Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1668934

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 10 marca 2015 r.
I OZ 188/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Starosty Człuchowskiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II SO/Gd 23/14 o wymierzeniu Staroście Człuchowskiemu grzywny i zwrocie kosztów postępowania w sprawie z wniosku Redakcji "(...)" w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Staroście Człuchowskiemu grzywnę w wysokości 200 zł za nieprzekazanie w terminie skargi Redakcji "(...)" wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w dniu 25 września 2014 r. strona złożyła skargę na bezczynność Starosty za pośrednictwem tego organu. Organ nie przekazał skargi w terminie wskazanym w art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), nie wykonał zatem swojego obowiązku we właściwym czasie, co uzasadniało wymierzenie grzywny.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Starosta Człuchowski, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 55 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia grzywny. Organ domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano między innymi, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie została odrzucona z powodu nieziszczenia wpisu, co mogło być spowodowane udzieleniem skarżącej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), wynosi 15 dni.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Starosty Człuchowskiego, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie zatem do art. w art. 54 § 2 p.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 25 września 2014 r., została przekazana Sądowi w dniu 24 października 2014 r. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem.

Podnoszona w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną, jak i w zażaleniu okoliczność, że organ uwzględnił skargę strony i udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Wbrew stanowisku organu uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie zwalnia bowiem podmiotu z obowiązku przekazania skargi Sądowi w myśl art. 54 § 2 tej ustawy. Konsekwencją takiego przekazania byłoby ewentualne umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, jednakże do wydania orzeczenia w tym zakresie władny jest jedynie Sąd, a nie organ. Tym samym nieprzekazanie skargi, nawet w sytuacji jej uwzględnienia w trybie autokontroli, jest podstawą do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Bez znaczenia dla oceny uchybienia Spółki pozostają także zarzuty dotyczące dopuszczalności skargi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.