Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2106473

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 czerwca 2016 r.
I OSK 3156/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.).

Sędziowie: NSA Jan Paweł Tarno, del. WSA Przemysław Szustakiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 września 2014 r. sygn. akt IV SAB/Gl 105/14 w sprawie ze skargi P. J. na bezczynność (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Gl 105/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznawszy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawę ze skargi P. J. na bezczynność Prezesa Zarządu Sp. z o.o. (...) z siedzibą w Zabrzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązał Prezesa Zarządu Sp. z o.o. (...) z siedzibą w Zabrzu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 września 2013 r.; 2. określił, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził na rzecz skarżącego od organu kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

P. J. (dalej skarżący bądź wnioskodawca) złożonym w formie elektronicznej wnioskiem z 3 września 2013 r. wystąpił do Prezesa Zarządu Spółki z o.o. (...) z siedzibą w Zabrzu (dalej Prezes) z zapytaniem "ile miesięcznie będzie kosztowało spółkę zatrudnienie J. S. ".

W odpowiedzi na wniosek poinformowano skarżącego o braku zgody J. S. (dalej zainteresowany), pracownika "Stadionu w Zabrzu" Sp. z o.o. na ujawnienie wysokości swojego wynagrodzenia za pracę, w związku z tym udostępnienie informacji nie nastąpi z uwagi na ochronę dóbr osobistych.

Wiadomością e-mail z 4 września 2013 r. skarżący sprecyzował, że nie domagał się informacji ile zarabia zainteresowany, tylko jakie są miesięczne koszty ponoszone przez gminną spółkę Stadion w związku z utworzeniem nowego stanowiska i zatrudnieniem zainteresowanego. Tym samym informacja ta powinna mu zostać udostępniona.

Pełnomocnik Spółki pismem z 9 września 2013 r. wskazał skarżącemu, że co do zasady informacje o wynagrodzeniu pracownika są tajne. Jako należące do kategorii dóbr osobistych, są chronione przepisami ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., dalej k.c.). Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie. Ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może naruszać dobra osobiste w rozumieniu art. 23 i 24 k.c (uchwała 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 16.7.1993 r., I PZP 28/93, OSNC 1994/1/2).

Dane o wynagrodzeniu pracownika należy zaliczyć do tej grupy informacji, do których dostęp jest możliwy wyłącznie za zgodą osoby, której one dotyczą, lub wówczas, gdy szczególny przepis prawa wprost upoważnia określone podmioty do ich uzyskania.

Wprawdzie istnieją przepisy prawne, które wprost przesądzają o jawności wynagrodzenia określonych osób, w tym art. 15 ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2013 r. poz. 254, dalej uwo), który stanowi, że informacje o wynagrodzeniu osób podlegających przepisom tej ustawy oraz o przysługujących im nagrodach rocznych, świadczeniach dodatkowych i odprawach są jawne i nie podlegają ochronie danych osobowych ani tajemnicy handlowej.

Na podstawie tej ustawy jawne są wynagrodzenia m.in. kierowników jednoosobowych spółek prawa handlowego "umorzonych" (winno być "utworzonych"; verba legis - art. 1 pkt 4 uwo) przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego czy głównych księgowych. Przepis ten nie dotyczy jednakże Pana Szołtyska.

P. J. w dniu 25 maja 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność (...) w Zabrzu (dalej Spółka) w związku z brakiem rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 3 września 2014 r. Organowi obowiązanemu do rozpoznania wniosku zarzucił błędną wykładnię art. 5, 6, 16 i 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm., dalej udip) polegającą na przyjęciu, że żądane przez wnioskodawcę informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy, co z kolei skutkowało nie wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w postaci udostępnienia żądanej informacji, względnie nie wydaniem decyzji o której mowa w art. 17 w związku z art. 16 udip.

Skarżący domagał się zobowiązania organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej i stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenia kosztów postępowania.

Odnosząc się do meritum skargi wskazał, że spółka gminna w sposób błędny dokonała wykładni przepisów prawa, co skutkowało nie tylko nie osiągnięciem przez wnioskodawcę zamierzonego celu jakim jest zdobycie informacji publicznej, lecz "przekierowaniem" sprawy na tryb dot. bezczynności, którego rezultatem będzie zobowiązanie podmiotu do merytorycznego rozpoznania sprawy. To z kolei może skutkować zainicjowaniem postępowania skargowego na ewentualną "decyzją odmowną".

Skarżący podkreślił, że istotą sporu jest kwestia czy żądana informacja ma walor informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, w art. 6 zawiera otwarty katalog danych podlegających ujawnieniu "każdemu" - w myśl art. 2 udip. W tym przykładowym zestawieniu, prawodawca zawarł informacje dotyczące majątku publicznego rozumianego m.in. jako majątek jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowych osób prawnych. Ustawa wskazuje nadto na "pożytki tego majątku i jego obciążenia". Dokonując wykładni językowej tego pojęcia, z łatwością można dojść do wniosku, że utworzenie danego stanowiska pracy w spółce dysponującej majątkiem publicznym (samorządowym), musi generować określone koszty stanowiące obciążenie tegoż majątku. Należy przy tym mieć na uwadze bardzo szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co koresponduje z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela. Uwzględniając konstytucyjną rangę prawa do informacji, można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Zdaniem skarżącego, adresat wniosku w sposób całkowicie zbędny przywołuje w niniejszej sprawie art. 15 uwo, gdyż skarżący nie przeczy że wynagrodzenie wskazanych tam osób nie podlega ochronie z art. 23 i 24 k.c. Przeciwstawianie norm tej ustawy z zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej jest nieprawidłowe. Wnioskodawca nie żądał podania wynagrodzenia zainteresowanego, lecz kosztów związanych z miesięcznym utrzymaniem zajmowanego przez niego stanowiska. Koszt utrzymania stanowiska pracy w spółce gminnej nie jest tożsamy z wynagrodzeniem wypłacanym osobie, które to stanowisko ona zajmuje. Obciążenie mienia publicznego, jakim niewątpliwie jest koszt utrzymywania stanowiska pracy, należy odnieść do całości kosztów ponoszonych przez spółkę ze środków publicznych. Żądana informacja nie może zatem w sposób obiektywny naruszyć prywatności pracownika. "Brak zgody" zainteresowanego na udzielenie informacji żądanej przez skarżącego, jest oświadczeniem woli bezprzedmiotowym.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Spółki wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe stanowisko w piśmie z 9 września 2013 r. Co do zasady wynagrodzenie pracownika jest tajne i chronione przepisami k.c. dotyczącymi dóbr osobistych. Udostępnienie informacji o wynagrodzeniu wymaga zgody pracownika.

Ponownie powołano art. 15 uwo, wskazując że nie dotyczy ona zainteresowanego. Z tej przyczyny informacja o wysokości jego wynagrodzenia nie stanowi informacji publicznej. Również informacja o miesięcznych kosztach ponoszonych przez gminną Spółkę w związku z utworzeniem nowego stanowiska pracy i zatrudnieniem zainteresowanego na danym stanowisku naruszałoby prawo do prywatności, bowiem pokazuje określony poziom wynagrodzenia i pozwala na łatwą identyfikacje konkretnej osoby z konkretnym stanowiskiem.

Organ dokonał zdefiniowania terminu "funkcjonariusza publicznego", stwierdzając że zainteresowanego nie można zaliczyć do tej kategorii podmiotów. Pracownik ten zatrudniony na podstawie umowy o pracę nie jest funkcjonariuszem publicznym, czy osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu przepisu art. 115 § 13 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy (Dz. U. Nr 88, poz. 552 z późn. zm.). Żądanie powyższe dotyczyło informacji, która nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Przedmiotem zapytań skarżącego były wydatki ponoszone na sfinansowanie utworzonego stanowiska pracy i zatrudnienia zainteresowanego, przy czym chodziło tu wyłącznie o wydatki o charakterze osobowym a nie rzeczowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 200 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku wymaganego prawem zachowania się organu administracji. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Sąd przyjął, że informacja o wysokość kosztów ponoszonych przez gminną Spółkę ma charakter informacji publicznej, a Spółka jest organem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W kontrolowanej sprawie stan prawny ma oparcie w regulacji zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.).

Adresat wniosku skarżącego jest organem w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż w rozumieniu przepisów tego aktu organem nie jest wyłącznie organ władzy lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne. Może to być również spółka prawa handlowego, która zajmuje się wykonywaniem zadań publicznych. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, który stanowi, że obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe - miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego - i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (wyrok NSA z: 18.8.2010 r., I OSK 851/10; 13.12.2013 r., I OSK 1858/13, cbosa).

Nie ulega wątpliwości, że do zadań gminy należą zadania z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych; utrzymanie gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 7 ust. 1 pkt "11" (winno być "10") i 15 ustawy o samorządzie gminnym).

Wbrew stanowisku organu Sąd I instancji uznał, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej. Wnioskodawca domagał się uzyskania danych dotyczących wydatków ponoszonych ze środków publicznych. To, że wydatki te ponoszone są z tytułu wynagradzania pracownika nie zmienia charakteru tych wydatków.

Działanie Spółki gminnej, do której adresowany był wniosek skarżącego podlega ocenie w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Niepodjęcie przez podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 udip oznacza, że pozostaje on w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (wyrok NSA z 24.5.2006 r., I OSK 601/05, Lex 236545).

Kontrolując zachowanie Prezesa, uznane przez skarżącego jako bezczynność, należało ocenić, czy podejmowane przez organ działania odpowiadały formom załatwienia sprawy przyjętym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej załatwienie sprawy przybiera następujące formy: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

Sposób załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej przez organy władzy publicznej ustawa przewiduje wyłącznie w art. 16 ust. 1 udip, według którego odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie.

Dokumentacja sprawy przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi wraz ze skargą pozwala przyznać rację skarżącemu, że do dnia wniesienia skargi adresat wniosku nie załatwił sprawy w żadnej z wymienionych wyżej form.

W pierwszym z pism skierowanych drogą elektroniczną do skarżącego stwierdzono, że Spółka obowiązana jest do wstrzymania się od ujawnienia wysokości zarobków zainteresowanego z uwagi na ochronę jego dóbr osobistych, a wymieniony nie wyraził zgody na ujawnienie wskazanych danych. Organ nie wydał jednak decyzji o odmowie udzielenia informacji.

W piśmie z 9 września 2013 r. przedstawiono wywód mający na celu wykazanie, że wynagrodzenie pracownika należy do informacji, do których dostęp możliwy jest jedynie za jego zgodą, za wyjątkiem osób pełniących funkcje publiczne. Zdaniem organu, wynagrodzenie osób nie wymienionych w ustawie o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, podlega ochronie prawnej jako dobra osobiste przewidzianej w art. 23 i 24 k.c. Powoduje to, że informacja o wynagrodzeniu tych osób nie ma cech informacji publicznej i brak jest podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołano się na postanowieniem NSA z 14.11.2012 r., I OSK 2592/12, zgodnie z którym jeżeli żądanie strony nie stanowi żądania udzielenia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 udip, lecz należy wnioskodawcę doinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę powtórzono argumentację zaprezentowaną w piśmie wskazując dodatkowo, że wobec konstytucyjnego prawa do prywatności pracowników, którzy nie mają statusu osób pełnią funkcje publiczne - informacja o ich wynagrodzeniu nie ma waloru "informacji publicznej". Wniosek dotyczył informacji ad personam - nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.

Przedstawione stanowisko organu jest błędne. Nie traci waloru informacji publicznej informacja wymagająca ochrony wynikającej z prawa do prywatności. Taka okoliczność odpowiada przesłance negatywnej ograniczającej prawo dostępu do informacji publicznej. Przedstawione przez Spółkę przyczyny odmowy udzielenia odpowiedzi na wniosek mieszczą się w art. 5 ust. 2 udip. Zgodnie z brzmieniem tej normy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takim przypadku art. 16 ust. 1 udip przesądza, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej.

Bezczynność po stronie podmiotu obowiązanego do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej przejawia się nie tylko brakiem podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do załatwienia sprawy lecz także wtedy, gdy organ nie dokonuje tego we właściwej, przewidzianej prawem formie. Uznając za przyczynę odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej konieczność ochrony prywatności osoby fizycznej organ obowiązany był do wydania decyzji administracyjnej. Brak takiego działania stanowi o zasadności złożonej skargi.

W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność nie jest możliwe określenie, w jaki sposób winna być rozpoznana sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności. W tym przypadku art. 149 p.p.s.a. nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do załatwienia sprawy we właściwej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej formie, we właściwym terminie, a nadto rozstrzygnięcie kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd I instancji na podstawie art. 149 p.p.s.a. nakazał, by w ponownym postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżącego Spółka zajęła jednoznaczne stanowisko w sprawie i dokonała jej załatwienia w sposób odpowiadający regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Nie można postawić Spółce zarzutu rażącego naruszenia prawa w związku z dostrzeżoną bezczynnością. Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 p.p.s.a. można uznać oczywiste niezastosowanie przepisów lub zastosowanie ich w sposób niewątpliwie nieprawidłowy. Sąd miał na uwadze, że adresat wniosku nie pozostawał bierny, udzielił dwukrotnie odpowiedzi, a niezałatwienie sprawy było wynikiem błędnie interpretowanego prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła (...) sp. z o.o. z siedzibą w Zabrzu, reprezentowana przez r. pr. M. L. Zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) - art. 16 ust. 1 i (art.) 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) przez przyjęcie, że informacja o kosztach ponoszonych na zatrudnienie pracownika jest informacją publiczną i wymaga załatwienia w drodze decyzji administracyjnej.

Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania; zasądzenie od skarżącego na rzecz organów kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna oparta jest wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany jest niekwestionowanymi ustaleniami faktycznymi, poczynionymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 i (art.) 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 udip okazał się nieusprawiedliwiony.

Trafnie Sąd I instancji podniósł, że obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne - w szczególności podmioty które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 udip). Takim podmiotem jest gminna spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w Zabrzu, której jedynym wspólnikiem jest Gmina Zabrze, a której przedmiotem działalności jest w szczególności działalność obiektów kulturalnych i działalność obiektów sportowych (informacja z KRS; k. 12-13v akt sądowych). Do zadań publicznych należą zadania z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych; utrzymanie gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.). Prawidłowo wojewódzki Sąd uznał, że informacja o wysokość kosztów ponoszonych przez gminną Spółkę na zatrudnienie pracownika ma charakter informacji publicznej, a Spółka jest organem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 1 udip). Jeśli Spółka uważa, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 1 in princ. udip), może odmówić udostępnienia informacji publicznej, obowiązana jest wydać decyzję (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 udip; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, s. 319, uw. 1).

Ponieważ Spółka nie wydala koniecznej w tej sytuacji decyzji, Sąd I instancji zastosował art. 149 § 1 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie nie stawia zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a., przeto Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, nie mógł orzec o zastosowaniu przez Sąd I instancji wskazanego przepisu.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.