Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1591085

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 2 grudnia 2014 r.
I OZ 1107/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 982/14 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia (...) maja 2014 r. Nr (...) w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia (...) maja 2014 r., nr: (...), która utrzymała w mocy decyzję Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia (...) marca 2014 r., nr (...), o skierowaniu go na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Następnie wniósł o wstrzymanie wykonania przywołanej wyżej decyzji Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego. Podniósł, że jego stan zdrowia nie zagraża ruchowi drogowemu, o czym świadczy fakt, iż do tej pory żaden z lekarzy, u których się leczy nie zgłaszał w tym przedmiocie jakichkolwiek zastrzeżeń. Zaznaczył, że od momentu uzyskania prawa jazdy do chwili obecnej nie spowodował żadnej kolizji, jak także wypadku drogowego. Wskazał, że jako osoby bezrobotnej nie stać go na przeprowadzanie badań co kilka miesięcy. Końcowo stwierdził, że interes społeczny nie wymaga, aby kwestionowana przez niego decyzja miała być już wykonana.

Rozpoznając wniosek, Sąd I instancji postanowieniem z dnia 23 października 2014 r. uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił, że wstrzymanie wykonania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie jest w jego wypadku zasadne, a zatem, że może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji wyjaśnił, że szkoda taka to szkoda majątkowa, czy też niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nadkładzie sił i środków. Decyzja o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie wydawana jest po to, by sprawdzić, czy występują u niego jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jej celem jest zatem tylko kontrola stanu zdrowia kierowcy pod kątem ewentualnych przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów. Dopiero stwierdzenie schorzenia przesądzającego o takich przeciwwskazaniach skutkuje cofnięciem przez właściwy organ uprawnień do kierowania pojazdami, co jednak następuje odrębnym rozstrzygnięciem. Odnosząc się do sygnalizowanej przez skarżącego we wniosku trudnej sytuacji materialnej Sąd stwierdził, iż okoliczność ta nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Trudno zatem ocenić, czy wydatek w wysokości 200 zł (taki jest koszt przedmiotowego badania w myśl § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców - Dz. U. z 2014 r. poz. 949) mógłby spowodować niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. Z kolei interes społeczny, na który skarżący powołał się jako powód, dla jakiego winno zostać uwzględnione jego żądanie nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Z uwagi na powyższe Sąd ten odmówił wstrzymania wykonania wskazanej wyżej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. S., postulując jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia (...) marca 2014 r. Zdaniem skarżącego badania lekarskie, na które ma się zgłosić kosztują ok. 600 zł, a orzeczenie stwierdzające stan zdrowia wydawane jest na kilka miesięcy. Skarżący musi się zatem liczyć z wydatkami rocznie 1200 zł. Jest to dla niego kwota olbrzymia, niemożliwa do zapłaty. Jest on bowiem osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymuje się z prac dorywczych. W przypadku niestawienia się na badania zostanie mu odebrane prawo jazdy, co pozbawi go źródeł jakiegokolwiek zarobku.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zgodzić się z oceną Sądu I instancji, który stwierdził, że przesłanki wstrzymania wykonania wskazanej decyzji nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Podnieść trzeba, że wykonanie decyzji w rozpoznawanej sprawie polega na poddaniu się przez skarżącego badaniom lekarskim. Nie ulega zatem wątpliwości, że sam ten fakt nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania lekarskie mają na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Zagadnienie kosztów badania zasadniczo leży poza zakresem tego rozstrzygnięcia, zwłaszcza w kontekście rozpoznawanej obecnie materii. Natomiast sprawy dotyczące cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, w razie ich następczego zaistnienia, podlegają załatwieniu w odrębnym postępowaniu, tak więc nie występuje tego typu zagrożenie na aktualnym etapie rozpoznawanej sprawy. Należy również wskazać, iż z konstrukcji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wprost wynika, że postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji ostatecznej, chociaż nie jest wykluczona możliwość wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest powtórnym, merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, a nie jedynie postępowaniem kontrolnym. Co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, dopiero gdyby zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd mógłby, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Decyzja organu I instancji jest decyzją wydaną w sprawie i również istnieje możliwość wstrzymania jej wykonania, jednakże po stwierdzeniu istnienia przesłanek do wstrzymania decyzji organu odwoławczego. Dopiero zatem wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia (...) maja 2014 r., czyniłoby koniecznym dokonanie analizy konieczności wstrzymania wcześniej wydanego w sprawie rozstrzygnięcia organu I instancji. Skarżący wnioskiem o wstrzymanie nie objął zaskarżonej decyzji, a wyłącznie decyzję organu I instancji, co dodatkowo powodowało, iż wniosek ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Przyszło też zważyć, iż stosownie do brzmienia przepisu art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.