Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1591068

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 listopada 2014 r.
I OW 141/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska.

Sędziowie: NSA Wiesław Morys (spr.), del. WSA Przemysław Szustakiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta D. G. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Prezydentem Miasta D. G. a Wójtem Gminy K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku S. S. o umorzenie zadłużenia alimentacyjnego postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta D. G. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim, a Wójtem Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku S. S. o "umorzenie zadłużenia alimentacyjnego". W uzasadnieniu wniosku podał, iż w piśmie z dnia 23 kwietnia 2014 r. skierowanym do Burmistrza S. domagał się on umorzenia zaległości alimentacyjnych powstałych wobec dzieci J. S. i A. S. Pismo to przekazano Prezydentowi D. G. w dniu 28 kwietnia 2014 r. według właściwości. Tenże uznał się jednak niewłaściwy, gdyż strona nie posiada zadłużenia z tytułu świadczeń alimentacyjnych z funduszu alimentacyjnego, a tylko z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych, bo takie świadczenie wypłacono wierzycielom zamieszkującym na terenie D. G. Tymczasem, zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 z późn. zm.) umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2, 4 może organ właściwy dłużnika alimentacyjnego, zaś organ właściwy wierzyciela jest uprawniony do orzekania w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 30 ust. 2 tej ustawy). Dlatego wnioskodawca przekazał sprawę Wójtowi Gminy K., który przekazał ją Wójtowi Gminy K. Dłużnik mieszka bowiem na terenie tej ostatniej Gminy. Ten organ przekazał następnie pismo S. S. ponownie wnioskodawcy, dowodząc że jego przedmiotem są świadczenia z funduszu alimentacyjnego pobrane przez wierzycieli. Po kolejnym zwrocie pisma Wójtowi Gminy K., ten uznał się niewłaściwym z powodu tego, że strona nie mieszka już pod poprzednio podanym adresem na terenie tej Gminy. Zaistniały spór wymaga więc rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na wniosek Wójt Gminy K. postulował wskazanie Prezydenta D. G. jako organu właściwego w tej sprawie. W uzasadnieniu podał, iż w jego ocenie przedmiotem żądania strony jest umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do czego właściwy jest organ właściwy dłużnika. Podniósł także, że w zasadzie strona nie wskazuje jednoznacznie, jakie należności miałyby być umorzone, poza tym nie przebywa pod podanym adresem na terenie tej Gminy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Wedle brzmienia art. 15 § 1 pkt 4 tej ustawy właściwy w tych sprawach jest Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie do rozstrzygnięcia przedstawiono spór negatywny, gdyż żaden ze wskazanych wyżej organów nie uważa się za właściwy w sprawie. Również przepis art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. przekazuje tego rodzaju sprawy sądom administracyjnym, gdyż obie gminy nie mają wspólnego organu powołanego do jego rozstrzygnięcia.

Jednakowoż wskazanie organu właściwego nie było możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, iż przedstawienie sporu do rozstrzygnięcia musi obejmować sprawę, której przedmiot jest jasny, a stan faktyczny jest niesporny. Stan ten można ustalić tylko wówczas, gdy precyzyjne są żądania strony, jeśli postępowanie zostaje wszczęte na wniosek. Rzeczą organu wnioskującego jest przytoczenie wszelkich okoliczności faktycznych, które mogą mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem powołany do dociekania intencji strony, ani nadawania treści jej żądaniom, tak jak nie jest w tym postępowaniu uprawniony do wskazywania sposobu rozpatrzenia tychże. To stanowisko jest utrwalone, a odzwierciedlają je m.in. postanowienia z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I OW 262/13, z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I OW 298/13 (publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r., w którym strona domaga się "umorzenia należności alimentacyjnych dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym w Sandomierzu". W istocie więc nie precyzuje, o jakie konkretnie należności jej chodzi, podczas gdy z zaświadczenia komornika przy Sądzie Rejonowym w S. wynika, że egzekwowane w prowadzonym przezeń postępowaniu są należności zarówno z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jak i z tytułu zaliczek alimentacyjnych. Jest to o tyle ważne, że w każdym z tych przypadków, wedle brzmienia art. 30 ust. 1 i 2 przywołanej wyżej ustawy, inny jest organ właściwy. Brak jednoznacznego sprecyzowania żądania nie pozwala więc na wskazanie organu ustanowionego do jego rozpatrzenia. Tym bardziej, gdy z uwagi na nieaktualność adresu strony niepodobna ustalić organu właściwego dłużnika alimentacyjnego. Zatem po pierwsze nie można wykluczyć, że w sprawie występuje właściwość obu spierających się organów, albo jednego z nich, albo jeszcze innego ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika (strony). W takim stanie rzeczy wniosek uchyla się spod rozpoznania.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepisy art. 151 i art. 15 § 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., go oddalił.

- -----------

1

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.