji, oraz opinii opracowanych przez ww. biegłych sądowych wynika, że Instytut Telekomunikacji posługiwał się i nadal posługuje się przerobionym dokumentem - decyzją z 21.XI.1973 r, gdzie po słowach "przekazać w użytkowanie Instytutowi Telekomunikacji" dopisano "i Zakładom Radiowym "R.". Dodatkowy zapis "i Zakładom Radiowym "R." znajduje się po kropce za napisem "Instytutowi Telekomunikacji" i został wykonany na innej maszynie do pisania i w innym ciągu czasowym. Badania dokonane przez ww. biegłych, w kontekście z opinią geodety biegłego sądowego, prowadzą do wniosku, że dodatkowy wpis w decyzji "i Zakładom Radiowym "R." jest dokumentem nielegalnie przerobionym dla celów uzyskania przez Instytut dowodu służącego do uwłaszczenia części nieruchomości należącej do R. - od 1954 r. Zdaniem wnioskodawcy, nie jest możliwe do przyjęcia, by organ administracji państwowej wydał decyzję o przydziale spornych gruntów dla dwóch podmiotów gospodarczych, z których jeden, jak wykazano, użytkuje przedmiotowe grunty od 1954 r., które zagospodarował zgodnie z uprzednio wydanymi decyzjami administracyjnymi, natomiast drugi, tj. Instytut Telekomunikacji, wystąpił z wnioskiem o przekazanie - pod realizację inwestycji gruntu niezabudowanego o pow. 20.000 m2 i to w innym miejscu, niż wskazanym w decyzji. Powołane wyżej opinie biegłych sądowych oraz odnalezione w urzędach administracji państwowej i samorządowej oryginalne dwie kopie decyzji z 21.XI.1973 r., w których wymieniony jest tylko zapis "przekazać w użytkowanie Instytutowi Telekomunikacji" (bez dodatkowego zapisu "i Zakładom Radiowym "R.") oraz przytoczone okoliczności związane ze staraniami Instytutu o grunt pod inwestycję (po przeciwnej stronie ulicy od przekazanego), prowadzą do wniosku, że decyzja z 21.XI.1973 r. z dodatkowym wpisem "i Zakładom Radiowym "R." jest nielegalnie przerobiona dla celów uwłaszczeniowych. Na szczególne przy tym podkreślenie zasługuje okoliczność, że tylko na kopii decyzji z 21.XI.1973 r., którą posługuje się Instytut, znajduje się dodatkowy zapis "i Zakładom Radiowym "R.", mimo iż R. nie występował z wnioskiem ani nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym tej decyzji.

W postępowaniu przed NSA w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA 2215/93 nie był podnoszony zarzut w przedmiocie domniemania posługiwania się przez Instytut Telekomunikacji przerobioną decyzją z 21.XI.1973 r. Decyzja z 21.XI.1973 r. z dopiskiem "i Zakładom Radiowym R.", która przyjęta została za podstawę do wydania orzeczenia Sądu, była traktowana jako autentyczna, wydana przez uprawniony organ administracyjny bez podejrzeń, że jest nielegalnie przerobiona. Zebrane w sprawie materiały dowodowe w postaci opracowanych opinii przez biegłych sądowych, odnalezionej w Urzędzie Rejonowym w dniu 30.IV.1998 r. oryginalnej kopii decyzji z 21.XI.1973 r. bez dodatkowego wpisu, o którym wyżej mowa, są to dowody stanowiące o ujawnieniu nowych okoliczności, które nie były znane w czasie postępowania przed organami administracji państwowej i przed NSA.

Pełnomocnik uczestnika postępowania sądowego - Instytutu Telekomunikacji w W. - wnosił o oddalenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Administracyjnego z 10.V.1994 r., sygn. akt I SA 2215/93. Przepis art. 403 § 1 pkt 1 kpc wskazany we wniosku jako podstawa wznowienia postępowania sądowego dozwala wznowić postępowanie, o ile wyrok został oparty na dokumencie przerobionym. Z uzasadnienia wyroku NSA z 10.V.1994 r. wynika jednoznacznie, że wydając ten wyrok - kwestionowany przez stronę skarżącą - Sąd miał świadomość tego, że decyzja z 21.XI.1973 r. jest dokumentem przerobionym. W takim przypadku sporządzenie w marcu 1998 r. ekspertyzy kryminalistycznej potwierdzającej jedynie ustalenia NSA, poczynione w toku postępowania w sprawie I SA 2215/93, nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania, ponieważ okoliczność przerobienia dokumentu była Sądowi orzekającemu znana w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia. Nadto wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie 3 miesięcy od dnia, w którym "R." SA powziął wiadomość o fakcie przerobienia dokumentu - odpis wyroku NSA został wnioskodawcy doręczony i zapoznał się on z jego uzasadnieniem. Zatem "R." SA przekroczył znacznie termin określony w art. 407 kpc do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przedstawiona przy wniosku ekspertyza kryminalistyczna z marca 1998 r. nie zawiera odmiennych danych, nie znanych Sądowi w dacie wydania kwestionowanego wyroku. W ekspertyzie tej widnieje konkluzja o dopisaniu na maszynie w treści decyzji wyrazów "i Zakładom Radiowym" na innej maszynie do pisania i w innym ciągu czasowym, a więc konkluzja o przerobieniu pierwotnej decyzji. Fakt ten był znany Sądowi, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku z 10.V.1994 r. W chwili obecnej wobec tego, że Sąd orzekający miał świadomość o tym, że decyzja z 21.X.1973 r. jest przerobiona wznowienie postępowania mogłoby mieć miejsce wyłącznie w warunkach przewidzianych w przepisie art. 404 kpc. Doniesienie "R.", jakie wystosował do Prokuratury Rejonowej, nie pociągnęło za sobą wszczęcia postępowania - w sprawie w chwili obecnej na skutek zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania sprawę bada Prokuratura Wojewódzka w W. Nie istnieje więc prawomocne orzeczenie o popełnieniu przestępstwa.

Sąd w kwestionowanym orzeczeniu uzasadnił wyczerpująco okoliczności, które sprawiają że w ocenie Sądu brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z 21.XI.1973 r., a "R." SA w swym wniosku nie wskazał nowej podstawy prawnej ani faktycznej dla wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 21.XI.1973 r. ani też nie twierdzi, że takie przesłanki istniały. W takiej sytuacji także dyspozycja przepisu art. 146 § 2 kpa, stosowanego w zw. z art. 59 ustawy o NSA, uzasadnia wniosek o niewznawianie postępowania, jako że brak jest przesłanek do podjęcia - w wyniku wznowionego postępowania - decyzji innej niż decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5.VII.1993 r.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 58 ustawy z 11.V.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowi, że w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu może być wznowione postępowanie na wniosek uczestnika postępowania lub z urzędu. Przepis ten ani żaden inny przepis powołanej ustawy o NSA nie określa ani przesłanek wznowienia, ani trybu postępowania w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji poprzez art. 59 ww. ustawy, który nakazuje w sprawach nie uregulowanych tą ustawą stosować odpowiednio przepisy innych procedur, m.in. Kodeksu postępowania cywilnego, należy do wznowienia postępowania przed NSA stosować przepisy kpc regulujące kwestie wznowienia postępowania sądowego. Stosowanie jednak tych przepisów musi się odbywać odpowiednio z uwzględnieniem odrębności sądownictwa administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie powziął wątpliwości, czy w rozpatrywanym przypadku można mówić o możliwości wznowienia postępowania sądowego z przesłanki określonej w art. 403 § 1 pkt 1 kpc, który za podstawę żądania wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem NSA z 10.V.1994 r., sygn. akt I SA 2215/93, przyjął w swym wniosku wnioskodawca - Centrum Elektroniki Profesjonalnej "R." SA w W. Przepis, o którym mowa, stanowi, że można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem z 10.V.1994 r. była decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5.VII.1993 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. W. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z 21.XI.1973 r., orzekającej o przekazaniu w użytkowanie gruntu przy ul. P. o pow. 213.147 m2 na rzecz Instytutu Telekomunikacji i Zakładów Radiowych "R.". Tej decyzji, która była wówczas przedmiotem skargi i w stosunku do której wypowiedział się Sąd w swoim wyroku, nie jest stawiany zarzut przerobienia. Zarzut ten jest postawiony decyzji, którą Sąd badając legalność zaskarżonej doń decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oceniał pośrednio. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że ww. wyrok Sądu oparty został, jak tego wymaga art. 403 § 1 pkt 1 kpc, bezpośrednio na dokumencie przerobionym. W związku z tym Sąd doszedł do przekonania, że podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie mógłby stanowić nie art. 403 § 1 pkt 1 kpc wskazany we wniosku, a raczej art. 403 § 2 kpc pozwalający na wznowienie postępowania sądowego w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Takimi okolicznościami - o jakich mowa w art 403 § 2 kpc - mogłoby być ujawnienie opiniami biegłych, że decyzja z 21.XI.1973 r. orzekająca o przekazaniu określonego nią terenu w użytkowanie dwóm podmiotom, tj. Instytutowi Telekomunikacji i Zakładom Radiowym "R.", była przerobiona i fakt ten nie był znany stronie, ani w czasie wydania decyzji przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5.VII.1993 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z 21.XI.1973 r., ani w postępowaniu przed NSA oceniającym legalność decyzji Ministra. Rozważając, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania sądowego określona we wzmiankowanym art. 403 § 2 kpc, tj. czy ujawnione zostały okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, Sąd doszedł do przeciwnego wniosku. Wnioskodawca wznowienia postępowania na dowód, że decyzja z 21.XI.1973 r. przekazująca w użytkowanie określony teren przy ulicy P. w W. na rzecz Instytutu Telekomunikacji i Zakładów Radiowych "R." została przerobiona - czyli jest odmienna od oryginału - wskazał opinie biegłych powołanych na tę okoliczność, tj. Ekspertyzę Kryminalistyczną Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji z 3.III.1998 r., opinię prof. Czesława G. z 23.XI.1998 r oraz opinię prof. Tadeusza T. z 9.XI.1998 r. Ekspertyza Kryminalistyczna, którą wydano po przeprowadzeniu badań kserokopii decyzji dotyczącej przekazania omawianego terenu w użytkowanie Instytutowi Telekomunikacji i Zakładom Radiowym "R.", stwierdza, że zapis w brzmieniu "i Zakładom Radiowym "R." został sporządzony na innej maszynie do pisania niż pozostałe wpisy na tym dokumencie i w innym ciągu czasowym. Z kolei opinie biegłych prof. Czesława G. i prof. Tadeusza T. zostały wydane po dokonaniu badań porównawczych kwestionowanej decyzji z dwiema kopiami decyzji wydanej przez ten sam organ, w tej samej dacie i pod tym samym numerem co decyzja kwestionowana, które wskazywały, że teren przy ul. P. o pow. 213.147 m2 został przekazany w użytkowanie tylko Instytutowi Telekomunikacji. Jedna z tych kopii została odnaleziona przez wnioskodawcę w Oddziale Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Rejonowego w W., druga zaś w Referacie Rozliczeń Finansowych Wydziału Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy Gminy. Opinia prof. T. jest podobna w swej części wnioskowej do ww. Ekspertyzy Kryminalistycznej, stwierdza ona, że w decyzji orzekającej o przekazaniu gruntu na rzecz dwóch podmiotów zapis "i Zakładom Radiowym "R." został dokonany na innej maszynie do pisania niż poprzedzający go zapis o treści "i Instytutowi Telekomunikacji", zapis ten został wykonany oddzielnym aktem pisarskim i później niż pierwotny zapis punktu I decyzji o treści - Instytutowi Telekomunikacji. Prof. Czesław G., prócz potwierdzenia w swej opinii ustaleń, które zawierają Ekspertyza Kryminalistyczna i opinia prof. T., poszedł dalej w swych wnioskach stwierdzając jednoznacznie, że decyzja "dowodowa", czyli orzekająca o przekazaniu gruntu przy ul. P. w użytkowanie również "Zakładom Radiowym "R.", jest dokumentem sfałszowanym przez przerobienie. Zarówno z Ekspertyzy Kryminalistycznej, jak i opinii biegłych wynika, że kopia decyzji z 21.XI.1973 r. mówiąca o przekazaniu Instytutowi Telekomunikacji i Zakładom Radiowym "R." w użytkowanie terenu przy ul. P. różni się od kopii decyzji stanowiących dla biegłych materiał porównawczy, które wskazywały, że przedmiotowy teren otrzymał w użytkowanie tylko Instytut Telekomunikacji, a różnice te sprowadzają się nie tylko co do podmiotów uprawnionych do użytkowania, ale również i samej strony graficznej dokumentów, przy czym jest również niewątpliwe, że zapis "i Zakładom Radiowym R." został dokonany na innej maszynie do pisania niż pozostały tekst spornej decyzji. Przedstawione opinie biegłych nie dają jednak, zdaniem Sądu, w zestawieniu z materiałem dokumentacyjnym sprawy podstawy do przyjęcia, że decyzja oddająca omawiany grunt na rzecz Instytutu Telekomunikacji i Zakładów Radiowych "R." w użytkowanie jest decyzją sfałszowaną. By taką tezę postawić, należałoby mieć pewność, że w obrocie prawnym była inna decyzja, tzn. ta, która ustanawiała użytkownikiem tylko Instytut Telekomunikacji, a takiej pewności nie ma. W aktach sprawy brak jest oryginału decyzji, jaka została wydana w przedmiocie użytkowania terenu przy ul. P. w dniu 21.XI.1973 r., znajdują się natomiast w aktach egzemplarze kopii decyzji obu rodzajów, tzn. zarówno przekazującej grunt w użytkowanie Instytutowi Telekomunikacji i Zakładom Radiowym "R.", jak i przekazującej ten grunt tylko Instytutowi Telekomunikacji. Zgodnie z art. 102 kpa w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji z 21.XI.1973 r., który w swej treści jest identyczny jak obecnie obowiązujący art. 110 kpa, organ administracji państwowej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Przepis ten wyraża zasadę związania organu decyzją wydana przez niego. Oznacza to, że organ nie może decyzji zmienić, choćby nawet doszedł do przekonania, że jest ona nietrafna, jeżeli decyzja została doręczona lub ogłoszona stronie. Dopóki to nie nastąpiło, decyzja podjęta, choćby została sporządzona na piśmie i nawet była podpisana, może być zmieniona dowolną liczbę razy. Byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia, właśnie od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany. Tak naprawdę to nie można mieć w oparciu o akta sprawy pewności, która wersja kopii decyzji znajdujących się w aktach odpowiada tej, która została doręczona stronie. Instytut Telekomunikacji legitymuje się decyzją orzekającą o ustanowieniu prawa użytkowania na rzecz dwóch podmiotów, tj. Instytutu Telekomunikacji i Zakładów Radiowych "R.". Czy zapis w pkt I tej decyzji "i Zakładom Radiowym R." został dokonany przez organ administracyjny, który mógł to uczynić dopóki decyzja nie wyszła na zewnątrz, czy też został uczyniony przez kogoś innego już po wyjściu kopii decyzji z organu, tego - przy braku oryginału decyzji - nie sposób teraz ustalić. Materiał dowodowy sprawy wskazywałby, że w obrocie prawnym pozostawała decyzja z 21.XI.1973 r. mówiąca o przekazaniu gruntu na rzecz Instytutu Telekomunikacji i Zakładów Radiowych "R.". Przemawiałyby za tym przede wszystkim dwie okoliczności. Pierwsza to protokół zdawczo-odbiorczy z 22.III.1974 r. dotyczący przekazania przedmiotowego terenu, sporządzony w Urzędzie Dzielnicowym z udziałem przedstawicieli Instytutu Telekomunikacji i Zakładów Radiowych "R.", którzy protokół ten podpisali. Druga to taka, że protokół ten został sporządzony w organie administracji przez jego przedstawiciela i powołuje jako podstawę przekazania gruntu decyzję z 21.XI.1973 r. przekazującą grunt obu ww. jednostkom. Stąd trudno przyjąć, żeby organ ten nie dysponował decyzją stanowiącą podstawę sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego i aby on jak i uczestnicy przekazania nie znali treści tej decyzji. Decyzja ta wobec treści omawianego protokołu - który powołuje się na nią - musiała być znana również i Zakładom Radiowym "R.", które nie kwestionowały "dopuszczenia" do użytkowania gruntu przy ul. P. w W., do którego one miały "rzekomo" prawo - Instytutu Telekomunikacji i stan taki trwał blisko 20 lat. Zakłady "R." swoje wątpliwości co do treści omawianej decyzji podniosły po raz pierwszy w swym wniosku z 12.VI.1992 r. do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Już wówczas Zakłady wiedziały o istniejącej różnicy między kopiami decyzji z 21.XI.1973 r., ale nie stawiały zarzutu sfałszowania decyzji orzekającej o ustanowieniu prawa użytkowania również i na ich rzecz. W przedstawionej wyżej sytuacji opinii biegłych, w tym i Ekspertyzy Kryminalistycznej, nie można uznać za dokumenty ujawniające okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy przed Sądem w poprzednim postępowaniu. Dokumenty te bowiem ujawniają różnice między kopiami decyzji sporządzonymi przez ten sam organ w tej samej dacie i pod tym samym numerem. Nie pozwalają one jednak stwierdzić z całą pewnością (przy braku innych dowodów), który z tych dokumentów, czy przedstawiony jako decyzja kwestionowana, czy też stanowiący materiał porównawczy dla badań biegłych, jest w istocie decyzją administracyjną, która została doręczona stronie i pozostaje w obrocie prawnym. Jeżeli zatem nie można określić jednoznacznie, że decyzją oryginalną przekazaną stronie była decyzja o przekazaniu gruntu w użytkowanie tylko na rzecz Instytutu Telekomunikacji, to tym samym nie można postawić zarzutu, że decyzja o przekazaniu gruntu na rzecz Instytutu i Zakładów "R." jest sfałszowana przez przerobienie. Można tu mówić jedynie o przerobieniu dokumentu w sensie technicznym, ale nie można stawiać zarzutu o przerobieniu go w znaczeniu prawnym (sfałszowaniu). Wyjaśnić tu trzeba, że błędny jest pogląd pełnomocnika Instytutu Telekomunikacji, jakoby NSA w uzasadnieniu wyroku z 10.V.1994 r. oddalającym skargę wnioskodawcy w niniejszej sprawie na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 5.VII.1993 r. wypowiedział się, że sporna decyzja jest dokumentem przerobionym.

Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania zakończonego powyższym wyrokiem Sądu. Z tego względu NSA, na podstawie art. 412 § 2 kpc w związku z art. 59 ustawy z 11.V.1995 r. o NSA, oddalił wniosek o wznowienie postępowania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.