Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678500

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 kwietnia 2015 r.
I OZ 335/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 107/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) października 2014 r., nr (...) w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 107/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił I. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) października 2014 r., nr (...) w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w skardze na powyższą decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej I. W. zwrócił się o wstrzymanie wykonania tej decyzji wskazując, iż jej wykonanie spowoduje nieodwracalne skutki w postaci utraty miejsca zamieszkania dla skarżącego, jego małżonki i małoletniego syna. Podał, że w chwili obecnej skarżący i jego rodzina nie ma możliwości przeprowadzki do innego lokalu, a dom budowany przez M. W. (żonę skarżącego, z którą ma umowę o rozdzielności majątkowej) nie nadaje się jeszcze do zamieszkania. Podkreślono, że brak wstrzymania wykonania decyzji, będzie skutkował koniecznością opróżnienia przedmiotowego lokalu przez skarżącego wraz z rodziną i prawdopodobnym brakiem możliwości powrotu do zajmowanego obecnie mieszkania, nawet w przypadku uwzględnienia skargi, z uwagi na przydzielenie przedmiotowego lokalu przez organ innej osobie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że małżonce skarżącego przysługuje prawo własności nieruchomości wraz z budynkiem mieszkalnym w C. Zeznania świadków potwierdzają, że przedmiotowy dom jest zamieszkiwany przez I. W. wraz z rodziną, przy czym nie jest istotne czy przebywają oni tam stale czy też nie, gdyż sami świadkowie nie mają takiej wiedzy. Przyjmując nawet, że skarżący nie przebywa stale w ww. budynku mieszkalnym w C., okoliczność taka nie może dziwić, skoro posiada on również mieszkanie w W., którego opróżnienie nakazał organ w zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że wszelkie prace budowlane zostały zakończone jeszcze w 2012 r., podłączone są wszystkie media, a skarżący nie wskazuje jakie jeszcze roboty muszą zostać wykonane żeby można było wystąpić o pozwolenie na użytkowanie budynku.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie zasługują na uwzględnienie również podniesione okoliczności, iż wykonanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego spowoduje nieodwracalne konsekwencje, bowiem przedmiotowy lokal po jego opróżnieniu będzie mógł zostać przydzielony przez organ innej osobie. Okoliczności te nie stanowią, bowiem przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd zauważył, iż w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego, organ będzie zobowiązany powyższą kwestię rozpatrzeć na nowo.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł I. W. wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawia skarżącego i jego rodzinę dachu nad głową, a co więcej nakazuje postępowanie wbrew przepisom prawa - użytkowanie obiektu, dla którego nie wydano jeszcze pozwolenia na użytkowanie - narażające skarżącego na karę administracyjną. Jak podkreślono w skardze inwestycja małżonki skarżącego w C. nie została jeszcze zakończona. Z żadnego ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentu urzędowego możliwość zamieszkania w budynku w C. nie wynika.

W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jego oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie decyzja nakazująca opróżnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego, jednak by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi szkodę w postaci pozbawienia lokalu nie uzasadnia konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Bezdyskusyjne są wprawdzie konsekwencje wykonania decyzji związane z koniecznością zmiany lokalu, jednak wnioskodawca nie wykazał, by obowiązek ten doprowadził do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodował trudne do odwrócenia skutki, np. w postaci uniemożliwienia mu nabycia tytułu prawnego do innego lokalu. Wywody skarżącego zawarte zarówno we wniosku, jak również w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji sprowadzają się zaś w głównej mierze do kwestionowania stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu, w szczególności spornej kwestii dotyczącej możliwości zamieszkania w budynku mieszkalnym w C., będącym własnością małżonki skarżącego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny argumentacji prowadzącej do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym oceny zasadności skargi.

Uzasadnienia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi powołana także we wniosku okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji o opróżnieniu lokalu skutkować może przydzieleniem tego lokalu innej osobie. Stwierdzić bowiem należy, że nie jest to bezpośredni skutek wykonania zaskarżonej decyzji, zaś skarżący nie wykazał istnienia bezpośredniego związku pomiędzy tym ewentualnym skutkiem a możliwością wystąpienia w stosunku do niej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego, organ będzie zobowiązany organ będzie zobowiązany powyższą kwestię rozpatrzeć na nowo.

Z podanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.