Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2646028

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 27 lutego 2019 r.
I OSK 752/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Borowiec, del. WSA Rafał Wolnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1061/16 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1061/16 oddalił skargę K.G. (dalej powoływanego jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2016 r., nr (...) w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.

Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w (...) pismem z dnia 23 października 2014 r., nr (...), zwrócił się do Prezydenta Miasta (...) o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne z uwagi na wielokrotne naruszenie w okresie od 22 października 2012 r. do 31 lipca 2013 r. przepisów ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 28 punktów.

Decyzją z dnia (...) listopada 2014 r., nr (...) Prezydent Miasta (...) skierował K.G. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Skarżący w odwołaniu zakwestionował decyzję organu pierwszej instancji, w szczególności zanegował ustalenie, że w ciągu jednego roku uzyskał liczbę 24 punktów karnych.

Komendant Wojewódzki Policji w (...), na wezwanie organu pierwszej instancji, w piśmie z dnia 31 grudnia 2014 r. wskazał, że na podstawie wpisów w ewidencji skarżący w okresie od 22 października 2012 r. do 31 lipca 2013 r. dopuścił się następujących naruszeń przepisów ruchu drogowego:

1) 22 października 2012 r. w miejscowości N., kierując samochodem ciężarowym za przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h, policjant nałożył mandat karny kredytowany nr (...), przypisano punktów ostatecznych 10;

2) 22 października 2012 r. w S., kierując samochodem ciężarowym za naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem, policjant sporządził wniosek o ukaranie do sądu, przypisano punktów tymczasowych 2,

3) 8 listopada 2012 r. w S., kierując samochodem ciężarowym za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, policjant nałożył mandat karny kredytowany nr (...), przypisano punktów ostatecznych 4;

4) 18 stycznia 2013 r. w S., kierując samochodem ciężarowym za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, policjant nałożył mandat karny kredytowany nr (...), przypisano punktów ostatecznych 4;

5) 15 kwietnia 2013 r. w S., kierując samochodem osobowym za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, strażnik miejski nałożył mandat karny kredytowany nr (...), przypisano punktów ostatecznych 4;

6) 31 lipca 2013 r. w S., kierując samochodem osobowym za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, Straż Miejska w (...) sporządziła wniosek o ukaranie do sądu; przypisano punktów tymczasowych 4.

Komendant dodał, że w dniu 12 stycznia 2013 r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego - (...), sygn. akt (...) i punkty przypisane naruszeniu z dnia 22 października 2012 r., stały się ostateczne. Natomiast dniu 22 lipca 2014 r. uprawomocnił się wyrok tego Sądu, sygn. akt (...) i punkty przypisane naruszeniu z dnia 31 lipca 2013 r., stały się ostateczne. Suma punktów ostatecznych w dniu 23 października 2014 r. wyniosła 28.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzje te, w wyniku uwzględnienia skargi skarżącego, uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 429/15 z uwagi na naruszenie przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej zapoznania się materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając wskazania sądu, Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) marca 2016 r., znak (...), wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155, z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm., dalej powoływanej jako ustawa) skierował skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący w okresie od 22 października 2012 r. do 31 lipca 2013 r. dopuścił się sześciokrotnie naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które otrzymała łącznie 28 punktów. Przypisane w dniu 22 października 2012 r. 2 punkty i w dniu 31 lipca 2013 r. 4 punkty były punktami tymczasowymi, które stały się ostateczne, zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488, dalej powoływanego jako rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r.), po uprawomocnieniu się dwóch wyroków Sądu Rejonowego - (...) w sprawie o sygn. akt (...) z dniem 12 stycznia 2013 r. i w sprawie o sygn. akt (...) - z dniem 22 lipca 2014 r.

Następnie Kolegium podkreśliło, że organy administracji w postępowaniu w sprawie skierowania na badania psychologiczne są związane liczbą punktów wpisanych do ewidencji kierowców, nie mają tym samym kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy do wyłącznej kompetencji Policji. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez prezydenta jako organ administracji publicznej, ani też przez samorządowe kolegium odwoławcze. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego są przypisywane konkretnemu wykroczeniu lub przestępstwu i wywierają skutek z dniem dokonania naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierującego pojazdem. Dokonywany przez organy Policji wpis w ewidencji ma charakter deklaratoryjny, usunięcie punktów z ewidencji następuje po roku od dnia naruszenia, chyba że przedtem kierujący pojazdem dopuścił się naruszeń, za które uzyskał ponad 24 punkty.

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący, który złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności obu tych decyzji. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) poprzez nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych strony zmierzających do wykazania niezasadności kierowania na badania profilaktyczne oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie, pomimo wniosku strony w tym zakresie.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy, w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d ustawy. Decyzja wydawana na tej podstawie jest zatem rozstrzygnięciem związanym. Oznacza to, że jeżeli zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu.

Następnie Sąd stwierdził, że skarżący dopuścił się wielokrotnie naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego oraz przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za określone naruszenia. Okoliczność tą potwierdza pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...). W takiej sytuacji Prezydent Miasta (...), będąc związany tym wnioskiem, miał podstawy do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przy tym, że kwestie związane z ilością punktów, dokonywania wpisów do ewidencji i ich usuwania nie podlegają badaniu w kontrolowanym postępowaniu, gdyż jest ono pozostawione organom prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, tj. Policji. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm.), jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. W konsekwencji, wyłącznie w gestii organów Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Organy obu instancji orzekające w sprawie skierowania na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu nie są więc uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. Jednocześnie, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych zatem tylko sąd administracyjny w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność komendanta wojewódzkiego Policji może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do ewidencji. Kwestia ta nie mogła być więc rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką skierowania kierowcy na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, ani też w niniejszym postępowaniu sądowym, którego przedmiotem jest kontrola legalności ostatecznej decyzji wydanej w tym przedmiocie.

Z przytoczonych powodów, w ocenie Sądu pierwszej instancji, za chybione uznać należało zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych strony zmierzających do wykazania niezasadności kierowania strony na badania profilaktyczne, gdyż wnioski dowodowe w tym zakresie mogły być kierowane do organów Policji.

Ponadto Sąd wyjaśnił, że z przepisów ustawy nie wynika w jakim okresie, po przekroczeniu limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, organ Policji ma prawo wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o skierowanie na badania psychologiczne. W świetle przepisów ustawy nie ma też znaczenia, czy w dacie wniosku o skierowanie na badania psychologiczne punkty zostały już usunięte z rejestru, czy nadal w nim pozostają. Przesłanką wystąpienia z wnioskiem o skierowanie kierowcy na badania psychologiczne jest fakt przekroczenia 24 punktów, a co za tym idzie konieczność przeprowadzenia badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu pod kątem ustalenia, czy sprawca tylu wykroczeń drogowych może być nadal uczestnikiem ruchu drogowego. Z tych też względów w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. W sytuacji braku przesłanek do umorzenia postępowania nie można skutecznie zarzucić organom naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. wskutek nieprzeprowadzenia wniosków dowodowych zmierzających do wykazania niezasadności kierowania strony skarżącej na badania profilaktyczne.,

- art. 105 k.p.a., skoro zachodziły podstawy do umorzenie postępowania administracyjnego na wniosek strony lub z urzędu,

- art. 107 § 3 k.p.a. wskutek braku prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nierozważenia przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego w związku z wnioskiem strony o umorzenie postępowania administracyjnego.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji zaniechał rozpatrzenia zarzutu dotyczącego braku uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Zaakcentował, że skarżącemu wydano, po pierwotnym skierowaniu go na badania psychologiczne, dokument prawa jazdy zabrany uprzednio z powodu zakwestionowanego przekroczenia dopuszczalnej ilości punktów w okresie od 2012 do 2013 r. Organ odwoławczy nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego nie uwzględnił podniesionego zarzutu, uniemożliwiając sądową kontrolę legalności decyzji w tym zakresie. Pełnomocnik zakwestionował ponadto stanowisko organu, że organy administracji są związane wnioskiem Policji o skierowanie na badania psychologiczne do tego stopnia, że nie mają prawa prowadzić postępowania dowodowego w celu pozyskania dokumentów potwierdzających, że przypisanie skarżącemu punktów karnych za dane przewinienia, w szczególności za przewinienia stwierdzone przy pomocy fotoradaru było prawidłowe.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania sądowego. Oznacza to, że kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej.

Uwaga ta jest o tyle istotna, gdyż w rozpoznawanej sprawie granice skargi kasacyjnej określone zostały przez jej autora niezwykle wąsko. W skardze kasacyjnej nie sformułowano bowiem jakichkolwiek zarzutów materialnoprawnych, przede wszystkim odnoszących się do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy, stanowiącego podstawę prawną wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zawęża to zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej władny jest odnieść się do sprawy. Z kolei zarzuty procesowe kwestionują zaskarżony wyrok w dwóch aspektach, mianowicie na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że nie zostało przeprowadzone pełne postępowanie wyjaśniające zmierzające do wykazania niezasadności kierowania skarżącego na badania psychologiczne, a ponadto że w toku postępowania nie rozważono zasadności wniosku skarżącego o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Oba te zarzuty nie są uzasadnione.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a ten stan prawny jest miarodajny w trakcie sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wydawał decyzję o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 czerwca 2018 r.). Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadziła Policja, a określonemu naruszeniu przypisywano odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 (art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie zaś z wówczas obowiązującym § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r., wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, organ prowadzący ewidencję usuwał z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego wówczas, gdy od dnia popełnienia naruszenia upłynął jeden rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24 punkty. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że przekroczenie w ciągu jednego roku, licząc od dnia pierwszego naruszenia, liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego skutkowało tym, że komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy zawiadamiał o powyższym właściwego starostę. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Na dzień złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) zawiadomienia (23 października 2014 r.) suma punktów ostatecznych przypisanych skarżącemu za sześciokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w ciągu niespełna jednego roku (od 22 października 2012 r. do 31 lipca 2013 r.) przekroczyła 24 punkty. W chwili przekazania tej informacji Prezydentowi Miasta (...) także wpisy przypisane skarżącemu za popełnienie wykroczeń w dniach 22 października 2012 r. i 23 lipca 2013 r. były już wpisami ostatecznymi, co nie jest w sprawie kwestionowane.

Wbrew zarzutowi pełnomocnika skarżącego prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że na drodze administracyjnej zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia. Kwestia ilości punktów przypisanych skarżącemu począwszy od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego stanowiła przedmiot dociekań organów, czego dowodem jest uzupełniająca informacja organu Policji zawarta w piśmie z dnia 31 grudnia 2013 r. Podważanie zaś przez starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy skuteczności wpisów do ewidencji za określone naruszenie przepisów ruchu drogowego nie jest możliwe. W tym zakresie orzekający w sprawie organ związany był informacją wypływająca z zawiadomienia organu Policji. Nie oznacza to, że skarżący został pozbawiony możliwości kwestionowania zarówno przypisania do ewidencji punktów za określone naruszenia, jak i nieusunięcia tych punktów, o ile - w jego przekonaniu - zachodziła taka podstawa. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że wpis do ewidencji jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zatem po wyczerpaniu drogi administracyjnej może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1811/17 - LEX nr 2491765). Pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną nie twierdzi zaś, by skarżący zainicjował takie postępowanie i w ramach tamtego postępowania realizował te zarzuty. Nieporozumieniem jest w takiej sytuacji stawienie tezy, że nie można wykluczyć sytuacji, "w której zdjęcie z fotoradaru wskazuje inną osobę niż skarżący lub jest nieczytelne, przez co nie sposób jest przyjąć sprawstwa skarżącego". Tego rodzaju wnioski nie mogły stanowić przedmiotu dowodzenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy. Z tych przyczyn nieusprawiedliwiony okazał się zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, skoro brak było podstaw do postawienia organom zarzutu niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności i tym samym naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a.

Zgodnie z tym co rozważono wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu przekroczenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego uzależnione jest wyłącznie od wykazania, że suma punktów, zgodnie z wykazem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r., przekroczyła w ciągu roku liczbę 24. Nie ma więc znaczenia, że skarżącemu - jak twierdzi - zwrócone zostało prawo jazdy, uprzednio zatrzymane z powodu stwierdzenia przekroczenia 24 punktów, a ponadto, że od chwili ostatniego naruszenia przepisów ruchu drogowego do czasu wydania zaskarżonej decyzji upłynęły prawie 3 lata. Przepisy ustawy obowiązującej w dacie orzekania przez organy administracji nie określały terminu wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, po upływie którego organ tracił kompetencję do jej wydania. Nie może więc odnieść skutku zarzut, że nierozpoznanie wniosku skarżącego o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i nierozważenie tej okoliczności w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji tylko z tego powodu winno było prowadzić do uznania zaskarżonej decyzji jako nieodpowiadającej prawu. Pomijając niezasadność tak skonstruowanego zarzutu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko mające istotny wpływ na finalny wynik sprawy stanowi podstawę do uchylenia przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonej decyzji w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skoro nie zostało dowiedzione, że postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego stało się bezprzedmiotowe, także drugi zarzut procesowy naruszenia wymienionego przepisu w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 105 i art. 107 § 3 k.p.a. okazał się nieusprawiedliwiony.

Z tych wszystkich względów, wobec braku naruszeń prawa branych pod uwagę z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.