Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2689823

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 27 lutego 2019 r.
I OSK 743/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek.

Sędziowie: NSA Małgorzata Borowiec (spr.), del. WSA Rafał Wolnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Po 734/16 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. I OPS 3/18

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Po 734/16 oddalił skargę M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta (...) decyzją z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...), na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), zatrzymał M.J. prawo jazdy kategorii (...) nr dokumentu (...) nr druku (...), wydane przez Starostę (...) w dniu (...) 2006 r. na okres 3 miesięcy, przy czym początkiem okresu jest data zwrotu prawa jazdy do tut. Urzędu (pkt 1); zobowiązał M.J. do zwrotu ww. dokumentu prawa jazdy (pkt 2).

W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 31 maja 2016 r. do Starosty (...) wpłynęło z Komendy Powiatowej Policji w (...) zawiadomienie o przekroczeniu przez M.J. dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym wydane w oparciu o art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). Do wniosku nie został załączony zatrzymany dokument prawa jazdy. W związku z powyższym, Starosta (...) w dniu 3 czerwca 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy oraz pouczył stronę o treści art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie "k.p.a."). Następnie uwzględniając treść art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c oraz ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami, orzekł jak w decyzji.

Na skutek wniesienia przez M.J. od powyższej decyzji odwołania sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), które decyzją z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że z zawiadomienia I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w (...) wynikało, że M.J. w dniu (...) maja 2016 r. w miejscowości (...) kierował (...) marki (...) o nr rej (...), popełniając czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a)b ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopuszczając się przekroczenia prędkości o 57 km/h na obszarze zabudowanym. Wskazało, że podczas kontroli nie posiadał on przy sobie prawa jazdy, w związku z czym dokumentu nie zatrzymano.

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z art. 102 ust. 1c tej ustawy wynika, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie Kolegium, przepis art. 102 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami jest jednoznaczny i ma charakter związany. Oznacza to, że w przypadku gdy zostanie spełniona którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie - starosta jest zobowiązany wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Z kolei ust. 1c tego przepisu określa, na jaki okres starosta jest zobowiązany zatrzymać prawo jazdy. Powołane przepisy nie pozostawiają zatem organowi swobody przy podejmowaniu decyzji w ramach tzw. luzu decyzyjnego.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) w art. 7 ust. 1 pkt 2 stanowi, że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4, a więc decyzji starosty o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. o zatrzymaniu prawa jazdy przez policjanta w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Zdaniem Kolegium, treść powyższego przepisu przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. W związku z tym organ ten nie bada, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu pomiaru prędkości, czy rodzaju urządzeń do tego służących.

Z tego względu Kolegium uznało, że argumenty podane w odwołaniu pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) na wniosek M.J. postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. nr (...) wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zarzucił, że była ona błędna, gdyż:

1) decyzja organu pierwszej instancji zawierała błędy formalne, albowiem Starosta (...) powołując się w uzasadnieniu decyzji na podstawę zatrzymania prawa jazdy, tj. art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c oraz ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami pominął przepisy przejściowe wprowadzające normę zasadniczą - ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych ustaw, które są kluczowe z punktu widzenia rozstrzygnięcia;

2) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c oraz ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami, jak również ustawę z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych ustaw, nie zastosowało się do ustawy z dnia 20 marca 2015 r., wbrew interpretacji Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zawartej w odpowiedzi do Współprzewodniczącego Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. Minister we wnioskach jednoznacznie wskazał na brak podstawy prawnej dla decyzji starosty o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy nie zostało ono zatrzymane za pokwitowaniem na drodze.

Zdaniem skarżącego, skoro prawo jazdy nie zostało mu zatrzymane na drodze, to decyzje organów obu instancji są nieprawidłowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Z przesłanego Staroście (...) przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w (...) zawiadomienia z dnia (...) maja 2016 r. wynika, że M.J. w dniu (...) maja 2016 r. w miejscowości (...) kierował (...) marki (...) o nr rej (...) popełniając czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a)b ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopuszczając się przekroczenia prędkości o 57 km/h na obszarze zabudowanym. Podczas kontroli skarżący nie posiadał przy sobie prawa jazdy, w związku z czym przedmiotowego dokumentu nie zatrzymano.

Wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz art. 102 ust. 1c i ust. 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy: kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie do treści art. 102 ust. 1c tej ustawy, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W świetle art. 102 ust. 1e cyt. ustawy, okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji.

Z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przepis ten został dodany przez art. 4 pkt 7 lit. i ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, a przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz art. 102 ust. 1c i 1e ustawy o kierujących pojazdami zostały dodane przez art. 5 pkt 7a i b ww. ustawy zmieniającej. Ustawa ta weszła w życie w dniu 18 maja 2015 r. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stwierdza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest ww. informacja.

W związku z powyższym - w ocenie Sądu pierwszej instancji - oczywistym jest, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może powoływać z urzędu, czy na wniosek, dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, odnosząc się do zarzutu skarżącego niezbędne było rozważenie, czy fakt braku zatrzymania mu przez Policję prawa jazdy, z uwagi na jego nieposiadanie w chwili zdarzenia, ma wpływ na treść rozstrzygnięcia organu. Z dołączonej do skargi interpretacji ww. przepisów dokonanej przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa wynika, że brak zatrzymanego prawa jazdy na drodze determinuje do dnia 31 grudnia 2016 r. brak możliwości wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (k. 5 akt).

Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska przedstawionego w ww. interpretacji. Stwierdził, że osoba posiadająca przy sobie podczas zdarzenia drogowego dokument prawa jazdy nie może być traktowana gorzej w tych samych okolicznościach, niż osoba, która takiego dokumentu w tym czasie nie posiada. Wskazał, iż to, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, do dnia 31 grudnia 2016 r. decyzję w oparciu art. 102 ust. 1 pkt 4 starosta wydaje na podstawie informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym ma tylko takie znaczenie, że dotyczy źródła wiedzy starosty o zajściu określonej sytuacji (przekroczenia prędkości o 50 km/h na obszarze zabudowanym). Zgodnie bowiem z wprowadzonym w art. 5 pkt 7 lit. b - art. 102 ust. 1b, administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście informacje w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, będące podstawą wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. Przepis ten wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. (zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej - art. 5 pkt 7 lit. b, w zakresie dotyczącym art. 102 ust. 1b ustawy wymienionej w art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.). Wynika z tego, że do dnia 31 grudnia 2016 r. decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje na podstawie informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym (czyli od Policji), a od dnia 1 stycznia 2017 r. - na podstawie informacji od administratora centralnej ewidencji kierowców na podstawie art. 102 ust. 1b. Nie można zatem uznać, że po dniu 31 grudnia 2016 r. nie ma podstawy do wydania przez starostę decyzji w sytuacji, gdy prawo jazdy fizycznie nie zostało zatrzymane.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył, iż w ustawie Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy doszło do przekroczenia przez kierującego prędkości określonej w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a również nie ma wskazanego przypadku w którym kierowca nie ma przy sobie prawa jazdy. Jeśli ma prawo jazdy, to o zatrzymaniu prawa jazdy decyduje prokurator lub sąd (art. 136 i 137 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji przyjął, że zarówno po wejściu w życie ustawy zmieniającej (18 maja 2015 r.) jak i do dnia 30 grudnia 2016 r. i po tej dacie, w sytuacji, gdy doszło do zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a, mimo, że kierujący dokumentu nie posiadał, starosta wydaje decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 102 ust. 1c, starosta zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy jeżeli dokument nie został zatrzymany. Przepis ten obowiązuje od dnia 18 maja 2015 r. Oznacza to, że w sytuacji, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na podany okres mogła być wydana, mimo, że przy zatrzymaniu przez policjanta kierujący nie miał przy sobie prawa jazdy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") orzekł jak w sentencji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu. Powołując treść stosownych przepisów podał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Starosta (...) nie był uprawniony do zatrzymania prawa jazdy M.J. Samo ujawnienie czynu na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie uprawnia do zatrzymywania prawa jazdy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, nad skarżącym ochronę sprawuje także domniemanie niewinności, zgodnie z którym dopóki nie zostanie on ukarany w drodze postępowania mandatowego, czy też na mocy prawomocnego wyroku sądowego w sprawie o wykroczenie, nie można twierdzić, iż dopuścił się on popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie można bowiem uznać, że przekroczył on dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, skoro ta okoliczność nie została mu udowodniona, a co za tym idzie nie został on prawomocnie uznany za winnego popełnienia tego czynu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W rozpoznawanej sprawie, składowi orzekającemu wiadomy z urzędu jest fakt, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OPS 3/18 zawisło postępowanie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 29 listopada 2018 r. o podjęcie przez skład siedmiu sędziów NSA uchwały mającej na celu wyjaśnienie:

1) Czy podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 z późn. zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym?

2) Czy prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami?

Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze przedmiot sprawy oraz zarzut skargi kasacyjnej uznał, że w niniejszej sprawie zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego. Zagadnienie będące przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA dotyczy wykładni art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zakresie, w którym odnosi się do związania organu prowadzącego postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy - informacją Policji. Przepis ten stanowił podstawę podjętych w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięć administracyjnych i jego zastosowanie było przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji.

Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego mają moc wiążącą polegającą na tym, że stanowisko w nich zajęte wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych i dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Wzgląd na jednolitość wykładni przepisów prawa, których stosowanie jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego uzasadnia zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o wyjaśnienie ww. przepisów prawa.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 160 i 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.