Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723456

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 12 września 2019 r.
I OZ 809/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia (...) S.A. Oddział w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 370/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi (...) S.A. Oddział w T. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z dnia (...) lutego 2019 r., nr (...) w przedmiocie wstrzymania wykonania pracy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem z 13 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 370/19 odrzucił skargę (...) S.A. Oddział w T. (dalej: "skarżąca") na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z (...) lutego 2019 r., nr (...) w przedmiocie wstrzymania wykonania pracy.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z (...) lutego 2019 r. została doręczona skarżącej 4 lutego 2019 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia na nią skargi. Termin do wniesienia skargi upływał 6 marca 2019 r. Natomiast skarżąca wniosła skargę 7 marca 2019 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Tym samym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").

Skarżąca w zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., przez odrzucenie skargi na skutek niewłaściwego przyjęcia, że skarga została złożona po terminie, podczas gdy decyzja z (...) lutego 2019 r. nie została doręczona skarżącej zgodnie z treścią art. 45 w zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.). W uzasadnieniu podniosła, że z uwagi, iż przedmiotowa decyzja została doręczona poza siedzibą skarżącej przez osobą nieuprawnioną, nie można uznać, że ją otrzymała 4 lutego 2019 r.

Do zażalenia doręczyła pismo z Poczty Polskiej S.A. z 15 maja 2019 r. w którym wskazano, iż poczta kierowana do skarżącej, w dniach od poniedziałku do czwartku, jest odbierana przez upoważnionego pracownika w placówce Urzędu Pocztowego. Z rejestru pełnomocnictw wynika, iż upoważniony pracownik skarżącej to K. R.

W odpowiedzi na zażalenie Okręgowy Inspektor Pracy w (...) wniósł o jego oddalenie. W jego ocenie w zakresie doręczeń środków pokontrolnych inspektorów pracy nie można stosować w przypadku organów Państwowej Inspekcji Pracy pojęć przewidzianych w art. 45 k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W przedmiotowej sprawie skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie została jej doręczona zgodnie z treścią art. 45 w zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy Prawo pocztowe.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z (...) lutego 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję nr 1 nakazu z 18 grudnia 2018 r., wydanego na podstawie art. 11 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 623 z późn. zm., dalej: "u.p.i.p.") w przedmiocie wstrzymania wykonania pracy.

Stosownie do treści art. 12 u.p.i.p. postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60 i 730).

Kodeks postępowania administracyjnego ma zatem zastosowanie przede wszystkim wówczas, gdy określona forma działalności Państwowej Inspekcji Pracy nie została objęta regulacją ustawy, innych przepisów wydanych na jej podstawie bądź przepisów szczególnych. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w działalności organów Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Oznacza to, iż do postępowania w sprawach administracyjnych przed inspektorem pracy będą odnosiły się uregulowania dotyczące m.in. - zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wezwań, doręczeń, biegu terminów czy wyłączenia organu (zob. Jasińska-Cichoń Adrianna, ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy. Komentarz, Oficyna 2008).

Stosownie do art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.

Wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 45 k.p.a. posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez jednostkę organizacyjną - do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby tej jednostki i nie oświadczy doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający bowiem nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa. Zatem do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne uprawnienie do reprezentowania jednostki organizacyjnej (por. wyrok NSA z 9 września 2015 r., II GSK 1684/14).

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że przedmiotowa decyzja została odebrana przez M. G. 4 lutego 2019 r. Osoba kwitująca odbiór przesyłki posłużyła się przy tym pieczęcią firmową spółki. Jednakże na ww. potwierdzeniu odbioru nie ma informacji, czy decyzja została doręczona w siedzibie skarżącej spółki czy też w urzędzie pocztowym. Kwestia ta powinna zostać wyjaśniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Podkreślenia także wymaga, że gdyby okazało się, iż decyzja została przekazana w urzędzie pocztowym, a nie w siedzibie skarżącej, wówczas konieczne byłoby ustalenie, czy osoba ją odbierająca była do tego uprawniona. Zaznaczyć przy tym trzeba, że z załączonego do zażalenia pisma Poczty Polskiej wywieść można jedynie, że z rejestru pełnomocnictw wynika, iż upoważnionym pracownikiem do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej jest K. R. W piśmie tym nie wskazano natomiast, czy wyżej wymieniona była jedyną osobą do odbioru korespondencji w terminie, w którym odebrana była przedmiotowa przesyłka.

Mając na uwadze, iż podstawą w niniejszej sprawie odrzucenia skargi stanowiło uznanie, że przedmiotowa decyzja została doręczenia skarżącej 4 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za usprawiedliwione, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę dokona ustaleń z uwzględnieniem uwag wyżej poczynionych.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.