I OSK 814/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2427672

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r. I OSK 814/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec.

Sędziowie: NSA Wojciech Jakimowicz, del. WSA Dorota Apostolidis (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Edukacji Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1527/16 w sprawie ze skargi Powiatu (...) na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia

1.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2.

zasądza od Powiatu (...) na rzecz Ministra Edukacji Narodowej kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1527/16, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Powiatu (...) o na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) lipca 2016 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz Powiatu (...) kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu (...) grudnia 2015 r. Rada Powiatu (...) podjęła uchwałę w sprawie zamiaru likwidacji Liceum Ogólnokształcącego (...), wchodzącego w skład Powiatowego Zespołu Szkół w (...). W wymienionej uchwale Rada Powiatu powierzyła wykonanie uchwały Zarządowi Powiatu.

Pismem z dnia (...) grudnia 2015 r. Wicestarosta Powiatu (...) na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156), wystąpił do (...) Kuratora Oświaty o przedstawienie opinii dotyczącej zamiaru likwidacji ww. Liceum Ogólnokształcącego.

(...) Kurator Oświaty pismem z dnia (...) stycznia 2016 r. negatywnie zaopiniował zamiar likwidacji ww. szkoły, przy czym opinia ta nie miała charakteru wiążącego (art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty).

Przepis art. 59 ustawy o systemie oświaty został znowelizowany ustawą z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 35). Ustawa ta przywróciła obowiązek uzyskiwania pozytywnej opinii kuratora oświaty w przypadku zamiaru likwidacji szkoły prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Ustawa, w części dotyczącej przywróconych kompetencji kuratora oświaty, weszła w życie z dniem 23 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 17 ustawy zmieniającej z dnia 29 grudnia 2015 r., nowe przepisy mają zastosowanie również do spraw związanych z likwidacją szkoły, którą wszczęto i nie zakończono podjęciem ostatecznej uchwały o likwidacji szkoły przed dniem 23 stycznia 2016 r. W przedmiotowej sprawie Powiat (...) nie podjął przed dniem 23 stycznia 2016 r. ostatecznej uchwały o likwidacji przedmiotowej szkoły, zatem był zobligowany do uzyskania pozytywnej opinii właściwego kuratora oświaty, zgodnie z nowymi przepisami.

W dniu (...) lutego 2016 r. Rada Powiatu (...) podjęła uchwałę w sprawie zamiaru likwidacji ww. Liceum Ogólnokształcącego. Wymienioną uchwałą została ponadto uchylona uchwała tejże Rady, podjęta w dniu (...) grudnia 2015 r. W związku z tym, na podstawie art. 59 ust. 2 i 2c ustawy o systemie oświaty, Starosta (...) pismem z dnia (...) lutego 2016 r. wystąpił do (...) Kuratora Oświaty z wnioskiem o wydanie pozytywnej opinii w sprawie zamiaru likwidacji ww. Liceum Ogólnokształcącego w (...).

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2016 r. (...) Kurator Oświaty pozytywnie zaopiniował likwidację wymienionej szkoły, a Powiat (...) nie wniósł na powyższe postanowienie zażalenia do Ministra Edukacji Narodowej. Postanowienie zostało podpisane przez Dyrektora Wydziału Rozwoju Edukacji (...) Kuratorium Oświaty z upoważnienia (...) Kuratora Oświaty.

W związku z powzięciem informacji, że postanowienie z dnia (...) lutego 2016 r. (...) Kuratora Oświaty mogło zostać wydane z rażącym naruszeniem prawa, Minister Edukacji Narodowej, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako k.p.a.), wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia (...) Kuratora Oświaty.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego ustalono, że postanowienie (...) Kuratora Oświaty zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia (...) maja 2016 r. stwierdził nieważność postanowienia (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r. pozytywnie opiniującego omawianą likwidację.

Pismem z dnia (...) maja 2016 r. Powiat (...), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Ministra Edukacji Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy wszczętej z urzędu i zakończonej postanowieniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) maja 2016 r., stwierdzającym nieważność postanowienia (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r. pozytywnie opiniującego likwidację szkoły oraz o orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia nr (...) (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r.

Minister Edukacji Narodowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z (...) lipca 2016 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r. nie doszło do naruszenia przepisów postępowania określających uprawnienia stron.

Minister Edukacji Narodowej, stwierdził, ze zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. zapewnił stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu oraz zapoznania się z aktami sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie.

Minister Edukacji Narodowej stwierdził, że wbrew twierdzeniom Powiatu (...) nie doszło do naruszenia przez Ministra Edukacji Narodowej art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., bowiem uzasadnienie postanowienia Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) maja 2016 r. zawiera wskazanie faktów, na których oparł się organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. W szczególności, w uzasadnieniu powołano się na upoważnienie dla pani M. S. - Dyrektora Wydziału Rozwoju Edukacji Kuratorium Oświaty (...) z dnia 1 kwietnia 2014 r., do podpisywania decyzji administracyjnych, postanowień i opinii w czasie nieobecności (...) Kuratora Oświaty oraz (...) Wicekuratora Oświaty.

Minister Edukacji Narodowej w toku wyjaśniania sprawy zgromadził dowody wskazujące na wydanie postanowienia (...) Kuratora Oświaty z rażącym naruszeniem prawa poprzez podpisanie rozstrzygnięcia przez osobę nieupoważnioną (panią M. S. - Dyrektora Wydziału Rozwoju Edukacji Kuratorium Oświaty (...)), z przekroczeniem udzielonego jej upoważnienia. Z dowodów tych wynika, że w dacie podpisania postanowienia (...) Kurator Oświaty był obecny w pracy, tymczasem upoważnienie z dnia (...) kwietnia 2014 r., udzielone przez (...) Kuratora Oświaty Dyrektorowi Wydziału Rozwoju Edukacji Kuratorium - pani M. S. - dotyczyło podpisywania decyzji administracyjnych, postanowień i opinii tylko w czasie nieobecności (...) Kuratora Oświaty oraz (...) Wicekuratora Oświaty.

Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Powiat (...). Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1.

art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nr (...) (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r. i zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem postanowienia;

2.

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym postanowienia dowodów, na których organ oparł się, przyjmując, że postanowienie (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa;

3.

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że postanowienie (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie nieważności.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1.

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

2.

wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) - w razie niewstrzymania jego wykonania przez Ministra Edukacji Narodowej;

3.

zasądzenie od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.

Sąd meriti podniósł, że jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez sąd administracyjny jest ustalenie, czy skarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem, w szczególności czy uzasadnienie faktyczne i prawne, sporządzone zostało w sposób oznaczony w art. 107 § 3 k.p.a. (który to przepis na podstawie art. 126 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień). Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z przywołanym przepisem uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak też wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd Wojewódzki wskazał, że treść uzasadnienia skarżonego postanowienia nie spełnia kryteriów wskazanych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W sytuacji gdy przedmiotem rozstrzygania organu była kwestia ustalenia faktów, świadczących o tym, czy istniały podstawy do działania M. S. w zastępstwie (...) Kuratora Oświaty, organ w pierwszej kolejności winien w sposób szczegółowy wskazać, na jakich dowodach się oparł przy wydawaniu skarżonego postanowienia. Powinien więc szczegółowo wskazać dowody jakie zgromadził w sprawie, a które świadczą o tym, że M. S. przekroczyła udzielone jej przez Kuratora umocowanie. Następnie dowody te powinien w sposób szczegółowy omówić, ze szczególnym uwzględnieniem powodów, dla których dowody te uznał za wiarygodne.

Powyższe czynności były w ocenie Sądu I instancji konieczne do wykonania w realiach niniejszej sprawy, bowiem w aktach administracyjnych znajdują się złożone w tej samej dacie, dwa sprzeczne oświadczenia M. S. Z jednego oświadczenia wynika, że Pani S. w dniu M. S. lutego 2016 r. otrzymała ustane polecenie od (...) Kuratora - obecnego w tym dniu w pracy - do podpisania spornego postanowienia dotyczącego likwidacji placówki oświatowej. Z drugiego zaś oświadczenia tej samej osoby wynika, że polecenie dotyczące dokonania powyższej czynności otrzymała telefonicznie, od (...) Kuratora, nieobecnego w pracy.

Sąd meriti podał, że w sytuacji, gdy organ zebrał w aktach postępowania dowody sprzeczne ze sobą, szczególnie istotne było dokonanie analizy tych dowodów i wyjaśnienie, któremu dowodowi organ dał wiarę i dlaczego, oraz wyjaśnienie powodów odmowy dania wiary drugiemu dowodowi.

Zdaniem Sądu meriti brak szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nadto brak szczegółowego wyjawienia przez organ powodów wydania skarżonego postanowienia świadczyły nie tylko o nonszalanckim stosunku organu do przepisów prawa i wynikających z nich dla organu obowiązków, ale sprawiły również, iż niemożliwą była ocena przez Sąd skarżonego postanowienia. Nie znając motywów działania organu Sąd meriti nie posiadał materiału nadającego się do oceny i tym samym uznał, że pozbawiony został możliwości oceny poprawności merytorycznej skarżonego rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Edukacji Narodowej, który zaskarżył wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przepisów art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad i nie miało miejsca naruszenie przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Działając na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a.skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd Wojewódzki błędnie przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. wobec nieuprawnionego uznania, że postanowienie Ministra Edukacji Narodowej było wadliwe i naruszyło art. 107 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Powiat (...) wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz Powiatu (...) kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wg norm prawem przewidzianych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 182 § 2 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, a według 182 § 3 p.p.s.a. -na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach (art. 174 p.p.s.a.):

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Skargę kasacyjną oparto o zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

Rozpoznając skargę kasacyjną, stwierdzić należy, że ma ona usprawiedliwione podstawy.

W niniejszej sprawie formułując zarzut naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu, strona skarżąca kasacyjnie wskazała jedynie na przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który jest przepisem wynikowym czyli określającym sposób rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Skarżący kasacyjnie powinien wskazać na naruszenia, których miałby dopuścić się Sąd I instancji przy rozpoznaniu sprawy, bowiem przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. jest orzeczenie sądu. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09, wskazujące na możliwość rekonstruowania przez NSA w określonym zakresie zarzutu skargi kasacyjnej, na podstawie jej uzasadnienia.

W niniejszej sprawie w ramach tak dokonanej rekonstrukcji należało dojść do przekonania, że skarżący kasacyjnie prawidłowo zarzuca Sądowi I instancji błędną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, prowadzącą do nieuprawnionego jego uchylenia w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. prowadzić powinna do oddalenia skargi.

Podstawą działania organu I instancji był przepis art. 157 § 2 w zw.z art. 61 § 4 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ w sposób jasny i niebudzący wątpliwości wyjaśnił dlaczego M. S. nie była upoważniona do podpisania postanowienia z dnia (...) lutego 2016 r. i wskazał dowody, które uzasadniały stwierdzenie nieważności postanowienia (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) lutego 2016 r.

Z udzielonego M. S. przez (...) Kuratora Oświaty upoważnienia z dnia (...) kwietnia 2014 r. wynikało, że została ona upoważniona do podpisywania decyzji administracyjnych, postanowień i opinii w czasie nieobecności (...) Kuratora Oświaty oraz (...) Wicekuratora Oświaty Pani D. L. M. S. nie była zatem umocowana do podpisywania postanowień podczas obecności kuratora.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Sąd Wojewódzki nie dostrzegł istotnej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności, że oświadczenia M. S. z (...) marca 2016 r. dotyczą dwóch opinii dotyczących likwidacji przedmiotowego Gimnazjum, z tym tylko, że jedno z nich ma znaczenie w niniejszym postępowaniu. Oświadczenia nie są ze sobą sprzeczne, a chociaż pochodzą z tej samej daty to dotyczą podpisania przez M. S. dwóch opinii o zamiarze likwidacji szkoły, w dwóch różnych dniach: jednej dnia (...) stycznia 2016 r. - opinia była negatywna, drugiej (...) lutego 2016 r.- opinia była pozytywna.

Wnikliwa analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że pismo M. S. z dnia (...) marca 2016 r. zatytułowane "wyjaśnienie" nie ma w ogóle znaczenia w sprawie, bowiem nie dotyczy okoliczności podpisania postanowienia, którego nieważność stwierdził Minister Edukacji Narodowej, lecz postanowienia z dnia (...) stycznia 2016 r., wyrażającego negatywną opinię o likwidacji szkoły. Wynika z tego wyjaśnienia, że (...) stycznia 2016 r. (...) Kurator Oświaty był nieobecny w kuratorium i polecił telefonicznie dokonać stosownej czynności. Z kolei pismo M. S. - również z dnia (...) marca 2016 r., zatytułowane "Oświadczenie" dotyczy okoliczności podpisania postanowienia w dniu (...) lutego 2016 r. o wydaniu pozytywnej opinii w sprawie zamiaru likwidacji szkoły. Zgodnie z tym oświadczeniem dnia (...) lutego 2016 r. (...) Kurator Oświaty był obecny w urzędzie i wydał ustne polecenie podpisania postanowienia, co oznaczało, że M. S. nie była uprawniona do podpisania w tym dniu postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie powinno być udzielone na piśmie i z określeniem daty, od której obowiązuje. Może być nadane do odwołania, na czas oznaczony albo w odniesieniu do określonych konkretnie spraw (Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak i J. Borkowski wydanie 12, str.752). Nie ulega wątpliwości, że upoważnienie M. S. dotyczyło konkretnie wskazanej okoliczności - nieobecności kuratora i jedynie wówczas wywoływało zamierzony skutek w postaci uprawnienia do podpisania orzeczenia w imieniu (...) Kuratora Oświaty.

Wobec powyższego rację ma skarżący kasacyjnie, że istniała podstawa do stwierdzenia przez Ministra Edukacji Narodowej nieważności postanowienia z dnia (...) lutego 2016 r., a Sąd meriti błędnie przyjął istnienie podstaw do uchylenia postanowienia Ministra Edukacji Narodowej i naruszył tym samym przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 126 k.p.a.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.