Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1091313

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 listopada 2008 r.
I OZ 848/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt IV SAB/Gl 14/08 w przedmiocie odmowy dokonania wykładni postanowienia z dnia 11 lipca 2008 r. w sprawie ze skargi J. R. na bezczynność (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. odmówił skarżącemu dokonania wykładni postanowienia z dnia 11 lipca 2008 r. sygn. akt IV SAB/Gl 14/08. Wskazał jednocześnie, iż na podstawie art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl zaś art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści w drodze postanowienia. Konieczność natomiast dokonania wykładni wyroku może zachodzić wówczas, jak wyjaśnił Sąd I instancji, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, czyli taki który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe do kwestii wykładni postanowienia w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że orzeczenie, którego wykładni domaga się skarżący nie zostało sformułowane w sposób niejasny, który mógłby budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. R. na bezczynność (...) Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w K. Powody wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia zostały, zdaniem Sądu, dostatecznie wyjaśnione w uzasadnieniu tego postanowienia. Dodatkowo, jak zauważył Sąd, żądania skarżącego zawarte we wniosku wykraczają poza zakres wykładni orzeczenia, o jakiej mowa w przepisie art. 158 p.p.s.a. W pierwszym punkcie skarżący wniósł o wyjaśnienie, jakie przepisy należy stosować do zdarzeń związanych z niezgodnym z prawem działaniem funkcjonariuszy państwowych przy wykonywaniu powierzonych im czynności, które miały miejsce przed dniem 17 października 1997 r. tj. datą wejścia w życie Konstytucji. Zagadnienie powyższe, w ocenie Sądu, zostało sformułowane w sposób bardzo ogólny i w związku z tym nie mogło być nawet kwalifikowane jako wątpliwość co do treści wyżej wymienionego postanowienia. Natomiast żądania wymienione w punktach 2 i 3 wniosku skarżącego zmierzały w istocie do powtórzenia motywów postanowienia, czego nie przewiduje unormowanie wykładni orzeczenia. Poza sferą wykładni pozostaje również żądanie wniosku wymienione w punkcie czwartym, gdyż wskazane w nim zagadnienie nie dotyczy kwestii, które zostały objęte motywami postanowienia z dnia 11 lipca 2008 r.

Postanowienie to zaskarżył skarżący. W złożonym zażaleniu skarżący podniósł, że jego wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 5 września 2008 r. został rozpoznany tylko przez jednoosobowy skład. J. R. wniósł o stwierdzenie nieważności powołanego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia skarżący zarzucił ponadto kwestionowanemu rozstrzygnięciu dowolną ocenę dowodów i dowolną interpretację przepisów prawa procesowego. Jego sprawa, jak podniósł, została oceniona bez należytej staranności i wnikliwości.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wskazać trzeba, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania.

W rozpoznawanej sprawie, wniosek J. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach był nieuzasadniony. Postanowienie Sądu I instancji z dnia 11 lipca 2008 r. zarówno w zakresie jego rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia nie budzi wątpliwości. Jednoznacznie z niego wynika, dlaczego skarga skarżącego na bezczynność (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób jasny uzasadnił podjęte przez siebie rozstrzygnięcie, zwięźle przedstawił stan sprawy oraz wyjaśnił zastosowaną w sprawie podstawę prawną.

Dodać należy, iż z treści złożonego przez skarżącego wniosku o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wynika, że skarżący de facto nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji z dnia 11 lipca 2008 r. i odrzuceniem jego skargi. Wniosek o wykładnię nie może jednak, o czym była już mowa powyżej, zmierzać do zmiany podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Do weryfikacji orzeczeń Sądu I instancji przysługują bowiem określone środki odwoławcze, nie zaś wniosek o dokonanie wykładani orzeczenia. Instytucja z art. 158 p.p.s.a. nie służy również do wyjaśnienia stronie zasad stosowania przepisów prawa i ewentualnych co do nich wątpliwości.

Ponadto skład, w jakim Sąd I instancji rozpoznawał wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia z dnia 11 lipca 2008 r. był prawidłowy. Wykładni orzeczenia dokonuje sąd, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, czyli ten sam, który orzekał w konkretnej sprawie. W sprawie skarżącego, postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 11 lipca 2008 r. zostało wydane w składzie jednoosobowym, a zatem wniosek o dokonanie jego wykładni powinien rozpoznawać Sąd w tym samym składzie.

W tym stanie rzeczy, należało uznać, iż kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odpowiada prawu.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.